ตอนที่ 1 : ไม่อยากเชื่อเลย..ฉันเจอวันเดอร์วูแมนด้วย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    11 มิ.ย. 61



โรงแรมเพิร์ลปริ๊นเซส..พัทยา..

โรงแรมหรูหราและมีชื่อเสียง..คงไม่แปลกหากจะมีการจัดงานที่โอ่อ่า...

งานของ บริษัทไดมอนด์ดรีม..ที่วันนี้จัดแสดงเพชรที่มีค่าควรเมือง..นั่นคือ แบล็คมาร์ส...

งานของไฮโซทั้งนั้น...

แต่ก็ไม่คิดหรอกว่า ...เธอจะต้องมาที่นี่..

ศิลปินสาวที่วันนี้ต้องมาร้องเพลง..และสวมเพชรแบล็คมาร์ส..

เธอ..กุลณัฐ กัลย์กุล..น้ำ...

....

แน่นอนว่า ..งานสำคัญระดับนี้..เจ้าหน้าที่ต่างก็แฝงกายเข้ามาในงานมากยิ่งกว่าแขกเหรื่อเสียอีก..

ว่าแต่..เธอคนนี้เป็นเจ้าหน้าที่ด้วยหรือ..

หญิงสาวท่าทางคล่องแคล่วในชุดแจ๊คเก๊ต..กางเกงเลคกิ้งดำรัดรูปยืนพิงผนัง...

ในมือมีโทรศัพท์..และเปิดดูข้อมูลในนั้น.

รายละเอียดของงานคร่าว ๆ ...

และเธอสะดุดตากับรูปของใครคนหนึ่ง...

ขาวหมวย..ใส..

“..ศิลปินรับเชิญที่ให้เกียรติสวมสร้อยเพชรแบล๊คมาร์ส...”เธอพึมพำ.. “..หน้าตาก็งั้น ๆ ...ดูท่าทางน่าจะเป็นนักร้องวัยรุ่นมากกว่า..มางานแบบนี้ไม่ผิดสถานภาพไปหน่อยหรือ..”

ดวงตาของศิลปินในรูปเหมือนจ้องมองเธอ..

หญิงสาวท่าทางคล่องแคล่วอดมองแววตาในรูปไม่ได้..

ก่อนจะยิ้ม..ปิดมือถือ..

“..จะสนใจมากไปไม่ได้..งานยังมีนี่นะ..ว่าแต่..”

เธอเห็นใครคนหนึ่งเดินผ่านหน้า..

“..คุณแพรวพรรณ..ไฮโซชื่อดัง..อ่อ..คนนี้ที่ว่าสนิทกับศิลปินคนนั้น..แถมยังมีหุ้นในบริษัทไดมอนด์ดรีมอีก..มิน่าล่ะถึงเชิญยัยนี่มา..”หญิงสาวมองตามสาวสวยในชุดสง่างาม

เธอครางอือม์..

“..ว่าแต่..เราจะไปใส่ใจทำไมล่ะวะเนี่ย..”

มองไปอีกทาง..รูปถ่ายศิลปินคนนั้นก็ติดหรา..

หญิงสาวคล่องแคล่วถึงกับเบือนหน้าหนี..

ไม่อยากจะมอง..แต่ทำไมต้องเจอทุกทีก็ไม่รู้...

.....

อีกทางหนึ่ง..

หญิงสาวอีกคนที่ท่าทางคล่องแคล่วก็คุยกับคนกลุ่มใหญ่..

“..หมวดอลิส..”ชายคนหนึ่งรายงาน.. “..วางกำลังไว้ตามแผนแล้วครับ..”

“..จ่าประชุม..”หมวดสาวพูด.. “..มีอะไรผิดสังเกตไหม..”

“..ไม่มีนะครับ.”ชายคนนั้นรายงาน.. “..ต่อให้มี..ก็คงไม่มีทางรอดพ้นสายตาเราไปได้..”

หมวดสาวพยักหน้าอย่างพึงใจ..

แต่ก็อดถามไม่ได้..

“..ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง..แต่งตัวเหมือนไม่ได้มางานนี้เลยนะ..”

“..หมวดหมายถึงใครครับ..”

“..คิดดูนะ..งานนี้..คนที่เข้ามาในงาน..ควรจะแต่งกายแบบไฮโซหรูหราหน่อย..แต่เธอกลับสวมแจ๊คเก๊ต..เหมือนกับเป็นเจ้าหน้าที่..”

