ตอนที่ 2 : ตั๊กแตนกับแมว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 759
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    15 มิ.ย. 61

                            

ถ้าใครวาดภาพวันเดอร์วูแมนคอสตูมนี้ แต่หน้าเป็นเอม จะขอบคุณมากค่ะ

————————-

รถตู้หรูหราจอดที่บ้านทาวน์โฮมหลังเล็กแต่ตกแต่งทั้งภายนอกภายในออกแนวสดใสเหมือนเจ้าของบ้าน..

ประตูรถเปิดออก..น้ำลงมาจากรถ..คุณแพรวพรรณตามลงมาด้วย..เพราะให้รถตู้ส่วนตัวมาส่งน้ำด้วยตัวเอง..

“..ขอบคุณมากนะคะพี่แพรวที่มาส่ง..”น้ำยกมือไหว้..

คุณแพรวพรรณนิ่งอึนไปเล็กน้อย..จู่ ๆ น้ำตาก็รื้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ..

น้ำได้แต่พูดปลอบ..

“..ไม่เป็นไรนะคะ..สร้อยเพชรก็ไม่หายไปไหน..น้ำก็ไม่เป็นไรนี่คะ..”

“..น้ำ..น้ำรู้หรือเปล่า..ว่าพี่เป็นห่วงน้ำมากแค่ไหน..”คุณแพรวพรรณทำตาแดง ๆ ... “..สร้อยน่ะช่างมันเถอะ..พี่มีประกันไว้..แต่สำหรับน้ำ..ถ้าเป็นอะไรไป..พี่จะอยู่ได้ยังไงล่ะ..”

น้ำทำท่ากระอักกระอ่วน..

“..ไม่เป็นไรแล้วนะคะ..ไม่เป็นไรแล้ว..”

“..ว่าแต่..จู่ ๆ ก็โผล่มาแบบนั้น..ถามว่าไปไหนมาก็ไม่ตอบ..”

น้ำหัวเราะ..

“..แหม..จำไม่ได้จริง ๆ ค่ะ..รู้แต่ว่า..ต้องซื้ออะไรมาฝากเจ้าหน้าที่เขาสักหน่อย..ก็เลยหาซื้อโจ๊กไปฝาก..เดินซื้อโจ๊กทั้งชุดราตรี..แม่ค้ามองกันทั้งตลาดเลย..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

เสียงฟ้าร้องครืน ๆ ..

“..ว้า.ฝนจะตกแล้ว.ขอบคุณนะคะพี่แพรวที่มาส่ง..”น้ำเหมือนตัดบทด้วยสภาพแวดล้อม

คุณแพรวพรรณยิ้มทั้งน้ำตา..จับมือน้ำแน่น..ใจอยากจะโน้มมาใกล้และหอมแก้ม.แต่ก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายจะระแวง..เลยตัดความรู้สึกนั้นไปเสีย..

เธอได้แต่จับแก้มศิลปินสาวเป็นเชิงหยอกล้อ..ก่อนจะหันหลังขึ้นรถตู้..

น้ำบ๊ายบาย..ก่อนจะหันหลังเข้าบ้าน..

รถตู้ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออก..คุณแพรวพรรณมองน้ำอย่างไม่คลาดสายตา..

..เธอจะรู้ไหมนะ..ว่า..ฉันรู้สึกอย่างไรกับเธอ..น้ำ...

รถตู้ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านรถเก๋งโทรม ๆ คันหนึ่ง..ไม่มีใครสงสัยว่ารถคันนี้มีอะไรเป็นพิเศษ..

แต่ในรถเก๋ง..ชายหน้าตาท่าทางใจดีอยู่ตรงที่นั่งคนขับ..ข้าง ๆ มีสาวสวยผิวคมขำตาโต..นั่งคู่กัน..

“..พี่บลูม..นี่คงไม่มีใครสงสัยอะไรนะ..โดยเฉพาะยัยศิลปินนั่น..”

ดร.บลูมกับเอมี่นั่นเองที่ตามติด..

ดร.บลูมได้แต่หัวเราะ..

“..โอย..สงสัยก็เก่ง..รถคันนี้พี่ดัดแปลงกับมือ..เปลี่ยนรูปลักษณ์และสีได้หลากหลาย..พอมันเปลี่ยนสีเปลี่ยนลักษณะไปเรื่อย ๆ ..ใครก็ดูไม่ออกหรอกว่าเรากำลังขับตามอยู่..”

“..ว่าแต่..ทำไมเราถึงต้องตามเธอด้วยล่ะพี่บลูม..”

ดร.บลูมแอบเหล่ ๆ มองเอมี่..

“..แม่วันเดอร์วูแมนคนเก่ง..นึกว่าจะไม่ชอบเสียอีกที่ตามศิลปินสาวคนนี้..”

“..บ้า..พี่บลูม..งานนะคะ..งาน..”เอมี่พยายามเก๊กขรึมให้ดร.บลูมได้หัวเราะ..

