[NCT] After 5 p.m. (minle)

ตอนที่ 17 : 17 : Pinky

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    6 เม.ย. 60




17

 

            ห้าโมงเย็นเกินไปอีกนิดหน่อย ผู้ที่ใช้ช่วงเวลาหลังเลิกเรียนไปกับการเที่ยวเตร่กับเพื่อนก็กลับมาถึงบ้าน พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่จุดขึ้นบนริมฝีปากเมื่อมองเห็นรองเท้าของเด็กกาฝากถอดไว้อย่างเป็นระเบียบ

            นึกว่าวันนี้จะไม่มาซะแล้ว

            ถอดรองเท้าวางไว้คู่กันเสร็จแจมินก็เดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดีแบบที่น้อยครั้งจะได้เห็น ยิ่งเห็นคนน้องนั่งหน้าตาเคร่งเครียดกับงานบนโต๊ะคนพี่ก็ยิ่งอารมณ์ดีกว่าเดิม วางกระเป๋าไว้บนโซฟาแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม

            พอรู้ว่าเจ้าของบ้านกลับมาเฉินเล่อถึงได้เงยหน้าขึ้นมอง ซึ่งความจริงเขารู้ตั้งแต่ได้ยินเสียงเปิดประตูรั้วแล้ว แค่แกล้งทำเป็นยุ่งกับงานไปงั้น เหตุผลน่ะเหรอ จะเพราะใครอีกล่ะ คนที่เท้าคางมองอยู่ฝั่งตรงข้ามนี่แหละ

            ถ้าเป็นอย่างทุกทีเฉินเล่อคงยิ้มหวานเอ่ยทักทายไปนานแล้ว แต่วันนี้มันไม่ใช่ คำที่หลุดออกไปเลยแปลกประหลาดไปสักหน่อย ไม่สิ แปลกมากเลยต่างหาก

            "สวัสดีครับ"

            "กวนประสาทเหรอ" คำทักทายที่ได้ยินทำเอาแจมินเลิกคิ้วสูง ถามกลับเหมือนเอาเรื่อง แต่ก็แค่แกล้งเล่นเท่านั้น ระดับความอารมณ์ดีเริ่มลดลงทีละนิดเมื่อรู้ว่าเด็กกาฝากนี่มีท่าทีแปลกไป แปลกเพราะใครคงไม่ต้องเดา

            "เปล่ากวน"

            แจมินรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจจะกวน อาการแบบนี้คือไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาคุยกันมากกว่า บรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วนใจขึ้น คงต้องหามุกมาแก้สถานการณ์สักหน่อย

            "เหรอ นึกว่าพูดเป็นแต่คำสุภาพ ลืมภาษาพูดไปหมดแล้ว" พูดแล้วหัวเราะเหอะๆ กับตัวเองในขณะที่เฉินเล่อมองกลับมานิ่งๆ

            ดูท่ามุกนี้จะไม่ได้ผล

            ฝ่ายคนฟังที่เจอสวนกลับมาแบบคาดไม่ถึงก็ชักไม่แน่ใจแล้วว่าใครกวนใครกันแน่ แม้ปกติแจมินจะชอบพูดจาร้ายกาจอยู่แล้ว แต่เดี๋ยวนี้มันร้ายกาจกว่าเดิมร้อยเท่า

            ในเมื่อมุกแป้กใช้ไม่ได้ผลเลยต้องหาประเด็นใหม่มาคุย จะถามถึงเรื่องโรงเรียนก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ วันนี้เป็นไง เรียนอะไรมาบ้าง กินข้าวกลางวันกับอะไรคงยิ่งน่าเบื่อไปกันใหญ่ จะถามเรื่องงานก็เห็นอยู่ว่าเฉินเล่อกำลังทำงานภาษาอังกฤษที่เจ้าตัวถนัดแต่เขาไม่ได้เรื่อง ประเด็นสุดท้ายจึงตกไปที่เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ ก็เรื่องที่ทำให้เด็กกาฝากนี่แปลกไปนั่นแหละ  

            "แล้วรอย" แจมินทำท่าชี้ที่คอ เฉินเล่อเลยยกมือขึ้นคลำคอเสื้อที่วันนี้ติดกระดุมเรียบร้อยเป็นพิเศษ

