( SF / OS ) CRUSH — โฮลิน , holin

ตอนที่ 49 : (Au-thai) นรินทร์ - Narintr 5 50% - END -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 776
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    16 เม.ย. 62


นรินทร์ 5 - 50%-




คำเตือน

* แฟนฟิคเรื่องนี้เขียนจากจินตนการ *

** ต้องใช้จินตนาการสูงมากกว่า os/sf เรื่องอื่น **

*** พล็อตประมาณสวรรค์เบี่ยง พล็อตอุ้มลูกหนี ***

**** ไม่เฟม ! ช x ช เหมือนเดิม ****

***** เป็น AU-(ละคร)ไทย*****


         



          สายตาคมเหลือบมองไปด้านนอกตัวรถ ภาพที่เห็นทำเอาหัวใจเขากระตุก ก้อนเนื้อในอกซ้ายบีบรัดจนปวดหนึบ ภาพของเด็กหนุ่มหน้าหวานอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่เมตรทำเอาชายหนุ่มอยากเปิดประตูรถลงไปแล้วดึงร่างบางมาคุยกันให้รู้เรื่อง อยากจับมาเขย่าแล้วถามว่าทำไมถึงเลือดเย็นหนีจากเขาไป แต่ทั้งหมดนั่นเป็นเพียงความคิดเท่านั้น ดิษกรทำได้เพียงเคลื่อนรถยนต์ตามร่างบางไปเรื่อยๆ ฉลาดมากพอที่จะเว้นระยะห่างไม่ให้นรินทร์พอสังเกตได้




            จะตามไปแบบนี้หรือครับคุณดิน ลูกน้องคนสนิทเอ่ยถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหลัง ใบหน้าคมคร้ามฉายแววเครียดและคิดไม่ตก



            ตามไปแบบนี้แหละ



            จะไปเข้าไปคุยกันเหรอครับ



            หนีมาถึงขนาดนี้ คงยอมคุยกับฉันง่ายๆ



            แต่สองอาทิตย์แล้วนะครับ อีกอย่างคุณหนูก็ใกล้คลอ--



            ขับตามไป



            ดิษกรเผลอสำรวจคนที่ไม่ได้กกกอดมานานแรมเดือน คิดถึงกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของนรินทร์ คิดถึงจูบหวานๆ คิดถึงทุกอย่างที่เป็นนรินทร์ หัวใจเขากระตุกเมื่อเหลือบมองหน้าท้องนูน .. ลูกของเขา ดิษกรเพิ่งรู้สึกถึงคำว่า ใจจะขาด ในวันที่นรินทร์หายไป



            เขาหานรินทร์เจอสองอาทิตย์หลังจากนั้น มันไม่ยากเกินความสามารถของคนอย่างเขา แต่สิ่งที่ยากไปกว่านั้นคือการเข้าถึงตัวของคนรัก



            วันนี้เขาเพิ่งเข้าใจ



            ใกล้ แต่สัมผัสไม่ได้



            เป็นอีกวันที่เขายอมปล่อยให้นรินทร์เดินเข้าที่พักไป ชายหนุ่มเหลือบมองตึกสูงเบื้องหน้าแล้วลอบถอนหายใจเบาๆ สองมือเล็กหอบของพะรุงพะรัง และภาพเด็กหนุ่มเดินหายเข้าไปในลิฟต์เป็นภาพสุดท้ายที่เขาเห็น



            รถยนต์เคลื่อนตัวออกจากย่านชุมชน ปลายทางคือบ้านหลังใหญ่ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความว้าเหว่



            รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่เคยมี มันหายไปเมื่อวันที่นรินทร์ก้าวเท้าออกไปจากบ้านหลังนี้เช่นกัน




            ความทรงจำมากมายไหลผ่านเข้ามาเมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนเล็ก บรรยากาศเก่าๆ หวนให้คิดถึงร่างบางที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ข้างกาย เปลเด็กกลางห้อง ของเล่นใหม่ที่ยังไม่ได้แกะออกจากกล่อง ของใช้สำหรับเด็กมากมายที่ตั้งอยู่มุมห้อง ไหนจะเสื้อผ้าเด็กที่เขาตั้งซื้อมันมาให้ลูกของเขา ทุกอย่างดูเหมือนไร้ค่าเมื่อนรินทร์ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ชายหนุ่มกะพริบตาถี่เมื่อรู้สึกร้อนในดวงตาคล้ายคนจะร้องไห้




