My Maid @Heart [Minle]

ตอนที่ 2 : My Maid 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    13 เม.ย. 61


02


            เช้านี้เป็นวันที่เฉินเล่อรู้สึกสดชื่นกว่าทุกวัน เขาตื่นก่อนนาฬิกาปลุก อาบน้ำแต่งตัว ทานมื้อเช้าแล้วนั่งรถบัสไปโรงเรียน เป็นกิจวัตรประจำวันแสนปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือเขามีความสุขมากกว่าทุกวัน

            เมื่อคืนนานะแอดไลน์มาหาตามที่ได้สัญญาไว้ ส่งรูปโพลารอยด์อีกใบที่ขอเก็บไว้เองมาให้ เป็นรูปที่นึกถึงทีไรก็ทำเอาเขิน แต่ก็ชอบมากจนเลือกมาตั้งเป็นรูปวอลเปเปอร์ในมือถือ เพราะนานะเองก็บอกว่าจะตั้งรูปนี้เป็นวอลเปเปอร์เหมือนกัน

            เฉินเล่อยังคงนึกถึงเรื่องที่ได้คุยกันเมื่อคืน มันทำให้เขายิ้มได้จนอยากเปิดมันขึ้นมาอ่านวนอีกรอบ ทั้งที่เป็นประโยคสนทนาทั่วๆ ไปไม่มีอะไรพิเศษ ถ้าส่วนที่พิเศษก็เห็นจะเป็นที่ใจเขาล่ะมั้ง

            คิดว่าคงตกหลุมชอบนานะเข้าไปแล้วจริงๆ รอยยิ้มหวานๆ นั่น

            รอยยิ้ม...ที่เหมือนกับใครบางคน

            ...นาแจมิน

            เฉินเล่อหันหน้าหลบแทบไม่ทันเมื่อก้าวเข้ามาในรั้วโรงเรียนแล้วสายตาดันไปสบเข้ากับรุ่นพี่จอมเจ้าชู้พอดี เขารีบเปลี่ยนทาง ก้าวไวๆ หนีเพราะไม่อยากโดนอีกฝ่ายเข้ามาตอแยเหมือนทุกครั้ง เมื่อกี้เขาเห็นอยู่ว่ารอบตัวแจมินโดนสาวๆ ล้อมหน้าล้อมหลัง ไหนจะสายตาแพรวพราวนั่นอีก เป็นสายตาที่ไม่ชอบใจจริงๆ

            เกือบสองปีได้แล้วที่เฉินเล่อโดนแจมินตามตอแย ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นช่วงเปิดเทอมตอนเข้าปีหนึ่งที่เขาเดินอยู่ข้างสนามบาส ตอนนั้นลูกบาสที่แจมินเล่นอยู่กับเพื่อนๆ กลิ้งมาทางเขาพอดีเลยช่วยส่งไปคืนไปให้ แล้วใครจะไปคิดล่ะว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะทำให้แจมินเกิดติดใจเขาขึ้นมา อาจจะเพราะตอนนั้นเขายังดูเป็นเด็กน้อยไม่รู้เดียงสาล่ะมั้งเลยคิดจะจีบติดง่ายๆ แต่ใครๆ ก็รู้ว่าแจมินนั้นโชกโชนเรื่องความเจ้าชู้แค่ไหน อย่าเข้าไปยุ่งวุ่นวายด้วยเป็นดีที่สุด

            แต่ถึงเฉินเล่อไม่ยุ่ง กลับเป็นแจมินเสียเองที่เข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิตเขา พยายามเข้าหา ตามตื้อสามเวลาหลังอาหาร เจอหน้าเป็นไม่ได้ต้องเข้ามาประชิดตัว เรื่องนี้คนส่วนใหญ่ในโรงเรียนก็รู้เช่นกันว่าแจมินถูกใจเด็กรุ่นน้องผู้น่ารักคนนี้มากแค่ไหน ซ้ำยังเป็นปัญหาให้เฉินเล่อถูกพวกผู้หญิงไร้ความคิดกลั่นแกล้งเอาบ่อยๆ ยังดีที่เขามีเพื่อนสนิทคอยช่วยเหลือ เป็นคนที่ตัวติดกันตลอดจนแจมินนึกขัดใจอยู่เล็กๆ เพราะไม่ว่าเฉินเล่ออยู่ที่ไหน เพื่อนตัวสูงที่ดูไม่มีพิษมีภัยก็จะอยู่ที่นั่นด้วยเสมอ

