พลิกรักวันพักใจ

ตอนที่ 3 : บทนำ 3 -RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 ส.ค. 62



ดาวน์โหลดผ่านเว็บ MEB


ขอบพระคุณที่สนับสนุนผลงานอีบุคนะคะ


ผมก็ไม่ค่อยชอบเล่นเครื่องเล่นเหมือนกัน

เพื่อนร่วมทางชวนคุย ขณะที่เรากำลังเดินมาถึงรั้วด้านหลัง มีประตูทางออกไปยังถนนที่ตัดผ่าน ระหว่างบ้านพักเรือนไม้กับสวนสนุก ทั้งสองข้างทางมีต้นเมเปิลและต้นแปะก๊วยปลูกเป็นแนวยาวอยู่คนละฝั่ง มองดูสวยงามสบายตาและเงียบสงบ

ฮันดงวอนหันมาบอกว่าจะเดินเข้าไปตามทางเดินที่ขึ้นไปยังบ้านพัก ซึ่งต้องผ่านบริเวณป่าโปร่งๆ ที่มีทั้งต้นเมเปิลและต้นไม้ค่อนข้างรกเรื้อ

เราจึงได้รูปถ่ายในบรรยากาศที่ดูสวยงามไปอีกแบบหนึ่ง

ดูเหมือนคุณจะชอบธรรมชาติมากเลยนะคะ ขอโทษนะคะ คุณทำงานอะไร

กราฟฟิกดีไซน์

บริษัทโฆษณารึเปล่าคะ

ผมทำงานให้ซอฟต์แวร์เฮาส์ รับงานทุกประเภท ทั้งการ์ตูนแอนิเมชันและซอฟต์แวร์เกม พวกงานโฆษณาก็รับครับ

ฟังดูน่าสนุกนะคะ

ฮันดงวอนหยุดชะงักเท้าที่กำลังก้าวขึ้นบันไดไปยังตัวบ้านพักเรือนไม้ แล้วหันกลับมาหา

ก็เป็นบางครั้ง มีทั้งสนุกและ...น่าเบื่อเขาว่าตรงๆ ก่อนจะถามกลับมาบ้าง แล้วคุณล่ะริน ทำอะไร

ฉันเหรอ...

พอถูกถามกลับแบบไม่ให้ตั้งตัว ก็เลยตอบไม่ถูกว่าตัวเองทำมาหากินอะไร

เอ้อ...เป็นนักเขียนนี่คงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดแล้ว

เขียนเกี่ยวกับอะไรครับ

นิยาย

ไม่น่าเชื่อนะ

ฮันดงวอนเลิกคิ้วหนาๆ ของเขานิดๆ แล้วก็เดินนำขึ้นไปข้างบน ส่วนฉันยืนอึ้งไปหลายอึดใจที่เขาบอกว่าไม่น่าเชื่อ ก่อนจะรีบก้าวตามขึ้นไป

เราเก็บรูปตรงบ้านพักหลังสวนสนุกเอเวอร์แลนด์กันอีกสักพัก จึงเดินกลับเข้ามาภายในรั้วสวนสนุก แล้วเดินเลยไปที่ คิวปิด การ์เดนอีกครั้งเพื่อนั่งพัก

ฉันนั่งพักได้ไม่นานก็อดใจไว้ไม่ไหว ต้องเดินไปชื่นชมแปลงกุหลาบที่ปลูกแยกสีเอาไว้ แต่ละแปลงแข่งกันออกดอกชูช่ออย่างไม่ยอมน้อยหน้า ฮันดงวอนลุกจากม้านั่งตามมาที่แปลงกุหลาบ เขายกกล้องที่ดูออกไม่ยากว่าเป็นกล้องถ่ายรูประดับมืออาชีพขึ้นมาทันที เพื่อเก็บภาพกุหลาบสีขาวที่กำลังชูดอกสะพรั่งในแปลงขนาดใหญ่

สุดท้ายเขาก็แตะที่แขนฉันอย่างสุภาพให้ไปยืนตรงจุดที่เขาต้องการ เพื่อเก็บภาพฉันและดอกกุหลาบสีขาวกลีบบอบบาง

คุณดูเข้ากันดีกับไวท์โรส

เขาเอ่ยขึ้นขณะที่เดินเข้ามายืนใกล้ๆ เพื่อให้ฉันได้ดูภาพตนเองที่จอของกล้องถ่ายรูป

เข้ากันตรงไหนฉันขมวดคิ้วถามกลับไปแทบจะทันที

ตรงสีขาวมั้ง...มันเป็นความรู้สึกนะ ผมอธิบายไม่ค่อยเก่ง

อืม...ขอบคุณนะ

ขอบคุณทำไมกัน ผมไม่ได้ชมคุณซะหน่อย

นี่...ฉันชักจะหมดความอดทนกับอาการติ๊สแตก กวนโอ๊ยอยู่เนืองๆ ขึ้นมาเสียแล้วสิ

ฮันดงวอนหัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจที่เห็นฉันเท้าสะเอวข้างหนึ่ง แล้วจ้องตาเขาอย่างเอาเรื่อง ท่าทางเวลาหัวเราะของหนุ่มกิมจิคนนี้ทำให้หน้ามึนๆ ขรึมๆ ดูอ่อนโยนลงไปเป็นกอง

ตาเรียวรีที่เห็นมีประกายตาแปลกไปจากเดิม จนฉันต้องนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

เวลามีใครขอบคุณก็รับๆ ไปเถอะฉันรีบบอกคนที่กำลังยิ้มจนตาเกือบหยี แต่ดูแล้วกวนอารมณ์ชะมัด

