[Fic reborn] In my dream กาลคร้้งหนึ่งฉันฝันถึงเธอ...

ตอนที่ 7 : นิภา...นภา 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    28 ม.ค. 62

"เหม่ออะไรอีกแล้วน่ะจีอ็อตโต้"


         คำเรียกของจีทำให้เขาละสายตาจากแจกันที่มุมโต๊ะไปมอง มือขวาคนสนิท "ดอกเดซี่อีกแล้วรึ?" จีขมวดคิ้ว เป็นเวลากว่าสี่ปีแล้วที่บอสของเขามักจะชอบเหม่อมองดอกเดซี่ขาวอยู่ร่ำไป ก็รู้ว่าชอบแต่สี่ปีที่แล้วพึ่งจะเป็นหนักขนาดนี้ ทั้งไปเลือกดอกไม้จากสวนหลังปราสาทเองมาใส่แจกัน เปลี่ยนน้ำในแจกัน บางครั้งก็เอาแต่นั่งยิ้มให้เจ้าดอกไม้ที่หัวมุมโต๊ะนิ่ง


"หากข้าไม่ได้อยู่กับเจ้าตลอดคงคิดว่าเจ้าตกหลุมรักเป็นแน่แท้"


"ฮะๆ นั่นสินะ..."


        จีอ็อตโต้หัวเราะจางๆ บางทีเขาอาจจะตกหลุมรักจริงๆก็ได้ "ยังไงก็เถอะมีสติหน่อยจีอ็อตโต้ นี่งานกองสุดท้าย ข้าไปล่ะ" จีได้แต่ส่ายหัวไปมาแล้ววางงานเอกสารกองสุดท้ายไว้ให้ จากนั้นจึงเดินออกไป


"ตอนนี้เจ้าเป็นยังไงบ้างนะ ชิโร..."


"เอ่อ...ก็สบายดีค่ะ"


"ชิโร!!!"


       จีอ็อตโต้อุทานอย่างตกใจ ชิโรอิที่พึ่งมารีบปิดหูตัวเองแทบไม่ทัน เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงกลับมาได้อีก แต่มันมาแล้วจะให้ทำไงได้ อีกอย่างก็รู้สึกดีที่ได้อยู่ใกล้ชิดเขาด้วย "เจ้า เป็นเจ้าจริงๆรึ ข้าไม่ได้ตาฝาดใช่หรือไม่!" จีอ็อตโต้สำรวจเธอไปมา อีกทั้งยังขยี้ตาตัวเองหลายรอบจนเธอต้องจับมือเขารั้งเอาไว้ ไม่งั้นอีกนิดเส้นเลือดตาเขาคงแตกเป็นแน่


"ค่ะฉันเองค่ะไม่ได้ตาฝาดแน่นอน"

"ข้าคิดถึงเจ้ามากเลยรู้ไหม"



        ชิโรอิอดที่จะหน้าแดงไม่ได้เมื่อโดนคนที่ชอบบอกคิดถึงเสียงดังฟังชัด "คิดถึงเหมือนกันค่ะ -///-" แม้จะพึ่งผ่านไปวันเดียวแต่เธอก็อดคิดถึงบรรยากาศที่ได้อยู่กับเขาไม่ได้ "4 ปีที่ผ่านเจ้าหายไปไหนกัน" 4 ปี!? แสดงว่าเวลาที่นี่กับเวลาโลกของเธอไม่เท่ากันอย่างนั้นหรอ

"ก็เข้าร่างตัวเองค่ะ"

"เข้าร่าง!?"