            ทันทีที่เห็นเฉินเล่ออยู่ในสายตาแจมินก็รีบก้าวเร็วๆ เข้าไปหา คนน่ารักยังคงหาทางหลบหนีเหมือนทุกที แต่ไม่มีสักครั้งหรอกที่จะหนีพ้น ถ้าไม่ติดว่ามีใครบางคนเข้ามาขัดเสียก่อน

            ขาที่กำลังก้าวเป็นอันต้องหยุดชะงักเมื่อเพื่อนตัวสูงที่เหมือนก้างชิ้นใหญ่เข้ามากอดคอเฉินเล่ออย่างกับรู้ว่ากำลังโดนเขาตามล่า แจมินล้มเลิกความตั้งใจเพราะรู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากับเด็กตัวยักษ์คนนั้นนัก แม้การเข้าหาทางเพื่อนจะเป็นเรื่องดี แต่การเข้าหาเพื่อนที่คอยสนับสนุนความคิดของเพื่อนด้วยกันย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

 

            "ไงมึง" ช่วงแขนยาวๆ คว้าตัวเพื่อนสนิทมากอดคอไว้แล้วยิ้มแฉ่ง เฉินเล่อสะดุ้งตัวโยนเพราะคิดว่าโดนแจมินจับได้เลยกระทุ้งใส่ไอ้คนตัวโตข้างๆ ไปหนึ่งที จนอีกฝ่ายต้องยอมปล่อย

            "ตกใจหมด"

            "หนีพี่แจมินอีกอ่ะดิ" จีซองถามอย่างรู้ทัน หันมองกลับไปทางที่เฉินเล่อเดินมาก็เห็นหลังของรุ่นพี่คนเจ้าชู้เดินหายเข้าอาคารไป

            "เออ"

            "ทำไมไม่ลองคุยกับพี่เขาดีๆ สักครั้งวะ มันอาจจะไม่ได้แย่อย่างที่คิดนะ"

            "ไม่เอาอ่ะ มึงก็เห็นว่าพี่เขาเจ้าชู้จะตาย กูไม่ชอบ"

            "แต่พี่เขายังไม่มีแฟนเลยนะ"

            "ถ้าจะเข้าข้างพี่เขาก็ไม่ต้องมาช่วย"

            "ไรวะ แค่นี้งอนเหรอ" จีซองยิ้มล้อ ส่วนเพื่อนตัวเล็กก็ทำหน้าเป็นบูดไม่สบอารมณ์

            เวลาพูดเรื่องนี้ทีไรเฉินเล่อเป็นต้องทำหน้าหงุดหงิดใส่ทุกที จีซองไม่ได้คัดค้านแจมินแต่ก็ไม่ได้สนับสนุน เขาเพียงทำตามความต้องการของเพื่อนสนิท เพราะถ้าหากเฉินเล่อเปิดใจรับเขาก็ยินดีกับการตัดสินใจนั้น โดยส่วนตัวเขาไม่ได้คิดว่าแจมินเจ้าชู้แพรวพรายอะไรนักหรอก ก็แค่คนมันหน้าตาดีเลยกลายเป็นจุดศูนย์กลางและถูกรายล้อม แต่ด้วยความเป็นคนอัธยาศัยดีของแจมินด้วยล่ะมั้งถึงได้ถูกมองเป็นแบบนั้น ไม่เคยคบใครจริงๆ จังๆ ตอบรับทุกคนที่เข้าหา แม้ว่าตั้งแต่เริ่มหลงเสน่ห์เพื่อนตัวเล็กของเขาจะลดความอัธยาศัยดีลงไปบ้างก็ตาม แต่มันคงไม่พอที่จะทำให้เฉินเล่อไว้ใจ อีกอย่าง เขานับถือใจแจมินจริงๆ ที่ยังชอบเฉินเล่ออยู่แม้จะถูกปฏิเสธมาตลอดก็ตาม

