เมียเก็บอสูรร้าย

ตอนที่ 10 : บทที่ 2: ช่วยฉันด้วย!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,551
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    31 มี.ค. 61


เมียเก็บอสูรร้าย 

วางจำหน่ายในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ 29 มีนา - 8 เมษา 

ที่บูธสนพ.ไลต์ออฟเลิฟ โซน C ชั้น 1 N49 นะคะ


หนึ่งในวิธีจัดการกับหนี้ที่กองท่วมหัว...คือการเจรจากับเจ้าหนี้

เปี่ยมรักยืมเงินณัฐฐามาสองหมื่น เธอกดเงินจากเอทีเอ็มและใส่มันไว้ในกระเป๋าสะพายข้าง เธอไม่ได้ยืมเพิ่มเติมจากรตาเพราะกลัวว่าถ้าเพื่อนรู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้วจะเป็นห่วง

รองเท้าส้นสูงเป็นสิ่งที่เปี่ยมรักไม่คุ้นชิน เธอเดินไม่ถนัดและประหม่ากับการต้องสวมชุดรัดรูป อนุธิดาเป็นคนแต่งตัวให้เธอทั้งหมดรวมถึงแต่งหน้าด้วย น้องให้เหตุผลว่า...

“เสี่ยวิทูรชอบคนสวย เขาจะใจอ่อนแล้วก็ยอมฟังพี่แป้ง แต่ถ้าพี่แป้งไปสภาพนี้นะ...” อนุธิดามองเปี่ยมรักตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “หางตาเขายังไม่แลเลย ฝันไปเถอะว่าเขาจะยอมคุยด้วย”

 ไม่รู้ว่าเพราะอากาศเย็นหรือเพราะมีผู้ชายตัวโตเดินประกบหน้าหลังที่ทำให้เปี่ยมรักขาสั่น เขาแตะคีย์การ์ดกับประตูก่อนจะผลักเปิด ผายมือให้เธอเข้าไปก่อน

โถงทางเดินยาวตกแต่งด้วยไฟประดับที่ส่องขึ้นจากพื้นริมผนัง ก่อนสุดทางเดินมีประตูอีกบานที่น่าจะต้องใช้คีย์การ์ดเปิดเหมือนกัน เปี่ยมรักพยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้ถี่ขึ้นด้วยความตื่นตระหนก มือของเธอเย็นเฉียบในขณะที่ลำคอแห้งผาก

“เสี่ยครับ คนที่ เอ่อ...” คนพูดมองเปี่ยมรักอย่างลังเล

หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาวิงวอน เธอไม่ใช่คนที่เขาต้องรับมาหาวิทูร เขาอาจจะถูกลงโทษ แต่เธอจำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากเขา

“คนที่เสี่ยให้ไปรับครับ” เขารายงานว่าอย่างนั้น

“เข้ามา” วิทูรตอบรับจากในห้อง

ประตูถูกเปิดด้วยคีย์การ์ด ลูกน้องของวิทูรผายมือด้วยใบหน้านิ่งเฉยเช่นเคย พอเปี่ยมรักก้าวเข้าไปในห้องเขาก็ปิดประตูตามหลังทันที หญิงสาวตกใจจนร่างบอบบางกระตุก

วิทูรเป็นชายอายุราวห้าสิบ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้บุหนังหนักสูงด้านหลังโต๊ะทำงานไม้ขนาดใหญ่ ตรงข้ามกันตั้งโซฟาตัวยาว บนพื้นปูพรมที่นุ่มและซับเสียง เขาหรี่ตาลง จุ๊ปากระหว่างที่ไล่สายตาโลมไล้เปี่ยมรักตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“ใครกันเนี่ย” วิทูรสวมเสื้อเชิ้ตที่ตัดเย็บจากผ้าซาตินสีเลือดหมู เขาไม่ได้ท้วมทว่าลงพุงชนิดที่เห็นได้ชัดเจน

เปี่ยมรักรีบยกมือไหว้ เธอถอยไปก้าวหนึ่งเมื่อเห็นวิทูรลุกขึ้น

“หนูชื่อแป้งค่ะ เป็นพี่สาวของแอน เอ่อ...หนูหมายถึงแป้งหอมค่ะ”

