[NCT] After 5 p.m. (minle)

ตอนที่ 16 : 16 : Holiday IV

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 529
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    29 มี.ค. 60



16

 

            รอยกัดทำไมไม่มีรอยฟัน

            รอยกัดทำไมถึงเป็นจ้ำสีแดงๆ ม่วงๆ เหมือนรอยช้ำ

            รอยกัดทำไมมันไม่เจ็บ

            แล้วแบบนี้จะยังเรียกรอยกัดได้อีกหรอ

            จากที่ผมฟูเพราะเพิ่งตื่นนอนอยู่แล้วเฉินเล่อก็ขยี้จนมันฟูเข้าไปอีก เมื่อเพิ่งมาสังเกตเห็นว่ารอยที่คิดว่าเป็นรอยกัดจากการเอาคืนของแจมินเมื่อวานมันไม่ใช่ ทั้งที่สงสัยตั้งแต่ส่องกระจกดูเมื่อคืนแต่ก็ดันคิดน้อยไปหน่อย พอเช้ามาเท่านั้นล่ะรู้เรื่องเลย

            นี่มันคิสมาร์กชัดๆ

            หงุดหงิดกับตัวเองจนไม่รู้จะทำยังไงกับรอยที่คอนี่ดีเฉินเล่อเลยวิ่งลงบันไดจากบนห้องทั้งที่ยังอยู่ในชุดนอนจนคุณพ่อที่วันนี้ได้หยุดงานออกปากว่า แต่เขาสนใจที่ไหน ดึงปกคอเสื้อของชุดนอนขึ้นมาปิดคอไว้แล้วเปิดประตูบ้านออกไป

            ในเมื่อคิดอะไรไม่ออกก็ขอไปโวยวายกับคนที่ฝากรอยไว้หน่อยแล้วกัน

            เดินเข้ามาในบ้านฝั่งตรงข้ามอย่างคุ้นเคยก็เจอคุณแม่นั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟา เฉินเล่อเหยียบเบรกกะทันหัน กระชับคอเสื้อให้สูงขึ้นแล้วโค้งทักทายด้วยรอยยิ้มแหยๆ

            "อ้าว! ไงลูก มาซะเช้าเลย" คุณแม่ทำหน้าแปลกใจ ไล่สายตามองเฉินเล่อที่ยังอยู่ในชุดนอนกับผมยุ่งๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า

            "พี่แจมินตื่นหรือยังครับ"

            "ยังเลย"

            "อ่า เหรอครับ" ได้รับคำตอบไม่ตรงใจเฉินเล่อก็ทำหน้าเสียดาย จะเก้าโมงแล้วนะทำไมยังไม่ตื่นอีก จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน

            "มีเรื่องสำคัญหรือเปล่า"

            "ก็...ไม่ครับ"

            "จะขึ้นไปปลุกก็ได้นะ"

            "ได้เหรอครับ"

            "ได้สิจ๊ะ"

            ได้รับคำอนุญาตเฉินเล่อก็ยิ้มแฉ่ง โค้งให้คุณแม่หนึ่งทีก่อนเดินตรงไปยังบันได

            ทางโล่งสะดวกแบบนี้มีหรือจะปล่อยให้โอกาสหลุดมือ นึกถึงแล้วก็โมโห กะว่าจะขึ้นไปตบหน้าแรงๆ สักทีแล้ววิ่งหนีลงมา หรือจะแกล้งบีบคอให้เหมือนว่าโดนผีอำดี แต่จะอะไรก็ช่างเถอะ ถ้าไม่มีคำแก้ตัวดีๆ ที่ทำแบบนี้นะ เขาจะอาละวาดให้เละเลย

            ขึ้นมาถึงห้องนอนลองหมุนลูกบิดประตูดูปรากฏว่าไม่ได้ล็อค เฉินเล่อค่อยๆ แง้มเปิดมันออก ชะโงกหน้าแอบดูความเป็นไปภายในห้องก็พบว่าแจมินยังหลับอยู่เลยพยายามย่องเข้าไปให้เบาที่สุด ปิดประตูลงเงียบๆ แล้วเดินไปยืนข้างเตียง

            เป็นครั้งที่สองที่เฉินเล่อได้เห็นพี่ชายแสนเย็นชาคนนี้ตอนหลับ จะแกล้งหลับเหมือนคราวที่แล้วอีกหรือเปล่าไม่รู้แต่ครั้งนี้เขาไม่มีทางพูดอะไรบ้าๆ ออกไปแน่นอน ถ้าเป็นทำอะไรบ้าๆ ล่ะก็ไม่แน่

