[Fic reborn] In my dream กาลคร้้งหนึ่งฉันฝันถึงเธอ...

ตอนที่ 9 : ฝน...ที่ไม่ได้แปลว่าความเสียใจ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    1 ก.พ. 62

"ยามาโมโตะ! Good job! ไปเลยเพื่อน!"


         เสียงตะโกนบอกจากเพื่อนร่วมทีมดังขึ้น พร้อมทุกคนที่เข้ามารุมกอดคอเขา "ฮะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า" ยามาโมโตะหัวเราะ ก่อนจะเอ่ยอย่างถ่อมตน ไม่สิพูดความจริงมากกว่า กว่าเขาจะมายืนอยู่ตำแหน่งตัวจริงของทีมได้ ต้องใช้เวลาฝึกตั้งเกือบสี่ปี


        ท้อแท้ก็หลายครั้ง เหนื่อยก็หลายหนสิ่ง แต่ทุกครั้งที่ยอมแพ้...เสียงของพี่สาวคนนั้นก็มักจะดังขึ้นมาในหัว และทำให้เขาลุกขึ้นมาได้เสมอ พี่สาวที่เป็นวิญญาาณ นึกแล้วก็ขำกับเขาตอนเด็กๆ ที่ใช้สัญญาลูกผู้ชายทั้งที่อีกฝ่ายเป็นหญิงสาวที่ดูบอบบางซะขนาดนั้น

อา...ผมได้เป็นตัวจริงแล้วนะครับ

เมื่อไหร่ผมจะได้เจอพี่?


         ยามาโมโตะเหม่อสักพักก่อนจะแยกกะบเพื่อนแล้วเดินกลับบ้านตัวเอง

แปะ แปะ แปะๆ


"ฝน?"

       เหมือนตอนนั้นเลย ยามาโมโตะคิดก่อนจะเดินเอื่อยๆโดยไม่คิดจะวิ่งหลบมัน "ทำไมทุกครั้งที่พี่เจอเราเธอถึงได้มีปัญหาภายในใจตลอดเลยนะ?" เสียงหวานดังกังวาลผ่าฝนมาถึงตัวเขา ยามาโมโตะเบิดตากว้างมองร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา


"คราวนี้เป็นอะไรอีกล่ะ หื้ม?"



        เธอก็ไม่รู้อ่ะนะว่าทำไมถึงโผล่มาที่นี่อีกแล้ว แถมเวลาที่นี่ยังผ่านไปไวซะด้วยแป๊ปๆ เจ้าหนูยามาโมโตะคนนั้นก็สูงขึ้นเลยเธอไปแล้ว และครั้งนี้ตอนที่มองเขาเล็บเธอกลายเป็นสีฟ้าสลับกับน้ำเงิน

เศร้า?

เหงา?


เป็นอะไรของเขากันนะ

"พี่!"

          โดยไม่รู้ตัวเธอก็โดนรวบเข้าไปกอดเรียบร้อย ให้ตายสิ โตมาก็ยังไม่รู้จักวิธีอยู่กับผู้หญิงสินะ เธอกอดตอบและลูบหลังเบาๆ


"อ่ะ...ขอโทษครับ-///-"


        หลังจากได้สติยามาโมโตะก็รู้ว่าไม่ควรเข้าไปกอดหญิงสาวแบบนั้นแม้เธอจะเป็นวิญญาณก็เหอะ "ฮะๆ ไม่เป็นไรๆ" เธอเอ่ยพรางกลั้วหัวเราะ "แล้วจะบอกได้รึยังว่าเป็นอะไรน่ะ" เธอถามขึ้น

"คือ...คือ..เอ่อ"

"ผม...แค่คิดถึงพี่_///_"


"!!?0///0"