ซึ่งเขาก็อธิบายว่า..

“..เพชรแบล๊คมารส์ที่พี่เช็คดู..มันก็ไม่ต่างจากเพชรอื่น ๆ ที่พวกนั้นมันมีอยู่..แต่อาจจะขนาดใหญ่หน่อยเท่านั้น..น้ำหนักในการปล้นเพชรก็ไม่น่าจะมี..และที่เอมี่บอกพี่ว่า..เพชรแบล็คมารส์มันมีแสงแปลก ๆ ตอนที่น้ำใส่อยู่..มันก็ยิ่งมีข้อสมมติฐานได้ว่าพวกคิงส์มารส์จริง ๆ มันไม่ได้ใส่ใจเพชรนักหรอก..แต่มันอาจจะใส่ใจน้ำก็ได้..ฝีมือเดอะโครว์น่ะ..ถ้ามันจะเอาเพชรไปจากคอของน้ำ..น่าจะง่ายกว่าเอาตัวไปทั้งน้ำทั้งสร้อยเพชรไม่ใช่หรือ..”

เอมี่ครางอือม์..

“..เราก็เลยต้องมาเฝ้าดูยัยศิลปินนั่นใช่ไหมคะ..ว่าพวกคิงส์มารส์จะมาจับตัวเธอไปอีกไหม..”

“..ใช่..และก็ต้องเฝ้าดูด้วยว่ามีอะไรผิดปรกติที่ทำให้พวกมันต้องสนใจน้องน้ำคนนั้นด้วย..”

“..คงไม่ใช่เพราะพวกมันเป็นแฟนคลับเพลง “ปากมีแต่ไม่ดีที่ใจ”..ของน้ำหรอกนะคะ..”

ดร.บลูมหัวเราะ..

“.แหม..ตลกเป็นด้วยนะเอมี่..ปรกติเธอทำงานจะไม่ค่อยเล่นอะไรแบบนี้นี่..จริงจังตลอด..รู้ไหมว่าพอมายุ่งเกี่ยวกับยัยศิลปินนี่..เธอเหมือนสดใสขึ้นนะ..”

สีหน้าเอมี่แดงเรื่อเล็กน้อย..

“..บ้า..พี่บลูมนี่..”

“..ติดใจเค้าล่ะสิ..แหม..จูบเอาจูบเอา..”

“..บ้า..บ้า..”เอมี่หน้าหงิก.. “..อย่าล้อเล่นอีกนะพี่บลูม..ไม่เอา..บอกแล้วไงว่าแค่อรรถรสนิดหน่อย..ถ้าเธมีสไคร่ารู้ว่าวันเดอร์วูแมนประจำประจำประเทศไทยมาทำเหลวไหลแบบนี้..มีหวังเอมโดนเรียกไปด่าแหง ๆ ..”

ฟ้าร้องครืน ๆ ..

ดร.บลูมครางเฮ้อ..

“..ถ้าจะมาเฝ้าสังเกตการณ์แบบนี้ไม่ดีแน่ ๆ ..หาบ้านสักหลังดีกว่านะเอมี่..ฝนจะตกแล้ว..”

เอมี่รับคำ..มองดูรอบ ๆ บริเวณ..ก่อนจะชี้ไปที่ทาวน์โฮมหลังหนึ่ง..

“..ใช้บ้านหลังนั้นก็แล้วกัน..องศาและมุมมองน่าจะเหมาะกับการสังเกตการณ์..”

....

ทั้งดร.บลูมกับเอมี่เดินไปยังบ้านหลังที่หมายตาไว้..ดร.บลูมถือกระเป๋าใบใหญ่..คงเก็บเครื่องไม้เครื่องมือไว้เต็ม..

เอมี่เดินไปกดกริ่ง..

ไม่ช้า..คนในบ้านก็มารับหน้า..เป็นเด็กสาวคนหนึ่ง..ดูซน ๆ ..แต่ก็เหมือนกับกล้าแสดงออก..ไม่ใช่คนดูติ๋ม ๆ ..

“.มาหาใครคะพี่..”เด็กสาวถามทั้งที่ตัวอยู่นอกในรั้ว..ไม่กล้าเปิดประตูให้คนแปลกหน้า..

“..แหม..”เอมี่พูด.. “.จำพี่ไม่ได้หรือไงคะ..”

เด็กสาวยังดูงุนงง..

“..เหมือนกับว่า..เราไม่เคยเจอกันนะคะพี่..”

สายเชือกเลื้อยจากใต้อกเสื้อแจ๊คเก๊ต..รัดร่างเธอแบบละมุนละม่อม..

เอมี่อ่านความคิดและความทรงจำเธออย่างรวดเร็ว..พร้อมทั้งคิดสั่งการไปในตัว..