            พูดถึงเรื่องนี้ทีไรหน้าก็ร้อนขึ้นมาทุกที ทั้งคำพูดและการกระทำในเช้าวันนั้นยังฉายซ้ำในหัวเป็นฉากๆ อยู่ๆ มาบอกว่าแสดงความเป็นเจ้าของ ใครเจอพูดแบบนี้ใส่ไม่ใจเต้นไม่หวั่นไหวก็ไม่ใช่คนแล้ว ยิ่งกับคนที่มีความรู้สึกที่ดีต่อกันอยู่แล้วด้วย เจอแบบนี้เข้าไปมันอันตรายชะมัด

            "เฉินเล่อ" ถามแล้วไม่ได้คำตอบแจมินเลยเรียกซ้ำอีกครั้ง

            เฉินเล่อเหลือบตามองแต่ไม่พูดอะไร ไม่อยากจะทำตัวแปลกไป ไม่ได้อยากจะเงียบใส่ แต่จะให้ทำตัวเป็นปกติมันก็ยากเหมือนกันในเมื่อใจไม่ปกติ

            "รอยมันจางไปบ้างหรือยัง"

            "นิดหน่อย"

            เห็นท่าทางตึงๆ นิ่งๆ ถามคำตอบคำแจมินก็เริ่มเครียด วันนั้นที่พลั้งปากพูดว่าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของไปเฉินเล่อก็หนีกลับบ้านทั้งที่ยังไม่ได้เคลียร์กันให้เข้าใจ พอมาวันนี้ทุกอย่างที่ดูเหมือนจะปกติดีกลับไม่ใช่ บางทีพวกเขาคงต้องคุยเรื่องนี้กันสักหน่อย

            "ยังโกรธอยู่เหรอ"

            "โกรธ?" เฉินเล่อเอียงคอถามกลับสีหน้าสงสัย ตอนนี้มีเรื่องอะไรที่เขาต้องโกรธ

            "เรื่องรอยนั่นไง"

            "ก็..." ถามแบบนี้เขาเลยไม่รู้ว่าจะตอบยังไง ตอนแรกก็โกรธนั่นแหละ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว

            "พี่ขอโทษ"

            "ไม่ใช่แบบนั้น" ปฏิเสธขึ้นทันควันเพราะไม่อยากให้แจมินเข้าใจผิด

            "แล้วมันแบบไหน"

            "ก็..." แล้วเฉินเล่อก็กลับเข้าสู่โหมดอ้ำอึ้งอีกครั้ง

            "มีอะไรก็พูดมาเถอะ"

            เป็นครั้งแรกเลยที่เฉินเล่อรู้สึกว่าแจมินใจเย็นขนาดนี้ ไม่โผงผางหัวร้อนเค้นจะเอาคำตอบ นั่งรอฝั่งเงียบๆ ด้วยสีหน้าเรียบๆ ที่ไม่ทำให้บรรยากาศตอนนี้มันน่าอึดอัดจนพูดไม่ออก มันเลยทำให้เขากล้าที่จะพูด

            "ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ"

            "แบบไหน"

            "พี่แจมินรู้ไม่ต้องมาแกล้งถาม" เฉินเล่อเบะปากใส่ทันทีเมื่อแจมินโหมดกวนประสาทกลับมาอีกครั้ง พูดถึงเรื่องอะไรอยู่ก็เรื่องนั้นแหละ ต้องให้ลงรายละเอียดอะไรอีก

            "ก็บอกมาให้มันชัดๆ สิ จะได้รู้ว่าอะไรทำได้ อะไรทำไม่ได้"

            ไม่รู้ทำไมฟังแล้วเฉินเล่อกลับรู้สึกว่ามันแปลกๆ เดี๋ยวนี้ต้องมีการทำข้อตกลงกันแล้วสินะ ระเบียบข้อห้ามการถูกเนื้อต้องตัวอะไรแบบนั้นน่ะเหรอ มันไม่แปลกไปหน่อยหรือไง

            ก็แค่อยากจะขอ...ขอให้หยุดทำเรื่องที่มันอันตรายต่อหัวใจแค่นั้นเอง กล้าคิดแต่ไม่กล้าพูด

            "แค่อย่าแกล้งกันก็พอ"