            คุณดินอยากให้ลูกเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงเสียงทุ้มติดหวานเอ่ยถามดิษกร ร่างบางเอนซบอีกฝ่ายที่นั่งซ้อนหลัง มือหนาวางอยู่บนหน้าท้องนูน ลูบไล้ไปเรื่อยๆ หวังให้ลูกได้สัมผัสถึงความรู้สึกของเขา




          ผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้ ฉันรักหมดนั่นแหละดิษกรไม่เกี่ยงหากลูกจะเป็นชายหรือหญิง เลือดเนื้อเชื้อไขที่เกิดจากตัวเขา จะเป็นอะไรเขาก็รักทั้งนั้น




          ลินให้คุณดินเลือก




          เลือกได้ด้วยหรือดิษกรกดจูบลงบนแก้มใสหนึ่งครั้งพลางหัวเราะคนรักอย่างเอ็นดู




          ได้สิ




          ตอนทำฉันไม่ได้คิดเลยนะว่าจะเอาหญิงหรือชา- โอ๊ย!ข้อศอกแหลมกระทุ้งเข้าที่หน้าท้องแกร่ง ใบหน้าหวานงอง้ำ แก้มที่เคยใสเปลี่ยนสีเป็นแดงจัดเพราะความขัดเขิน




          คุณมันบ้า!




          งั้นเธอก็ท้องกับคนบ้าแล้วแหละ ที่รัก




          ปากหยักบรรจงจูบลงบนกลีบปากอิ่มอย่างรักใคร่ ขบเม้มเบาๆ กระตุ้นให้ร่างบางเผยอปากยอมให้ชายหนุ่มสอดลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานภายใน นรินทร์เปรียบเสมือนขนมหวานที่ทานเท่าไรก็ไม่รู้จักเบื่อ อยากจะตักตวงความหวานจากริมฝีปากอิ่มอย่างคนไม่รู้จักพอ




          พ..พอแล้ว อายลูกบ้างคุณดิน




          ลูกคงอยากมีน้องแล้ว เธอว่าไหม




          คุณดิน!!!!




            และจู่ๆ เขาเหมือนได้สติคืนมา ดิษกรสะบัดใบหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัวของเขา ทุกตารางนิ้วในบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำระหว่างเขากับนรินทร์ และช่างน่าเศร้าเมื่อคนที่เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำเหล่านั้นไม่ได้อยู่ด้วยกันที่นี่




            ชายหนุ่มจำใจเดินออกจากห้องนั้นมาด้วยความอาลัยอาวรณ์




            เขาไม่เคยต้องขออะไร แต่หากจะขอได้ .. เขาคงขอให้นรินทร์กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง




 

            เกือบย่างเข้าเดือนที่เก้า อาการเท้าบวมยังปรากฏให้เห็นอยู่เป็นระยะ เด็กหนุ่มเริ่มเคลื่อนไหวกายลำบากขึ้น ขยับตัวแต่ละทีก็ดูจะเมื่อยไปหมด หนำซ้ำบางครั้งเจ้าตัวเล็กยังแอบโวยวายกลางดึก หน้าท้องขาวเป็นรอยนูนเล็กๆ ดันขึ้นมา ทำเอานรินทร์ตกใจเสียยกใหญ่ ยิ่งช่วงหลังๆ มานี้ยิ่งเป็นบ่อย เขารู้สึกเสียดท้องกลางดึกบ่อยครั้ง ตื่นมามักจะเจอกับเจ้าตัวเล็กที่กำลังโวยวายเข้าทุกที




            ฝ่าเท้าบางค่อยๆ จุ่มแช่ลงในกะละมังน้ำอุ่น เขารู้สึกเลือดลมไหลเวียนสะดวกและรู้สึกผ่อนคลายมากกว่าเดิม แผ่นหลังบางพิงเอนเข้ากับโซฟา หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน มีครู่หนึ่งที่เขารู้สึกคิดถึงใครบางคนที่จากมา ใครคนนั้นคนที่เป็นพ่อของลูก




            นรินทร์รู้ดีดิษกรมีภาระต้องรับผิดชอบ ในใจคิดหาเหตุผลอื่นมาอธิบายสิ่งที่ตัวเองทำลงไป เขามักบอกตัวเองเสมอว่าที่ทำไปทั้งหมด เพียงเพื่อให้ชายหนุ่มตัดสินใจได้ง่ายขึ้น หากมีเราอยู่ มันคงอยากสำหรับดิษกรที่จะเลือกระหว่างงานและเรา




            โกหกทั้งเพ...