“..แหม..น้องจั๊กจั่น..เอ๊ย..ตั๊กแตน..พี่ไม่เจอเราแค่แว้บเดียว..จำไม่ได้แล้ว..”เอมี่พูดแบบเนียน ๆ ..

“..อ้าว..พี่เอมี่พี่บลูม..เชิญค่า..”เด็กสาวเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว..

“..คนในบ้านอยู่ครบนะ..”เอมี่ย้ำถามในสิ่งที่ตนเองรับรู้..

เด็กสาวชื่อตั๊กแตนพยักหน้า..

“..ค่า..”

พลางเปิดประตูรั้วให้เข้ามาในบ้านอย่างง่ายดาย...หลังจากเอมี่คลายเชือกแห่งบลูอธีน่าเป็นที่เรียบร้อย...

.....

ไม่ช้า..ห้องส่วนตัวของตั๊กแตน..ก็กลายเป็นที่ซุ่มเฝ้ามองทาวน์โฮมของน้ำไปโดยปริยาย...

ดร.บลูมตั้งเครื่องมือสังเกตการณ์..มีทั้งกล้อง..ทั้งเครื่องดักฟังระยะไกล...และจอรับภาพจากหุ่นแมลงสอดแนมที่ปล่อยเข้าไปในทาวน์โฮมของน้ำเป็นที่เรียบร้อย..

ประตูห้องเปิดออก..เด็กสาวชื่อตั๊กแตนถือถาดเครื่องดื่มพร้อมขนมเข้ามา...

“..พี่ ๆ คะ.คุณแม่ให้เอาน้ำกับขนมมาให้ค่า..ตามสบายนะคะ..คุณแม่ดีใจจริง ๆ ที่ได้เจอพี่เอมกับพี่บลูมอีกครั้ง..”

เอมี่หันมารับของ..ก่อนจะยิ้มให้..

“..ขอบคุณนะน้องจั๊กจั่น..”

“..ตั๊กแตนค่า..”เด็กสาวอดขำในการพูดผิดของเอมี่ไม่ได้..

เอมี่ได้แต่ยิ้มเก้อ ๆ ..

“..ขอโทษที..แต่น้องหน้าตาเหมือนจั๊กจั่นจริง ๆ ..”

“..แหม..อย่าจำผิดจำถูกแบบนี้สิคะพี่..”ตั๊กแตนอดมองไปที่ดร.บลูมไม่ได้.. “..ว่าแต่ทำอะไรน่ะคะ..แอบมองบ้านพี่น้ำใช่ไหม..แหม..”ตั๊กแตนหัวเราะ.. “..พี่สองคนต้องเป็นแฟนคลับพี่น้ำแน่เลย..หนูเนี่ย..พอรู้ว่าพี่น้ำมาอยู่ใกล้ ๆ ..ก็ตื่นเต้นมากเลยนะคะ..ตบตีกับคนอื่นแทบแย่กว่าจะได้ห้องนี้มา..เพราะมันตรงกับบ้านพี่น้ำพอดี..”

ดร.บลูมอดถามไม่ได้..

“..แล้ว.น้ำเค้าเป็นยังไงบ้างล่ะ..”

“..เค้าก็น่ารักนะคะพี่..แต่ชอบทำอะไรแปลก ๆ ..เช่นทะเลาะกับแมวที่เลี้ยง..”

เอมี่ขมวดคิ้ว.

“..เอ๋..เลี้ยงแมวด้วยหรือ..”

“..ค่ะ..แมวพี่น้ำชื่อเยาฮัน...ชื่อยังกะชื่อห้างฟอร์จูนเดิม..ทะเลาะกับแมวทีเสียงมาถึงบ้านหนูเลยค่ะ..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

“..ก็คงไม่แปลกหรอกนะที่ชอบทะเลาะกับแมว..”เอมี่เก๊กหน้าขรึม..แต่ทำไมตั๊กแตนรู้สึกว่าคนตรงหน้ากำลังกลั้นยิ้มก็ไม่ทราบได้...

“..ใช่ค่ะ..แต่ก็มีนะคะ..บางทีหนูเห็นพี่เค้าเต้นในห้องนอน..เต้นเลยค่ะ..ตอนแรกนึกว่าน่าจะซ้อมเต้นออกคอนเสริท..แต่ดูท่าเต้นมันก็แปลก ..เพราะไม่ค่อยเป็นระบบระเบียบอะไร..เหมือนอยากจะเต้นอะไรก็เต้น..แบบคนบ้าพลังน่ะค่ะ..”

เอมี่หันไปอีกทาง..พร้อมกับยิ้มออกมา..

“..มีอะไรหรือเปล่าคะพี่เอมี่..”ตั๊กแตนถามอย่างสงสัย..

เอมี่เก๊กขรึม..ก่อนจะหันมาคุยต่อ..

“..ไม่มีค่ะน้องตั๊กแตน..แค่กำลังคิดว่า.คนอะไร..เต้นแบบบ้าพลัง..”