            ยืนนิ่งๆ สังเกตการอยู่สักพักจนแน่ใจว่าเจ้าของห้องไม่ได้แกล้งหลับผู้บุกรุกก็เริ่มเคลื่อนไหว เฉินเล่อก้าวขึ้นบนเตียงจากปลายเตียงช้าๆ ก่อนยืนขึ้นเต็มความสูง มองแจมินที่ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มแล้วกดยิ้ม

            อาจจะเป็นความคิดที่ดูขี้ขลาดสิ้นคิดไปสักนิดแต่เขาขอเอาคืนแค่นี้ก็พอ จะกระโดดทับให้จุกดึงขนคิ้วออกมาสักสองสามเส้นแล้ววิ่งหนี คนที่ยังสะลึมสะลืออยู่คงไม่ทันรู้ตัวหรอกมั้ง หรือถ้ารู้ตัวก็แค่แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง เท่านี้แจมินก็เอาผิดอะไรเขาไม่ได้แล้ว

            นับหนึ่งถึงสามในใจตั้งท่าเตรียมพร้อมจากนั้นก็...กระโดด

            "อุก!"

            คนใต้ผ้าห่มขยับตัวเล็กน้อยแล้วนิ่งไป เฉินเล่อที่นั่งคร่อมอยู่ยิ่งได้ใจเพราะคิดว่าแจมินคงจุกจนขยับตัวไม่ไหว พอเห็นกลุ่มผมสีดำที่โผล่พ้นขอบผ้าห่มมาเลยคว้าหมับเข้าเต็มมือ ทั้งดึง ทั้งทึ้ง ทั้งขยุ้มจนสาแก่ใจโดยหารู้ไม่ว่าตัวเองกำลังจะชะตาขาด

            หมับ!

            การกระทำทุกอย่างชะงักนิ่งเหมือนโดนรีโมทกดหยุดเอาไว้ จู่ๆ ตัวก็ชาวูบ ความโกรธความคึกคะนองเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้นกลายเป็นความหวาดกลัวเข้ามาแทนที่เมื่อแขนข้างหนึ่งโดนคนที่คิดว่าหลับอยู่จับเอาไว้

            เฉินเล่อค่อยๆ ปล่อยมือที่จับผมแจมินอยู่ออก ยิ่งผ้าห่มถูกดึงให้ล่นลงช้าๆ สีที่หน้าก็เริ่มหายไป จนเมื่อใบหน้านิ่งสนิทฉายแววตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นปรากฏสู่ตา ตอนนี้แหละที่เฉินเล่อคิดว่าคงไม่ใช่แค่สีที่หน้าเขาได้หายไป แต่อาจเป็นลมหายใจของเขาที่จะหายไปด้วยก็ได้

            "ตะ...ตื่นอยู่เหรอ" ถามเสียงสั่นกล้าๆ กลัวๆ จนสิ้นเสียงเฉินเล่อถึงได้รู้ตัวว่าคิดผิด

            นี่มันคำถามฆ่าตัวตายชัดๆ

            "ไม่ตื่นคงตายไปแล้วมั้ง" ตอบกลับมาเสียงเย็นยะเยือกชนิดที่ดูยังไงก็รู้ว่าโกรธ แถมโกรธมากเหมือนภูเขาไฟที่กำลังปะทุ

            แจมินจับข้อมือเฉินเล่อแน่นจนคนน้องนิ่วหน้า ถึงจะรักใคร่เอ็นดูแค่ไหนก็ตามแต่มาทำกันแบบนี้ตอนเขาหลับมันไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ ผีบ้าเข้าสิงหรือไงจู่ๆ มากระโดดทับมาขยุ้มผมกัน อยากลองดีแต่เช้าหรือไง

            "เจ็บ" บอกเสียงอ่อนพยายามใช้มืออีกข้างแกะมือแจมินออก แต่ทำยังไงก็ไม่เป็นผล ซ้ำร้ายกลับโดนคนพี่ดึงให้ลงไปนอนราบกับเตียงแล้วเป็นฝ่ายโดนคร่อมไว้แทน