            "เออ กูมีไรจะอวดมึงด้วย" แล้วเฉินเล่อก็สลัดเรื่องของแจมินออกจากหัว เพื่อจะเล่าเรื่องที่ตัวเองอยากอวดเพื่อนแทน

            "อะไรวะ"

            "เมื่อวานกูไปเมดคาเฟ่มา เจอเมดคนหนึ่งโคตรสวยเลย แต่เค้าไม่สบายเลยไม่ค่อยพูด ไม่รู้เสียงจะหวานเหมือนหน้าเค้าหรือเปล่า แล้วมึงรู้ป้ะ เค้าขอไลน์กูด้วย เมื่อวานก็คุยกันจนดึกเลย"

            "เมื่อวานมึงไปเมดคาเฟ่เหรอ"

            "ก็ใช่ไง"

            "ธุระที่มึงบอกคือไปเมดคาเฟ่เนี่ยนะ"

            โดนทักมาแบบนี้เฉินเล่อถึงกับอึ้งพูดอะไรต่อไม่ออก เขาลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อวานโกหกจีซองไปว่ามีธุระสำคัญต้องไป แต่การไปเมดคาฟ่าคนเดียวก็เป็นธุระสำคัญของเขาจริงๆ นะ

            "อ้าวเงียบ ธุระสำคัญคือแอบไปหาสาวนี่เอง"

            "เออ ไปหาสาว แล้วก็สวยด้วย" สุดท้ายก็ต้องยอมรับอย่างเลี่ยงไม่ได้

            จีซองได้ว่าอะไรเพราะการจะไปไหนมาไหนมันเป็นสิทธิ์ของเฉินเล่ออยู่แล้ว อาจจะมีเคืองนิดหน่อยที่ดันอ้างว่าเป็นธุระสำคัญ ถ้าบอกว่าจะไปเมดคาเฟ่เขาก็ไม่ได้ห้ามอะไรหรอก แล้วเขาก็ไม่คิดจะตามไปด้วย สถานที่น่ารักๆ แบบนั้นคงไม่เหมาะกับคนอย่างเขาเท่าไร

            "ไหน สวยขนาดไหน เอารูปมาโชว์ดิ๊"

            "เดี๋ยวเปิดให้ดู"

            ขอมาเฉินเล่อก็จัดให้ เขาหยิบมือถือออกมาเปิดรูปโพลารอยด์ที่ถ่ายคู่กับนานะเมื่อวานให้จีซองดูทั้งสองรูป เป็นเรื่องที่เขาภูมิใจนำเสนอเป็นอย่างยิ่ง

            "เป็นไง"

            "เออ สวยดีว่ะ แต่กูว่าหน้าคุ้นๆ"

            "คุ้นยังไงวะ มึงเคยเจอเหรอ"

            "เปล่า แค่รู้สึกว่าหน้าคล้ายใครสักคน"

            "คนสวยก็คงคล้ายๆ กันมั้ง"

            "ก็คงงั้น"

            จีซองพยักหน้ารับ เมดคนนี้สวยจริงอย่างที่เพื่อนอวด ทว่ารอยยิ้มกับรูปหน้าที่คุ้นตาเสียเหลือเกินทำให้จีซองต้องขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด แต่คนหน้าคล้ายหน้าเหมือนในประเทศนี้ก็ใช้ว่าจะมีน้อยๆ บางทีเมดคนสวยของเฉินเล่ออาจจะบังเอิญหน้าคล้ายใครบางคนที่เขารู้จักก็ได้

            "ว่าแต่เค้าสูงกว่ามึงอีกเหรอ สูงเท่าไรวะ"