“..พี่น้ำมีเสน่ห์นะคะ...ใครเห็นใครก็ชอบ..หนูยังชอบเลย..”ตั๊กแตนทำเคลิ้ม.. “..ถ้าได้พี่เค้าเป็นแฟนนะคะ..โอย..จะยอมพลีกายพลีใจให้ทุกคืน..อือ..หมีที่น่ารักที่สุดในโลก..”

หมีหรือ..เอมี่สะดุด..ตอนแรกที่เจอก็นึกไว้อย่างนี้แหละ..หมีชัด ๆ ..

คนอื่นก็คิดว่าเหมือนหมีเหมือนที่เราคิด..ว่าแต่..

เอมี่รู้สึกขัดใจท่าเคลิ้มของตั๊กแตนอย่างไม่มีเหตุผล..

“..เป็นลูกผู้หญิง..รักนวลสงวนตัวไว้บ้างนะคะน้อง..”เอมี่เหมือนดุ..ทำหน้าขรึม.. “..ไปทำดี๊ด๊ากับผู้ชายมันไม่งาม..”

“.เอ๋..แต่พี่น้ำเค้าเป็นผู้หญิงนี่คะ..”ตั๊กแตนทำหน้าประหลาดใจ.. “..แล้วก็เป็นแรงบันดาลใจของหนูด้วย..เพราะหนูก็กำลังสมัครเป็นศิลปินอยู่เหมือนกัน..และหนูต้องทำให้สำเร็จให้ได้เหมือนพี่น้ำนะคะ..”ตั๊กแตนดูท่าเคลิ้มอีก..

เอมี่หงุดหงิด..แต่แล้วก็มีเสียงเรียก..

“.เอมี่..รับภาพได้แล้ว..”

เอมี่เลยได้โอกาสผละจากตั๊กแตนมาที่มอนิเตอร์ที่ดร.บลูมเปิดอยู่..

“..ส่งหุ่นแมลงสอดแนมเข้าไป..ส่งคลื่นมาชัดแจ๋วเลย..ตอนฝนตกบางทีเราอาจจะใช้กล้องเฝ้าดูได้ลำบาก..เทคโนโลยี่นี่แหละใช้ได้ดีเลย..”ดร.บลูมพูดอย่างภูมิใจ..

เอมี่ครางอือม์...ตั๊กแตนก็มาดูด้วย..แม้จะขัดใจแต่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะขัดขวาง..แต่เดี๋ยวเหอะ..เสร็จภารกิจก่อน..คงต้องใช้เชือกแห่งบลูอธีน่าทำให้ลืมทุกอย่างไปเสีย..

รวมถึงลืมความรู้สึกที่ชอบยัยศิลปินน้ำคนนี้ด้วย..ยัยบ้าเอ๊ย..มาชอบหมีอะไรแบบนี้วะ...โคตรไร้สาระ..

ภาพจากหุ่นแมลงสอดแนมตัวเล็กส่งมาชัดมาก ๆ ..และเจ้าของบ้านกำลังแกล้งแมวตัวเองเล่นอยู่..

แมวสีขาวน้ำตาล..ที่ชื่อเยาวฮัน..ซึ่งไม่รู้ว่าอนาคตจะเปลี่ยนเป็นฟอร์จูนเหมือนห้างแถวถนนรัชดาหรือไม่..

....

น้ำกำลังแกล้งเจ้าแมวเยาวฮันอย่างสนุก..

แมวท่าทางตื่นกลัว..และเหมือนไม่เข้าใจเจ้าของเหมือนกันว่ามาเจอกันแต่ละที..ต้องการอะไรกันแน่...

“..แหม..มาทำเป็นบ้องแบ๊ว..อิเยาฮัน..มานี่มานี่..อย่าทำตลกกับมี้..”

เสียงฟ้าฟาดเปรี้ยง..เยาวฮันตกใจฟ้าผวาเข้ามาในอ้อมกอดน้ำ..

“..อ๋อ..กลัวฟ้า.เป็นแมวต้องไม่กลัวฟ้าสิวะอิเยาว์..แกเป็นตัวผู้ไม่ใช่เหรอ..จะให้ผู้หญิงอย่างชั้นปกป้องได้ยังไง..”

แล้วน้ำก็นิ่งคิด..

เสียงอื้อ ๆ ภายนอก..

“.ฝนทำท่าจะตกแฮะ..คราวนี้มีพายุแน่..ลมแรงซะด้วย..”น้ำบ่น..

แล้วก็นึกได้..

“..ลม..เฮ้ย..ลม..”

น้ำทิ้งแมวไปอีกทาง..ผลุนผลันออกไปอย่างแตกตื่นสุดชีวิต..

.....

ท่าทางเหมือนหนีอะไรสักอย่างทำให้เอมี่ใจหาย..

“..พี่บลูม..น้ำไปไหน..”