คุณจะนั่งเครื่องเล่นบ้างรึเปล่าริน

ไม่ละ ฉันกลัว

 “ถ้างั้นเราก็กลับกันเถอะ ผมจะไปซื้ออะไรนิดหน่อยที่ร้านของฝาก

ฮันดงวอนชวนให้ไปขึ้นกระเช้ากลับ เพราะจะไม่ต้องเดินข้ามเนินไปอีกหลายลูก เพื่อกลับออกไปพบกับคนอื่นๆ ที่จุดนัดพบตรงหน้าร้านขายของที่ระลึก ตอนเข้ามาพวกเราไม่ได้ไปรอขึ้นกระเช้า เพราะอยากจะเดินชมบรรยากาศกันไปเรื่อยๆ ตอนที่แดดยังอ่อนๆ

พอไปถึงตรงจุดที่รอขึ้นกระเช้าก็ปรากฏว่ามีคนเข้าคิวกันอยู่พอสมควร แต่รอไม่นานนัก ฉันก็ได้ขึ้นกระเช้าเป็นครั้งแรกพร้อมกับคนแปลกหน้า...

ระหว่างที่กระเช้ากำลังเคลื่อนไปตามสายเคเบิ้ลเพื่อพาเราสองคนกลับไปยังด้านหน้าสวนสนุก ฉันได้ถ่ายรูปจากด้านบนลงมาเพื่อเก็บบรรยากาศ และไม่มีอะไรน่ากลัวอย่างที่คิด

อากาศสดชี่นกลางหุบเขาที่อยู่ห่างจากโซลเพียงไม่กี่สิบกิโลเมตร ทำให้ฉันได้สูดลมหายใจอย่างเต็มปอด ซึมซับทั้งอากาศบริสุทธิ์และไอเย็นๆ ในฤดูใบไม้ร่วงที่แสนสดใส

ถ้าคุณไปถึงโซรัคซานแล้วไม่ขึ้นกระเช้า ก็จะไม่ได้เห็นความสวยงามของเมาท์โซรัคอย่างเต็มตา

เจ้าถิ่นหันมาบอก ขณะที่กำลังนั่งห้อยขา ลอยตัวอยู่กลางอากาศเหนือสวนสนุกเอเวอร์แลนด์คู่กันหลังจากนั้นอีกไม่กี่นาทีกระเช้าก็จอดสนิทที่สถานีปลายทาง ฮันดงวอนก้าวลงไปก่อน แล้วส่งมือมาให้ตามมารยาทสุภาพบุรุษ

แต่สาวไทยอย่างฉันกลับลังเล เขาจึงยื่นมือค้างอยู่ด้วยสายตาไม่เข้าใจ

ถึงแล้วครับ หรือคุณอยากนั่งอีกสักรอบก็ได้นะ แต่ยังไงก็ต้องลงมาก่อนหนุ่มเกาหลีบอกด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะขำๆ

เอ้อ...

สุดท้ายฉันจึงต้องส่งมือให้เขาข้างหนึ่งตามระเบียบ

เราไปที่ร้านของฝากกันเถอะ

แวะซื้อน้ำก่อนได้ไหม ฉันคอแห้งแล้ว

ทำไมจะไม่ได้ล่ะ

เขาจูงมือฉันเดินออกจากจุดขึ้นลงกระเช้า ตรงไปยังรถสีแดงขายน้ำที่ดูเหมือนรถในหนังสือการ์ตูน แล้วจัดการซื้อน้ำให้ฉันขวดหนึ่ง โดยที่เขาดื่มโคล่ากระป๋อง ก่อนจะไปที่ร้านขายของที่ระลึก

ฉันไม่ได้ซื้ออะไรเป็นที่ระลึก เพราะราคาค่อนข้างแพงและดูเป็นของเล่นของใช้สำหรับเด็กเล็กๆ แทบทั้งนั้น แต่ฮันดงวอนหยิบไปหลายชิ้น เขามาหยุดถามว่าเลือกได้หรือยัง ฉันจึงบอกไปว่าไม่ซื้อหรอก มันแพงเกินไป

เขาเดินดูของในร้านอีกไม่นานนัก ก็ไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์

 

เรื่องเล่าในสวนสนุก

จาก...เด็กหลงทาง

 

พี.เอส.

กลับมาที่ห้องพักของยายเจนแล้วมานั่งดูรูปภาพที่เก็บกลับมาได้ ฉันชอบรูปเด็กผู้ชายที่กำลังยืนอ่านแผนที่ตรงเสาป้ายบอกทางหน้าแปลงดอกไม้เล็กๆ เขาน่าจะอายุไม่เกินเจ็ดขวบ จริงๆ เด็กคนนั้นไม่ได้หลงทางหรอกนะ อย่างน้อยๆ เขาก็ยังมีแผนที่อยู่ในมือ ส่วนคนที่หลงทางอาจจะเป็น...ฉันเอง





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

109 ความคิดเห็น

  1. #20 Camille (@kaykay02) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 12:22
    That is not cool what Ratirose just did, that is immoral, when you are engaged or married, you should be committed to each other, american people take prior of this matter, especial Christain people, they are very strong in believing and respect each other, that against their religion.

    Nong Pim ja, I don't suppose you plan for Pathana to be pra-eg na ja. P'corn will be mad lae ja. I want Mr. Korean to be the one. Pathana should be married with his job and leave nong Nam-rynn alone.

    #20
    0
  2. #5 yingtul (@yingtul) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2553 / 15:05

    ก็เป็นอีกแบบ...ที่ฉีกเขียนแบบใหม่..เข้าใจหาวิธีการได้แบไม่ขัดนะ..เป็นธรรมชาติดี

    #5
    0