            ตายแน่ๆ เฉินเล่อ วันนี้นายตายแน่ๆ

            แจมินกดแขนทั้งสองของเฉินเล่อแนบกับที่นอน ใช้สายตาดุๆ มองคนที่กลัวจนตัวสั่นอย่างเอาเรื่อง แต่เมื่อเหลือบไปเห็นรอยแดงเป็นจ้ำที่คอขาวๆ ความโกรธที่มีในตอนแรกกลับลดลงทีละนิด มือที่กำข้อมือคนน้องไว้แน่นผ่อนแรงลง ใจเริ่มเย็นแต่ยังคงสีหน้าเรียบนิ่งกับสายตาโกรธเกรี้ยวไว้อย่างเดิม

            เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเด็กกาฝากถึงได้พยศแต่เช้าแบบนี้

            "เป็นอะไร" เอ่ยถามเสียงเย็นยิ่งทำให้คนใต้ร่างกลัวเข้าไปใหญ่ เลยได้แต่หลบตาตอบเสียงอ้อมแอ้ม

            "เปล่า"

            "อย่าให้พี่โมโหไปมากกว่านี้นะ"

            เฉินเล่อหลับตาแน่นไม่อยากจะมองหน้า ความกล้าในทีแรกหายหมดไม่มีเหลือแม้อยากจะตะโกนใส่หน้าดังๆ ว่าคนที่ทำให้เขาโมโหก่อนก็แจมินนั่นแหละ แต่ตอนนี้อารมณ์ของคนตรงหน้ามันน่ากลัวเกินไป

            "จะพูดไม่พูด"

            "ก็รอยที่คอ"

            ได้ฟังคำตอบแจมินก็ปล่อยมือแล้วถอยออกห่าง เฉินเล่อรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งขยับถอยจนหลังชิดหัวเตียง มองคนพี่อย่างหวาดๆ แล้วต่างคนก็ต่างเงียบ จนเจ้าของห้องถอนหายใจออกมาบทสนทนาถึงได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง

            "รอยที่คอมันทำไม"

            แม้จะยังหวาดกลัวเฉินเล่อกลับหรี่ตามองอย่างจับผิด มีเหรอที่แจมินจะไม่รู้ว่ามันแปลกยังไง ให้ทำอย่างดันทำอีกอย่าง นี่ต้องให้พูดออกไปด้วยเหรอ พูดว่ามีรอยคิสมาร์กบนคอเขาเนี่ยนะ แค่คิดหน้าก็ร้อนวูบวาบไปหมดแล้ว

            "พี่แจมิน"

            "บอกมามันทำไม"

            "ไม่ต้องทำเป็นไม่รู้เรื่องเลย"

            แจมินเลิกคิ้วมองประกอบกับท่าทางที่ดูขี้เก๊กนั่น เห็นแล้วเฉินเล่อกลับคิดว่ากำลังโดนกวนประสาทมากกว่าถามด้วยความสงสัย

            แกล้งกันอีกแล้ว เขาโดนแจมินแกล้งอีกแล้ว

            "นี่มันรอยดูดไม่ใช่รอยกัด" หมดความอดทนเฉินเล่อเลยพูดใส่อารมณ์แถมดึงคอเสื้อออกให้เห็นกันชัดๆ

            แจมินแทบจะหลุดหัวเราะออกมากับท่าทางของคนตรงหน้า มันทั้งน่ารักแล้วก็น่าขำ จะโกรธหรือจะเขินเฉินเล่อควรเลือกเอาอะไรสักอย่าง ไม่ใช่ใส่อารมณ์แล้วหน้าขึ้นสีจนลามลงไปถึงคอแบบนี้ เป็นสีแดงที่ดูก็รู้ว่าเขินมากกว่าโกรธ

            "ไม่ต้องมายิ้มเลย" คนน้องยังไม่หยุดใส่อารมณ์ทั้งยังทำหน้าบึ้งใส่

            "แล้วไม่ดีหรือไง"

            "จะไปดีได้ไงเล่า" ฟังแจมินพูดแบบไม่แยแสแล้วความดันขึ้น เพราะทนไม่ไหวเฉินเล่อเลยหยิบหมอนข้างฟาดเข้าให้ แต่อีกคนกลับหัวเราะอารมณ์ดีซะงั้น

            อยู่เกาหลีมาเกือบปีเฉินเล่อเพิ่งจะเคยเห็นแจมินหัวเราะหนักขนาดนี้ แถมมีเขาเป็นตัวจุดประเด็นอีก น่าภูมิใจจริงๆ เลยให้ตายเถอะ

            "เดี๋ยวมันก็หาย"

            "แล้วเมื่อไรจะหาย"