            "น่าจะไล่ๆ กับกูนะ เค้าใส่ส้นสูงมั้งก็เลยดูสูงกว่าเยอะ"

            "ทั้งสวยทั้งสูงขนาดนี้ไปเป็นนางแบบไม่ดีกว่าเหรอ มาเป็นเมดทำไม"

            "ที่เค้ามาเป็นเมดอาจจะเพราะพรหมลิขิตให้มาเจอกูไง"

            "อ่ะจ้า แล้วแต่มึงจะคิดเลย ฟินเลยอ่ะดิได้กอดกันด้วย" จีซองทำหน้าเหม็นความรักใส่ เป็นแบบนี้พี่แจมินคงหมดหวังแล้วล่ะมั้ง ก็เพื่อนเขาหลงเมดที่เพิ่งเจอกันครั้งเดียวซะขนาดนี้

            เฉินเล่อไหวไหล่ ไม่ต้องบอกเป็นคำพูดก็รู้ว่าเขารู้สึกดีขนาดไหนกับการไปเมดคาเฟ่เมื่อวาน แม้จะเขินจนเกือบทำอะไรไม่ถูกก็เถอะ แต่นับว่าคุ้มมากที่ได้รู้จักคนสวยอย่างนานะ

            "แล้ววันนี้มึงจะไปอีกมั้ย"

            "ไปดิ มึงจะไปด้วยเหรอ"

            "ไม่เอาอ่ะ กูว่ามันไม่เหมาะกับกูหรอก แพงด้วย"

            เฉินเล่อพยักหน้ารับโดยไม่เซ้าซี้ต่อ จีซองไม่อยากไปเขาเองก็ไม่ได้อยากให้จีซองไปเหมือนกัน อาจจะดูใจร้ายไปสักนิด แต่ก็อย่างว่า ถ้ามีโอกาสได้อยู่กับนานะอีกเขาก็อยากอยู่ด้วยกันแบบสองต่อสอง และถ้ามีโอกาสก็อยากชวนไปเที่ยวด้วยกันดู

            เที่ยวกับนานะแค่สองคน...หรือจะเรียกว่าออกเดทก็ได้

 

            หลังเลิกเรียนวันนี้เฉินเล่อตั้งใจจะไปเมดคาเฟ่อีกรอบ คราวนี้เขาบอกจีซองไปตามตรง ซึ่งเพื่อนตัวสูงไม่คิดจะตามไปด้วยอยู่แล้ว หลังจากแยกกันที่หน้าโรงเรียนเฉินเล่อเลยเดินอารมณ์ดีตรงไปที่ร้านได้อย่างสบายใจ

            ที่หน้าร้านยังมีเมดสาวสวยคอยต้อนรับอยู่เหมือนเดิม บรรยากาศในร้าน ความน่ารัก การบริการของเมดสาวยังน่าประทับใจเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง แต่กลับมีบางเรื่องที่น่าผิดหวัง

            "ขอโทษนะครับ"

            "คะ คุณหนู" เมดสาวที่กำลังให้บริการเฉินเล่ออยู่ยิ้มรับ เธอมองคุณหนูคนนี้ด้วยความเอ็นดู และยังจำได้ด้วยว่าเป็นคนที่ทำให้เมดมือใหม่ในร้านถึงกับแหกกฎเพื่อทำในสิ่งที่ต้องการ

            "วันนี้นานะไม่มาเหรอครับ"

            "วันนี้ไม่มาค่ะ"

            "งั้นเหรอครับ" เฉินเล่อตอบรับด้วยน้ำเสียงผิดหวัง หน้าตาจ๋อยสนิทที่แสดงออกมาทำเอาเมดสาวอยากจะดึงเข้ามากอดปลอบให้หายเศร้า

            "คุณหนูไม่ได้เช็กตารางมาก่อนเหรอคะ"

            "เช็กตารางเหรอครับ"

