จอมรักจอมใจ (the end)

ตอนที่ 7 : บทที่ ๖ ข้อเสนอ (ภูไท)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,894
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    29 ก.ค. 54

บทที่ ๖ ข้อเสนอ (ภูไท)

 

ประตูห้องเปิดเบาๆ ทว่ายังส่งเสียงไปเข้าหูคนซึ่งนอนหันหลังอยู่บนเตียง

ฉันบอกอย่าให้มีหน้าไหนเข้ามารบกวนไงเล่า ไม่รู้เรื่องรึไง อยากตายนักใช่มั้ย ห๊ะ?!” เสียงตะคอกถาม แต่ต้องชะงักอึ้งเมื่อเห็นว่าผู้เข้ามารบกวนเป็นใคร

คุณย่า...

คำเรียกคล้ายคนละเมอนั้นกลับทำให้คนข้างเตียงอุ่นวาบในใจ

ยังจำได้เหรอว่ายังมีย่าอยู่อีกคน?

คุณหญิงมานี่มีธุระอะไรไม่ทราบครับ? คำเรียกเปลี่ยนไป น้ำเสียงและท่าทางห่างเหินยิ่งนัก พาใจคนฟังเจ็บแปลบ

ไม่มีธุระย่าจะมาเยี่ยมหลานไม่ได้รึ?

ชายหนุ่มเงียบ คุณหญิงจึงนั่งลงบนขอบเตียง ซักถามน้ำเสียงอ่อนโยน

ได้ข่าวว่าขับรถตกเขา อาการเป็นไงบ้าง?

ผมยังไม่ตายครับ

นางมองหลานชายสายตาตัดพ้อ แต่เขาคงไม่เห็นเพราะมองไปอีกทาง นางจึงถือโอกาสนั้นสำรวจหลานรัก ภูไทของนางเปลี่ยนไปมากจริงๆ มองแค่รูปกายภายนอกก็เห็นชัดเจนว่าเปลี่ยนไป บนศีรษะมีผ้าพันแผล ส่วนอื่นๆ ของร่างกายไม่มีอะไรผิดปกติ แต่นางรู้มาว่ากระดูกซี่โครงเดาะไปสองซี่ คงช้ำภายในตอนกระแทก ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไม่ได้อยู่ที่บาดแผลเหล่านั้น หากแต่เป็นรูปลักษณ์ของเขาต่างหาก ใบหน้าซึ่งเคยหล่อเหลาคมเข้มกลับรกรุงรังไปด้วยหนวดเครา ผมเผ้ายาวประบ่ายุ่งเหยิง ดวงตาคู่คมเคยส่องประกายระยิบระยับอยู่เนืองนิตย์กลับมีแต่แววเรียบเฉยเย็นชา กระด้างและเย้ยหยัน ผิวพรรณสีแทนผุดผ่อง บัดนี้คร้ามดำ ประกอบกับรูปร่างแข็งแรงบึกบึน ทำให้พ่อเทพบุตรของนางละม้ายคล้ายโจรป่าไปเสียแล้ว

ทั้งหมดนี้เพราะอะไรกัน เพราะนาง? เพราะพ่อของภูไท? หรือเพราะผู้หญิงคนนั้น?

คุณหญิงระบายลมหายใจ หนักหน่วง

ย่าเห็นแล้วว่าไทยังไม่ตาย ยังแข็งแรงสบายดี และคงแข็งแรงพอคุยธุระกับย่าได้ใช่มั้ย? คุณหญิงเข้าเรื่อง ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะคุยธุระอะไรกับหลานตอนนี้เลย แต่ท่าทางยโสไม่เห็นหัวย่า มันน่าหมั่นไส้จริงๆ

เชิญตามสบายครับ เสร็จธุระของคุณหญิงแล้วผมจะได้พักผ่อนต่อ

อีกครั้งที่คุณหญิงสะอึกอึ้ง ได้แต่เก็บอาการไว้ในหัวอก กล่าวน้ำเสียงเรียบเรื่อย

หลานเป็นทายาทคนเดียวของตระกูล คิดบ้างหรือเปล่าว่าถ้าหลานเป็นอะไรไปใครจะรับช่วงตระกูลเราต่อ?

นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมจะต้องคิด

ดี ในเมื่อไทไม่คิดย่าจะคิดให้เสียงของนางเข้มขรึม จริงจัง จนภูไทต้องหันมอง ย่าจะหาเมียมาให้ไทสักคน

อะไรนะครับ?!”

ไทฟังไม่ผิดหรอก ย่าจะหาเมียให้ไทสักคน

ไม่มีทาง!” เขาสวนกลับ ผมไม่ยอมให้คุณหญิงมาก้าวก่ายชีวิตผมเด็ดขาด เลิกทำอะไรที่คุณหญิงคิดจะทำไปได้เลย

งั้นก็ดี คุณหญิงเออออ ไม่ทุกข์ร้อนกับคำปฏิเสธของหลาน ย่ารับหนูจอมเป็นหลานบุญธรรมของย่าก็ได้ ย่าเป็นอะไรไปสมบัติทุกชิ้นของตระกูลจะได้ยกให้หนูจอมทั้งหมดนางหยุดเว้นระยะ สังเกตท่าทางของหลานรัก เห็นแต่ความเงียบสงบเหมือนไม่สนใจกับสิ่งที่นางบอก จึงกล่าวต่อ รวมทั้งเรือนแก้วด้วย

คราวนี้ภูไทหันขวับ

ไม่มีทาง! ผมไม่ยอมให้เรือนแก้วตกไปเป็นของไอ้อีหน้าไหนทั้งนั้น

น้ำเสียงเฉียบขาด ดุดันนั้น ทำให้คุณหญิงลอบยิ้มมุมปาก

จะยกเรือนแก้วให้ใครหรือไม่ให้ใครยังเป็นสิทธิ์ของย่าอยู่นะไท อย่าลืมสิ เอาเป็นว่าย่าอยากให้หลานคิดให้ดีอีกที หลานขับรถตกเขาคราวนี้ทำให้ย่าคิดได้ ถ้าหลานเป็นอะไรไปตระกูลเราก็ต้องสิ้นเพียงเท่านี้ ย่าถึงอยากมีเหลนไว้สืบสกุล ถ้าไทมีเหลนให้ย่าได้ ย่าจะยกเรือนแก้วให้เหลน ให้ลูกของไทที่จะเกิดมา

คุณหญิงจะมาก้าวก่ายชีวิตผมมากไปแล้วนะครับ อยู่ๆ จะให้เอาผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาทำเมีย แถมยังจะให้เป็นแม่ของลูกอีก คิดจะมาจูงจมูกกันง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ? ผมไม่เล่นตามเกมของคุณหญิงแน่

ย่าไม่ได้บังคับนะไท แต่ย่าพูดคำไหนคำนั้น เลือกเอาว่าจะรักษาเรือนแก้วไว้หรือจะให้ย่ายกให้คนอื่น

ชายหนุ่มหน้าเคร่ง นัยน์ตากร้าว แค่มอง ผู้เป็นย่าก็รู้ว่าหลานคงคับแค้นใจแทบกระอัก ครู่เดียวได้ยินเขาบอก

จะเอาเชื้อของผมใช่มั้ย? ได้!” ภูไทสบตาคุณหญิง ผมให้คุณหญิงไปก็ได้ จะเอาไปทำกิ๊ฟ ทำเด็กหลอดแก้ว จะไปผสมกับของใคร จะให้ใครอุ้มท้องก็เรื่องของคุณหญิง แต่อย่ามายุ่งกับผม กับเรือนแก้วของคุณแม่!”