            มันก็แค่เหตุผลสวยหรูที่ยกขึ้นมาอ้าง




            เขากลัว...กลัวดิษกรจะไม่เลือกเขา




            กลัวว่าจะทำใจยอมรับไม่ไหวหากหนึ่งในตัวเลือกของชายหนุ่มไม่มีเขากับลูกอยู่ การมีครอบครัวที่สมบูรณ์เป็นสิ่งที่นรินทร์ใฝ่ฝันมาตลอด หากดิษกรเลือกเก็บเขาไว้ในมุมมืดล่ะ มันไม่น่ากลัวกว่าการไม่มีหรือ




            เขาถึงได้จำใจจากมา




            บ่อยครั้งที่นรินทร์มักจะคิดถึงสัมผัส คิดถึงความอบอุ่นที่อีกฝ่ายมอบให้ คิดถึงทุกอย่างที่เป็นดิษกร คิดถึงน้ำเสียงทุ้มน่าฟังไม่ว่าจะเป็นตอนที่พูดกับลูก หรือกับเขาก็ตาม




            นรินทร์คิดถึงมันทั้งหมด




            ฮึก.. มือบางปาดน้ำตาทิ้งไปอย่างลวกๆ กลืนก้อนสะอื้นลงในลำคออย่างยากลำบาก หนึ่งเดือนที่ผ่านมาแม้จะพยายามให้กำลังใจตัวเอง พยายามทำตัวให้เข้มแข็ง แต่ทุกอย่างกลับพลังทลายลงเพียงเพราะเขาคิดถึงคนที่ไม่ควรจะคิดถึงเอาเสียเลย




            สองมือเล็กลูบหน้าท้องนูนด้วยความรู้สึกเศร้า พลันเสียงออดหน้าห้องดังขึ้น ละความสนใจจากเจ้าตัว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างนึกสงสัย เมื่อไม่มีคนตอบรับออดครั้งที่สองจากผู้มาเยือนก็ถูกกดขึ้นอีกครั้ง นรินทร์หันรีหันขวางรีบหาผ้าสะอาดเช็ดฝ่าเท้าที่ชุ่มน้ำ ประคองร่างตัวเองไปหยุดอยู่ที่บานประตูไม้สีขาว ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจว่าเขาไม่ควรเปิด




            ปิ๊ง ป่อง!




            ครั้งที่สามดังขึ้นอีกครั้ง




            และเป็นครั้งสุดท้ายก่อนนรินทร์จะตัดสินใจเปิดประตูต้อนรับคนที่ยืนอยู่อีกด้านของประตู




            มาใครครั--




            เสี่ยงทุ้มของเด็กหนุ่มขาดหายไป ลมหายใจเริ่มติดขัด ก้อนเนื้อในออกบีบรัดตัวเป็นจังหวะระรัว ภาพตรงหน้าพร่าเบลอไปหมดเพราะถูกม่านน้ำตาบดบังก่อนจะไหลออกมาเป็นสาย คนที่ยืนอยู่หลังบานประตูเอื้อมมือหนาเกลี่ยคราบน้ำตาบริเวณหน้าแก้มออกไป ทาบมือลงกับแก้มนิ่มด้วยความโหยหาและคิดถึง ขยับเข้าไปหาเจ้าของห้องด้วยความระมัดระวัง




            หนึ่งก้าว




            ผู้มาเยือนก้าวประขิดตัวเด็กหนุ่มพลางสำรวจเรือนร่างของนรินทร์ ไร้คำพูดใดๆ จากริมฝีปากของอีกฝ่าย มีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลร่วงลงมาเป็นสายพร้อมเสียงสะอึกสะอื้น




            ไม่ต้องร้อง




            ฮึก..




            มาตามกลับบ้าน




            คุณดิน..