“..ไม่รู้สิ..ได้ยินเสียงว่า..ลม..แล้วก็รีบผลุนผลันออกไป..”

“..จะมีอะไรหรือเปล่า..”เอมี่ดูกระวนกระวาย.. “..หรือว่า..พวกคิงส์มารส์จะบุกเข้ามาแล้ว..”

ตั๊กแตนดูงุนงง..

“..อะไรกันคะพี่ ๆ ..คิงส์มารส์อะไรกัน..”

เชือกจากร่างของเอมี่เลื้อยมาพันแขนตั๊กแตน..

แล้วตั๊กแตนก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเหมือนตาค้างหลับทั้งที่ลืมตา...

“..พี่บลูม..ฉันรอไม่ได้แล้ว..”เอมี่เก็บเชือก..หลังจากจัดการตั๊กแตนไม่ให้เป็นตัวป่วนไปได้แล้ว..

“..ใจเย็น..อาจจะไม่มีอะไรก็ได้..”ดร.บลูมตอบ

“..คนบ้าอะไรจะรีบยังกะจะหนีใครแบบนั้น..”

เอมี่เปิดหน้าต่างห้อง..ลมพัดวูบ..ตัวเองถลันออก..ดร.บลูมรีบมาปิดหน้าต่าง..ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ ..

“..บ้าชะมัด..ทำไมถึงดูกระตือรือร้นขนาดนั้นนะ..เอมี่..ไหนว่าแค่อรรถรสไง..นี่มันไม่ใช่แค่นั้นแล้วนะ....”

....

เอมี่ใช้พลังเหนือมนุษย์ที่ได้จากอัญมณีบลูอธีน่า..พาร่างออกมาจากทาวน์โฮมของตั๊กแตน..และทะยานไปยังทาวน์โฮมของน้ำ..

เชือกที่เป็นไอเทมและอาวุธสารพัดประโยชน์พุ่งออกจากอกเสื้อและเกี่ยวคว้าสิ่งที่เกี่ยวเกาะได้รอบบริเวณ..ดึงร่างให้ลอยต่อเนื่อง...ไปจนถึงทาวน์โฮมของน้ำอย่างไม่ยากเย็นนัก..

น้ำวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตไปทางหลังบ้าน..

พายุเริ่มมา..ลมเริ่มแรง..

และเธอมาถึงที่ตากผ้า..

“..กางเกงนอนของฉัน..”น้ำร้อง..มือเอื้อมไปหยิบกางเกงนอนที่ราว..

แต่ลมแรงไม่ฟังเสียงของน้ำแม้แต่น้อย..ก่อนที่มือจะแตะถูกกางเกงนอน..มันก็ถูกลมพัดปลิวไปต่อหน้าต่อตา..หายลับ..

เอมี่ที่กระโจนตามติดถึงกับชะงัก..

ไอ้เราก็นึกว่ามีอะไร..

ยัยบ้าเอ๊ย..ทำเอาตกอกตกใจ..ที่แท้ตากกางเกงนอนทิ้งไว้นี่เอง..

ลมแรงพัดอื้ออึง..เอมี่ที่ยืนบนหลังคาและมองลงมาด้านล่างถึงกับกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่..

ก็ไม่อยู่จริง ๆ ..เอมี่ถึงกับหัวเราะออกมาก๊ากลั่น..

น้ำได้ยินถนัด..รู้สึกประหลาดใจ..หันไปดูทางต้นเสียงบนหลังคา..แต่ไม่มีอะไร..

ฝนเริ่มลงเม็ดแล้ว..ไม่มีทางเลือก..ต้องเข้าบ้านก่อน..

คืนนี้จะใส่อะไรนอนล่ะวะเนี่ย..

.....

น้ำเข้าบ้านอย่างเซ็ง ๆ ..เยาวฮันเดินมาร้องเหมียว ๆ เหมือนจะถามมี้ของมันว่า..เกิดอะไรขึ้น..แต่น้ำก็ได้แต่ยกมันขึ้นมาหอม..พร้อมกับบ่นพึมพำ..

“..ทำไมแกไม่เตือนมี้วะนังเยาว์ฮัน..ว่ามี้ลืมตากกางเกงนอนไว้หลังบ้าน..ดูซิ..ฝนจะตกอยู่แล้วเนี่ย..”

ลมยังคงแรงอยู่..น้ำดูจะเซ็ง ๆ พิกล..

เสียงกริ่งทำให้น้ำชะงัก..มองไปที่รั้ว..ก่อนจะยิ้มกว้าง..

เพราะมีใครบางคนชูกางเกงนอนตัวเก่งที่เพิ่งถูกพัดหายไปเมื่อครู่..

....

น้ำออกมา..เห็นหญิงสาวคนหนึ่งถือกางเกงนอนยื่นให้จากนอกรั้ว..

“..คิดว่าน่าจะของคุณ..เพราะฉันเห็นมันปลิวออกมาจากบ้านหลังนี้..”

