( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 48 : nothing without you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

nothing without you



 



            ไล ควานลิน มองดูตัวเองในกระจก หมุนไปมาสองสามครั้งเพื่อตรวจเช็คความเรียบร้อย มือบางเอื้อมมือหูกระต่ายบริเวณลำคอ สูดหายใจเข้าลึกไล่ความตื่นเต้นหวังให้มันหายไป เสียงโหวกเหวกจากด้านนอกดังแว่วมาเป็นระยะ เขาน่ะไม่ชอบเสียงดังเท่าไรนักหรอก



             เจ้าของร่างสูงแหวกม่านออกมาก่อนจะพบกันความวุ่นวายทางด้านนอก ควานลินลอบถอนหายใจทันที แต่นัยน์ตาคู่สวยดันสบเข้ากับลูกแก้วสีเฮเซลนัท เขาเห็นสายตาจากอีกคนที่ส่งมาก็เดาได้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไร ควานลินได้แต่ส่งยิ้มบางตอบกลับไปเพื่อบอกอีกฝ่ายว่า ไม่เป็นอะไร แม้ในใจจะรู้สึกรำคาญอยู่ไม่น้อย



            แต่วันนี้เป็นวันดีนี่เนอะ



            ควานลินเดินออกจากห้องแต่งตัวหวังหลีกหนีความวุ่นวาย ชะโงกมองอีกคนแต่ก็พบว่าอีกฝ่ายยังแต่งตัวไม่เสร็จ เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเดินออกไปยังห้องจัดเลี้ยงทันนี้



            ยังไงซะ..ห้องนั้นคนก็ยังน้อยกว่าที่นี่



            เขารู้สึกสงบลงกว่าเดิม ไม่มีเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วดังกวนใจ มีเพียงเสียงดนตรีที่เปิดคลอตามบริเวณทางเดินไปยังห้องจัดเลี้ยง



            ค่อยยังชั่วหน่อย



            เขาเจอคนหลายคนที่ไม่รู้จักส่งยิ้มให้ บ้างก็เดินเข้ามาแสดงความยินดี บ้างก็เดินเข้ามากอดราวกับรู้จักกันมานาน แต่ควานลินน่ะ ... ไม่รู้จักคนพวกนั้นหรอก



            กรอบรูปหน้าห้องจัดเลี้ยงถูกตั้งวางอย่างเป็นระเบียบตามที่เจ้าของงานได้สั่งเอาไว้ เด็กหนุ่มร่างสูงหยุดมองมันทีละภาพ เริ่มจากภาพที่อยู่ใกล้เขาที่สุด มือบางไล้ไปตามกรอบหน้าของชายที่อยู่ในรูป เขายังคงดูดีเสมอแม้จะเป็นรูปในอดีตก็เถอะ ส่วนอีกคนน่ะเป็นเขาเอง



            ควานลินเพิ่งรู้ว่าตัวเองยิ้มกว้างได้มากขนาดนั้น สมัยเรียนใครๆ ต่างก็บอกว่าเขาเป็นคนประเภทยิ้มยาก หน้ามึน แต่ก็ต้องขอบคุณคนในรูปที่ทำให้เขายิ้มได้มากขนาดนั้น



            รูปที่สอง เป็นรูปของเขายามเผลอ เส้นผมปลิวว่อนไปตามแรงลมทะเลที่ปะทะเข้ากับร่าง ใบหน้ายู่ยับของเขาในรูปถูกเก็บมาโดยอีกฝ่ายที่แอบถ่ายเขาทีเผลอ ควานลินจำได้ว่าวันนี้เขายื้อยุดฉุดกระชากเจ้ากล้องถ่ายรูปตัวนี้กับเจ้าของของมันอยู่นาน จนเขาเองต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้ให้กับเจ้าของกล้องไป