“..อ๋อ..คุณเอมี่แน่..”จ่าประชุมพยักหน้า.. “..เป็นตำรวจสากลครับ..”

“..ทำไมฉันถึงไม่รู้..”หมวดอลิสขมวดคิ้ว.. “..ต่อให้เป็นตำรวจสากลจะมาทำอะไรก็ควรจะรายงานเราให้เรียบร้อยไม่ใช่หรือ..”

“..ทางตำรวจสากลแจ้งมาแล้วล่ะครับ..และยืนยันว่าจะไม่ทำอะไรมากไปกว่าสังเกตการณ์เพราะเขาเชื่อมือพวกเรานะครับ..คุณเอมี่ก็ให้ตรวจค้นอาวุธ..ซึ่งเธอก็ไม่ได้พกอาวุธอะไรเข้ามาเลย..นอกจาก..เชือกขดเดียว..”

“..เชือก..”หมวดอลิสขมวดคิ้ว..

“..เธอบอกเป็นอุปกรณ์ช่วยชีวิตเช่นปีนป่ายตอนไฟไหม้อาคารอะไรทำนองนี้..ผมเห็นว่าไม่มีอะไรก็ปล่อยไป..”

“..ตำรวจสากลจะใช้พกเชือกลูกเสือเข้ามาในงานก็ตลก..แต่ก็นะ.หากมีอะไรแบบนั้นจริงเราก็คงทำอะไรไม่ได้..เพราะทางเค้าก็กำลังตามพวกมันอยู่เหมือนกัน..ขอแค่ทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราว..ไม่ก้าวก่ายกันก็พอแล้ว..”

หมวดอลิสอดหันไปอีกทางไม่ได้..

ยัยคนนั้นยืนกอดอก..และมองไปเรื่อยเปื่อย..

ดูท่าทางไม่มีพิษสงอะไร..

แจ๊คเก๊ตดำ.เสื้อเกาะอกแดง..เลคกิ้งดำ..รองเท้าหนังหุ้มข้อ..

หมวดอลิสอดคิดถึงใครบางคนไม่ได้..

“..ดูยังกะ..”เธอคิดในใจ.. “..วันเดอร์วูแมน..”

....

ค่ำ..

หมวดอลิสแกล้งเดินตรวจตราไปรอบ ๆ ..ในฐานะทีมรักษาความปลอดภัย..และผ่านมาทางหญิงสาวลึกลับที่จ่าประชุมอ้างว่าเป็นตำรวจสากล..

ชื่ออะไรนะ..อ้อ..เอมี่..

หมวดอลิสยิ้มให้..ก่อนจะหยุด..

“..คุณเป็นตำรวจสากลใช่ไหมคะ..ดิฉันร้อยตำรวจโทอลิสา..หน่วยอารักขาพิเศษสำนักงานตำรวจแห่งชาติค่ะ..”หมวดอลิสแนะนำตัว

หญิงสาวลึกลับยิ้มให้..

“..เอมี่ค่ะ..เจ้าหน้าที่พิเศษของอินเตอร์โพล..ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ..”

“..ตามสบายนะคะ..”

“..ค่ะ..”เอมี่ยิ้มอีก.. “..เห็นการทำงานของหน่วยอารักขาฯแล้วก็สบายใจ..”

“..ว่าแต่..”หมวดอลิสจ้องตาคมวาวของอีกฝ่าย.. “..คุณตามพวกคิงส์มาร์สอยู่ใช่ไหม..”

“.ตำรวจสากลไล่ล่าพวกมันมานาน..”เอมี่พูด.. “..แก๊งค์อาชญากรที่ลึกลับที่สุด..วัตถุประสงค์ไม่แน่ชัด..แต่ที่เราพอจะทราบ..เพชรแบล็คมาร์ส..เหมือนเป็นสัญลักษณ์ของพวกมัน..ซึ่งเราได้ข่าวว่าพวกมันก็ต้องการเพชรที่เป็นสัญลักษณ์ขององค์กรของพวกมันไม่น้อยเลยนะคะ..”

“..คุณคิดว่าพวกมันจะก่อเหตุคืนนี้หรือเปล่า..”หมวดอลิสถามความเห็น..แต่สายตาจ้องไปยังใบหน้าของอีกฝ่าย...