“..ใช่ค่ะ..”น้ำดีใจ..รับกางเกงนอน..

ฝนเริ่มลงเปาะแปะ..

“..ไปก่อนนะคะ..ฝนลงแล้ว..”หญิงสาวยิ้มพลางหันหลัง..

“..อย่าเพิ่งไปสิคะ..ไปตอนนี้เปียกฝนแน่..ไปพักในบ้านก่อน..”น้ำเชื้อเชิญ..

แล้วปากก็พูดในสิ่งที่อีกฝ่ายไม่สามารถไปไหนได้เลย..เพราะตกตะลึง..

“..คุณเอมี่..”นี่คือสิ่งที่น้ำพูดทิ้งท้าย...

....

เอมี่เดินตามน้ำเข้ามาในบ้าน..นั่งที่โซฟาห้องนั่งเล่น..

ฝนตกแล้ว.พายุพัดแรง..ลมแรง..

แต่เอมี่ปั่นป่วนวุ่นวายหัวใจมากกว่าพายุฝนตอนนี้เสียอีก..

น้ำยังคงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..ดูจะดีใจกับกางเกงนอนตัวโปรดมากกว่าสิ่งอื่นใด..แต่ก็ยังไม่ลืมไปหาน้ำหาท่ามาเลี้ยงแขกซึ่งน้ำถือว่าวันนี้..ทำดีต่อเธออย่างมากมาย..

อย่างน้อยก็ไม่ให้โป๊ตอนนอนล่ะวะ..

ในใจเจ้าของบ้านมีแค่นั้น..แต่สำหรับเอมี่..กลับเคลือบแคลงใจและนึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่ผ่านมา..

ก็ใช้เชือกทำให้ลบความทรงจำทั้งหมดไปแล้วนี่..ทำไมถึงเรียกเราว่าเอมี่ได้ล่ะ...

ตัวเองอดซุกมือ.คลำที่เชือกที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในอกแจ๊คเก๊ตไมได้..

เชือกนี้ทำจากวัสดุประหลาด..ถักทอเป็นเส้นเชือก..มองเผิน ๆ เหมือนเป็นใยสังเคราะห์ธรรมดา..แต่จริง ๆ ไม่ใช่..สีทองวาวของมันมีความพิเศษ..คงทน..ไม่มีอะไรตัดมันขาดได้..

แถมยังสามารถปรับเปลี่ยนให้อ่อนแข็งได้ตามปราถนา..และยืดยาวได้ตามความพึงพอใจ..

แต่ที่เหนือกว่านั้นคือ..มันสามารถเคลื่อนไหว..เคลื่อนที่ได้เองตามคำสั่งของจิต...

และมันยังเชื่อมกับพลังแห่งบลูอธีน่า..อัญมณีที่ประดับบนรัดเกล้าสีน้ำเงิน..ซึ่งมีผลให้คนสวมใส่รัดเกล้า..สามารถอ่านความคิดของคนอีกคนที่มันไปมัดหรือสัมผัสได้..แถมยังบังคับจิตใจให้เป็นไปตามคำสั่งของคนสวมรัดเกล้าได้ด้วย..

ถ้าสั่งให้ใครสักคนลืมอะไร..ก็จะลืมทันที..ไม่มีทางเป็นอย่างอื่น..หรือลืมครึ่งไม่ลืมครึ่งก็ไม่มีทาง..

แต่ทำไม..เราก็สั่งให้น้ำลืมทุกอย่างเกี่ยวกับเราไปแล้วนี่..ทำไมถีงเรียกชื่อเราได้..

หรือว่าจำได้แต่ชื่อ..

น้ำเอาขวดน้ำและแก้วมาวางตรงหน้าเอมี่..

“..นึกว่าจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้วนะคะคุณเอมี่..”

หรือว่าจำได้แค่ชื่อจริง ๆ ..เอมี่ภาวนาให้จำได้แค่นั้น..

“..ยังคุยเรื่องของวันเดอร์วูแมนไม่จบเลย..”น้ำพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก.. “..ดีจริง ๆ ค่ะที่คุณเผอิญมาแถวนี้..มาคุยกันต่อก็ได้นะคะ..”

เฮ้ย..เอมี่อุทานในใจ..

“..อ้อ..ขอโทษที่เล่นพิเรณกับคุณนะคะ..”น้ำพูดพลางหัวเราะ.. “..ทีแรกนึกว่าจะลืมไปหมด..ก็เลยอยากจะฝากฝังอะไรไว้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะลืม..แต่ก็ไม่เห็นลืมอะไรนี่คะ..ตื่นขึ้นมาก็จำได้..แต่..เหมือนกับว่า..มีอะไรสักอย่างสั่งให้ไปซื้อโจ๊กและมีอะไรสักอย่างที่บอกให้ไปเจอคุณแพรวพรรณที่ไหน..”

เอมี่พยายามระงับความตระหนก..