            รูปที่สาม เป็นรูปของเขายามหลับ หน้าซีกหนึ่งจมอยู่กับหมอนใบโต มันตลกสิ้นดี แต่ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคนที่ถ่ายรูปนี้กลับเอาแต่ชมว่าเขาน่ารักไม่ขาดปาก



            รูปที่สี่ เป็นรูปของเรากอดกัน มันถูกแอบถ่ายโดยใครสักคนที่ควานลินไม่รู้ ในรูปนั้น ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยน้ำตา ถูกกอดโดยร่างหนาของอีกคน นิ้วนางข้างซ้ายมีแหวนสวมอยู่บนนั้น



            แน่ล่ะ



            เขาถูกเซอร์ไพรส์นี่นา



            เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง



            มันเป็นความสุขเล็กๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยเกิดขึ้นในชีวิตของเขาเลยล่ะ



            ทำอะไรอยู่ หืม



            ควานลินถูกกอดจากด้านหลัง เอวบางถูกท่อนแขนหนารั้งเข้าสู่อ้อมอกอุ่น เสียงทุ้มน่าฟังกระซิบอยู่ข้างใบหูขาว มือสากกอดกระชับประสานอยู่บริเวณหน้าท้องของควานลิน ริมฝีปากที่แทบไม่ค่อยเผยยิ้มให้กับใครกลับเผยยิ้มออกอย่างน่าประหลาด



            ดูรูปครับ ตอบออกไปพลางมองกรอบรูปมากมายที่ตั้งเรียงอยู่ด้านหน้า



            พี่เห็นเราเดินออกมา ใช่ รำคาญน่ะ



            เสียงดังน่ะครับ ผมไม่ค่อย..



            พี่รู้ว่าเราไม่ชอบ เห็นออกมาเลยห่วงน่ะ



            ผมโอเค แค่อยากหนีคนเท่านั้นน่ะ ยู่ปากพร้อมหันไปมองหน้าอีกฝ่ายที่ตอนนี้แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ผมถูกเซทให้อยู่ทรง ใบหน้าถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางเช่นเดียวกันกับเขา มันดูดีไม่หยอกเลย



            มองอะไรครับ



            พี่ดูดีนะครับ ควานลินชมอีกคนจากใจ



            เราก็น่ารัก ร่างหนาเผยยิ้มพร้อมฉกชิมริมฝีปากอิ่มของเด็กหนุ่ม เนิ่นนานกว่าจะละออกไป ก้มมองแก้มใสที่ขึ้นสีแดงเปล่งปลั่งแล้วก็อดเอ็นดูคนตรงหน้าไม่ได้



            ไม่กลัวคนมาเห็นหรือไงครับ



            ก็เห็นไปสิ ใครๆ ก็รู้ว่าเราเป็นอะไรกัน



            หน้าไม่อายชะมัดเลย



            ปากก็ว่าแต่แขนเรียวกลับโอบร่างหนาของอีกฝ่ายเอาไว้ ซุกใบหน้าลงกับบ่ากว้าง เช่นเดียวกันชายหนุ่มก็กอดตอบคนรักของเขากลับ



            พี่ครับ



            หืม



            จะไม่เปลี่ยนใจจริงๆใช่ไหม



            อีกแล้ว.. ควานลินถามประโยคนี้ขึ้นมาอีกแล้ว



            อยากให้พี่เปลี่ยนใจหรือยังไง ฮึ



            เปล่า ... แค่ถามน่ะ



            มองหน้าพี่



            เด็กหนุ่มถูกบังคับให้มองหน้าเพราะเสียงทุ้มที่เคยพร่ำเรียกชื่อเขาเอ่ยขึ้นมาอย่างคนจริงจังยิ่งกว่าถูกที แก้มทั้งสองข้างถูกฝ่ามือประคองเอาไว้ เจ้าของดวงตาสีเฮเซลนัทจ้องมายังเขาอย่างไม่ปิดบัง เขารู้ รู้ดีว่าอีกฝ่ายจะบอกว่าอะไร แต่ความไม่แน่ใจมันกลับทำให้เด็กหนุ่มลังเล หากอีกคนเปลี่ยนใจล่ะเขาจะทำยังไงดี