“..ก็เป็นไปได้ทั้งนั้นแหละค่ะ..เหมือนกับที่คุณสังหรณ์..ใช่ไหมล่ะคะ..หมวด..”เอมี่ยังคงยิ้ม

แสงประหลาดวาววับในอกเสื้อ..หมวดอลิสอดถามไม่ได้..

“..นั่นอะไรคะ..”

“..อ๋อ..มือถือค่ะ..”เอมี่พูด..ก่อนจะเสไปพูดอีกเรื่อง..

“..หมวดรู้จักตำนานของเพชรแห่งเทพเจ้าหรือเปล่าคะ..”

“..หือ..”หมวดอลิสขมวดคิ้ว..

“..แบล็คมาร์ส..บลูอธีน่า..และบลัดดี้วีนัส..”

“..ก็..”หมวดอลิสนิ่งคิด.. “..เหมือนแต่งตำนานให้เพชรดูมีค่าขึ้นหรือเปล่านี่..”

“..จะว่าอย่างนั้นก็ได้นะคะ..เพียงแต่..เพชรเหล่านี้มีอาถรรพ์ประหลาด..ซึ่งรวมถึงพลังเหนือธรรมชาติด้วย..แต่ก็ขึ้นกับคนที่ครอบครองมันด้วยเช่นกัน..”

หมวดอลิสเห็นสายตาอีกฝ่ายมีเลศนัยบางประการ..

ส่วนหนึ่งก็น่าค้นหาว่าคืออะไร..อีกส่วนหนึ่งก็เหมือนมีเสน่ห์ที่ชวนให้มองมากขึ้นอีก..

“..แหม..เสียดาย..เดี๋ยวเจอกันอีกจะให้เล่าตำนานให้ฟังนะคะ..”หมวดอสิส.. “..คุยมากคงไม่ได้.ต้องไปทำงานก่อนล่ะค่ะ..ตามสบายนะคะ..”

หมวดอลิสเดินจากไป..เอมี่ได้แต่อมยิ้ม..

หมวดสาวดูแปลก ๆ กับความรู้สึกตัวเองจริง ๆ ..

ทำไมถึงกระวนกระวายขนาดนี้..

ถ้าคุยต่อไป..สงสัยได้อยู่กับตำรวจสากลคนนี้ทั้งคืนแน่..

เธอช่างมีเสน่ห์อะไรเช่นนี้..

ในขณะที่เอมี่เปิดอกเสื้อแจ๊คเก๊ต..หยิบบางอย่างออกมา..

เหมือนเป็นมงกุฎ หรือรัดเกล้า..หรืออะไรสักอย่าง..ที่สวมศีรษะ..แต่เอมี่ไม่ได้สวม..แต่เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ๊คเก๊ต..

ข้อสำคัญ..อัญมณีสีน้ำเงินประดับอยู่อย่างสวยงาม..และมันส่องแสงออกมา..

“..บลูอธีน่ากำลังเตือนภัย..”เอมี่คิด... “..คืนนี้..พวกมันต้องปล้นแบล็คมาร์สแน่นอน..”

ก่อนจะกำหมัด..

ประกายบางอย่างส่องจากแขนใต้แจ๊คเก๊ต..

ปลอกแขนโลหะที่แวววาว...

......

งานเริ่มแล้ว...

ขั้นตอนพิธีการต่าง ๆ ดำเนินการอย่างหรูหรา..แต่มีเสน่ห์และทรงพลังยิ่ง..

แพรวพรรณในฐานะผู้บริหารไดมอนด์ดรีมจูงมือหญิงสาวคนหนึ่งในชุดราตรีหรู..และยืนเคียงคู่.

เธอคือ น้ำ..กุลณัฐ กัลย์กุล...

หญิงสาวหมวยขาว..เมื่ออยู่ในชุดราตรี..และสวมสร้อยซึ่งเพชรแบล็คมาร์สประดับอยู่..กลายเป็นความงามที่ชวนตื่นตะลึง..

หมวดอลิสในฐานะผู้ควบคุมทีมรักษาความปลอดภัย..อดมองไปบนเวทีไม่ได้..และสายตาก็เหลือบไปเห็นเอมี่ซึ่งยืนอยู่ไกล ๆ ..

สายตาเอมี่มองไปที่ศิลปินคนสวยตาไม่กระพริบ..