            แจมินเงียบไม่ตอบเอาแต่ยิ้ม คนรอฟังก็หน้าบึ้งอยู่อย่างนั้น

            "ทำไมพี่แจมินทำแบบนี้ล่ะ" ถามด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด ขมวดคิ้วมองแล้วทำปากคว่ำ

            "เพราะไม่อยากทำให้เจ็บไง"

            "ผมกัดพี่ ให้พี่กัดตอบมันก็ถูกแล้วไง จะได้หายๆ กันไป"

            แจมินยกยิ้มพลางขยับเข้าไปใกล้ เฉินเล่อที่ยังไม่หายระแวงกับอารมณ์ไม่ปกติของเจ้าของห้องอยากจะถอยหนีแต่ก็ทำไม่ได้ในเมื่อถอยจนไม่มีที่ให้ถอย เลยแอบยกมือตั้งการ์ดเอาไว้บริเวณหน้าอกเผื่อกรณีฉุกเฉิน แต่มันก็เท่านั้นเมื่อแขนทั้งสองข้างถูกแจมินจับไว้พร้อมทั้งกดลงให้แนบลงข้างตัว

            "จะทำอะไรอีก" เดาใจไม่ถูกเฉินเล่อเลยถามออกไปแบบซื่อๆ  เขาไม่อยากเล่นด้วยแล้วกับการกระทำที่ทำให้ใจสั่นบ่อยๆ แบบนี้

            "ไม่ได้จะทำอะไร"

            "ก็ปล่อยดิ"

            "งั้นก็ฟังก่อน อย่าเพิ่งหนี"

            เฉินเล่อพยักหน้ารับ ยอมอยู่นิ่งๆ ตามที่บอก แต่ถ้าแกล้งกันอีกคราวนี้จะถีบแล้วนะ

            "รู้ใช่มั้ยที่คอมันคือรอยอะไร"

            "รู้" ก็ถ้าไม่รู้เขาคงไม่มาโวยวายถึงที่แบบนี้หรอก จากที่ให้กัดแขนดันมากัดคอว่าเครียดแล้ว แต่นี่รอยกัดดันไม่ใช่รอยกัดยิ่งเครียดกว่า

            "แล้วรู้มั้ยว่ามันมีความหมายมากกว่ารอยกัด"

            เฉินเล่อเงียบไม่ยอมตอบ ใจสั่น 9.9 ริกเตอร์สำหรับคำถาม และไหวรุนแรงทะลุ 10 ริกเตอร์สำหรับรอยยิ้มหวานๆ อ่อนละมุนของพี่ชายตาสวย

            ความร้อนที่ไหลมารวมกันอยู่ที่ใบหน้าทำให้เฉินเล่อเลือกที่จะก้มหน้าหนี ก็เพราะรู้ความหมายถึงได้ทำตัวไม่ถูก ยิ่งเมื่อแจมินยกมือขึ้นมาวางบนหัวยิ่งทำให้ใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกจากอก แล้วไหนจะเสียงนุ่มๆ ที่ดังกระซิบอยู่ข้างหูอีก

            นี่มันไม่ใช่แค่แกล้งกันแล้ว นี่มันกะจะฆ่ากันชัดๆ

            "มันคือการแสดงความเป็นเจ้าของไง"

 

 


 

 

ตัดจบ ฉึบ! แล้ววันหยุดก็ดำเนินต่อไป ^^

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน แล้วเจอกันตอนหน้าค่า

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

648 ความคิดเห็น

  1. #641 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 08:07
    เห้ยเตงงงงง เปงเด่กเปงเล็กมาสดงแสดงความเปงเจ้าของ หึ้ยๆๆๆๆ//ฮืออออออ นึกถึงมินเล่อตอนชูวิ่งกัมเลยตอนอ่านเรื่องนี้ ตอนนี้เจ้าน้องเล่อเปงไม่กลัวนานะหรอก สู้ยิบๆตา🥺
    #641
    0
  2. #630 khaojaokj (@khaojaokj) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 18:45
    แว๊กกกกกกก
    #630
    0
  3. #619 ginsengie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 17:49

    กรี๊ดดดด

    #619
    0
  4. #567 peepatkk (@peepatkk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:45
    ไม่ไหววววแล้ววววแงงงงง
    #567
    0
  5. #550 xiasmpimx (@luhan-pimmie) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 22:35
    เดี๋ยวก่อนนนนนนนนนนนน แจมิ๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน บ้าบอ เขินฟม่ไหวปล้วผ่หาหสวห่แสปาหวปววปวป ร้ายมากนาแจมิน
    #550
    0
  6. #547 mylovejinyoung (@mylovejinyoung) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 23:03