“..แล้วเรื่องของฉันกับพี่บลูม..”

“..มันเหลือเชื่อนะคะที่จะบอกว่าฉันเจอวันเดอร์วูแมน..กลัวคนจะหาว่าบ้า..ดีที่สุดก็คือตีมึนทำเป็นไม่รู้เรื่องนี่แหละค่ะ..”น้ำหัวเราะฮ่าฮ่าฮ่า..

เอมี่ยังใจไม่ดี..รู้สึกกังวลกลัวว่าน้ำจะรู้ว่าเอมี่เองก็แอบ “..อรรถรส..”กับเธอไปนิดหน่อย..

เพี้ยง..ตอนนั้นขอให้หลับจริง ๆ เหอะนะ..อย่าไปรับรู้อะไรเลย..

น้ำพูดอีกว่า..

“..ก็ยังคิดอยู่นะคะ..ว่าฉันจะไปเจอคุณได้ที่ไหนอีก..ก็ได้แต่หวังว่า..คุณอาจจะแฝงตัวไปกับบรรดาแฟนคลับ..และเราน่าจะเจอกันตามงานที่ฉันไปแสดงหรือไปปรากฏตัวเหมือนกับเจอแฟนคลับคนอื่น..”

น้ำหัวเราะเสียงดังอีก..

“..แต่ใครจะไปคิดล่ะคะ..ว่าจะเจอคุณตอนที่กางเกงนอนโดนพายุพัดปลิวไปขนาดนั้น..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

พูดจบก็เบนหน้าเข้าหา..จูบที่แก้มเอมี่..

“..รางวัลค่า..”

เอมี่นั่งเซ่อ..ตาค้าง..ก่อนจะกระพริบตา..

“..วันหลังไม่ต้องแอบจูบตอนหลับก็ได้นะค้า..”น้ำหัวเราะเสียงใส.. “..บอกกันดี ๆ ก็ได้..คุณช่วยชีวิตฉันไว้..แถมยังช่วยกางเกงนอนฉันไว้อีก..ถ้าอยากจูบก็บอกมาได้เลย..จัดให้ได้ค่ะ..”

เอมี่หน้าแดงจัด..ยัยบ้าเอ๊ย..นี่ทุกอย่าง..เธอรู้ทั้งหมดเลยหรือไง..รู้ได้ไงวะเนี่ย..

น้ำกระเถิบเข้ามานั่งใกล้เอมี่ที่โซฟายาว..เอาหน้ามาใกล้ ๆ ในระยะที่ได้สัมผัสลมหายใจอุ่น..

เอมี่ใจหาย..รีบถอย..เล่นเอาน้ำหัวเราะเสียงใสผิดกับตอนพูดที่เสียงห้าว..

“..ตกใจอะไร..คุณเป็นวันเดอร์วูแมนนะ..จะมาตกใจอะไรแบบนี้ได้ไงคะ..”

ในที่สุดเอมี่ก็ตัดสินใจพูดว่า..

“..อย่าแกล้งฉัน..ฉันไม่ชอบ..”

น้ำชะงัก..ก่อนจะหัวเราะ..

“..โอย..แล้วยังไงถึงจะชอบ..แอบจูบตอนฉันหลับเนี่ยนะ.คุณถึงชอบ..”

เอมี่ไม่รู้จะตอบอะไรดี..เพราะจะว่าไป..ตัวเองก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน..

แย่ชะมัด..

เสียงฝนกระทบหลังคาและหน้าต่าง..

ลมเริ่มไม่แรงเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว..

เอมี่หน้าแดงและเก้อเขินกับความผิดของตัวเอง..ในขณะที่น้ำหัวเราะหึ ๆ ..ร่าเริงและเหมือนกำลังเป็นฝ่ายคุมเกม..

เสียงฝนทำให้กลบเสียงอะไรบางอย่างได้..

มันพุ่งเข้ามา..กระทบหน้าต่างกระจก..และเจาะผ่านเข้ามา

เพียงแต่แม้เสียงมันจะเนียน ๆ ไปกับเสียงฝนกระทบหลังคาหรือหน้าต่าง..

แต่ก็มีอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนกันทีเดียวนัก..

ทำให้เอมี่จับสังเกตได้..

เอมี่ยกแขนขึ้น..กำไลโลหะที่ท่อนแขน..ปัดอะไรบางอย่างนั้น..

เสียงเหมือนมีอะไรทะลุกระจกมาอีกหลายรู..แค่ทะลุ..แต่ไม่ถึงกับให้กระจกแตกเป็นเสี่ยง ๆ ..

นี่คือการใช้แรงอย่างพอดีที่สุด..

เอมี่ปัดได้ทุกการโจมตี..

น้ำตกใจ..

“..เอมี่..”

“..บ้าชะมัด..เดอะโครว์..”เอมี่มองดูสิ่งที่เธอปัด..มันคือขนนกสีดำติดใบมีด..