          ก็เข้าใจนะว่านายซื่อตรงกับความรู้สึก แต่กานมาบอกคิดถึงกันโต้งๆ แบบนี้พี่ก็รับมือไม่ไหวเหมือนกันนะ "ตลอดมาผมพยายามมาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะพี่ ขอบคุณนะครับ" เป็นเสตาหลบรอยยิ้มกว้าง ก้มลงมองมือตัวเองที่ตอนนี้เล็บเปลี่ยนเป็นสีชมพูที่หมายถึงความสุข....ให้ตายเธอแพ้รอยยิ้มของเขา


"ขอบคุณที่ทำให้ผมได้เป็นตัวจริงนะครับ"

"อะอืม..ไม่เป็นไร"

"จริงสิ พี่ชื่ออะไรหรอ"


          นั่นสินะ จะว่าไปเธอก็ยังไม่ได้บอกชื่อเขาเลยนี่นา "คางายาคุ โยโซระ" เธอเอ่ย "ถ้างั้นผมขอเรียก โยโซระซังนะ ส่วนพี่เรียกผมว่าทาเคชิก็ได้" น้ำเสียงสดใสจนเธอรู้สึกว่ามันไม่เหมือนอยู่ท่ามกลางฝนที่ตกหนักเลยสักนิด


"อืม ทาเคชิ"



          ไม่รู้ทำไมเวลาริมฝีปากบางนั้นเอ่ยเรียกชื่อเขาถึงได้ดูพิเศษกว่าคนอื่น ตอนนี้หัวใจเขาเต้นแรงซะยิ่งกว่าไปวิ่งรอบสนามเบสบอลซะอีก เขาเกาแก้มตัวเองอย่างเขินๆ "ไม่รีบเข้าไปหลบฝนหรอ?"

"เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"


        ไม่รู้จะดีใจทำไมเธออาจจะแค่ถามเฉยๆก็ได้ ยามาโมโตะคิดกับตัวเอง "ถ้าผมไป...โยโซระซังจะหายไปอีกรึเปล่า" คราวนี้เล็บของเธอเปลี่ยนเป็นสีเหลืองสลับฟ้า กลัวกับเศร้า? "ทาเคชิคุงเนี่ยแอบคิดมากกว่าที่เห็นนะคะ" ภายใต้รอยยิ้มสดใสดั่งแสงสว่างนั่น แต่ภายในใจกลับปั่นป่วนไปด้วยอารมณ์วุ่นวาย ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งชมชอบในตัวเขา


"ถ้างั้น....จนกว่าจะถึงเวลาฉัยจะอยู่กับทาเคชิคุงเองนะคะ"

"ครับ!! "


      ยามาโมโตะยิ้มอย่างดีใจก่อนจะเดินนำเข้าไปยังบ้านของตัวเอง "โยโซระซังนั่งรอตรงนี้ก่อนนะครับ" พูดจบเขาก็เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำทันที เธอสำรวจภายในห้องนอนของเขาอย่างสนใจ ในห้องนี้มีของน้อยกว่าที่คิด


 "ส่วนใหญ่จะเป็นอุปกรณ์กีฬาสินะ"



          ในนี้มีไม้เบสบอลสำหรับเด็กอยู่ด้วย มันพาดไว้อยู่ข้างเตียงสภาพของมันดูก่อนและผ่านการใช้งานมาอย่างหนัก "พยายามหนักน่าดูเลยนะทาเคชิคุง" เธอพึมพัมเบาๆก่อนจะใช้พลังดึงมันมาดูใกล้ๆ 

'เป้าหมายสูงสุด'

'ติดตัวจริงให้ได้'

'ต้องทำให้ได้ก่อนเจอพี่สาว!'