    ฮื่อออออ หุบยิ้มไม่ได้แล้ววว
    #547
    0
  7. #542 KIM.J (@puiifaii43) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 17:14
    ฟฟฟฟฟฟฟ เขินประโยคสุดท้ายจังเลยค่ะ พี่แจมินนี่รุกได้น่ากลัวจริงๆ55555
    #542
    0
  8. #519 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 22:50
    ร้ายมาก นี่มันพี่แจมินเวอร์ชั่นอัพเกรด
    #519
    0
  9. #442 SKOREDOXT (@gailzkyz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 18:35
    เขินนนนนนนนนฮือออออออออออออออแงแงแมกทกทกทกากสกทกทำววไมไททหสไสห
    #442
    0
  10. #309 ploy ploylovelyGirl (@pasel) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 21:04
    แงงงงงงงงง โอ๊ย ฟฟเ้่ากหฟสกดเเ้ง้งสวฟวากวดากาหเ ร้ายกาจมากแจกมินรุกหนักมาก ไม่ใช่แค่น้องเล่อที่เขินคนอื่านก็เขินด้วยเช่นกัน แงงงงงงงงงงงงงง
    #309
    0
  11. #220 uzumaki1010 (@KRISKUNG_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 16:00
    คูมแมมมมมม่ฮือแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกันแล้ว;-;
    #220
    0
  12. #218 jonghoemm (@jonghoemm) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 12:24
    ฮือออ แจมินร้ายกาจมากกกก
    #218
    0
  13. #217 blue_seven (@bongkodwan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 06:53
    โอ๊ยยยยย ความพี่แจมินนี่มัน
    อะไรทำให้พี่เขารุกแรงแบบนี้คะ
    ชอบวิธีเอาคืนของน้องอะ น่ารักดี เกือบสำเร็จแล้วลูก
    แต่คือเขินคุณพี่ตามน้องอะ ฮืออออ
    #217
    0
  14. #216 gpandayy94 (@binbinlove) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 20:08
    กรี้ดดดด เป็นตอนรวมความน่ารักของน้องเล่อ อยากให้น้องโมโหใส่บ้าง กระเง้ากระงอดใส่บ้าง ฮื่อออ เบะปากคว่ำ แงงง น่ารักที่สุด
    #216
    0
  15. #215 peachle (@peachle) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 18:35
    พี่แจมินเขาแข็งข้อขึ้นทุกวัน ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฆ่ากันเลยเถอะ ?_?
    #215
    0
  16. #214 pployprae (@mooguz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 12:51
    เพราะไม่อยากให้เจ็บ เป็นคำตอบที่ดีอ่ะ ฟังแล้วดูเป็นห่วงน้อง แบบภาพเจ้าชายลอยมาเลย แต่พอรู้เหตุผลว่าแสดงว่าเป็นเจ้าของก็ พี่แจมิ๊นนนนน พี่มันร้าย พี่ไม่ใช่เล่นๆ อัพเวลมาไกลม๊าก ฮึก หวีดแรงมากง่ะ ชอบไปหมดตอนหลังๆนี้ ถ้าเราเพ้อเจ้ออะไรไปมากมายช่วยเข้าใจเราด้วยนะคับ 555555555 ชอบวิธีของน้องด้วยอ่ะ ที่แบบเอาคืนโดนการไปกระโดดทับ ทึ้งหัววพี่เค้าตอนหลับแล้วหนีไปอ่ะ น่ารัก 55555555555555 แล้วตอนที่พี่ถามว่า รอยที่คอมันทำไม ฟีลแบบ แจมินอย่าฆ่าน้อง น้องแค่พูด พูดยังไม่จบ 55555555555555 เกรี้ยวกราดอ่ะ ฮึก ชอบ รีบมาต่อเถอะคับ แงงงง 
    #214
    0
  17. #211 _charlotte (@freezzen) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 01:01
    โอ้ มาย ก็อดดดดดดดด พี่แจมิ๊นนนนนนนน ก็แสดงความเป็นเจ้าของไง ฮรึกกก เขินนนนน แม่จ๋าาา ถ้าพี่เค้าจะรุกแรงขนาดนี้ แม่ตั้งตัวไม่ทันเลยเด้ออ ฮือออ
    #211
    0
  18. #210 MoccaChan_ (@MoccaChan_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 00:11
    ร้ายยยย ร้ายมาก แจมินนี่พอรู้ตัวละร้ายมาก รุกหนักมาก
    #210
    0