            กลับบ้านกันเถอะลิน



30%





            นรินทร์นั่งบีบมือเข้าหากันแน่นอยู่บนโซฟากลางห้อง แม้ดิษกรจะสั่งให้เขาหยุดร้องไห้ตั้งแต่พบเจอกันแต่เป็นเขาเองที่ทำตามที่อีกฝ่ายขอไมได้ เสียงสะอื้นดังแว่วอยู่เป็นระยะ เป็นภาพที่ทำเอาคนมองปวดหัวใจ ร่างหนายืนอยู่ตรงหน้าของเด็กหนุ่ม ยังไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกจากปากของดิษกรจนกระทั่งเขานึกได้ว่าคนรักของเขาคงไม่หยุดร้องไห้เร็วๆ นี้แน่




            หยุดร้องได้แล้วลิน สองเท้าเก้าเข้าหานรินทร์ ค่อยๆ ย่อเขาลงจนใบหน้าอยู่เสมอกัน




            ... ไร้การตอบรับจากเด็กหนุ่ม




            ไหนเงยหน้าหน่อย ขอดูหน้าเด็กขี้แย




            ผ..ผมไม่ได้ขี้แย !” ดวงหน้าหวานที่เต็มไปด้วยน้ำตายอมสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่จ้องมา




            คุณแม่ตาบวมไปหมดแล้ว มือสากเชยคางสวยขึ้น ขยับกายเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมจนได้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่เขาเฝ้าโหยหามาตลอดหนึ่งเดือน




            คุณทำแบบนี้ไม่ได้.. เด็กหนุ่มพูดพลางจ้องเข้าไปในตาของอีกฝ่าย เขารู้ดีว่าดิษกรรู้ว่าเขานั้นหมายถึงเรื่องอะไร




            ทำไมฉันจะทำไม่ได้ แค่มาตามลูกเมียกลับบ้าน เป็นครั้งแรกที่ดิษกรทำหน้าตายไม่สนใจในสิ่งที่นรินทร์พยายามจะพูด




            ในจดหมาย ผมเขียนไว้ ทำไมคุณไม่ทำตามนั้น คนโง่




            ปึก!




            กำปั้นเล็กทุบเข้ากับอกแกร่งอย่างจัง เจ้าของกำปั้นก้มหน้าลงร้องไห้จนตัวโยน




            ปึก !




            “คนนิสัยไม่ดี!”




            ปึก !




            ครั้งที่สอง..ที่ตำแหน่งเดิม




            ปึก !




            ครั้งที่สาม..ที่ตำแหน่งเดิม




            และอีกหลายๆ ครั้ง




            ดิษกรนั่งนิ่งเป็นหุ่นยอมให้อีกฝ่ายทุบตีจนกว่าจะพอใจ เขาเอื้อมแขนไปโอบร่างเล็กรั้งนรินทร์ให้เข้ามาหากันและกอดไว้อย่างนั้น




            ทำไมไม่ทำตามสัญญา ฮึก




            “…”




            “ผมขอแค่นี้ แค่นี้เอง ทำไมคุณทำให้ผมไม่ได้




            ชายหนุ่มกระชับกอดแน่นจนนรินทร์ไม่สามารถทุบตีเขาได้อีกต่อไป เขากดจูบลงบนกลุ่มผมของนรินทร์ด้วยความโหยหา พรมจูบเบาๆ ลงบนใบหน้าหวานที่ยังเต็มไปด้วยน้ำตา สองมือเล็กพยายามจะผลักไส แต่เขายังคงดื้อด้านรั้งเด็กดื้อจอมพยศไว้ในอ้อมกอดนั้นต่อไป




            ห...หยุดนะ คุณทำแบบนี้ไม่ได้




            จะจูบเมีย ทำไมทำไม่ได้ในเมื่อนรินทร์พยศ เขาก็ขอพยศเสียบ้าง




            ผมไม่ใช่เมียคุณ คุณดิน




            หลักฐานก็มีให้เห็นอยู่ชัดๆ ลิน




            คุณไม่รักษาสัญญา




            สัญญาที่เธอเขียนขึ้นมาฝ่ายเดียวน่ะสิ ฉันไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย




            ทำไมไม่แต่งงาน




            จะรอแต่งกับเธอ




            คุณดิน!”