            คำตอบของคำถามนั้นถูกตอบตอนที่ริมฝีปากหยักกดแนบลงมาอย่างแผวเบา มันนุ่มนวล อ่อนหวาน จนควานลินตอบรับจูบนั้นกลับไปด้วยความเต็มใจ เนิ่นนานกว่าเราจะผละออกจากกัน ก้อนสะอื้นตีรื้นขึ้นมาอยู่บริเวณลำคอ ดวงตาร้อนผ่าวอีกไม่นานควานลินต้องร้องไห้แน่ๆ



            เจ้าของตาคู่สวยผละออกจากใบหน้าหวานตอนที่น้ำตาหยดแรกไหลผ่านหน้าแก้มใส ชายหนุ่มกระวนกระวายรีบปาดน้ำตานั่นออกไปเมื่อเห็นคนรักของเขาร้องไห้



            ถ้าพี่เปลี่ยนใจพี่เปลี่ยนไปนานแล้ว



            “…”



            หยุดร้องได้แล้ว เด็กโง่








 

            คัง ดงโฮ มองร่างบางที่นอนขดอยู่ในอ้อมกอดเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มือหนากระชับผ้าห่มให้คลุมตัวเราเพราะกลัวว่าคนที่นอนซุกอยู่กับอกจะป่วยเอา เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของอีกฝ่ายบอกเขาว่าอีกคนกำลังหลับสนิทหรือไม่ก็กำลังฝันหวานอยู่ ริมฝีปากอิ่มที่บวมช้ำเพราะฝีมือเขาเผยยิ้มจางๆ ให้เดาไม่ผิดเจ้าเด็กนี่คนฝันดีอยู่เป็นแน่



            เขากดจูบลงบนแก้มใสที่ขึ้นสีแดงเพราะฝีมือเขา ฝังจมูกลงบนซอกคอขาวพลางกดจูบลงบนผิวเนื้อเนียนด้วยความหลงใหล



            เราตกลงปลงใจเป็นของกันและกัน



            เด็กคนนี้เป็นของเขา



            และแน่นอน เขาก็เป็นของเด็กคนนี้



            วันวานเหล่านั้นไหลย้อนกลับเข้าสู่หัวของเขาราวกลับเทปที่ถูกกรอย้อนกลับ ตั้งแต่วันแรกที่ได้พบเจอ ได้ชิดใกล้ สานสัมพันธ์จนตกลงปลงใจเป็นแฟนกัน



            เขาหลงรักรอยยิ้มของเด็กหน้าง่วงแสนเย็นชา ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่ดงโฮยอมให้อีกฝ่ายเข้ามามีอิทธิพลต่อชีวิตของตัวเองมากนัก



            ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้ว..ที่สายตาเขามีไว้มองคนๆ นี้เพียงคนเดียว



            นานจนตัวเขาเองไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ



            เขาเหมือนคนที่ถูกล็อตเตอรี่รางวัลใหญ่ที่ได้อีกคนมาครอบครอง ทั้งตัว ทั้งหัวใจ และยิ่งรู้สึกดีเมื่อได้รู้ว่าอีกคนก็คิดไม่ต่างไปจากที่เขารู้สึก



            อือ.. คนในอ้อมกอดขยับตัวพร้อมส่งเสียงเหมือนกับว่ารำคาญ เป็นเพราะเขานั่นแหละที่มัวแต่ฟัดพวงแก้มใสจนทำให้คนในอ้อมกอดเผลอรู้สึกตัว