            เมดสาวยิ้มหวานก่อนหยิบนามบัตรของร้านออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน เธอวางมันบนโต๊ะและอธิบายสิ่งที่คุณหนูควรจะรู้ให้ฟัง แม้จะไม่รู้ก็เถอะว่าตารางงานของเมดคนพิเศษที่คุณหนูอยากรู้จะถูกใส่ลงในเว็บไซต์ด้วยหรือเปล่า

            "ในเว็บไซต์จะมีตารางงานของเมดที่เข้าร้านค่ะ คุณหนูสามารถเช็กวันเวลาได้เลย จะได้มาตรงเวลางานกับเมดที่อยากเจอไงคะ"

            "อ๋อ ขอบคุณมากครับ" พอได้รู้ทริกเพิ่มอีกอย่างเฉินเล่อก็ยิ้มกว้างรับนามบัตรของร้านมา คราวหน้าเขาจะได้มาเจอนานะให้ถูกเวลา จะได้ไม่หงอยเหมือนรอบนี้

            วันนี้เฉินเล่อใช้เวลาอยู่ในร้านไม่นานมาก ไม่ใช่ว่าเมดคนอื่นบริการไม่ดี แต่เพราะไม่เจอนานะอย่างที่หวังเลยไม่มีกิจกรรมอะไรที่อยากทำนัก ถือซะว่ามาข้าวห่อไข่เป็นมื้อเย็นก็แล้วกัน

            เฉินเล่อบอกลาเมดสาวด้วยรอยยิ้ม ทว่าเมื่อก้าวออกมาจากร้านรอยยิ้มนั้นก็หายไปเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า เป็นความบังเอิญที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุด ทำไมถึงต้องมาเจอกันในที่แบบนี้ด้วยก็ไม่รู้

            ไอ้พี่แจมินคนเจ้าชู้ มาทำอะไรที่นี่กันล่ะเนี่ย

            "เฉินเล่อ"

            เจ้าของชื่อก้มหน้าเบี่ยงตัวหลบก้าวยาวๆ เดินหนีไม่คิดจะทักทายแต่อย่างใด ทำเอาแจมินยิ้มค้างดีใจเก้อ มองตามคนน่ารักตาละห้อยเพราะไม่สามารถรั้งตัวเอาไว้ได้ทัน ก็เป็นแบบนี้ทุกทีที่ได้เจอ บ่อยจนเขาเริ่มชิน แต่ไม่มีทางตัดใจยอมแพ้ง่ายๆ อย่างแน่นอน

            "นานะมาช้าไปนะคะ" เสียงเมดสาวที่ยืนต้อนรับอยู่หน้าร้านเรียกสติแจมินให้กลับมา เขาละสายตาจากเฉินเล่อแล้วถอนหายใจ หันไปคุยกับลูกจ้างในร้านของพี่สาวแทน

            "เขามาตั้งแต่เมื่อไรเหรอพี่"

            "สักยี่สิบนาทีก่อนได้ล่ะมั้ง"

            "เสียดายชะมัด"

            "แล้ววันนี้นานนะจะเข้างานมั้ยคะ" เธอถามแกมหยอก

            "ไม่ล่ะครับ ผมกลับเลยดีกว่า"

            เมื่อเฉินเล่อไม่อยู่แล้วแจมินก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ที่ร้านไปทำไม วันนี้พี่สาวไม่ได้ขอให้มาช่วย ที่เขาแวะมาเพราะก่อนเลิกเรียนเฉินเล่อไลน์บอกนานะว่าจะมาหาแต่ก็คลาดกันจนได้ เป็นเพราะอาจารย์ปล่อยช้าแท้ๆ

            แจมินเดินคอตกย้อนกลับไปที่ป้ายรถเมล์ เห็นเฉินเล่อกำลังเดินขึ้นรถแล้วก็ได้แต่โบกมือให้โดยที่เจ้าตัวไม่เห็น แต่กลายเป็นสาวๆ ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ นั้นเห็นแทน แล้วก็พากันกรี๊ดกร๊าดเสียยกใหญ่จนเผลอถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

