[Fic Naruto] Mission the secret to love~[Yaoi]

ตอนที่ 21 : มันเป็นกับดัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    18 พ.ค. 57

Mission : 21  

...คาคาชิกับนารูโตะที่อยู่ในร่างปลอมแปลงค่อย ๆ เดินไปตามทางภายในถ้ำนั้นอย่างระมัดระวังเพราะถึงพวกเค้าจะใช้คาถาแปลงร่างอยู่แต่ก็ไม่อยากประมาทฝีมือศัตรูที่ดูเหมือนว่าจะร้ายกาจจนน่าตกใจอยู่ไม่น้อย...

“ครูครับ...ทำไมมันเงียบแบบนี้ละเราเดินกันมาพักใหญ่แล้วนะแต่ยังไม่เห็นเจออะไรเลยนอกจากทางที่คดเคี้ยวไปมา...”  นารูโตะกระซิบถามอีกฝ่ายไปเบา ๆ

“มันก็น่าแปลกจริง ๆ นั่นแหละ...”  คาคาชิเองก็เอ่ยตอบไปเบา ๆ เช่นกัน พร้อมกับเริ่มครุ่นคิดอะไรบางอย่างแต่ยังไม่ทันได้รวบรวมความคิดของตนให้เป็นระเบียบเค้าก็เห็นแสงสว่างส่องเข้ามาจากปลายทางข้างหน้า

“มีแสงแล้ว...ข้างหน้าจะเป็นอะไรกันก็ไม่รู้เหมือนกันนะครับ...”

“อืม...”  ทั้งสองคนก้าวเข้าไปหาลำแสงด้านหน้าอย่างระแวดระวังแต่แล้วพอเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเต็มตาพวกเค้าก็ต้องตกใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันก็จำไม่ได้แล้ว

“นี่มันอะไรกัน...หมายความว่ายังไงกันแน่...”  นารูโตะร้องถามออกมาด้วยสีหน้าตื่นตกใจเพราะสิ่งที่รอคอยเค้าอยู่เบื้องหน้ามันคือหมู่บ้านที่เค้าใช้พักเมื่อคืนที่ผ่านมานั่นเอง

“มันเป็นกับดัก...พวกเราถูกหลอกให้วนเวียนไปมาอยู่ที่เดิมในขณะที่พวกนั้นเริ่มเคลื่อนไหวกันอย่างไปแล้ว...”  คาคาชิอธิบายพร้อมกับเริ่มคิดหนักขึ้นมาอีกครั้ง

“แปลว่า...ศัตรูรู้ตัวแล้วงั้นเหรอ?...ได้ยังไงกัน?...ตั้งแต่เมื่อไหร่?...”

“เราคงไม่มีเวลามานั่งคิดเรื่องนั้นแล้วล่ะ...ตอนนี้คงต้องเปลี่ยนแผนนิดหน่อย...”

“ว่าไงก็ว่าตามกันแหละ...แล้วแผนใหม่เป็นยังไงเหรอครับ...”

“ไม่มีอะไรมาก...ก็แค่เดินหน้าลุยให้มันจบ ๆ เท่านั้น เพราะชั้นเองก็เริ่มจะหมดความอดทนแล้วล่ะนะ...”  คาคาชิกล่าวเสียงเข้มก่อนจะหันกลับมาสบตาอีกฝ่ายด้วยแววตาที่ดูเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน ซึ่งพอนารูโตะได้เห็นแบบนั้นแล้วก็ต้องฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยความพอใจเพราะเค้าเองก็ม่ชอบอะไรที่มันยืดเยื้อซักเท่าไหร่

“ดีเลยครับ...คราวนี้เราก็แค่ซัดทุกคนที่เจอให้หมอบไปก็เท่านั้น...”

“ใช่...พร้อมแล้วใช่มั้ย...งั้นก็ไปกันเลย...”

“ครับ...”  พอสิ้นเสียงขานรับทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เป็นเป้าหมายทันที ซึ่งแน่นอนว่าคราวนี้คาคาชิเรียกเนตรวงแหวนขึ้นมาใช้ตั้งแต่เริ่มออกตัวกันเลยเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดซ้ำสอง  เพียงไม่นานทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง...