            แต่ทำไงได้



            เด็กนี่น่ารักเกินไป



            แค่คิดว่าจะต้องปล่อยให้อีกฝ่ายหายไปจากชีวิต ก็เป็นดงโฮเสียเองที่กระวนกระวายจนทนไม่ได้ เขาต้องตายแน่ๆ หากขาดคนสำคัญอย่างร่างบางนี้ไป เหมือนกับจู่ๆ ที่ถูกช่วงชิงอากาศหายใจไปอย่างไรอย่างนั้น แน่ล่ะ เขาไม่อยากให้เกิดอะไรแบบนั้นขึ้นมา แค่ครั้งเดียวก็ไม่อยาก



            ถึงได้หาทางรั้งร่างบางนี้ให้อยู่กับตัวเขาเอง

            ตลอดไป            

 







 

            เราไม่ชอบอะไรมากที่สุด


            หืม ถามทำไม


            ถามเฉยๆ น่า


            อืม..ไม่ชอบอะไรที่เลี่ยนๆ มั้งครับ อย่างคุกเข่าขอแต่งงานแบบในละครที่บายเลย พูดพลางชี้ไปยังทีวีที่เปิดดูด้วยกัน ฉากพระเอกขอนางเอกแต่งงานทำเอาคนตัวเล็กบู้ปากหนีเพราะความเลี่ยนชวนเอาขนลุก


            ไม่ชอบเหรอ


            อื้อ ตอนนี้ไม่ชอบ








 

            ร่างหนาคุกเขาลงตรงหน้าเด็กร่างสูงที่ยืนทำหน้าเหลอหลาพร้อมบอกให้เขาลุกขึ้นยืนเพราะอายคน แต่เสียงแง้วๆ ที่บอกให้เขาลุกขึ้นหรือจะหยุดความตั้งใจที่พกออกมาจากบ้านของเขาได้ มือสากค่อยๆจับมืออีกฝ่ายขึ้นมา ล้วงหยิบแหวนเรียบไร้ลวดลายใดๆ สลักอยู่บนนั้นขึ้นมาไว้ตรงหน้า ช้อนตามองคนที่ยืนอยู่เหนือร่างก่อนจะเผยยิ้มให้คนรักที่ตอนนี้ดูเหมือนจะร้องไห้เข้าเต็มแก่



            รู้ว่าไม่ชอบแบบนี้..



            “…”



            รู้ว่าไม่ชอบที่สุด



            ...



            แต่มันอยากขอนี่นา



            ...



            แต่งงานกันไหม



            “…”



            มาอยู่ด้วยกันตลอดไป



            “…”



            ได้ไหมครับ ไล ควานลิน ชายหนุ่มยืนขึ้นเต็มความสูง มองคนรักที่ตอนนี้น้ำตาเอ่อคลอเต็มตาคู่สวย



            ฮึก... สุดท้ายก็เก็บน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ เจ้าของใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยน้ำตาพยักหน้าเบาๆ แทนคำตอบ ชายหนุ่มเผยยิ้มกว้างก่อนจะค่อยๆ สวมแหวนไปตามนิ้วเรียวยาวจนสุด



            ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ



            ร่างบางโผเข้าสู่อ้อมกอดของชายหนุ่ม ร้องไห้หนักยิ่งกว่าตอนที่ถูกขอเป็นแฟนครั้งแรก แม้จะเป็นการกระทำที่ไม่ชอบเอาซะเลยที่โดนคุกเข่าขอแต่งงาน แต่พอมาเจอด้วยตนเอง ... มันกลับประทับใจจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่



            พี่ดงโฮ...



            ครับ...



            ขอบคุณนะครับ



            เราต่างเผยยิ้มกว้างให้กันโดยมีแหวนหนึ่งวงเป็นพยานรัก







 

            เสียงโห่ร้อง เสียงเพลง ดังไปทั่วห้องจัดเลี้ยง ไหนจะรอยยิ้มล้อเลียนของเพื่อนฝูง ของพี่ๆเพื่อนๆ ของคนรักที่ส่งมา ทำเอาร่างบางทำตัวไม่ถูก มือไม้สั่นไม่รู้จะนำไปวางไว้ตรงไหน แต่สุดท้ายก็ถูกอีกคนคว้ามือที่สั่นเทาเข้าไปกุมไว้แน่น เรียกเสียงโห่ร้องจากคนที่มาร่วมงานได้ดี



            แก้มใสขึ้นสีแดงก่ำเพราะความขัดเขิน แม้จะเตรียมใจมาก่อนหน้านี้ว่าต้องโดนล้อ แต่พอเอาเข้าจริงก็ทำตัวไม่ถูกเอาซะเลย ถ้าไม่มีฝ่ามือที่คอยกุมมือเขาไว้ เขาก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน



            พี่ดงโฮ..



