( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 47 : 2002

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    14 ก.พ. 62



2002











The day you kissed my lips

Light as a feather





ใบหน้าคมคร้ามลอยเด่นอยู่ตรงหน้า เขาถูกสะกดให้อยู่นิ่งเพียงแค่สายตาคู่คมที่ทอดมองมายังเขา หัวใจดวงน้อยวูบไหวไปชั่วขณะ ก้อนเนื้อในอกเริ่มเต้นรัวและแรงขึ้นเรื่อยๆนับครั้งไม่ถ้วน หากเป็นแบบนี้ หัวใจเขาคงรับไม่ไหว





ปลายนิ้วสากไล้ไปตามกรอบหน้าได้รูป โน้มร่างของตนเข้าไปหาอีกฝ่าย ใกล้..จนได้กลิ่นกายของอีกฝ่าย ใกล้..จนแทบจะอดใจไม่ไหว มือหนาปัดปอยผมที่ร่วงหล่นลงมาปิดบังหน้าผากมน หยัดตัวขึ้นเล็กน้อยและค่อยๆ ประทับจูบลงบนผิวเนื้อเนียน





ควานลินได้แต่หลับตาพริ้ม ยอมรับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ ฝ่ามือหน้ารั้งเอวบ้างเข้าหากายแกร่ง ปลายจมูกสัมผัสเฉียดกันไปมา ตาคู่สวยฉ่ำน้ำปรือมองดงโฮได้เพียงชั่วครู่ ก่อนจะปิดเปลือกตาลงดังเดิม





คังดงโฮจูบเขา





สัมผัสร้อนวาบบริเวณริมฝีปากทำเอาเขาสะดุ้ง แต่ฝ่ามือหนาที่รั้งอยู่บริเวณเอวและแก้มทำให้เขาหนีอีกคนไปไหนไม่ได้





แต่หากได้ .. 

ควานลินคงไม่ทำ





ริมฝีปากหยิกคลอเคลียกับก้อนเนื้อนิ่มอยู่นาน ไม่ได้รุกล้ำ เพียงแต่ละเอียดชิมความหวานบริเวณกลีบปากนิ่ม





ทั้งหวาน ทั้งหอม ทั้งนุ่ม









But acting like grown-ups

Like we are in the present





แผ่นหลังบางสัมผัสกับผืนทรายละเอียด เกลียวคลื่นสาดซัดเข้ามายังชายฝั่ง เสื้อสีขาวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำทะเล ขณะที่ริมฝีปากยังถูกคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง เหนือร่างบางมีร่างหนาคร่อมทับอยู่





สองแขนเรียวเอื้อมโอบรอบต้นคอแกร่ง บดเบียดสัมผัสให้แนบชิด ผมสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนกับแสงแดดในยามเย็น ลมทะเลพัดโชยทำเอาเราต่างขนลุกเพราะความหนาว





“พอก่อนน่า..” เสียงทุ้มติดหวานห้ามปรามเจ้าของริมฝีปากหยัก ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะบวมเจ่อไปมากกว่านี้





“ไม่พอ..” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหูขาว เปลี่ยนเป้าหมายจากริมฝีปากเป็นซอกคอขาวแทน แกล้งกดจูบลงบนตำแหน่งที่คิดว่าเจ้าตัวชอบมากที่สุดราวกับจะแกล้งกัน





“ฮื่ออ” ร่างเล็กพ่นลมหายใจพลางย่นคอหนี หยัดกายขึ้นนั่งขณะที่ยังมีร่างหนาของดงโฮทาบทับแต่กลับทำได้ยากซะเหลือเกิน





“ฟัดหน่อย”





“เดี๋ยวมีคนเห็น”





“เราก็รู้ ที่นี่ไม่มีใครมา”





ควานลินน่ะ เกลียดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคังดงโฮที่สุดเลย





คังดงโฮ .. ไม่โตเอาซะเลย









Dancing on the hood in the middle of the woods

On an old Mustang, where we sang





ความรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังเกิดขึ้นตอนที่เสื้อเชิ้ตสีเข้มของควานลินถูกถอดออกไป ก่อนจะถูกอีกฝ่ายทาบทับด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าไม่ต่างกัน ฝากระโปรงรถมัสแตงคันเก่าถูกเปลี่ยนเป็นที่ที่เราเอาไว้ใช้เวลาร่วมกัน








ความร้อนวูบวาบเกิดขึ้นตอนที่นิ้วมือของดงโฮลากไล้ไปตามจุดต่างๆบนร่างกายของเขา ตั้งแต่แก้ม ริมฝีปาก หน้าอกขาว หน้าท้องแบนราบ รวมไปถึง ...





“ฮ่ะ..”





“ชอบมั้ย..” 