            “แล้วจะหนีมาทำไม กับใครก็ไม่แต่งทั้งนั้นแหละ จะแต่งกับเธอได้ยินไหม แล้วคิดยังไงถึงพาลูกหนีมา ไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะ รู้ไหมว่าเป็นห่วงเธอมากขนาดไหน




            ฮึก..




            จะอยู่ได้ไหม จะร้องไห้หรือเปล่า เท้ายังบวมอยู่ไหม ลูกดิ้นเยอะจนกวนเธอหรือเปล่า น้ำเสียงจริงจังของดิษกรยิ่งทำให้เด็กหนุ่มร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิม หนักยิ่งกว่าตอนที่เจอกันครั้งแรก




            “…”




            “เธอใจร้ายมากเลยลิน




            ค..คุณดิน




            คิดถึงลูก




            “…”




            “คิดถึงเธอ




            ...




            กลับมานะ




            ดิษกรคลายอ้อมกอด ส่งสายตาเว้าวอนไปให้นรินทร์ มือสากยกเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มใสที่เขาชอบจูบ ภาพใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาของคนรักเขาไม่ชอบเอาเสียเลย ไม่ชอบน้ำตา ไม่ขอบเสียงร้องไห้ เขาชอบนรินทร์ยามที่เจ้าตัวยิ้ม ชอบเวลาที่นรินทร์หัวเราะ ชอบเวลาที่เจ้าตัวเข้ามาออดอ้อน อะไรก็ได้..ที่ไม่ใช่สิ่งที่นรินทร์เป็นอยูตอนนี้




            ฮือ..




            ขอเจอลูกหน่อยได้ไหม




            อื้อ ศรีษะทุยพยักรับพลางปาดน้ำตาทิ้งไป




            มือสั่นเทาค่อยๆ วางทาบลงบนหน้าท้องนูน พยายามเบามือมากเท่าที่จะทำได้




            เป็นจังหวะเดียวกันพอดีที่เจ้าตัวเล็กโวยวายขึ้นมา




            อ่ะ เจ็บ.. นรินทร์นิ่วหน้าเมื่อรู้สึกว่าลูกดิ้น




            ลิน..




            คุณดิน คุณร้องไห้ทำไม




            ลิน..




            คุณ! คุณดินเป็นอะไร




            ลูกดิ้น ลูกดิ้นแล้ว




            อื้ออ ลูกดิ้น




            เป็นนรินทร์เสียเองที่ต้องเป็นฝ่ายมานั่งปลอบชายหนุ่ม ฝ่ามือบางพยายามลูบแผ่นหลังแข็งแรงขึ้นลงอย่างช้าๆ เพราะยังไม่เห็นมีวี่แววว่าดิษกรจะหยุดร้องไห้ได้ง่ายๆ เท่าที่เขาจำความได้ ครั้งสุดท้ายที่ร้องไห้คือตอนที่พ่อเสีย มันผ่านมานานหลายปีจนแทบจำไม่ได้




            แต่กับลูกคนนี้




            กับนรินทร์คนนี้




            เหมือนดิษกรได้ปลดล็อคความรู้สึกบางอย่างที่เขาทำหายไปเมื่อหลายปีก่อน






 

            นรินทร์ ไม่เคยได้เป็นผู้ชนะในเกมไหนเลย




            ตั้งแต่ตอนเป็นเด็กเขามักจะอ่อนแอกว่าเด็กวัยเดียวกันเสมอ แข่งอะไรก็แพ้ ไม่ว่าจะเป็นทั้งเรื่องเรียน เรื่องกีฬา หรือเรื่องไหนๆ เขาจำได้ว่าเขาไม่เคยสร้างความภูมิใจอะไรให้กับครอบครัวเลยสักครั้ง เหมือนหน้าผากของเด็กหนุ่มถูกสลักคำว่าแพ้อยู่บนนั้น เขาเคยอยากคิดที่จะลองชนะดูสักครั้งบ้าง เผื่อมันจะทำให้ครอบครัวได้ภูมิใจในตัวเขาสักครั้ง