“ที่นี่เหรอครับ...”  นารูโตะร้องถามเพื่อความแน่ใจ ซึ่งคาคาชิก็พยักหน้ารับมาโดยไม่ได้เอ่ยอะไรนอกจากผลักประตูบานใหญ่ตรงหน้าให้เปิดออกช้า ๆ นารูโตะก็ไม่ได้ถามอะไรอีกเค้าทำเพียงแค่เดินตามอีกฝ่ายเข้าไปด้านในเท่านั้น ก่อนที่จะมาหยุดอยู่ ณ บริเวณลานกว้างในบ้านหลังนั้น ซึ่งทันทีที่นารูโตะกับคาคาชิมาหยุดอยู่ตรงจุดนั้น กองกำลังนับร้อยคนก็กรูกันออกมาจากที่ซ่อนตรงเข้ามาล้อมทั้งสองคนไว้อย่างรวดเร็ว แต่ถึงแม้พวกเค้าจะถูกล้อมไว้ด้วยจำนวนคนที่มากมายขนาดนี้ก็ไม่ได้มีทีท่าหวั่นเกรงใด ๆ กลับทำเพียงยืนนิ่ง ๆ แล้วเฝ้าสังเกตุการณ์อย่างรอบคอบ

“ออกมาต้อนรับกันซะเอิกเกริกขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย...”  น้ำเสียงที่เหมือนจะเยาะหยันของคาคาชินั้นราวกับว่าจะสื่อไปให้ใครบางคนให้ได้รับรู้

“ข้าก็กลัวว่าจะต้อนรับนินจาจากโคโนฮะอย่างพวกท่านได้ไม่สมเกียรติซะอีก...”  เสียงใครบางคนเอ่ยตอบมาจากที่ใดที่หนึ่ง

“พวกเราก็หวังว่านี่คงจะไม่ใช่กับดักที่ใช้เพื่อถ่วงเวลาหรอกนะ...เพราะเท่าที่ข้าเห็นเหมือนพวกเจ้าจะใช้กองกำลังกันอย่างสิ้นเปลืองเสียจริง...”  จากคำพูดนั้นทำให้นารูโตะเดาว่าคาคาชิคงเห็นกองกำลังที่ซุ่มซ่อนอยู่อีกเป็นแน่

“น่าตกใจมากที่ท่านสามารถมองออกได้ถึงขนาดนั้น...มันคงเป็นความสามารถจากดวงตาข้างนั้นของท่านใช่มั้ย...”  เสียงปริศนายังคงเอ่ยออกมาโดยที่ยังไม่ยอมปรากฏร่างออกมาให้เห็น

“ข้าไม่ชอบการเจรจาที่เห็นผลลัพธ์แล้วว่าล้มเหลว...แต่ว่าข้าชอบลงมือทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ข้าต้องการมากกว่า...”  พูดจบคาคาชิก็กระโจนออกจากวงล้อมแล้วมุ่งตรงไปยังจุดที่เจ้าของเสียงปริศนานั้นยืนอยู่ซึ่งเป็นเหมือนสัญญาณการเปิดฉากการต่อสู้ นารูโตะเองก็ไม่มีเวลาจะไปสนใจว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใครเค้าคงได้แต่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคาคาชิรับผิดชอบไป ส่วนสิ่งที่ต้องเผชิญอยู่ตรงหน้าก็คือจำนวนคนนับร้อยที่พร้อมกันกรูเข้ามาหาเค้าอย่างบ้าคลั่ง แต่ว่าถ้าสู้กันด้วยจำนวนก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับนารูโตะเลยแม้แต่น้อยนั่นก็เพราะ...

“คาถาแยกเงาพันร่าง...”  พอขาดคำร่างเงาของนารูโตะที่จำนวนมากกว่าร้อยก็เรียงหน้ากันเข้าไปฟาดฟันศัตรูอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน  แล้วบ้านหลังใหญ่ก็กลายเป็นสนามรบย่อม ๆ เมื่อทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด ฝ่ายคาคาชิเองก็ดูเหมือนจะจัดการอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดายเกินคาดจนน่าแปลกใจ

“คงไม่ใช่เพราะชั้นเก่งเกินไปหรอกมั๊ง...แต่คงเป็นเพราะนายกระจอกเกินไปมากกว่า...”  คาคาชิกล่าวเย้ยหยั่นเมื่อจัดการอีกฝ่ายให้ลงไปนอนกองกับพื้น ฝ่ายนารูโตะเองก็จัดการกลุ่มคนนับร้อยให้ลงไปนอนคลุกฝุ่นจนเกลื่อนพื้นแล้วเหมือนกัน

“ผมว่าคนพวกนี้ไม่มีทักษะการต่อสู้เลยนะครับครู...”