          เธออธิบายเรื่องราวแปลกๆที่เจอให้กับจีอ็อตโต้ฟัง ว่าจริงๆแล้วเธอยังไม่ตายแค่วิญญาณหลุดออกจากร่างตอนหลับเท่านั้น รวมถึงเรื่องเวลาของเธอกับเขาด้วย "ขี้โกงนี่ชิโร...ถ้างั้นคงมี่แต่ข้าสินะที่ทรมาณกับการรอเพียงฝ่ายเดียว ไม่ยุติธรรมเลย" จีอ็อตโต้เอ่ยเสียงเศร้าจนเธออดที่จะลูบหัวเขาเบาๆไม่ได้


"ขอโทษที่ให้รอนะคะ"

"ฉันเอง...ก็อยากจะอยู่กับจ็อตโต้ซังนานๆเหมือนกัน"


          พอได้ยินดังนั้นจีอ็อตโต้ก็ดูมีสีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดทันที "จริงสิมีงานไม่ใช่หรอคะ มาค่ะเดี๋ยวฉันช่วยทำเอง" หลังจากปรับความเข้าใจกันได้แล้วเธอก็เหลือบไปเห็นกองงานที่อยู่บนโต๊ะของเขา สี่ปีผ่านไปงานก็ยังคงเยอะเหมือนเดิมเผลอๆ คงเยอะหว่าเดิมเสียด้วยซ้ำมั้ง


"อืม"


        หลังจากนั้นไม่นานทั้งเธอและเขาก็ช่วยกันทำเอกสารให้จนเสร็จ "จ็อตโตซังหิวไหมคะ? นี่จะเย็นแล้วนะ"


"อา...จะว่าไปก็ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยแหะ"



"ไม่ได้นะคะ!"


       เขาสะดุ้งทันทีที่ร่างบางขึ้นเสียงดัง ใบหน้าหวานตีหน้าดุๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้กลัวเลยแม้แต่น้อย "ต้องกินนะ เดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพราะหรอก ไปกินเดี๋ยวนี้เลย" ร่างบางท้าวเอวชี้นิ้วไปทางประตูเป็นเชิงไล่ให้เขาไปกินข้าว


"แต่วันนี่แม่ครัวลา คงต้องไปกินข้างนอก..."

"ไม่ต้องค่ะ! ฉันทำเอง"


         
"0^0"


          สุดท้ายเขาก็นั่งมองร่างบางทำอาหารอยู่ในครัวตาแป๋ว ท่าทางที่คล่องแคล่วว่องไวนั้นทำให้เขาไม่อาจจะละสายตาได้ แม้เธอจะหยิบจับอะไรไม่ได้แต่ก็บังคับให้มันเป็นไปตามต้องการได้ ในใจเขารู้สึกอบอุ่นและฟูฟ่องอย่างประหลาด และตัวเขาก็ไม่ใชเด็กมิรู้ความที่จะไม่สามารถตอบได้ว่านี้คือความรู้สึกอะไร


'อา...ความรู้สึกของสามีเวลาดูภรรยาตั้งใจทำอาหารให้เป็นนี้กันรึเปล่านะ'


        
กึก!


        เมื่อสำนึกได้ว่าเมื่อกี้คิดอะไรเขาก็หน้าแดงแจ๋ก่อนสบัดหน้าไปมาเรียกสติตัวเอง อย่างคิดอะไรล่วงเกินเธอนะจีอ็อตโต้ ให้ตายเขานี้มันแย่ชะมัด



"เสร็จแล้วค่ะ!"


"สปาเก็ตตี้ผัดหอยลาย"


       จานสปาเก็ตตี้ถูกวางตรงหน้าเขาพร้อมช้อนส้อม เส้นสปาเก็ตตี้ดูเหนียวนุ่มไม่แฉะจนเกินไปเงางามจากน้ำมัน กลิ่นหอมเครื่องเทศบวกควันที่พุ่งฉุยนั่นทำให้เขาอดน้ำลายสอไม่ได้ และก็ไม่รอช้าใช้ส้อมม้วนเส้นคำโตเข้าปากทันที


"อร่อย!"