“หนูแป้ง พี่สาวของแป้งหอมเหรอ” วิทูรปิดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจ “แป้งหอมเอาชื่อของหนูมาใช้ล่ะสิ”

อนุธิดาเคยบอกว่าชื่อ แป้งหอมฟังดูน่ารักดี แต่เปี่ยมรักไม่ได้มาเพื่อพูดเรื่องนั้น

“หนูมาคุยกับเสี่ยเรื่องหนี้สินของที่บ้านค่ะ”

“เราไม่เคยเจอกันเหรอ ทำไมไม่คุ้นหน้าเลย” วิทูรจำเปี่ยมรักไม่ได้ เขาเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่นั้นเจ้าเล่ห์แบบที่ทำเอาอวัยวะภายในของเธอหดเกร็ง “แล้วทำไมแป้งหอมไม่มา”

“แป้งหอมเลิกเป็นไซด์ไลน์แล้วค่ะ เธอจะกลับไปตั้งใจเรียน เธอเรียนปีสามอยู่เลย อนาคตยังอีกไกล” เปี่ยมรักพนมมือแนบอก “หนูมาขอความเมตตากับเสี่ยค่ะ ได้โปรดปล่อยน้องของหนูไปเถอะนะคะ”

“หนูก็เลยมาแทนน้องเหรอ คนสวย” 

วิทูรยื่นมือมาหา เปี่ยมรักถอยกรูดจนชนผนังอีกด้าน สถานที่และสถานการณ์ทำให้เธอวิตก เธอต้องตั้งสติให้มากกว่านี้ ไม่ควรแสดงออกว่ากลัวหรือรังเกียจเขา

“หนูอยากจะขอประนอมหนี้ของที่บ้านค่ะ”

“หนูสวยมากเลยนะ สวยกว่าแป้งหอมไม่รู้กี่เท่า”

แสงในห้องสว่างกว่าทางเดินข้างนอกแค่นิดเดียว อีกอย่างคงเป็นเพราะการแต่งตัวและแต่งหน้าที่หลอกสายตาวิทูร เปี่ยมรักเป็นคนที่ ดูได้ต่างหาก เธอสดใสตามวัย แต่จืดชืดเกินกว่าจะดูดี เธอไม่หลงตัวเองถึงขั้นที่เพ้อเจ้อว่าสวยหรอก

อนุธิดาบอกว่าวิทูรชอบคนสวยนี่นา ดังนั้นเปี่ยมรักควรจะยิ้มหวานและเข้าประเด็นเสียที

“วันนี้หนูมีเงินมาจ่ายหนี้แค่บางส่วนค่ะ” เธอหยิบเงินออกมาถือไว้ ธนบัตรเรียงซ้อนกันได้แค่ปึกเล็กๆ

“หนูไม่ต้องจ่ายอะไรเลยก็ได้”

วิทูรแตะแขนเปี่ยมรัก เธอยืนตัวแข็งทื่อตอนที่เขาลูบเบาๆ สร้างสัมผัสน่าขยะแขยงเหมือนแมลงไต่

“หนูอยากได้อะไรบอกฉันสิ สวยขนาดนี้ฉันให้ได้ทุกอย่าง”

เขาลูบผ่านหัวไหล่ ลากปลายนิ้วผ่านลำคอก่อนจะเชยคางเปี่ยมรัก เขาเผยอปาก ลมหายใจถี่แรงยามที่ขยับเข้ามาใกล้ เธออยากร้องไห้ อยากผลักเขาออกห่างแล้ววิ่งหนีไปจากที่นี่

“หนูขอจ่ายหนี้ก่อนสองหมื่นได้ไหมคะ ที่เหลือหนูอยากจะขอทำสัญญาผ่อนจ่ายเป็นรายเดือน”

วิทูรลูบแก้มเนียน เปี่ยมรักตกใจและเผลอปัดมือเขาออกตามสัญชาตญาณ

“ฉันยกหนี้ให้หมดเลย”