“อืม...แต่ชั้นก็ยังสงสัยอยู่ดีเรื่อง คาคาลวงตานั่น กับเรื่องกับดักก่อนหน้านี้ อีกอย่างคนพวกนี้เหมือนเป็นพวกฝีมือปลายแถวมากกว่า...”  คาคาชิวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรอบคอบ

“แล้วจะเอาไงต่อครับ...”  นารูโตะร้องขอความเห็น แต่คาคาชิไม่ได้ตอบคำถามนั้นเค้ากลับหันไปถามคนที่ถูกมัดอยู่กับพื้นด้วยน้ำเสียงเข้ม ๆ ที่ดูจะโหดเกินความจำเป็น

“ท่านหญิงอยู่ที่ใหน...บอกมาถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้...”  คาคาชิขู่เสียงเย็นแต่ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะตอบว่าอะไรเสียงใครบางคนก็เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“เราอยู่นี่...”  เสียงตวาดที่ดูเหมือนจะแหลมสูงจนน่าตกใจทำให้คาคาชิและนารูโตะต้องหันไปดูว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใครแล้วภาพคนตรงหน้าก็ทำให้ทั้งสองคนต้องอ้าปากค้าง

“ว่ายังไง...เราอยู่นี่แล้วพวกท่านมีธุระอะไรกับเราก็ว่ามา แต่ก่อนหน้านั่นช่วยปล่อยสามีของเราก่อนได้หรือไม่...”  ประโยคคำถามที่ดูเหมือนจะเป็นประโยคคำสั่งอยู่นิด ๆ จากสตรีที่มีใบหน้างดงามแต่ดูอวบท้วมและมีน้ำมีนวลตรงหน้าที่ทำให้นารูโตะกับคาคาชิต้องหันมามองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ

“เราบอกให้ปล่อยสามีเรายังไงล่ะ...ฟังไม่เข้าใจหรือไง...”  สตรีผู้งดงามตรงหน้าเอ่ยกำชับพร้อมกับเดินตรงเข้ามาหาพวกเค้าทั้งสองอย่างรีบร้อน

“น้องหญิง...อย่าเดินเร็ว ๆ แบบนั้นมันอันตราย...”  แล้วนารูโตะกับคาคาชิก็ต้องหันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าไม่เข้าใจเหมือนเดิมว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ท่านพี่...เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บมากหรือเปล่า...”

“ข้าไม่เป็นไรหรอก...เจ้านั่นแหละออกมาข้างนอกทำไม...”

“ก็ท่านพี่ตกอยู่ในอันตราย แล้วอีกอย่างเป้าหมายของพวกเค้าก็คือตัวข้าเพราะฉะนั้นข้าออกมาอย่างนี้ก็สมควรแล้ว...”

“แต่ว่า...”  ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มคนนั้นจะเอ่ยได้จบประโยค คาคาชิก็เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

“พวกนั้นเลิกเถียงกันก่อนจะได้หรือเปล่า...ตอนนี้ข้าต้องการคำตอบของทั้งหมด...”

“เราจะตอบทุกคำถามของเจ้า แต่ว่าเจ้าต้องรับปากมาก่อนว่าจะไม่ทำอันตรายท่านพี่และคนพวกนี้...”  หญิงสาวนางนั้นเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดเดียวพร้อมกับแววตาที่มุ่งมั่น  คาคาชินิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับไปเบา ๆ

“ครูครับ...จะดีเหรอ...”  นารูโตะเอ่ยแย้งออกมาเพราะยังไม่ไว้ใจใจกับสถานการณ์แปลก ๆ ตรงหน้าที่ดูเหมือนจะพลิกกลับตาลปัตรอยู่ตอนนี้

“ไม่เป็นไรหรอก...ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้รุนแรงอย่างที่กังวลกันมาแต่แรกแล้วล่ะนะ...”  คาคาชิเอ่ยตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันไปกล่าวกับสองคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เราจะไม่ทำอะไรผู้ชายคนนี้ก็ได้ แต่ท่านหญิงจะต้องบอกทุกอย่างกับเราห้ามปิดบัง...”