            หืม



            รักนะครับ



            ครับ



            ...



            พี่ก็รักเรา









             อย่าหายไปไหนนะควานลินเอ่ยบอกกับคนโตกว่าด้วยเสียงเบาๆคล้ายกับคนกระซิบ แค่เขาน่ะได้ยินสิ่งที่น้องพูดทุกคำ



            จะให้หายไปไหนล่ะ



            ถ้าพี่หายไปผมตายแน่ๆใช่ เขาตายแน่ๆ ถ้าไม่มี คัง ดงโฮ



            พี่ก็คงตายเหมือนกันอืม.. ดงโฮก็คงตายเหมือนกันนั่นแหละ เพราะเขาน่ะ ขาดควานลินไม่ได้เอาซะเลย






#crushโฮลิน




ไร้พล็อต แค่อยากเขียนให้เขารักกัน T-T คิดถึงโฮลินจังเลยฮือ


           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #910 HLhlhl (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 16:38

    ยิ่งอ่านยิ่งคิดถึงโฮลินเลยค่ะ;____; ขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคดีๆมาให้อ่านตลอด เราชอบฟิคของไรท์มากๆเลย

    เห็นช่วงนี้ไรท์ทำงานหนักมาก ขอให้สู้ๆนะคะ หาเวลาพักผ่อนแล้วก็ดูแลสุขภาพให้มากๆค่ะ งานหนักแค่ไหนสุขภาพก็สำคัญที่สุดนะคะ ไม่ว่ายังไงก็เป็นกำลังใจให้นะคะ : )

    #910
    0
  2. #903 ohhoimim1215 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:34
    หวานมาก อ่านแล้วเขินอ่ะ ฮือๆๆๆๆๆๆ คิดถึงโฮลินเหลือเกิน
    #903
    0
  3. #902 featjang (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:38
    คิดถึงมากๆเลยค่ะ ;-; ขอบคุณมากนะคะ
    #902
    0
  4. #901 crazy_girl (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:43
    เข้าใจคุมไรต์เลย คิดถึงคู่นี้เหมือนกัน งืออ
    #901
    0
  5. #900 lovebieber110 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:27
    งื่อออออ คิดถึงเหมือนกันคะ/กอดคอร้องไห้
    #900
    0
  6. #899 ptrp. (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:24
    อุแงงงเขินมากกกก แค่คิดภาพงานแต่งโฮลินก็คือเขินมากแล้ว รูปเผลอๆของน้องที่ถูกแอบถ่าย รูปคู่ต่างๆ แงงง หวานละมุนน
    #899
    0
  7. #898 Khunmedsai (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:35
    คิดถึงงงงง
    #898
    0
  8. #897 Moonny123 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:16
    อบอุ่นจังเลยแงงงง
    #897
    0
  9. #896 konpe_ki (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:59
    ฮือออออออ ละมุน อบอุ่น และเขินมากกกกก อ่านจบคือหุบยิ้มไม่ได้ 55555
    #896
    0
  10. #895 AIYSHY_K (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:43
    อบอุ่นมากๆๆๆๆเลยค่ะ แงงงงงง ตื้นตัน นอนหลับฝันดีแน้ววววคืนนี้
    #895
    0
  11. #894 baekhoismysmile (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:26
    เขินนนนเหมือนถูกขอแต่งงานเองเลยค่ะ กี้ด
    #894
    0