เมียเก็บอสูรร้าย

ตอนที่ 4 : บทที่ 1: เขาเองก็จำเธอได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    21 มี.ค. 61

เปี่ยมรักยิ้มรับพร้อมกับพยักหน้า มองเพื่อนวิ่งขึ้นรถเมล์ที่เทียบจอดพอดี เธอเดินต่อไปบนทางเท้าโดยมีความรู้สึกผิดหนักอึ้งถ่วงอยู่ในอก น้ำทิพย์และอนุธิดารอเธออยู่ที่บ้านด้วยความหวัง แต่เธอกำลังจะกลับไปหาพวกเขามือเปล่า

เธอควรทำอย่างไรดี จะไปหาเงินมากมายมาจากไหน...เสียงเตือนสั้นๆ ดังติดกันหลายครั้งจากกระเป๋าสะพายข้าง เปี่ยมรักรู้ว่าอนุธิดาแชทมาหา หญิงสาวซอยเท้าถี่ขึ้นด้วยความตระหนก เธอควรบอกน้องตอนนี้หรือบอกที่บ้าน จะมีแบบไหนรึเปล่าที่ทำให้รู้สึกแย่น้อยกว่ากัน

แล้วเปี่ยมรักก็ได้ยินเสียงแตรดังสนั่นสนิทที่ทำให้เธอสะดุ้งโหยง แสงไฟแยงตาพร้อมกับที่เธอพบว่ารถกำลังแล่นมาบนถนน หญิงสาวร้องกรี๊ดก่อนจะล้มลง ภาพทุกอย่างพร่างพราย เสียงเบรคดังสนั่นผสมกับเสียงอันอื้ออึงของผู้คน

“เป็นอะไรรึเปล่าครับคุณ!

เปี่ยมรักหอบหายใจแรง เธอพึ่งรู้ตัวว่ากำลังนั่งอยู่กลางถนน ป้ายทะเบียนของรถคันหรูอยู่ห่างเธอไปแค่ราวหนึ่งเมตร ผู้ชายคนหนึ่งนั่งลงชันเข่าข้างๆ อีกคนสาวเท้าเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ร่างสูงโปร่งโน้มตัวลงมาในขณะที่เธอเงยขึ้น...

เขานั่นเอง...ผู้ชายที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนลืมได้ง่ายๆ คนที่เธอเจอที่ผับเมื่อสองวันก่อน

เขาเองก็จำเธอได้ มีความประหลาดใจปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัดในดวงตาสีน้ำตาลอ่อน เขายื่นมือมาหา และเปี่ยมรักก็ส่งมือให้เขาช่วยฉุดให้ลุกยืนราวกับต้องมนต์สะกด

“โอ๊ย!

เธอร้องเบาๆ เพราะรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้า ทันทีที่ร่างบอบบางซวนเซ ชายหนุ่มก็รีบโอบเอวเธอ เปี่ยมรักพึ่งสังเกตว่าเธอสูงเลยไหล่กว้างของเขาแค่นิดเดียว

“คุณโอเครึเปล่า” เสียงเขาทุ้ม สุขุมแบบที่ให้ความรู้สึกว่าเจ้าตัวควบคุมตนเองได้เป็นอย่างดี

หลังจากนั้นเปี่ยมรักถึงได้ยินเสียงของการจราจร เธอหรี่ตามองแสงไฟของรถที่ขับผ่านไป ที่ทางเท้าริมถนนผู้คนหยุดยืนเป็นกลุ่ม บ้างยังตกใจและบ้างก็อยากรู้อยากเห็น

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอแทบจะหาเสียงตัวเองไม่เจอ

“แป้ง!

ใครบางคนเรียกเปี่ยมรักด้วยน้ำเสียงตระหนก อึดใจถัดมาจึงพบว่าเป็นผู้จัดการแผนกบัญชี ชายหนุ่มถอยห่างออกไปเมื่อณัฐฐาจับแขนเธอเพื่อช่วยพยุง

“เป็นอะไรมากรึเปล่า” ผู้จัดการถาม

“เจ็บข้อเท้านิดหน่อยค่ะ ไม่มาก” กับแผลถลอกอีกเล็กน้อยที่ฝ่ามือ เปี่ยมรักซ่อนมันเอาไว้ไม่ให้ใครเห็น

ณัฐฐาหันไปหาชายหนุ่ม “ต้องขอโทษแทนแป้งด้วยนะคะ ช่วงนี้ทำงานหนักก็เลยเบลอๆ ไม่ทราบว่ารถของคุณเสียหายอะไรรึเปล่าคะ”

เขาเพียงแค่ส่ายศีรษะ ไม่มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา

“คุณควรจะพาเธอไปหาหมอ ผมยินดีจ่ายค่ารักษาพยาบาล”

“แค่คุณไม่เอาเรื่องก็ดีกับแป้งมากแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” ผู้จัดการค้อมศีรษะ เธอรั้งเปี่ยมรักให้เดินออกจากถนน