“เราจะบอกทุกอย่าง...”  หญิงสาวนางนั้นเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวไม่แพ้ดวงตาคมกล้าของนางเลยแม้แต่น้อย ส่วนชายที่ถูกเรียกขานว่าเป็นสามียันกายลุกจากพื้นแล้วหันมาประคองร่างอวบท้วมของหญิงอันเป็นที่รักไว้อย่างห่วงใย พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“น้องหญิง...จะไว้ใจคนพวกนี้ได้อย่างงั้นเหรอ...”

“พวกเค้าเป็นนินจาของโคโนฮะ...ข้าเชื่อว่าพวกเค้าจะรักษาคำพูดของตนเอง...”  ด้วยคำพูดประโยคนั้นทำให้คาคาชิต้องเหยียดยิ้มออกมาเพราะดูท่าแล้วหญิงสาวตรงหน้าจะเป็นคนที่ฉลาดในการใช้คำพูดเสียจริง ๆ นารูโตะเองก็รู้สึกเช่นเดียวกันเพราะถึงอีกฝ่ายจะเป็นหญิงแต่แววตาคมกล้าจนน่าเกรงขามอยู่ไม่น้อย ผิดกับชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าที่ถึงแม้จะเป็นชายแต่กลับมีแววตาไม่มั่นคงเอาเสียเลย  ทว่าสิ่งหนึ่งที่นารูโตะรับรู้ได้จากคนสองคนตรงหน้านี้คือ สายใยที่เรียกว่า ความรักและความห่วงใย ที่มีให้กันมันแน่นหนาจนดูน่าอิจฉาอยู่ไม่น้อย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #707 mickyblingbling (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 12:58
    ดีแล้วที่ภารกิจไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่คิด สู้ๆทั้งสองคน ลงเอยกันไวๆนะ โตะจะได้ไม่อิจฉาคู่อื่นเขา
    #707
    0
  2. #584 anasia (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 01:12
    โฮ่ย นี่คงไม่ใช่จะไปแยกสามีภรรยาเค้าออกจากกันหรอกนะ
    #584
    0
  3. #328 วันวานlove...naruto... (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 23:29
    โตะอย่าอิจฉาเลย

    ข้างๆนายก็มีนะทั้งรักทั้งหวงทั้งห่วงนายมากมายไง

    แต่งหนุกมากคะ

    ขอตัวไปอ่านตอนต่อไปก่อนนะคะ
    #328
    0
  4. #284 wan - wan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 02:04
    อย่าอิจฉาเลย คนข้างๆกันเองนั่นแหละ
    #284
    0
  5. #260 ใครง่ะ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 02:12
    โฮ่ยยย อย่าไปอิจฉาสามีภรรยาคู่นั้นเลยโต๊ะ โต๊ะก็ยอมๆมั่งก็ด้ายยยยยยยยยยยยยย
    #260
    0
  6. #224 ผู้ส่งมอบความตาย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 20:44
    สนุกมาก
    #224
    0
  7. #199 budza555 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 21:19
    โตะไม่ต้องไปอิจฉาเขาหรอก

    แกก็มีอยู่ใกล้นั้นไง

    ตาลุงที่ทั้งรัก ห่วงใย และหวง

    ชอบลวนลามแกอ่ะโตะ

    #199
    0
  8. #165 มินะเรย์ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 19:10
    ไม่ลืมอย่างแน่นอนค่ะ
    มาต่ออัพต่อนะค่ะ รออ่านอยู่
    สู้ๆค่ะ
    #165
    0
  9. #162 YeeSani (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 14:26
    อัพต่ออออออออออ
    #162
    0
  10. #160 namecotton (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 09:40
    เราจะติดตาม ผลงานไรท์ ฯ ตลอดไปค่ะ
    #160
    0
  11. #157 tityjiu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 01:25
    ไงละเนี้ยริอตอนต่อไปจร้า นู๋โต๊ะกะคาค่าชิ
    #157
    0
  12. #155 CHUYO (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 19:21
    ไม่ลืมหรอค่ะ
    เราชอบเรื่องที่คุณแต่งมากค่ะ
    อัพต่อไวๆนะค่ะ
    #155
    0
  13. #154 rikosama (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 18:06
    มาอัพต่อแต่ไม่จบ T_T กลัวคนจะลืม
    เลยต้องเอามาอัพต่อหลอกล่อไว้ก่อน
    ยังไงก็...อย่าลืมฉัน...นะ ภารกิจมากมาย
    จนร่างจะแหลกอยู่แล้ว
    #154
    0