            "แกล้วยังไง"

            "พี่แจมิน" เรียกชื่อเสียงเข้มพร้อมกับทำหน้าเครียดใส่ ถ้ายังทำไขสืออยู่จะเหวี่ยงใส่แล้วจริงๆ นะ

            "โอเค แบบนี้ใช่มั้ย" แจมินใช้นิ้วชี้จิ้มที่คอตัวเองเป็นการสื่อความหมายแทนรอยบนคอที่เขาได้ฝากเอาไว้

            เฉินเล่อพยักหน้ารับเป็นอันเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร ก็แค่พูดมาว่า 'อย่ามาดูดคอผมอีก' มันจะไปยากตรงไหน เข้าใจง่ายกว่ากันเยอะ

            "แล้วก็ห้ามพูดจาให้คิดมากด้วย"

            แจมินยิ้มกว้างเมื่อได้ฟัง ไว้รอให้ทุกอย่างมันเข้าที่เข้าทางอีกสักนิด เขาจะทำให้อะไรๆ มันชัดเจนขึ้นมาเอง จะได้เลิกคิดมากแล้วทำตัวแปลกๆ สักที

            "โอเค"

            "สัญญานะ"

            "สัญญา"

            แจมินยื่นนิ้วก้อยออกมา เป็นการกระทำน่ารักๆ แบบคาดไม่ถึง จนเฉินเล่ออมยิ้มแก้มเป็นก้อนตาเป็นขีดก่อนยื่นนิ้วก้อยมาคล้องกันเอาไว้

            สัญญาแล้วก็ทำให้ได้อย่างที่พูดด้วยล่ะ

            "แล้วเตรียมตัวสอบไปถึงไหนแล้ว" จบประเด็นเก่าแจมินก็เปิดประเด็นใหม่ทันที ช่วงนี้โรงเรียนเขากำลังเปิดรับสมัครนักเรียนใหม่ เฉินเล่อเคยบอกว่าอยากเข้าที่เดียวกัน เลยต้องถามความคืบหน้าของว่าที่รุ่นน้องเสียหน่อย

            "ก็...กำลังอ่านหนังสืออยู่"

            "ช่วยติวให้มั้ย"

            เฉินเล่อส่ายหน้าเบาๆ ยิ้มบางๆ แล้วก้มหน้าก้มตาทำทีว่ากำลังทำงานต่อทั้งที่ไม่มีสมาธิจะทำงานเลยสักนิด เคลียร์เรื่องหนึ่งได้ก็มีอีกเรื่องมาทำให้ปวดหัว เขาควรจะบอกเรื่องนี้กับแจมินเลยดีไหมนะ

            "เด็กๆ กินข้าว"

            "คร้าบ"

            หันไปตะโกนตอบแม่ที่อยู่ในครัวแจมินก็หันกลับมาหาเฉินเล่อที่จู่ๆ ก็ทำหน้าเครียดขึ้นมาซะอย่างนั้น

            "เฉินเล่อ"

            "ครับ" สะดุ้งตอบอย่างคนที่ตกอยู่ในภวังค์

            "เป็นอะไรหรือเปล่า"

            "เปล่า"

            แจมินมองอย่างจับผิด แต่สุดท้ายก็เก็บเรื่องที่อยากจะคาดคั้นเอาไว้ในใจ เพิ่งสัญญากันไปว่าจะไปทำให้คิดมาก ถ้ามันมีอะไรแฝงอยู่ในสีหน้าเคร่งเครียดนั้นอยู่จริง เขาจะรอวันที่เจ้าตัวยอมเอ่ยปากพูดออกมาเองก็แล้วกัน

            "ไปกินข้าวกัน"

 

 



 