       รสชาติอร่อยกว่าแม่ครัวประจำของเขาซะอีก มากกว่าภัตราคารหรูแห่งอื่นๆที่เขาเคยลิ้มลอง ด้วยความหิวจากการไม่ได้กินข้าวเที่ยง กับความอร่อยทำเขาเผลอรีบกินจนลืมมารยาทบนโต๊ะอาหารไม่เกือบหมด


"คิกๆ ดีใจที่ชอบนะคะ"


         เสียงหวานเอ่ยขัดก่อนมือเรียวจะคว้าทิชชู่มาเช็ดซอสที่เปื้อนอยู่มุมปากเขา ท่าทางอ่อนโยนเขาอยากจะคว้านางมากอดแน่น...ทำไมเจ้าถึงน่ารักขนาดนี้นะชิโอริ วิญญาณหลุดจากร่างน่ารักแบบนี้กันทุกคนเลยรึเปล่า ตอนเจ้าเป็นมนุษย์ปกติทำอย่างนี้ให้ใครอื่นหรือไม่ โดนเฉพาะบุรุษ ในที่ของเจ้าจะมีใครตามจีบเจ้าไหม ยิ่งคิดแบบนั้นสีหน้าเขาก็มืดครึ้มลงทันที


"อ๊ะ!ทำอะไรน่ะคะ จ็อตโต้ซัง!?"


         ร่างบางที่จู่ๆก็โดนดึงมากอดไว้ได้แต่ตกใจและเขินอายอย่างไม่ได้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่เขินเวลาได้ใกล้ชิดคนที่ชอบกันหรอกนะ "ชิโรบอกข้าสิว่าเจ้าทำแบบนี้กับใครอื่นอีกรึเปล่า" น้ำเสียงนุ่มทุ่มดูนิ่งกว่าปกติ "แบบนี้?"

"แบบที่เจ้าทำให้ข้าเมื่อครู่อย่างไรเล่า"


"หมายถึงเช็ดปากหรอคะ...ก็เคยนะคะ"


"กับใคร!"



        เธอสะดุ้งเฮือกน้ำตาคลอ เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเขาตะคอกใส่ "กะก็เด็กๆ ที่ฉันสอนฉันเป็นครูนะคะ ปกติก็ต้องดูแลอยู่แล้ว" ท่าทางของจีอ็อตโต้ผ่อนลงจนทำให้เธอวางใจ "บอกกับข้าว่าเจ้าจะไม่ทำเช่นนี้ให้ใครนอกจากข้า" เธอเอียงคออย่างไม่เข้าใจ "กับเด็กๆก็ด้วยหรอคะ"


"นั่นเป็นข้อยกเว้น"


        ไม่เห็นเข้าใจเลย แล้วแบบไหนถึงไม่ได้ เพื่อนผู้หญิงด้วยกันล่ะได้ไหม ดูเหมือนจีอ็อตโต้จะมองออกว่าเธอดูจะไม่เข้าใจเขามากๆ "ห้ามเป็นบุรุษอื่นนอกจากข้าแค่นั้นพอได้ไหม...." 


"ได้ค่ะ"


        จบคำพูดเธอจีอ็อตโต้ก็ก้มหน้าซุกลงกับบ่าไหล่ของเธอท่าทางหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด จนเธออดห่วงไปไม่ได้ เธอเลื่อนมือมากุมมือเขาที่กอดเอวของเธอไว้ "เป็นอะไรไปคะจ็อตโต้ซัง"


"ข้ากำลังอิจฉา"

"อิจฉาคนที่ได้เจอเจ้าตลอดเวลา อิจฉาคนที่ได้ใกล้ชิดเจ้า ข้าอยากเป็นคนที่อยู่กับเต้าได้แบบพวกเขา"

"ข้า...กำลังหึงเจ้า"

"เอ๊ะ !? 0///0"



           เมื่อกี้เขาพึ่งจะบอกว่าหึงเธอไปใช่ไหม "ข้าหึงเจ้า ทั้งๆที่ข้าไม่มีสิทธิ ข้าทรมาณจังชิโร ถ้าเจ้าต้องกลับเข้าร่างอีก ข้าต้องรออีกสี่ปีใช่ไหม ข้าไม่อยากจมกับความคิดว่าใครจะทำอะไรเจ้าไหม จะมีใครมายุ่มย่ามเจ้ารึเปล่า จะมีบุรุษมีจีบเจ้าไหม"


"แต่มันแค่หนึ่งวันของฉันเองนะคะ"

"แล้วข้าเล่า ใช่หนึ่งวันเช่นเจ้าหรือไม่...."



           เธอเงียบเธอไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง เธอไม่เคยเจอใครมาบอกว่าหึงเธอเลย แฟนเธอยังเคยมีเลยด้วยซ้ำ "ฉันจะทำตามที่บอกค่ะจะไม่ทำอย่างนี้นอกจากจ็อตโต้ซัง"


"ฉันให้สิทธิจ็อตโต้ซังค่ะ"

"คุณมีสิทธิ์ที่จะหึง มีสิทธิที่จะหวง และอิจฉา.."

"ชิโร...เจ้ารู้รึไม่ที่เจ้าพูดมันหมายความว่าอะไร" 

"ไม่รู้หรอกค่ะ...ฉันไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน"

"แล้วทำไม...."




"ฉันไม่อยากเห็นคุณเศร้าแบบนี้แค่นั้นเอง..."

"แต่สัญญาได้ไหมว่าจะรอ...สัญญาได้ไหมว่าจะไม่มีใคร.."

"ได้...ได้สิสัญญา"

"ขอบคุณนะชิโร..."


           จีอ็อตโต้ก้มลงประดับจูบที่ริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ราวกลีบดอกไม้ร่าวหล่นลงเช่นเดียวกับเธอที่เงยหน้าหลับตารับสัมผัสนั้น ไม่มีการรุกล้ำใดๆ เป็นเพียงการประทับตรายืนยันถ้อยคำทั้งหมดที่เอ่ยมา 

ขอให้ทำเช่นนี้กับเขาเพียงผู้เดียวได้รึไม่?

ได้สิ....

 ต้องการสิทธิ์ที่หึง หวง เธอ?

ได้สิ...

หากเป็นคุณล่ะก็...

หากเป็นจีอ็อตโตละก็...

เธอให้เขาได้อยู่แล้ว แลกกับการที่เขายังคงอดทนรอเธอเพียงคนเดียว





จะสี่ปี แปดปี หรือสิบปี....นานแค่ไหนเขาก็จะรอเธอ เขาจะขอเป็นเดซี่ที่เธอชอบตลอดไปก็พอ...

เป็นเพียงเดซี่ที่บริสุทธิ์ใจ ซื่อสัตย์ และภักดีต่อเธอเพียงผู้เดียว...






------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------TALK

เนื้องงม่ะ เร็วใช่ป่ะ ตามไม่ทันอะดิสำเร็จคู่นี้ที่หวานละมุนแต่อ่านไปมาจริงๆไฟแรงมากกกก 1 จ็อตโต้ซังไม่ใช่เด็กแล้ววว ปู่เราผ่านอะไรมาเยอะความรู้สึกแค่นี้พี่แกควรรู้ 2ชิโรนั้นใหม่ด้านความรักจริง แต่เธอหลงรักกับสิ่งไม่จริงมากี่ปีล่ะ หากนี่เป็นความฝัน และไม่มีใครเห็นเธอ การที่เธอจะเสี่ยงและลงหมดหน้าตักกับรักครั้งนี้ก็ไม่เสียหาย

บอกไว้เฉยๆ เผื่อคนงงๆ ไรท์อาจแต่งงงๆเองด้วล่ะนี่ก็มึน โอ๊ยสติก็ไม่มี

เอาเป็นว่าบายยยย เจอกันตอนหน้าค่ะ

ปล.สั้นใช่ป่ะ...คิดเหมือนกันเลย:)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #47 my-name-is-p (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 08:39

    ละมุน​อ่ะ​

    มิสั้น​แต่อ่านเพลินมาก​สนุก​มากๆ​ค่ะ​
    #47
    0
  2. #46 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 16:01

    ชอบอ้าาาาา
    #46
    0
  3. #41 Vprince95 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 00:22
    ณ.ขณะนี้เรานั้นได้ตัวแตกไปแล้ว..😂
    #41
    0