คุณหญิงหน้าตึง ดู๊...มันจะให้แค่เชื้อของมันมา คำพูดของมันก็เหลือทน ไม่คิดจะดูดำดูดีกับเด็กที่จะเกิดมาสักนิด ลูกมันเองแท้ๆ

ฉันอยากให้เหลนฉันเกิดมาด้วยวิธีธรรมชาติ ให้พ่อกับแม่มันทำมันขึ้นมาเอง ไม่ใช่ให้หมอมาช่วยทำ!” คุณหญิงตอกกลับ สรรพนามที่เคยแทนตัวว่า ย่าเปลี่ยนไปด้วยความเหลืออด แกมันมีแค่น้ำยาแต่ไม่มีฝีมือใช่มั้ยเจ้าไท ถึงต้องให้คนอื่นเขาช่วย

โดนสบประมาทแบบนี้ภูไทเองก็แทบจุก แม้คนตรงหน้าจะได้ชื่อว่า ย่าแต่มาหลู่เชิงชายกัน มันเหลือทน

ได้ ถ้าคุณหญิงต้องการอย่างนั้น แต่ผมจะอยู่ด้วยแค่มีลูก หลังจากนั้นก็ทางใครทางมัน ใครจะเอาไปอุ้มชูต่อก็ตามใจ คนพูดหันหน้าออกนอกหน้าต่าง จึงไม่เห็นว่าแววตาคนฟังส่องประกายวาววับ อ้อ แล้วถ้าแม่นั่นท้องยากท้องเย็น ผมจะทนนอนด้วยแค่ปีเดียว ต่อไปคุณหญิงก็ไม่ต้องมายุ่งกับผม กับเรือนแก้วของคุณแม่อีก ผมจะถือว่าหน้าที่ที่ผมมีต่อคุณหญิงเสร็จสิ้นแล้ว และผมกับคุณหญิงไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก ธุระของคุณหญิงมีเท่านี้ใช่มั้ยครับ?

แววตาสองย่าหลานสบประสาน แววคู่หนึ่งเย็นชาราวน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ หากแต่อีกคู่กลับหวั่นไหวกลัวใจพ่อหลานชายนัก

 

คุณหญิงกลับเข้าห้องพักด้วยความว้าวุ่นในหัวใจ นางทำถูกแล้วหรือที่ยื่นข้อเสนอให้หลานชายไปแบบนั้น ตอนแรกแค่อยากจะส่งจอมใจมาดูแลภูไท หวังใช้ความใกล้ชิดทำให้สองหนุ่มสาวมองเห็นความดีงามของกันและกัน แม้ภูไทจะแข็งกระด้าง แต่นางรู้ หลานของนาง แข็งนอกอ่อนใน ไหนจะอยู่ป่าอยู่เขา ความเปลี่ยวเหงาของหนุ่มโสดคงทำให้ภูไทใจอ่อนได้ไม่ยาก

แล้วอะไรดลใจให้นางยื่นข้อเสนอกับหลานไปแบบนั้น?

ข้อเสนอที่ก้าวข้ามความตั้งใจแรกไปสุดกู่ มันเป็นข้อเสนอที่เลือดเย็นจริงๆ ไม่ใช่เลือดเย็นกับใคร แต่กับหนูจอมใจของนางคนเดียว ให้มาเป็นเมียของผู้ชายที่ตนไม่ได้รัก ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันมาก่อน แล้วหนูจอมจะยอมล่ะหรือ?  คุณหญิงถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจรู้

เสียงเคาะประตูดังเบาๆ ดึงให้คุณหญิงหยุดความคิดว้าวุ่นในหัว

ใครน่ะ? นางตะโกนถาม

อุไรเองค่ะคุณท่าน

เข้ามาสิประตูไม่ได้ล็อก

อุไรค่อยๆ แง้มประตู แล้วแทรกตัวเข้ามานั่งคุกเข่าหน้าคุณหญิง

มีอะไรรึแม่อุไร?