หญิงสาวมองตามชายหนุ่มที่ก้าวเข้าไปนั่งทางตอนหลังของรถ ผู้ชายอีกคนที่เธอแทบจะไม่ได้มองเลยเป็นคนขับของเขานั่นเอง เธอละสายตาเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจแรง

“เป็นอะไรห๊ะแป้ง!” ณัฐฐามองเปี่ยมรักด้วยสายตาติเตียน “พี่ขับรถนำหน้ารถคันนั้น แล้วก็เห็นตอนที่เราเดินใจลอย ทำไมไม่มองรถ นี่อะไร! ทะเล่อทะล่าเดินลงมาเฉยเลย”

ณัฐฐาจอดรถเลยไปนิด เธอคงมองกระจกมองหลังแล้วเห็นเหตุการณ์เข้า ปกติเปี่ยมรักจะข้ามถนนไปขึ้นรถเมล์ที่ฝั่งตรงข้าม ร่างกายเธอเดินมาตามเส้นทางเดิมๆ อย่างอัตโนมัติ

“แป้งใจลอยจริงๆ ค่ะ” เธอยอมรับ

“โชคดีนะที่รถวิ่งช้า ที่สำคัญคือเขาไม่เอาเรื่อง แล้วนี่เจ็บมากรึเปล่า ไปโรงพยาบาลไหม พี่จะพาไป”

เปี่ยมรักมีประกันของบริษัท ผู้จัดการเองรู้เรื่องนี้ดีถึงไม่รับความช่วยเหลือจากชายหนุ่มคนนั้น

“ข้อเท้าน่าจะพลิกค่ะ เจ็บไม่มากหรอกค่ะแป้งเดินไหว”

“แล้วนี่คิดอะไรอยู่ เรื่องเงินอีกรึเปล่า”

“พี่ณัฐมีงานนอกให้แป้งทำอีกไหมคะ”

นอกจากเป็นผู้จัดการที่บริษัทอีคอมเมิร์สแล้ว ณัฐฐายังเป็นผู้สอบบัญชีภาษีอากรด้วย เธอค่อนข้างกว้างขวาง บ่อยครั้งที่มีงานบัญชีมาให้เปี่ยมรักทำหารายได้เสริมนอกเวลา

“แป้งก็รู้ว่าพี่ส่งให้แป้งทำตลอดอยู่แล้ว ล่าสุดก็พึ่งให้เมื่อวันก่อนเองนะ ใจคอจะไม่หลับไม่นอนเลยรึไง”

“ที่บ้านแป้งกำลังเดือดร้อนค่ะ”

“เอาเงินไปใช้อะไรหมดเนี่ย รับงานนอกตัวเป็นเกลียวแบบแป้ง ที่บ้านน่าจะตั้งตัวกันได้แล้วนะ”

“แล้ว...เอ่อ...พี่ณัฐพอจะรู้จักใครที่ไหนที่ให้กูเงินด่วนบ้างไหมคะ”

“จะเอาเท่าไร ถ้าสักหมื่นหรือสองหมื่นพี่ให้ยืมก่อนได้ ไว้ค่อยหักเป็นงวดๆ จากค่าจ้างงานที่แป้งรับไปทำ”

เท่านั้นไม่พอหรอก เปี่ยมรักต้องการสี่แสน เธอไหว้ผู้จัดการ ณัฐฐาเป็นอีกคนที่ดีกับเธอเสมอ

“ขอบคุณค่ะ แต่แป้งจะลองหาทางอื่นดูก่อน”

“จะเอาก็โทรหาพี่ได้เลย พี่จะโอนให้” ณัฐฐาแตะหลังเปี่ยมรัก “ป่ะ พี่ไปส่งบ้าน”

“ไม่เป็นไรค่ะ บ้านเราอยู่คนละทาง อีกอย่างแป้งก็ไม่ได้เจ็บมากอะไร”

“แน่ใจนะ” เมื่อเปี่ยมรักยืนยัน ณัฐฐาจึงวางใจ “งั้นพี่ข้ามถนนไปส่ง วันนี้คงปล่อยให้ข้ามเองไม่ได้ รู้ไหมตอนพี่มองกระจกแล้วเห็นเราข้ามถนน พี่หัวใจจะวาย กลับบ้านดีๆ นะ อย่าไปเดินใจลอยที่ไหนอีกละ เราไม่โชคดีแบบนี้ทุกครั้งหรอก”

ไม่ต้องโชคดีทุกครั้ง แต่ขออีกสักครั้งจะได้ไหม...เปี่ยมรักภาวนา

ขอให้เธอโชคดีอีกสักครั้งตอนที่กลับถึงบ้าน

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

185 ความคิดเห็น

  1. #7 kanokradaparima (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 21:10
    ขอให้มีโชคดีเข้ามานะแป้ง
    #7
    1
    • #7-1 roonrat(จากตอนที่ 4)
      25 มีนาคม 2561 / 18:11
      โชคดีแบบแซบๆ หน่อยเนอะ ^^
      #7-1