            ถ้าเขารีบเดินตามเฉินเล่อมาก็คงดี ถึงไม่ได้ขึ้นรถสายเดียวกันอย่างน้อยก็ยังได้เห็นหน้าคนน่ารักนานกว่านี้อีกสักหน่อย แต่ถึงแจมินจะผิดหวังก็ไม่เป็นไรหรอกในเมื่อเขายังมีนานะอยู่

            ยังไงซะ สักวันเฉินเล่อก็ต้องเป็นของเขาอย่างแน่นอน

            ถ้าแจมินไม่ได้ นานะต้องทำให้ได้

 

            ได้ที่นั่งบนรถแล้วเฉินเล่อก็รีบเปิดเว็บไซต์ของทางร้านที่เมดสาวแนะนำ เขากดดูที่ตารางงานของเมด แต่น่าแปลกที่ไม่ว่าจะวันไหนกลับไม่มีตารางงานของนานะเลย รวมถึงตารางเมื่อวานที่นานะมาทำงานก็เช่นเดียวกัน หน้าประวัติของเมดในร้านก็ไม่มีนานะอยู่ แบบนี้มันหมายความว่ายังไง

            ความสงสัยทำให้เฉินเล่อรีบกดออกจากเว็บแล้วเปิดไลน์ของนานะขึ้นมาแทน ข้อความก่อนหน้านี้ที่เขาส่งไปบอกว่าจะไปหาที่ร้านยังไม่ถูกเปิดอ่าน เฉินเล่อเลยเลือกที่จะพิมพ์ข้อความทิ้งไว้ ถ้านานะว่างเมื่อไรคงตอบกลับมาเอง

 

            แจมินหยิบมือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาเมื่อรับรู้ถึงแรงสั่น บนหน้าจอโชว์ข้อความจากเฉินเล่อ คนน่ารักที่เพิ่งเดินหนีเขาไปหยกๆ แต่กลับทักมาหาทางไลน์ แต่มันคงจะดีกว่านี้ถ้าคนที่เฉินเล่ออยากคุยด้วยเป็นแจมิน ไม่ใช่เมดที่ชื่อนานะ

            Chenle : วันที่ไปหาที่ร้านแล้วไม่เจอ นานะไม่ได้ทำงานเหรอ

            NaNa : วันนี้หยุดล่ะ ขอโทษที่ไม่ได้ตอบก่อนหน้านี้

            พิมพ์ไปก็ยิ้มไปเหมือนคนใกล้บ้า ความน่ารักของเฉินเล่อมันทะลุออกมาจากตัวหนังสือเลยให้ตายสิ

            Chenle : ไม่เป็นไรๆ แล้วนานะจะเข้าร้านอีกวันไหน

            คำถามนี้เล่นเอาแจมินคิดหนัก เขาไม่รู้ว่าพี่สาวจะเรียกใช้งานอีกเมื่อไร หรือบางทีอาจจะไม่เรียกอีกเลยก็เป็นได้ แต่เพื่อเฉินเล่อ เขาจะเป็นฝ่ายเสนอหน้าไปขอทำงานเองเลย

            NaNa : วันศุกร์

            เลือกตอบแบบเซฟๆ ไว้ก่อน พรุ่งนี้เขาจะไปเจรจากับพี่สาว ถ้าทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีวันศุกร์เขาจะได้เริ่มทำงานในฐานะเมดแบบเต็มตัว อีกอย่างเขาเกรงใจเงินในกระเป๋าเฉินเล่อ แม้จะรู้ว่าคนน่ารักรวยมากก็ตาม แต่จะให้เอาเงินมาจ่ายให้ร้านพี่สาวทุกวันมันก็ยังไงอยู่ รอสนิทกันกว่านี้เมื่อไรเขาจะชวนไปเดทกันที่อื่น

            Chenle : แต่ในตารางงานไม่เห็นมีชื่อนานะเลย

            NaNa : ตารางงานเหรอ

            ตารางงานอะไรอีกล่ะเนี่ย!

