พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 4 : เหลือไว้แค่ฝัน...1 -RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 ส.ค. 62



1

 

เหลือไว้แค่ฝัน...


 

การเดินทางจากสนามบินนาริตะ กรุงโตเกียวมาถึงสุวรรณภูมิใช้เวลาในการบินประมาณหกชั่วโมง ตลอดทางน้ำรินจึงงีบหลับไปหลายหน หลังจากที่ดูหนังจากจอภาพเล็กๆ ตรงหน้าจนเบื่อแล้ว

เมื่อหันไปมองคนข้างๆ ก็เห็นว่าเจนสุดายังซุกตัวหลับอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างสบายอารมณ์ จึงไม่คิดจะปลุกเพื่อนขึ้นมาในตอนนี้ เพราะเมื่อวานนี้ทั้งน้ำรินและเจนสุดาตะลอนอยู่ในย่านชินจูกุ กลางกรุงโตเกียว จนเรียกได้ว่าวินาทีสุดท้าย จึงได้กลับมาที่โรงแรมเพื่อลากกระเป๋าขึ้นรถมายังสนามบินนาริตะ เหินฟ้ากลับสู่มาตุภูมิ

เสียงกัปตันคนเดิมดังขึ้น เขาทักทายผู้โดยสารและประกาศว่าจะนำเครื่องบินลงสู่ท่าอากาศยานกรุงเทพฯ ภายในเวลาไม่เกินหนึ่งชั่วโมงข้างหน้านี้ พอได้ยินอย่างนี้คนที่จากบ้านไปนานก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อย น้ำรินหันออกไปมองนอกหน้าต่าง แล้วชะเง้อมองลงไปเบื้องล่าง แต่ยังมองเห็นเพียงแค่หมู่เมฆเท่านั้น

เจน...

หือ...ใกล้ถึงแล้วเหรอ

กัปตันบอกว่าอีกไม่เกินหนึ่งชั่วโมง แกตื่นเถอะ ลุกขึ้นมาคุยกันก่อน น้ำรินเรียก เพราะเริ่มอยากมีเพื่อนคุยในระหว่างหนึ่งชั่วโมงที่เหลืออยู่นี้

มีไรก็ว่ามา ฉันจะหลับตาฟัง เจนสุดาว่าด้วยสีหน้ายิ้มๆ แล้วก็หลับตาลงเหมือนเดิม

แกจะอยู่บ้านกี่วัน น้ำรินเริ่มเรื่องทันที

คงเป็นเดือนแหละริน แม่ฉันคงไม่ยอมหรอกถ้าฉันจะเข้าบ้านไปสามสี่วันแล้วลากกระเป๋าไปเกาหลีอีก มีหวังแม่คงได้ไล่ตะเพิดฉันออกจากบ้านแบบถาวรกันเลยละคราวนี้

น้ำรินฟังแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า เหลือบมองคนที่หลับตาพริ้มอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก เจนสุดาเป็นนักเดินทางตัวจริงมาตั้งแต่สมัยยังเป็นนักศึกษา หลังจากเรียนจบก็ไปทำงานเป็นนักข่าวอยู่ระยะหนึ่ง แล้วจึงตัดสินใจไปเรียนต่อภาษาที่อเมริกา ด้วยเหตุที่ว่าไม่ค่อยชอบอยู่บ้านเป็นสาเหตุหลัก

แกไม่ไปโซลกับฉันจริงๆ เหรอเจนสุดาเอ่ยถาม

ไม่ละ

ทำไมล่ะริน

ฉันเองก็อาจจะถูกตะเพิดออกจากบ้านได้เหมือนกันนะแก

ได้ยินอย่างนี้ คนขี้เซาจึงปรือตาขึ้นมามอง แล้วก็ยิ้มขำๆ นิดหน่อยแชยอนอยากให้แกไปเที่ยวโซล ก็อย่างที่เคยคุยกันไว้ไง เราไปหาเขา เขาก็จะมาเยี่ยมบ้านเราเหมือนกัน

เอาไว้ว่างๆ ฉันจะหาโอกาสไปเยี่ยมแกกับแชยอนก็แล้วกัน น้ำรินไม่อยากปฏิเสธแบบไม่มีเยื่อใย เพราะตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา ทั้งเจนสุดาและแชยอนได้กลายเป็นเพื่อนสนิทของเธอไปแล้ว

น้ำรินเดินทางกลับจากรัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐอเมริกาพร้อมกับเจนสุดา หลังจากผ่านการเรียนคอร์สภาษาอังกฤษได้ปีเศษ โดยได้รับทุนจากองค์กรหนึ่งซึ่งเป็นโครงการส่งนักศึกษาต่างชาติไปเรียนภาษาอังกฤษในอเมริกา น้ำรินและเจนสุดาเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน เจนสุดาเป็นฝ่ายที่ตั้งใจไปเรียนภาษาที่อเมริกาหลังเรียนจบ แต่น้ำรินไม่เคยมีความคิดนี้มาแต่แรก

น้ำรินตั้งใจจะทำงานให้กับนิตยสารแห่งหนึ่ง ซึ่งก็ได้เข้าไปเริ่มงานแล้วสักระยะ กับผู้ช่วยบรรณาธิการในตอนนั้นที่ชื่อเอื้องฟ้า ที่เป็นรุ่นพี่คณะเดียวกับน้ำริน

ใจจริงฉันไม่ได้อยากแวะเที่ยวโตเกียวกับพวกแกเลยนะเจน ใจฉันกลับไปถึงเมืองไทยมาตั้งหลายเดือนแล้ว

แวะนิดแวะหน่อยทำบ่นไปได้ ฉันก็เห็นแกซื้อเครื่องสำอางตั้งหลายชิ้น ตอนไปเดินแถวๆ ฮาราจูกุก็สุดจะเริงร่า เพื่อนสาวนักเดินทางว่าอย่างไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงอีกหนเหมือนยังไม่หายง่วง

คนที่ใจไปถึงเมืองไทยแล้วจึงได้แต่ส่ายหน้าช้าๆ อดยิ้มไม่ได้ เมื่อนึกไปถึงอาการเริงร่าของตนเองและเพื่อนสาวอีกสองคนกลางกรุงโตเกียวในฤดูที่ดอกซากุระกำลังบานสะพรั่ง ที่น้ำรินยอมแวะเที่ยวโตเกียวตามแผนการเดินทางของเจนสุดากับแชยอนก็เพราะว่าทนแรงคะยั้นคะยอไม่ได้นั่นเอง

ทว่าอย่างไรทั้งเธอและเจนสุดาก็ต้องมาเปลี่ยนเครื่องที่นาริตะเพื่อกลับประเทศไทยอยู่ดี ฉะนั้นการได้แวะเที่ยวโตเกียวหนึ่งสัปดาห์ก็ถือว่าคุ้มแสนคุ้ม

เมื่อเครื่องบินเข้าสู่หลุมจอดที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ผู้โดยสารแต่ละคนก็เตรียมตัวลงจากเครื่อง เจนสุดาทำท่าบิดขี้เกียจอีกรอบ หน้าตาดูเหมือนยังไม่ตื่นเต็มตาดีนัก ในขณะที่น้ำรินตาสว่างตั้งแต่ที่ได้ยินเสียงประกาศอันสุดหล่อของกัปตันประจำไฟลต์นี้

แกไม่ตื่นเต้นเลยเหรอเจน จะได้กลับบ้านแล้วนะ

ตื่นเต้นอะไร เจนสุดาทำท่าบิดขี้เกียจค้าง เหลียวมามองหน้าคนถามด้วยสีหน้างงๆ ในขณะที่ผู้โดยสารคนอื่นๆ ทยอยกันลุกขึ้น

ไม่รู้สิ ฉันอยากกลับบ้านตั้งแต่หกเดือนที่แล้วโน่นแน่ะ น้ำรินว่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นนิดหน่อยที่กำลังจะได้ลงจากเครื่องบินไปเหยียบแผ่นดินเกิด

การเดินทางครั้งนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หญิงสาวต้องจากบ้านไปนานนับปี เมื่อกลับมาอีกหนจึงรู้สึกราวกับว่าใจได้โบยบินไปถึงบ้านล่วงหน้าแล้ว เธอคิดถึงทุกคนที่บ้านอยู่ตลอดเวลา แต่ที่ต้องไปก็เพราะมีเหตุจำเป็นในชีวิต

เหตุที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิด...แต่ก็เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน



ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

109 ความคิดเห็น

  1. #21 Camille (@kaykay02) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 12:47
    Wow! Nong Pim you are creating a whore. Ratirose is a whore. I don't know Thai society but here in usa if you are married and engaged, then you have relationship with someone else american society will not accept that. I know physical relationship between men and women here are acceptable but they don't do 2 at a time. There got to be one at a time. Ratirose is lacking of immorality...ughhhh life. I don't want Rose to be like that even though she came in between nong Rynn and Pathana.
    #21
    0