“คะ!” เปี่ยมรักอุทานเสียงสูงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

วิทูรจับหัวไหล่ทั้งสองข้างของเธอ ดันร่างบอกบางชิดติดผนัง

“ขอแค่หนูเอาใจฉัน ทำให้ฉันมีความสุขมากๆ ก็พอแล้ว”

สิ้นเสียงวิทูรก็โน้มศีรษะลงมาหา เปี่ยมรักเบี่ยงหน้าหลบพร้อมกับร้องกรี๊ดอย่างตกใจ เธอผลักและทุบตีเขา ทว่าเขากลับดึงเธอเข้าไปกอดรัดยิ่งขึ้น

“อย่าค่ะ! อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ!

“แต่งตัวแบบนี้มาหาฉัน หนูรู้อยู่แล้วว่าฉันต้องการอะไร ไม่เอาน่า...มาแทนน้องก็ต้องมาขัดดอกสิ”

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วยค่ะ!

เปี่ยมรักตะโกนขอความช่วยเหลือ เธอผลักหน้าวิทูรออกห่าง ริมฝีปากของเขาที่แนบอยู่กับฝ่ามือช่างน่ารังเกียจ หญิงสาวกระแทกส้นแหลมๆ กับเท้าอีกฝ่าย ใช้จังหวะที่เขาร้องโอ๊ยและไม่ทันตั้งตัวผลักเขาออกห่าง

“ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!

เธอวิ่งไปที่ประตูแต่ถูกกระชากจนล้มหงายหลังลงกับพื้น เงินหลุดออกจากมือ ปลิวว่อนและตกลงรอบๆ ตัว วิทูรมองหล่อนด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว เขากางขาคร่อมก่อนจะผลักเธอให้นอนราบกับพื้น

“ฤทธิ์มากนักเหรอ!

เปี่ยมรักสะอื้นฮัก เธอใช้แขนดันลำคอวิทูรเพื่อไม่ให้เขาก้มมาหา พร้อมกันนั้นก็ร้องตะเบ็งขอความช่วยเหลือสุดเสียง ความกลัวมากมายพุ่งเข้ากลุ้มรุมหัวใจเธอ ได้โปรดเถอะ! ใครก็ได้ช่วยเธอที!

แล้วเสียงทุบประตูก็ดังขึ้นรัวๆ

“ใครวะ!

วิทูรตะโกนถามอย่างหัวเสีย เขาปิดปากเปี่ยมรัก กดเข่าลงกลางร่างบอบบางเพื่อตึงเธอไว้กับพื้น น้ำตาอุ่นร้อนไหลผ่านหางตาของหญิงสาว เธอจิกทึ้งอีกฝ่าย พยายามทุบพื้นและกระทืบเท้าเพื่อให้เกิดเสียง ทว่าพรมหนานุ่มซับเสียงใดๆ เอาไว้ทั้งหมด

“ผมเอง คริส มิลเลอร์” คนข้างนอกตอบกลับ

วิทูรเหลือบมองประตูด้วยหางตา สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย เขาเงียบไปหลายวินาที

“ผมยังไม่ว่างครับคุณคริส กำลังจัดการธุระสำคัญ”

 

กรี๊ดดดดดด มาแล้ววววว ป๋าคริสสุดหล่อมาช่วยแป้งแล้วจ้า แต่จะช่วยได้ไหม อะไร ยังไง สาวๆ ต้องอยู่รอลุ้นด้วยกันนะคะ ^____^

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ อย่าลืมคอมเม้นต์คุยกันบ้างน๊า ฝนอยากมีเพื่อนคุย 5555555

เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ ^^

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

185 ความคิดเห็น

  1. #12 tuktun0710 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 00:02
    โอ้ววว....ค้างเติ่งเลยค่า.....รอลุ้นคริสจะช่วยแป้งวิธีไหนน้า
    #12
    1
    • #12-1 roonrat(จากตอนที่ 10)
      3 เมษายน 2561 / 01:03
      ช่วยแบบหวังด้วยนะคะงานนี้ หุหุ
      #12-1