[Fic reborn] In my dream กาลคร้้งหนึ่งฉันฝันถึงเธอ...

ตอนที่ 8 : เมฆา สายลม สองเรา 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    31 ม.ค. 62

          การได้อยู่กับคุณฮิบาริมาเกือบอาทิตย์นั้น...ทำให้เธอได้รู้อะไรหลายๆ อย่าง ยกตัวอย่างเรื่องข้อยกเว้นของเขา

1. สัตว์กินพืชตัวเล็ก
2. เด็ก


            ไม่ว่าจะทำอะไรหากมันไม่เกินเหตุจนเกินไปเขาจะไม่ว่าอะไร และไม่ทำร้ายใดๆทั้งสิ้น ดูเหมือนเธอจะตรงกับข้อยกเว้นใดสักอันทำให้เธอไม่โดนขย้ำตั้งแต่วันแรกซะก่อน และเรื่องต่อมา ตั้งแต่แต่ที่เธอมาอยู่กับเขา เธอไม่เคยเห็นเขายิ้มเลยสักครั้งเดียว
บางทีเธอก็สงสัยว่าเขามีความสุขบ้างไหม และความคิดนี้แหละที่ทำให้เธอคิดวนเวียนมาหลายวันแล้ว...


            แต่ไม่ใช่กับวันนี้แน่ๆ เพราะเธอตัดสินใจแล้ว! เป้าหมายของเธอคือการทำให้คุณฮิบาริยิ้มให้ได้ เพราะการยิ้มมันเป็นจุดเริ่มต้นของการมีความสุข เธอจะใช้ประโยชน์จากตำแหน่งข้อยกเว้นให้มากที่สุดเลย


"คุณฮิบาริคะ!" ร่างสูงหันมามองด้วยความสงสัย 

"จากนี้ไปฉันจะทำให้คุณยิ้มให้ได้ค่ะ!!"

"ทำให้ได้อะไรขึ้นมา?"

"เพราะมันเป็นการเริ่มต้นความสุขไงคะ"


        เริ่งสูงจ้องมองเธอนิ่งๆ "เพ้อเจ้อ" ฉึก! เหมือนมีอะไรมาทิ่มกลางใจยังไงก็ไม่ทราบ "ฉันจริงจังนะคะ เริ่มต้นแค่ 1 วิพอ ขอแค่คุณยิ้มเพียงนึ่งวิก็พอค่ะ" แค่นั้นก็ถือว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีเชียวนะสำหรับ คนที่เย็นชาแบบเขา



        และเธอเคยได้ยินมาว่า....ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก เห็นทีเธอคงต้องงัดสกิลการตื้อระดับสูงออกมาใช้กับเขาแล้วล่ะ 


"คุณฮิบาริคะ!"


         สาบานกับตัวเองว่าถ้ามีคนเรียกเขาแบบนี้บ่อยๆ ป่านนี้เขาขย้ำให้เละไปหมดแล้ว ฮิบาริคิดก่อนจะถอนหายใจ หันหลังกลับมาตามเสียงเรียก แต่สิ่งที่ปะทะกันตรงๆ มีเพียงรอยยิ้มกว้างสดใสจากร่างบาง จังหวะการเต้นของหัวใจของพลันเร็วขึ้นไปช่วงนึงก่อน เขาจะเรียกสติตัวเองกลับมา

"อะไรของคุณ"

"เอ้า ก็ส่งต่อรอยยิ้มไงคะ"

"คุณฮิบาริก็ยิ้มต่อเร็วๆสิ"

         เขามองท่าทางเด็กน้อยตรงหน้านิ่งๆ ก่อนจะหันหลังกลับไปเดินต่อ "อ๋า..ไม่ได้ผลหรอ นี่รอด้วยค่ะคุณฮิบาริ!" เธอรีบตามคุณฮิบาริไปทันที ตลอดทางตั้งแต่บ้านจนถึงห้องกรรมการคุมกฎที่โรงเรียน เธอก็หาสารพัดวิธีมาใช้ ทั้งเล่นมุขตลก มุกเสี่ยว ท่าทางและสารพัดวิธี แต่ก็ไม่ได้ผล


"ฉันช่วยค่ะ!"


         เธอใช้พลังดึงเอกสารจากเขามาช่วยทำ เธอไม่ยอมแพ้หรอกนะคอยดูเถอะต้องมีสักวิแหละน่าที่เขาจะยิ้มน่ะ


"..."


        เขามองดูวิญญาณสาวที่พยายามทำงานช่วยเขาอย่างขมักเขม่นสักพัก ไม่มีใครรับรู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไร พลันดวงตาแสนเย็นชาก็มีประกายมาชั่วแว๊บนึงก่อนจะก้มลงไปทำงานต่อ



"..."


       เธอเงยหน้าขึ้นมาจากกองงานหลังจากทำเสร็จแล้ว ก่อนจะจ้องมองร่างสูงที่กำลังทำงาน คิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน มองภาพข้างหน้าอย่างไม่ชอบใจ ทุกครั้งเลย...ทุกครั้งที่เขาทำงาน มักจะมีร่องรอยความเครียดติดอยู่ใบหน้าคมเสมอ เธอลุกขึ้นก่อนจะทำบางอย่างที่ไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าลงไป



พรึบ!


         ดวงตาคมเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากอ้อมแขนที่เขามากอดเขาไว้ ไม่เคยมีใครกล้าทำ...เมื่อก้มลงไปก็เห็นเจ้าของอ้อมกอดเงยหน้ามามองเขาด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง 


"เขาว่าการกอดเป็นการถ่ายทอดความรู้สึก"

"ตอนนี้ฉันมีความสุข"

"ถ้าถ่ายทอดไปคุณฮิบาริก็จะมีความสุขด้วย"


          จริงหรอ? เขาได้แต่คิดในใจ แต่ก็ไม่อาจปฎิเสธความรู้สึกที่มันตีตื้นขึ้นมาในใจไม่ได้ แล้วมันคืออะไรกันล่ะ ร่างบางผละออกจากเขาไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่มีอยู่


"งานเสร็จแล้ว...เราไปเดินเล่นข้างนอกกันนะคะ"



            อีกแล้ว....ยิ้มอีกแล้ว เกลียดรอยยิ้มนั่นชะมัด เกลียดที่มันทำให้เขารู้สึกประหลาดเกิดขึ้นในใจ เกลียดที่มันสดใสจนเขาไม่อยากให้ใครมาเห็น เกลียดแต่ก็อยากเห็นอีก....เขาเป็นบ้าอะไรเนี่ย





           เป็นจริงดังว่า...เธอมองร่างสูงที่ยอมออกมาเดินเล่นเป็นเพื่อนกันจริงๆ แตถึงอย่างนั้นสถานที่ที่เขาเลือกที่จะเดิน ก็คือบนภูเขานามิโมริ สถานที่อยู่ของศาลเจ้านามิโมริอันเป็นอนาคตฐานทัพของเขา ก็คงจะชอบจริงๆล่ะนะ


"หืม?"


       ระหว่างที่กำลังเดินสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ไม่ค่อยมีในตัวเมืองกับชมบรรยากาศร่มรื่นนั้น กลิ่นหอมที่คุ้นเคยพลันลอยเข้ามา "มีอะไร" ฮิบาริเอ่ยถาม เมื่อเห็นร่างบางกำลังมองเธออะไรสักอย่าง 


"กลิ่น..."


        เธอเดินตามกลิ่นหอมนั้นไปจนฮิบาริต้องเดินตามเพราะกลัวว่าร่างบางจะไปหลงที่ไหนอีก "นี่มัน..." ภาพดอกไวโอเล็ตที่เธอชอบขึ้นเต็มไปหมด น่าแปลกที่มาเจอมันที่นี่ ดวงตาของเธอวาววับอย่างชอบใจ และวิ่งเข้าไปดูพวกมันใกล้ๆทันที


"ชอบหรอ?"


"ค่ะ!"


        ฮิบาริปล่อยให้เธอวิ่งเล่นดูดอกไม้โปรดไปเรื่อยๆ โดยที่ตนเองนั้นมานั่งใต้ต้นไม้มองดูเธอห่างๆแทน แต่ไม่นานเธอก็วิ่งมาหาเขา


"ไม่อยู่ดูต่อ?"


"ไม่แล้วค่ะไว้ค่อยมาดูใหม่ตอนนี้เย็นแล้วกลับกันเถอะค่ะ"


  เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินนำไป


หมับ! 


        เธอเอื้อมมือคว้ามือแกร่งมากอบกุมไว้ เขาหันมามองด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรและไม่ได้แกะมือเธอออก ทำให้เธออดจะอมยิ้มอย่างมีความสุขเล็กๆไม่ได้ ท่ามกลางความเงียบ ท่ามกลางความร่มรื่น ท่ามกลางกลิ่นหอมละมุน ยังมีเราสองคนที่เดินจับมือกันอยู่กลางบรรยากาศดีๆ


พอคิดอย่างนั้นแล้ว...ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้จริงๆ


"อ๊ะ..." 

เมื่อเธอเงยหน้าไป ภาพที่เห็นทำให้เธอแทบละลาย ภาพรอยยิ้มของเขาที่เผยออกมาบางๆ กับดวงตาที่ตอนนี้ไร้ซึ่งความเย็นชาใดๆ


"ยิ้มแล้ว..."

"หืม?"

"คุณฮิบาริยิ้มแล้ว!"


          เธอเอ่ยน้ำเสียงดีใจ ฮิบาริจับที่มุมปากตัวเอง ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกตัว "อ้าว...ไม่ยิ้มแล้วอ่า" เขารีบสาวเท้าตัวเองเดินหนีทันที "อ๊ะ...ดะเดี๋ยวสิคะช้าๆหน่อย" โดยที่ลืมไปว่าเรายังคงจับมือกันแน่นอยู่...


          ปลายเท้าเขาชะลอลงก่อนจะเดินปกติเมื่อร่างบางตามทัน "เมื่อกี้ยิ้มเพราะอะไรอ่า" เสียงหวานเซ้าซี้ถามเขาถึงสาเหตุของรอยยิ้มเมื่อครู่ 



เขาเอง....

ก็อยากจะถามตัวเธอว่าทำได้ยังไงเหมือนกัน....






------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
TALK 

โง้ยยยยย ใช้เวลาบิ้วอารมณ์ตอนนี้นานมากกกก พอทำไปได้ครึ่งหนึ่งมือก็ดันลั่นไปกดปิดซะงั้น!? ทำไมเลยอ่า...T^T กระซิก! เอาสั้นๆไปเลยล่ะกันคิดไม่ออก....ทำไมช่วงนี้แต่งได้แต่ตอนสั้นๆ?

ตอนนี้กากชะมัดยาก 

พึ่งรู้ว่าแต่งฮิบาริกากมาก

So sadddd  ฮึ่ม! ไม่ยอมหรอกตอนหน้าเอาใหม่! 

แล้วเจอกันท่านฮิ!!!!

         


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #50 Vprince95 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 15:43

    น่ารักก ฮือออ
    #50
    0
  2. #49 ♛ ควีน มิซ ♛ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 13:31
    สงสารเขานะคะ
    #49
    0
  3. #48 my-name-is-p (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 13:03

    อ๊ากฟิน
    #48
    0