ฉันจะมาเรียนถามคุณท่านว่าคืนนี้จะให้ตั้งโต๊ะกี่ทุ่มคะ?

แล้วปกติตั้งกันกี่ทุ่มล่ะ?

ถ้านายเหมืองอยู่ก็หนึ่งทุ่มค่ะ แต่...เอ่อ...วันนี้นายเหมืองคง...

คงไม่มาร่วมโต๊ะกับฉันใช่มั้ย? จัดโต๊ะตามปกติเถอะ

ค่ะ อุไรลุกหันหลังเดินค้อมตัวออกไป

 

หนึ่งทุ่มตรงคุณหญิงนั่งทานมื้อค่ำเพียงลำพัง พ่อหลานชายไม่มาร่วมโต๊ะดังคาด ถ้ามาสิแปลก นางเห็นจะต้องเหมาลอตเตอรี่ยกแผง

ตาไทกินข้าวรึยัง?

ยกเข้าไปให้แล้วค่ะ แต่ฉันไม่ทราบว่านายเหมืองทานแล้วรึยังอุไรอ้อมแอ้ม ยังจำได้ดีตอนตนยกอาหารเข้าไปให้นาย ภูไทมองเธอสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบ ดุดัน ราวกับจะกรีดเธอออกเป็นชิ้นๆ เสียงถามของเขานิ่ง เรียบ

ใครโทรฯ บอกคุณหญิงว่าฉันขับรถตกเขา

เอ่อ...คือ...เอ่อ...

อยากโดนดีใช่มั้ยอุไร?! ใครเป็นเจ้านายแก ฉันหรือว่าคุณหญิง? อุไรได้แต่นั่งตัวสั่นงันงก ใครเป็นเจ้านายแกก็เก็บเสื้อผ้าไปอยู่กับคนนั้นซะ อย่าอยู่ที่นี่ให้เกะกะลูกตาฉันอีก

คราวนี้คนตัวสั่นน้ำตาไหลพราก รีบคลานเข้าไปเกาะขาขอโทษขอโพยยกใหญ่ ภูไทไล่เรียงอะไรเธอก็ยอมบอกสิ้นทุกสิ่ง บอกแม้กระทั่งเรื่องที่ตนแอบเป็นสายลับคอยส่งข่าวให้คุณหญิงมาตั้งหลายปี ภูไทขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่น ดวงตากร้าวจนเธอแทบไม่กล้าหายใจ โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่โดนเจ้านายระเบิดอารมณ์ใส่ แค่โดนไล่ออกจากห้องเธอก็ตะลีตะลานออกมาไม่เหลียวหลัง

คุณหญิงถอนหายใจแล้วรวบช้อนกับส้อมเข้าด้วยกัน ขืนนั่งกินต่อก็กินไม่ลง นางขยับลุกอุไรก็ขยับเข้ามาเตรียมเก็บโต๊ะ

หญิงสูงวัยตั้งใจออกไปรับลมนอกระเบียง แต่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้จึงหันมาสั่งอุไร

บอกวิเชียรด้วยนะว่าพรุ่งนี้เตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ

จะกลับพรุ่งนี้เลยหรือคะ?

อืม คุณหญิงตอบ แต่อีกไม่นานฉันก็กลับมาอีก

คำตอบแรกไม่เท่าไหร่ แต่คำตอบหลังพาให้อุไรงุนงง

 

สายวันถัดมารถตู้เตรียมพร้อมอยู่หน้าเรือนไม้ซุง ก่อนกลับคุณหญิงรำไพยังมีแก่ใจไปลาหลานชาย ภูไทกำลังครึ่งนั่งครึ่งนอนบนเก้าอี้โยก เหม่อมองไปนอกหน้าต่าง ใจลอยจนไม่รับรู้การมาเยือนของผู้บุกรุก ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลก็ได้แต่นั่งๆ นอนๆ อยู่ในห้อง และมันน่าเบื่อสิ้นดี แต่วันนี้ความเบื่อหน่ายมิอาจรบกวนจิตใจเขาได้เท่ากับข้อเสนอของคุณหญิง

มีเมีย มีลูกงั้นเรอะ?! มีลูกกับนางบำเรอน่ะสิไม่ว่า!

ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะยอมนอนกับผู้ชายง่ายๆ ยอมอุ้มท้องลูกของผู้ชายที่ตัวไม่ได้รัก มีแต่พวกนางบำเรอ พวกโสเภณีเห็นแก่เงินเท่านั้นแหละที่จะยอมทำ

ฮึ! โสเภณี ปล่อยให้ตัวเองท้องหวังจะจับผู้ชายรวยๆ สักคน เหมือนผู้หญิงคนนั้น แต่ขอโทษเถอะ เขาไม่โง่พอจะให้นังโสเภณีสำส่อนหน้าไหนมาหลอกได้เหมือนผู้ชายคนนั้นแน่!

ตาไท

เสียงเรียกอ่อนโยนทางเบื้องหลังดึงชายหนุ่มขึ้นจากภวังค์ความคิด มือซึ่งจับพนักเก้าอี้เกร็งแน่นคลายออก ทว่าเจ้าของชื่อยังนั่งในท่าเดิมมิได้ขยับกายหันมองคนเรียกแต่อย่างใด

ย่าจะกลับกรุงเทพฯ แล้ว แล้วอาทิตย์หน้าจะมาใหม่...พร้อมหนูจอมใจ คงเตรียมตัวทันนะ

ผมไม่มีอะไรต้องเตรียม คำกล่าวราบเรียบ เหมือนความสงบราบเรียบของผิวน้ำทะเล แต่มิอาจไว้ใจความปั่นป่วนเบื้องล่างได้

คนหญิงเดินมาหยุดใกล้ๆ มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหลานรักด้วยความรู้สึกยากบรรยาย ทั้งรัก ทั้งห่วง ทั้งหนักอกหนักใจกับทิฐิที่ไม่เคยลดน้อยลงเลยของพ่อหลานชายคนดี ไม่เข้าใจว่าภูไทจะแบกความรู้สึกต่างๆ เหล่านั้นไว้ทำไม รังแต่จะทำให้หัวใจเป็นทุกข์ ดูอย่างท่าทางยโสโอหัง เย็นชาแข็งกระด้าง และห่ามเถื่อนอย่างที่เป็นนี่สิ ไม่ใช่เพราะความเก็บกดภายในหรอกหรือหลอมเขาให้เป็นแบบนี้

ดี...ถ้าไทพร้อมอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ย่าก็สบายใจ จะมาวันไหนย่าจะโทรฯ มาบอกล่วงหน้าอีกที ดูแลตัวเองดีๆ นะ คุณหญิงหมุนกายกลับ แต่ต้องชะงักเท้าเพราะคำพูดหลาน

ก่อนมาอย่าลืมพาผู้หญิงคนนั้นไปตรวจร่างกายก่อนนะครับ ผมไม่อยากติดโรค หรือถ้าเธอเป็นหมันขึ้นมาคุณหญิงจะได้เปลี่ยนคนใหม่ทัน ผมก็จะได้มั่นใจด้วยว่าไม่ต้องเสีย น้ำยาฟรี

คุณหญิงหน้าตึงขึ้นทันควัน เพิ่งรู้สึกสงสารพ่อหลานชายอยู่แหม็บๆ ตอนนี้ชักอยากหาอะไรมาทุ่มใส่หัวมันจริงๆ หน็อย! มาหาว่าหนูจอมของนางเป็นโรค หลานสะใภ้ของคุณหญิงรำไพผ่านการเลือกเฟ้นมาอย่างดีไม่มีที่ติ ไม่ใช่อยู่ๆ จะไปชี้ตัวมาเฉยๆ จากข้างถนนที่ไหน