            นรินทร์ ไม่เคยยินดีกับความแพ้ครั้งไหนๆ




            ยกเว้นครั้งนี้




            ความตั้งใจที่เขาพยายามหนีอีกคนมาตลอดเดือน พยายามบอกตัวเองให้ใจแข็ง แต่แค่เห็นเขาตามมาง้อถึงที่ แค่เห็นใบหน้าคมคร้ามของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของลูก ใจเขายอมตั้งแต่เห็นดิษกรก้าวเท้าเข้ามาในห้องเสียแล้ว




            พี่ดิน นรินทร์เอ่ยชื่อเล่นของชายหนุ่ม ไม่บ่อยครั้งนักที่เขาจะพูด แม้ก่อนหน้านี้จะโดนอีกฝ่ายคะยั้นคะยอให้พูดก็ตาม




            ครับ




            ลูกเป็นผู้หญิงครับ



50%



TBC.

#crushโฮลิน



**ถ้าไม่อัพแบบนี้เดี๋ยวไม่จบ 555555 สรุปยัยหนูเป็นเด็กผู้หญิงนะคะ อิ้

ดีใจมากกกกกกกกกกที่ยังมีคนรอ นั่งอ่านคอมเม้นแล้วยิ้มจมูกบานเลยอ่ะ!

น้ำตาไหลแล้ว T_____T พูดคุยกันได้ที่คอมเม้น หรือ #crushโฮลิน ค้าบ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,000 ความคิดเห็น

  1. #951 Lux ferrer (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 03:06
    อ่านละเขิน
    #951
    0
  2. #935 HBMT (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 08:59
    ตอนน้องเรียกพี่ดินคือใจสั่นเลย ฮือออออน้องงงงงงงงงงงง
    #935
    0
  3. #934 gatuey (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 00:09
    ฮืออออ คิดถึงเรื่องนี้มากกกกกก หลานเป็นผู้หญิงดีใจมากกก อีกไม่นานจะได้เจอหลานแล้วสินะ ดีใจที่น้องลิน ยอมให้คุณดิน อย่าหนีเค้าไปเลยลูก อยู่กันเป็นครอบครัวแบบนี้ดีกว่านะะ
    #934
    0
  4. #933 crazy_girl (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 01:19
    หลานเป็นผู้หญิงงงง กรี้ดดดดด น้องต้องออกมาหน้าสวยเหมือนคุณแม่แน่เลยใช่ไหมคะคุมไรต์ เราคาดหวังง
    #933
    0
  5. #932 featjang (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 23:47
    โอ๊ยยย ร้องไห้เลยค่ะ นึกว่าหนูลินจะไม่ยอมให้เจอแล้วววว ดีใจกับพี่ดินด้วยน้า ได้ลูกสาว พ่อต้องเตรียมไว้หนวดแล้ว ลูกสาวหน้าหวานเหมือนแม่แน่ๆ 55555
    #932
    0
  6. #931 Monkeynoon (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 06:06
    งือออออ อยากเจอยัยหนูจังงง
    #931
    0
  7. #930 Doung-TKU (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 23:54
    งอแงแอดทำค้างเฝ้ารออ่านมานานละเด้
    #930
    0
  8. #929 Fruit-Tea (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 12:27
    หื้ออแอ คุณดินนนนกังน้องลิน
    กลับบ้านกันสักทีเนอะ
    #929
    0
  9. #928 wanna be lin (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 08:49
    ฮือออออ น้ำตาลูกผู้ชาย คงคิดถึงและดีใจที่ได้เจอลูกอ่ะ ลูกผู้หญิงพ่อหวงแน่