           ตัวอักษรเมจิกลายมือเด็กน้อยแต่ก็มองออกว่าบรรจงแค่ไหนเขียนไว้รอบไม้เบสบอล ทั้งยังถูกพลาสติกใส่แปะเคลือบไว้ บ่งบอกถึงความเอาใจใส่เป็นอย่างดี


"คำพูดนั้นผมเขียนไว้เตือนสติตัวเอง"

"ทุกครั้งที่ตีลูกพลาดผมจะมองมาที่มันเสมอ"

"และจากนั้นก็ตีใหม่อีกครั้ง"

"ซ้ำไปเรื่อยๆ"


         เธอหันไปตามเสียงด้านหลัง ยามาโมโตะที่ตอนนี้อาบน้ำสละผม เปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว กำลังมองมาที่เธออย่างอบอุ่น "คิดถึงเหมือนกันเนี่ยพอโตขึ้นไม้นี้ก็เล็กเกินกว่าที่จะใช้ได้แล้ว" ยามาโมโตะเปรยขึ้น 


"เพราะโยโซระซังทำให้ผมก้าวมาถึงจดนี้ได้" 

"ขอบคุณนะครับ" เธอเผยรอยยิ้มกว้างออกมา

"เป้าหมายต่อไปล่ะ?"

"ครับ!?"


         ยามาโมโตะถามอย่างไม่เข้าใจ "จะหวังเพียงแค่นี้หรอ นายยังสามารถก้าวเดินไปได้ไกลกว่านี้นะทาเคชิคุง" ดวงตาของเขาเบิกกว้าง จริงดั่งที่เธอพูด เขาไม่ควรจะหยุดอยู่แค่นี้ 


"!?"

แต่ว่าจู่ๆร่างของเธอก็เรืองแสง

"เร็วสิบอกเป้าหมายของเธอมาก่อนที่ฉันจะหายไปอีกครั้ง"





"กัปตันทีมครับ!!"ยามาโมโตะเอ่ยอย่างร้อนลน


"ถ้างั้น...ฉันจะรอนะ ^ ^"



        ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มอันสวยงามก่อนจะจากไปพร้อมละอองแสงจางๆ ยามาโมโตะมองละอองแสงนั่นก่อนจะหลุบตาลง


"อีกเป้าหมายหนึ่งของผม..."


คือการได้อยู่กับโยโซระซังตลอดไป...



          เขาเงยหน้ามองฝนที่เริ่มซาลง ใครๆก็บอกว่าฉันนั้นคือตัวแทนแห่งความเศร้า แต่ไม่ใช่กับเขา เธอมาพร้อมกับฝน และจากไปพร้อมกับมัน มาชำระล้างความเศร้าโศกของเขาออกไป 


เพื่อนๆ และทุกคนบอกว่าว่าเขามักมีรอยยิ้มที่สดใสเสมอ


แต่มีเวลานึงที่มันดูสวยงามกว่าปกติ


นั่นคือยามที่ฝนพรำลงมา


ยามที่เขาคิดถึงเธอ....




------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

TALK

เงอะ มาแล้วจ้า เย้ เป็นตอนเมาๆ กับคนแต่งมึน ความอึนๆบวกง่วงนอนถ้าอ่านแล้วติดๆตรงไหนก็คอมเมนท์มาบอกได้นะคะทุกคนคือกำลังใจเรานะ เพราะว่าตอนนี้ง่วงๆ แล้วก็มึนหัวไปหน่อย


ตอนก็ยังสั้นเหมือนเดิม????

ตอนหน้า คู่รีบอร์นจ้าาาา

SEE YOU ♡

ไม่ได้ใช้คำทิ้งท้ายนี้มานานคิดถึงจัง
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #57 _Night star_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:28
    ตอนต่อไปคู่รีแหละ!!
    #57
    0
  2. #56 ช็อกโกแลตดาวตก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:42
    รอรีบอร์นจ้า55
    #56
    0
  3. #55 Aimarea (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:34
    ต่อไปจะเป็นคูไหนกันน้าา
    #55
    0
  4. #54 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:27
    อยากให้ทุกคู่อยู่ด้วยกันอ่ะ เห็นใจคนที่รอ 4ปีมันนานมากเลยนะ
    #54
    0
  5. #53 my-name-is-p (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:22
    มึนแต่สนุก​ สั้นแต่อัพบ่อย​
    #53
    0