ย่าว่าแกก็ควรจะออกจากป่าไปตรวจร่างกายซะด้วยนะ อายุขนาดนี้แล้วจะไปออกศึกกับลิงค่างบ่างชะนีมากี่สนามรบแล้วก็ไม่รู้ แทนที่จะคิดว่าหนูจอมเอาโรคมาติดแก น่าจะเป็นแกมากกว่าที่จะพาโรคไปติดเขา คุณหญิงว่าเสียงแข็ง อ้อ แล้วให้หมอตรวจเรื่องหมันด้วยให้เรียบร้อย ย่าจะได้มั่นใจด้วยว่าน้ำยาแกมันมีคุณภาพพอ!” กล่าวจบนางก็สะบัดหน้าออกจากห้อง ไม่คิดรอดูปฏิกิริยาของหลานชาย

 

ภายในรถตู้พาหนะเดินทางของคุณหญิงรำไพ รถเคลื่อนตัวสู่ถนนใหญ่มานานแล้ว แต่คุณหญิงก็ยังไม่วายถอนหายใจรอบแล้วรอบเล่า ชักเป็นห่วงหนูจอมของนางจริงๆ บอบบางออกอย่างนั้นจะไปรับมือกับภูไทได้สักแค่ไหน รึจะเข้าทำนองส่งเนื้อเข้าปากเสือให้เสือขย้ำเล่นเสียก็ไม่รู้

เฮ้อ... เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้ง วิเชียรเหลือบมองกระจกหลัง นึกห่วงแต่มิกล้าซักถาม

วิเชียร แกว่าหนูจอมเป็นไงบ้าง? จู่ๆ คุณหญิงก็เอ่ยถามเล่นเอาวิเชียรสะดุ้ง งุนงงพอดู

เอ่อ...ก็ดีครับ อ่อนน้อมน่ารัก ไม่ถือตัว มีสัมมาคารวะต่อผู้ใหญ่

อย่างงั้นหรือ? คุณหญิงครุ่นคิด แล้วแกว่าคุณจอมจะเข้ากับคุณไทได้มั้ย?

เอ...อันนี้ผมก็ไม่แน่ใจนะครับ วิเชียรเหลือบมองกระจกหลัง กล้าๆ กลัวๆ ที่จะตอบ คุณไทบางทีก็อารมณ์ร้อนเป็นไฟ แต่คุณจอมอารมณ์เย็นเป็นแม่น้ำ คงพอดับไฟให้คุณไทได้

อืม คุณหญิงพยักหน้าคิดตาม แต่คนตอบกลับกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อก จริงๆ เขาอยากจะตอบว่า

คุณไทยามโมโหน่ากลัวจะตายชัก ยิ่งมาหลังๆ อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เอาแน่เอานอนไม่ได้ ใคร๊จะไปอยากเข้ากับแก บอบบางอย่างคุณจอมน่ากลัวจะโดนไฟครอกตาย






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,318 ความคิดเห็น

  1. #7286 กระต่ายตัวสูง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 00:59
     คุณไทอะ - -'

    คุณย่าสู้นะคะ
    #7,286
    0
  2. #5074 FANSiiz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กันยายน 2553 / 17:53
    ย่า สู้ ๆ ๆ

    5555

    ^^V
    #5,074
    0
  3. #4165 เด็กหญิงลูกหมู (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กันยายน 2553 / 22:10

    555 ฮาคุณย่า

    #4,165
    0
  4. #3657 วรรณ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2553 / 07:11

    สนุกมากเลยนะคะ

    #3,657
    0
  5. #2935 ชิมดุงกิ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2553 / 23:36
    พระอเกใจเย็นๆๆน้า
    นาสงสารพระเอกอยู่เหมือนกัน
    #2,935
    0
  6. #2540 PamPam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2553 / 09:01