ช่วงนี้เรายุ่งมากกกกกก อาจจะมาช้าหน่อยน้า

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

648 ความคิดเห็น

  1. #642 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 08:17
    ฮื่อออออออ ใจนุ้บ แต่น้องจะต้องกลับบ้านอ๊ะเปล่า🥺🥺🥺
    #642
    0
  2. #568 peepatkk (@peepatkk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:50
    น้องไม่ใช่ว่าจะกลับจีนนะ ฮืออ ขอร้องงงง
    #568
    0
  3. #520 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 22:53
    ชัดเจนหน่อยค้าบ จะจีบก็จีบเลย
    #520
    0
  4. #310 ploy ploylovelyGirl (@pasel) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 21:09
    กลัวน้องกลับไปเรียนที่จีนจังเลย ;______;
    #310
    0
  5. #233 _charlotte (@freezzen) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 14:33
    พี่แจมินใจเย็นขึ้นมั้กๆเลย ฮืออ โหมดน่ารักนี่มันดีต่อจายละเกินนน ละน้องเครียดอะไรอ่า จะไม่เรียนที่เดียวกับพี่เค้าละเหรอ หรือยังไง ฮือ ไม่ได้น้าาา พี่เค้าอุตส่าห์ชัดเจนมาขนาดนี้แร้ว ฮืออออ
    #233
    0
  6. #231 uzumaki1010 (@KRISKUNG_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 09:59
    ฮือนึกว่าทิ้งไปแล้วห้ามทิ้งน้า;-;
    #231
    0
  7. #230 blue_seven (@bongkodwan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 09:06
    กลัวน้องกลับไปเรียนต่อจีนจังเลยค่ะ พี่แจมินอุตส่าห์ตะชัดเจนกว่าเดิมแล้วแท้ๆ 
    รอตอนต่อไปค่าาา
    #230
    0
  8. #229 ` ลี เฟลทเชอร์ (@BumbleB18) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 07:04
    น้องจะกลับไปเรียนที่จีนแน่เลย ถ้าเป็นแบบนั้นจริงจะทำอะไรก็รีบๆเด้อพี่แจมิน
    #229
    0
  9. #228 tairtaetae (@tairtaetae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 02:11
    แพ้ทางพี่แจมินโหมดอ่อนโยนกับน้องเล่อเด้ออ โอ่ยยยแพ้มากกกละมุนกับน้องขนาดนี้แล้วพี่ก็ช่วยแสดงออกให้น้องรู้มากกว่านี้อีกนิดนะคะพี่จ๋าาาา ชอบก็บอกชอบไปเล่ยยยจะมาแสดงความเป็นเจ้าของแบบนี้แต่ไม่เคยบอกชอบน้องเค้าเลยเนี่ยไม่ได้น้าาา เด็กมันซื่อออนะพี่จ๋าาาา
    #228
    0
  10. #227 mynameisicu (@mynameisicu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 01:52
    อย่าบอกนะคะว่าน้องจะไม่เรียนที่เดียวกับพี่แล้ว ม่ายด้ายน้า น้องน่ารักขึ้นทุกวันเลยอยากรวบหัวรวบหางแทนแจมิน ;-;
    //น้องดูชอบแจมินมากจนไม่สงสัยอะไรเลยหรอ คิดว่าพี่แค่แกล้งเฉยเฉยหรอออออออ ฮืออออออออ น้องงงงงงงงงงงง ทำไมน่าร้ากยังงี้
    #227
    0
  11. #226 tletle4143 (@tletle4143) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 01:12
    ฮือออ พี่แจมินน่ารักกับน้องขึ้นมากๆเลยย แต่มีลางสังหรว่าน้องจะกลับจีนรึเปล่าคะ ไม่น้าาาฮือออ
    #226
    0
  12. #225 pployprae (@mooguz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 00:52
    เปิดอ่านในแอพไม่ได้ เลยต้องมาอ่านในเว็ปเอา
    ตอนนี้พี่แจมินดูใจเย็นลงมาก น่ารักมาก สัญญากับน้องแล้วว่าจะไม่ทำให้คิดมาก แล้วไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว แต่น้องก็ยังคิดมากอยู่ดี เพราะต้องการคำตอบที่พี่แจมินทำแบบนั้นกับน้อง. ฮึก ขอบคุณที่มาต่อให้เราได้อ่าน ถ้าว่างๆก็ค่อยมาต่อน้า รออยู่คับบ
    #225
    0
  13. #224 peach on jam (@hyejeong) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 00:25
    มาปักธงรอตอนหน้าแล้วคับ แงเมื่อไหร่พินานะเขาจะชัดเจนสักทีคะ ว่าแต่น้องเครียดเรื่องอะไรอยู่นะ รีบมาต่อไวๆนะคะไรท์ รอติดตามอยู่ค่า
    #224
    0