และขนนกสีดำติดใบมีดก็จู่โจมเข้ามาราวกับห่าฝน..

เอมี่รวบร่างน้ำ..กระโจนพลิกโซฟา..ใช้เป็นที่กำบัง...

ลำพังปัดขนนกติดใบมีดแค่นี้..สำหรับตัวเธอคงจัดการได้สบาย..แต่หากจะต้องระวังน้ำอีก.มันอาจจะเกินความสามารถไปสักหน่อย..

ขนนกติดใบมีดระดมโจมตีไม่ขาดสาย..

“..บ้าชะมัด..”น้ำอุทาน..แล้วก็ใจหายเมื่อมองเห็นเจ้าเหมียวเยาวฮัน..”..นังเยาว์..หลบไป..เอ่อ.มาหามี้ดีกว่า..เอ่อ..หลบดีกว่า..เฮ้ย..เอาไงดีวะ..”

เชือกสีทองของเอมี่ม้วนเลื้อยไปรัดตัวเยาวฮันเข้ามาให้น้ำ..

มี้ของเยาวฮันกอดเจ้าเหมียวอย่างเต็มตื้น..

“.ไม่เป็นไรนะนังเยาวฮัน..”

แต่เชือกยังไม่คลายรัดจากตัวเยาวฮัน..

เพราะในขณะนี้..ความคิดของเยาวฮันเหมือนถูกความคิดความรู้สึกของเอมี่เข้าแทนที่..

ความรู้สึกคือ..เหมือนตัวเองอยู่ในอ้อมอกอันอบอุ่นของน้ำ..

น้ำหอมเจ้าแมวเยาวฮันอย่างไม่คิดชีวิต.เพราะเมื่อสักครู่เป็นห่วงเหลือเกิน..

แต่ไม่ทันสังเกตว่า..คนข้าง ๆ ที่ไม่ใช่แมว..กำลังหายใจแรง...

และเมื่อน้ำเอาเยาวฮันซุกกับหน้าอกตัวเอง..

เลือดก็กระฉูดออกมา...

เลือดทำให้น้ำตระหนก..

“..เอมี่..เธอบาดเจ็บ..ถูกทำร้ายแล้วหรือ..”

“..มะ..มะช่าย..”เอมี่พูดอย่างยากลำบาก..เมื่อน้ำหันมามองหน้า..ก็เห็นเลือดกำเดาออกจากจมูกของเอมี่..

“..เธอโดนกระแทกจนบอบช้ำภายในแบบหนังจีนใช่ไหมเอมี่..”

ตัวเองโน้มเข้าหาอย่างเป็นห่วง..เจ้าเยาวฮันเลยแนบชิดกับอกของมี้ตัวเองมากเข้าไปอีก..

เอมี่เลือดกำเดาทะลักหนักขึ้น..ก็แหง..ความรู้สึกของเธอตอนนี้..คือเหมือนสัมผัสความนุ่มนวลของทรวงอกน้ำผ่านการเชื่อมโยงกับความรู้สึกของเยาวฮันเต็ม ๆ ..

ยิ่งมี้ของเยาวฮันเข้ามาใกล้..ลมหายใจระอุ..ตัวนิ่ม ๆ สัมผัสร่าง..ก็แทบจะทำให้เอมี่จะตายเสียให้ได้..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #108 deeday1504 (@deeday1504) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 19:39

    555555^^

    #108
    0
  2. #97 ormsin2541 (@ormsin125) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 03:29
    เอมี๊~!! หยุดหื่นแล้วหันมาสนใจสถานการณ์ก๊อน!!!!!
    #97
    0
  3. #12 0_0 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 21:19

    ในช่วงเวลาคับขันแบบนี้ก็ยังจะมีเวลามาลามกอีกนะ โอ้ยยยยย555555555555555555555555

    #12
    0
  4. #11 KaristaTangngern (@KaristaTangngern) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 19:35
    รอน้าาา
    #11
    0
  5. #10 Mookbe (@Mookbe) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 14:54

    กุงเกงนอนก็มา 555 เลือดกำเดาพุ่งไปอีก

    #10
    1
  6. #9 0860790822 (@0860790822) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 09:39

    5555ถึงขั้นเลือดกำดาวไหล

    #9
    1
  7. #8 MooKcsilicious (@MooKcsilicious) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 23:36
    หว่ายยย 55555
    #8
    1
    • #8-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 2)
      15 มิถุนายน 2561 / 23:43
      ขอย้ำ นี่เรื่องแนวฮีโร่นะค้าาาาา 55555
      #8-1
  8. #7 Deknoy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 22:28

    เอมมี่ต้องใจเย็นๆ5555

    #7
    1
    • #7-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 2)
      15 มิถุนายน 2561 / 22:34
      ใจเย็นไม่ไหวล่ะค่ะ 5555 ดูสิคะ จังหวะให้ขนาดนี้
      #7-1