    สนุกมากเลยคร้าา
    เพื่งเข้ามาอ่านเองอ่ะค่ะ ไม่รุ้ว่าไรเตอร์เรี่มลบไปแล้วหรือยัง
    ถ้าลบก้ออดค่ะ แง๊ ๆๆๆๆ

    #2,540
    0
  7. #2288 Millimeter (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2553 / 18:03

    นางเอกรู้เรื่อง ที่จะเกิดขึ้นมั้ยเนี่ย =[]=

    #2,288
    0
  8. #2250 NarinaNetta (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2553 / 11:09
    ชักสงสารนางเอกเสียแล้วสิออิอิ
    #2,250
    0
  9. #1599 สายลมแห่งโชคชะตา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2553 / 11:44
    เธชเธเธชเน…เธฃเธซเธเธนเธเธญเธกเธญเนเธฐ เธเธฐเธธเธ“เนเธเนเธซเธงเนเธซเธกเธเธดเน
    #1,599
    0
  10. #1501 เจอเเส้หน่อยเป็นไง >.,< (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2553 / 12:47

    หนุกหนาน~

    #1,501
    0
  11. #1413 nunpanu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2553 / 21:52
    ย่า-หลานแรงพอกัน
    #1,413
    0
  12. วันที่ 15 มิถุนายน 2553 / 20:24
    โห ยังไม่ทันรู้จัก ใส่ซะเต็มที่เชียว !
    #1,141
    0
  13. #673 อ้อนน่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2553 / 21:17


    พระเอกปากเจ็บๆอย่างนี้ถูกใจป้ามากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    แล้วคุณหญิงย่าก้อแสบพอกันกับหลานชาย.........



    นิยายคุณ....สนุก...สะใจมาก...หวังเหลือเกินจะได้เป็นรูปเล่มเเละจะเป็นเล่มแรกที่

    ป้าอยากเก็บ....รักภูไทนะเออ...ไรเตอร์...อิอิ
    #673
    0
  14. #668 LiQueur (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2553 / 10:00
    ย่า กับหลาน ฝีปาก ช่างเหมาะสมกันจริงๆ ค่ะ ไรท์เตอร์

    ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะคะ อิอิ
    #668
    0
  15. #600 --_แจมจัง_-- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 12:05
    สงสารจอมใจจัง
    #600
    0
  16. #382 AAA384 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 15:26

    สู้ สู้ ๆ

    #382
    0
  17. #110 -×- Omelet -×- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2553 / 14:39
    มาต่อไวๆนะจ้า
    #110
    0
  18. #109 nuri.j (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2553 / 11:23
    นายไท ปากร้ายจริงๆ รีบพาหนูจอมมาเจอได้แล้วนะคะ
    จะดูว่ายังจะร้ายอยู่หรือเปล่า
    #109
    0
  19. #108 ~sarin~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2553 / 10:01

    ตอนหน้าสงสัยจะเจอกันละ...รอลุ้นต่อไปค่ะ...^^

    #108
    0
  20. #105 **~Mink~** (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2553 / 09:20
    เมื่อไหร่จะเจอกันสักทีค้าาาาา อิอิ
    #105
    0
  21. #103 saga wife (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 13:01

    ไมไม่อัพซักทีอ่า 
    คอยนานแร้วนะ

    #103
    0
  22. #102 muLaTAE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2553 / 16:45
     
    แวบเข้ามาหลายครั้งแล้วก็ไม่อัพ

    เฮ้อ!!!!!

    #102
    0
  23. #100 pimpimwall (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2553 / 14:13

    รีบอัพหน่อยน้า กำลังอยากรู้ความจริงที่ทำให้หลานโกรธย่า

    #100
    0
  24. #99 nat2010 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2553 / 14:01


    .........................^__^..........................

    #99
    0
  25. #96 คุณเจ้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2553 / 20:22
    หนูจอมจะเต็มใจรับข้อเสนอมั้ยน้า....
    #96
    0