            Chenle : ตารางงานในเว็บของร้านไม่เห็นมีชื่อนานะเลย ประวัติก็ไม่มี

            แจมินต้องใช้ความคิดอีกครั้งเพื่อตอบคำถามให้เนียนที่สุด เขาเองก็เพิ่งรู้ว่าร้านพี่สาวมีเว็บไซต์บอกตารางงานกับประวัติของเมดด้วย แล้วเมดพาร์ทไทม์ที่โผล่ไปทำงานแค่วันเดียวอย่างเขาจะไปมีข้อมูลอยู่ในนั้นได้ยังไงกันเล่า

            NaNa : นานะเพิ่งเข้ามาทำงานไม่นานเลยยังไม่มีประวัติล่ะมั้ง ทำแค่พาร์ทไทม์ด้วยในตารางเลยไม่มี

            โกหกออกไปคำโต แต่แจมินสนใจที่ไหน ในเมื่อนานะก็เป็นคนที่ถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

            Chenle :  เข้าใจแล้ว ถ้างั้นถามตารางงานจากนานะโดยตรงเลยดีกว่า

            ประโยคน่ารักๆ ที่ตอบกลับมาทำเอาแจมินยิ้มกว้างกว่าเดิม เขายังคงยืนแชตกับเฉินเล่อที่ป้ายรถเมล์ สาวๆ คนไหนจะมองจะแอบถ่ายรูปหรือเข้ามาชวนคุยด้วยก็ไม่ได้สนใจนัก ขนาดรถเมล์สายที่ต้องขึ้นมาจอดเทียบป้ายเขายังไม่สนใจเลย เวลานี้ไม่มีใครสำคัญไปกว่าน้องเฉินเล่อคนน่ารักของเขาทั้งนั้น

            ก่อนหน้านี้ได้เห็นแค่รูปลักษณ์ภายนอกแจมินยังหลงเสียขนาดนั้น เมื่อได้พูดคุยก็ยิ่งหลงรักไปกันใหญ่ และถ้าหากเฉินเล่อจะชอบเขาตอบบ้างสักนิด มันคงจะดีไม่น้อยเลย 

 

TBC

 

น้องเล่อตกหลุมเข้าเต็มๆ เลย

นิยายจะต่างกับในจอยนะคะ เอามาปรับนิดหน่อย แต่ในจอยก็ลงได้แค่ไม่กี่ตอนเอง

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ เจอกันตอนหน้าค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #15 SeHaNeul (@urngforever) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 14:01
    ฮือฟินก็ฟิน แต่ถ้าน้องรู้ความจริงจะเป็นไงน้แ😿😿
    #15
    0
  2. #13 STATICE# (@boonyada) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 01:12
    หลังจากนี้พี่แจมินคงจะเริ่มติดใจการแต่งชุดเมดแล้ว 5555
    จะได้ใกล้ชิดแบบเอ็กซ์คลูซีฟ เพื่อโอกาสที่จะพิชิตใจหนูเล่อ
    #13
    0
  3. #11 paanpanisa (@psehunisreal) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 12:27
    ถ้าแจมินในร่างแจมินจริงๆเข้าหาน้องหน่อยนี่ก็ว่าน้องยอมอะะ ตื๊อหน่อยดิพี่แจมอย่าให้เสียชื่อ!
    #11
    0
  4. #10 MoccaChan_ (@MoccaChan_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 20:45
    แงงงงง น้องเล่อ ไม่หงอยนะคะ วันศุกร์ก็จะได้เจอนานะแล้วน้าา
    #10
    0
  5. #9 TosiXDoyouπG (@AmshipperShip) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 19:06
    แงงงงงง น้องเล่อน่ารักกกกก นึกหน้าหนูหงอยแล้วอยากจะดึงเข้ามากอดปลอบแบบที่พี่เมดอบากทำ ฮือ จะว่าสงสารก็สงสารพี่แจมินนะคะ5555 แต่เป็นแบบนี้มันน่ารักดี5555 สู้ๆเด้อพี่5555
    #9
    0