    แล้วยัยหนูชื่อไรดี
    #928
    0
  10. #927 pinkkuma (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 08:25
    คุณดินเกียมปืนแร้ว ใครมาจีบลูกสาว เดี๋ยวพ่อยิงแม่งเรย 55555
    #927
    0
  11. #926 lleen (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 07:50
    รู้เลยนะคะว่าอนาคตจะขี้หวงขนาดไหน5555555555
    #926
    0
  12. #925 lovebieber110 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 01:22
    แง้ววว จะได้กลับไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว พ่อ แม่ ลูก :). / ขอบคุณที่มาอัพนะคะ คิดถึงมากๆ เลย >\\\<
    #925
    0
  13. #924 รอวันที่พบเจอ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 23:54
    โห๊ยยยย ลูกสาว อย่างงี้ พี่ดินต้องเตรียมไว้หนวดแล้วมั้ง
    #924
    0
  14. #923 polcadot09 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 23:20
    แงงง เจ้าตัวเล็กกเป็น ผญ ด้วยย หยักเจอน้องแล้ว คุนไรท์สู้ๆ รออ่านอยู่นะค้าา
    #923
    0
  15. #922 konpe_ki (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 23:00
    ยัยหนู~ อยากเจอหนูแล้วนะ
    #922
    0
  16. #921 k788Banmi (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 21:19
    กลับบ้านนะน้องลิน จะได้มีครอบครัวสมบูรณ์แบบอย่างที่หนูฝัน
    #921
    0
  17. #920 Strawberry Sundae_ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 16:20
    เจ้าตัวเล็กดื้อเพราะคิดถึงคุณพ่อแน่ๆเลย คุณแม่ใจร้ายไม่ยอมให้หนูเจอกับพ่อเป็นเดือนเลยแน่ะ :(
    #920
    0
  18. #919 HBMT (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 10:14
    โอ้ยยยยย จาล้องไห้แงงงง คุณดินคือเก่งมากที่ตามหาน้องเจอตั้งแต่2อาทิตย์ เราว่าคุณดินแค่น้องอยู่ ที่ยังไม่ได้ไปตามให้น้องกลับเลย อาจจะเพราะยังไม่รู้เหตุผลจริงๆว่าทำไมน้องถึงหนี แต่น้องก็เก่งๆมากที่ท้องก็อยู่คนเดียว แต่ฮือออออ เขาควรอยู่ด้วยกันอะ ปล.ดีใจที่ไรท์มาต่อนะคะ คิดว่าจะเทแล้วซะอีก สู้ๆนะคะไรท์ พักผ่อนเสร็จค่อยมาอัพก็ได้ค่ะ
    #919
    0
  19. #918 นางสาว แก้มป่อง (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 08:00
    ฮือออออ มาตามลูกเมียกลับบ้านแล้ว สงสารน้องลินมากๆๆ ต่อไปจะมีความสุขแล้วน้าา
    #918
    0
  20. #917 konpe_ki (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 01:23
    ฮือออออออ คุณดินมาตามน้องกลับบ้านแล้วนะ เจ้าตัวเล็ก็จะคลอดแล้วใช่ไหมหนูถึงโวยวายเก่งแบบนี้ ตอนแรกกลัวว่าน้องจะคลอดก่อนที่คุณดินจะมาตามกลับบ้านซะแล้วดีใจที่คุณดินมาตามน้องกลับก่อนที่น้องจะคลอด คิดถึงและเป็นกำลังใจให้นะคะ ~ :)
    #917
    0
  21. #916 รอวันที่พบเจอ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 01:19
    คิดว่าพี่เขาไม่มาตามน้องกลับบ้านแล้วเถอะ
    โห้ ดีใจที่ไรต์กลับมาอัพนะคะ
    #916
    0
  22. #915 PangChenYeol (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 01:14
    คุณดินทร์มาตามน้องนรินทร์และลูกกลับบ้านแล้ว ;_____; ฮืออออออ ดีใจค่ะ
    #915
    0
  23. #914 Monkeynoon (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 01:03
    น้ำตาไหลเลยฮืออออออ
    #914
    0
  24. #913 imhymnz (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 00:58
    คิดถึงที่สุดเลยค่ะแงงงง รอคอยทู้กวันน <3

    น้องลินหนูคิดมากอ่ะลูก คิดไปเองทั้งนั้นเลย

    เนี่ยพี่เค้ามาหาแล้ว กลับบ้านกลับพี่เค้านะลูกนะะ ;;-;; พี่อ่ะปล่อยให้น้องมาอยู่คนเดียวตั้งนานแบบนี้ได้ไงงง เป็นเราจะรีบหาให้เจอแล้วพากลับบ้านภายในวันเดียวแล่วว

    สู้ๆนะคะคุณไรท์ (-: เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะะ <333
    #913
    0
  25. #912 crazy_girl (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 00:53
    คิดถึงนรินทร์จังเลย อยากรู้จะได้น้องผู้หญิงรึผู้ชายนะ ลุ้นมาก เนื้อเรื่องออกแนวอบอุ่น จะมีดราม่าต่อไหม ติดตามนะคะ รักๆๆ
    #912
    0