คังดงโฮน่ะขี้โกง รู้ว่าควานลินชอบอะไร รู้..ว่าเขาแพ้อะไร





“มะ ไม่!” จวนเจียนจะระเบิดอยู่รอมร่อแต่ปากดันแข็งเสียนี่ 






“จริงเหรอ หืม” 





ใบหน้าหวานสะบัดพรืดเมื่อความต้องการเกือบถึงขั้นขีดสุด ฝ่ามือหนาที่เคยเร่งความเร็วอยู่เมื่อครู่กลับหยุดลง ร่างบางบิดเร่าร้องฮือด้วยความขัดใจ ก่อนที่จะถูกแทนที่ด้วยอะไรบางอย่าง





“พี่ดงโฮ”





“พี่อยากฟังเสียงนาย”





“อื้อออ”





แรงขยับกายค่อยๆเพิ่มจากช้าเป็นเร็ว สองร่างตระกองกอดกันอยู่บนฝากระโปรงรถ ทั้งแนบชิดและลึกซึ้ง กว่าบทรักนี้จะสิ้นสุดลง กองไฟที่ตั้งใจก่อไว้กันหนาวค่อยๆมอดลงเรื่อยๆ 
















Now we’re under the covers





“หนาวมั้ย” ดงโฮก้มมองคนในอ้อมกอดด้วยสายตารักใคร่ปนเอ็นดู อดก้มลงจูบที่แก้มใสไม่ได้ ใครจะน่าเอ็นดูเท่าควานลินของเขา ไม่มีหรอก





“อือ หนาว” ตอบพลางขดหัวลงใต้ผ้าห่มผืนหน้า กอดก่ายร่างกายอีกคนไว้แน่นจนดงโฮหลุดหัวเราะออกมา





“นอนซะเด็กดี”







“ฮื่อ” ในที่สุดก็หลับไป





เขาปรับเบาะเพื่อให้อีกฝ่ายนอนสบายขึ้น รั้งร่างเล็กเข้ามาหาและขโมยจูบที่กลีบปากนิ่มสองสามทีด้วยความรัก








we are all we need

When we’re holding each other





“พี่รักเรา”


“ผมก็รักพี่ มากๆเลย”








I’m taken back to 2002





ดอกกุหลาบหนึ่งดอกจากผู้ชายหน้าดุถูกยื่นมาไว้ตรงหน้าของควานลิน เจ้าของร่างหนาไม่พูดอะไรเพียงพยักหน้าให้เขารับดอกไม้นั่นไว้





ไร้พิธีรีตอง





ไม่มีโบว์





ไม่มีช่อดอกไม้





มีเพียงกุหลาบดอกเดียว





“ให้ผมเหรอ”





“อือ ให้นายนั่นแหละ”





“ทำไม” แม้จะรู้ดีว่าคำตอบคืออะไร...





ชอบน่ะ

หมายถึงชอบนายนะ





และผู้ชายหน้าดุคนนั้นก็เดินจากไป ควานลินมองดอกกุหลาบที่อยู่ในมือ หมุนตัวเตรียมเข้าชั้นเรียนตามปกติ พลันมุมปากก็เผลอยกยิ้ม





ควานลินเพิ่งรู้ว่าการห้ามตัวเองมันยากเย็นขนาดนี้





แต่ก็ ...





ขอบคุณนะ คัง ดงโฮ :)




#crushโฮลิน


ลืมกันไปยังคะ 5555555 ไปหาแพชชั่นมา

ไม่ได้เขียนฟิคบรรยายนานมาก เอาเป็นว่า happy valentine’s day นะคะ

ขอให้ชิปเป้อมีความสุขมากๆ และอยุ่ด้วยกันรอโมเม้นหน้าของโฮลินนะคะ

ใครเอ็นดูกันเชิญได้ที่ #crushโฮลิน หรือ คอมเม้นเช่นเดิม ❤️


ปล. แอบไปเขียนฟิคโปรเจ็คงานมีตมาด้วยแหละ (เขิน >_<)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #964 ohhoimim1215 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 00:05
    ตอนจบน่ารักมากอ่าาาาาา เค้าว่าคนทื่อๆเวลารักใครนี่จะรักมาก แล้วก็จะทำตัวน่ารักมาก แใช่มั้ยคะ คังดงโฮคะ งงงงง ชอบมาก
    #964
    0
  2. #893 crazy_girl (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:49
    อ่านกี่รอบก็หืดหาดด แง ดีมาก
    #893
    0
  3. #892 lovebieber110 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:49
    ขอบคุณที่มาเยียวยาชาวเรือนะค่ะ ถ้าว่างๆมาอีกน้าาาาา????????
    #892
    0
  4. #891 KookKeng04 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:34
    เอ้าท์​ดอร์กันแบบแซ้บ แซ่บบ
    #891
    0
  5. #890 featjang (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:13
    Happy Valentine’s Day ย้อนหลังนะคะ น่ารักมากๆ เลยยยย
    #890
    0
  6. #889 ptrp. (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:14
    กรี้ดดดดด น่ารักกกกกกกกกกกมากกกกก ชอบเพลงนี้ด้วย ฮือออ มีความเอ้าดอร์เด้ออ แซ่บบ
    #889
    0
  7. #888 dagirlpaix (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:42
    สุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่ะ

    พี่ดงโฮนี่บทจะให่ดอกไม้ก็ให้ทื่อๆเลยแต่น่ารักจัง
    #888
    0