ช่างภาพสื่อมวลชนถ่ายรูปกับพึ่บพั่บ..ไฟแฟลชรัวอย่างไม่ปราณีสายตาของคุณแพรวพรรณและศิลปินสาวที่ชื่อน้ำ..

เอมี่ที่ยืนสังเกตการณ์ในที่ไกลรู้สึกแปลก ๆ ..

ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ..กลืนน้ำลายเมื่อเห็นผิวขาวของน้ำซึ่งสวมราตรีเกาะอกสีเหลือง..เพื่อให้โชว์สร้อยเพชรแบล็คมารส์ให้โดดเด่นขึ้น..

แก้มใส..รอยยิ้มที่ทำให้ใครหลายคนแทบจะตายไปให้ได้..

เอมี่แทบจะเคลิ้มกับความงามที่ตัวเองเฝ้ามองอยู่..สติแทบจะขาดลอยไปกับสาวน้อยแก้มใส..

แต่แล้วก็ฉุกใจคิด..

“..เพชรแบล็คมารส์ทำไมมันแปลก ๆ ..”

สีดำของเพชรมีประกายแดงเรื่อออกมา...

เอมี่ฉุกใจคิด..

“..โอว์..หรือว่า..มันเป็นไปไม่ได้..ให้ตายสิ..มันเป็นไปได้ยังไง...”

พูดจบก็หยิบรัดเกล้าสวมใส่..

ประกายสีน้ำเงินของอัญมณีที่ประดับอยู่ส่องแสงแวววาว..

ไฟดับพรึ่บ...เสียงเพลงจากเครื่องเสียงเงียบลง..

คนในงานส่งเสียงหวีดร้อง..

เอมี่ผลุนผลันออกไป..

“..พวกมันมาแล้ว..”

เธอพึมพำ..

“..พวกคิงส์มารส์...”

......

เมื่อไฟดับ..หมวดอลิสใจหายวาบ..หยิบวิทยุสั่งการอย่างรวดเร็ว..

“..ทุกคน..ทำตามแผน..ต้องให้ไฟสว่างขึ้นให้ได้..”

ตัวเองรีบถลันไปที่เวทีทั้งที่ยังอยู่ในความมืด..

หมวดอลิสแทรกตัวอย่างเร็วจนถึงคุณแพรวพรรณ..

และไฟก็สว่าง...

คุณแพรวพรรณหน้าตาตื่น...

“..น้ำ..น้ำหายไป..”

ให้ตายสิ..ถ้าศิลปินคนดังซึ่งได้รับเกียรติสวมสร้อยเพชรแบล็คมารส์หายไป..

นั่นแปลว่าเพชรหายไปด้วย..

หมวดอลิสหันไปรอบ ๆ ..

เอมี่ล่ะ..เธอก็หายไปเหมือนกัน..

หมวดอลิสรีบยกวิทยุขึ้น..

“..รีบค้นหาคนร้ายในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร..อย่าให้เล็ดรอดไปได้..”ก่อนจะนิ่ง.. “..จ่าประชุม..ขอรายงานเกี่ยวกับอินเตอร์โพลที่ชื่อเอมี่..เร็วที่สุด..”

......

กุลณัฐ กัลย์กุลย์ หรือน้ำ..

ศิลปินสาวที่กำลังตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น...

เธอรู้เพียงว่า..ช่วงนั้น..ไฟดับ..

และมีอะไรบางอย่างทำให้เธอลอยขึ้น..

ไม่เห็นอะไร..มีแต่ความมืด..

แต่ตัวลอยราวกับเหาะ..

เหมือนร่างถูกห่อหุ้มด้วยความมืด..เงาประหลาด..

และเหมือนมีอะไรบางอย่างมารัดร่าง..

ก่อนที่จะถูกกระชากจากความมืดไปสู่แสงสว่าง...

และพอตั้งสติได้..ก็พบว่า..ตัวเองอยู่บนยอดตึก..

แถมยังอยู่ในอ้อมกอดของใครคนหนึ่ง..

อะไรกันนี่วะ...

พูดไม่ออกหรอก..เพราะเหตุการณ์มันรวดเร็วจนตั้งหลักไม่ทัน..

ได้ยินแต่เสียงของคนที่โอบร่างเธอไว้..

“..อย่าคิดว่าจะชิงแบล็คมารส์กับเธอคนนี้ไปได้..”

น้ำมองไปเบื้องหน้า..เห็นเงาดำที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันแน่..

“..พวกแกคิดจะขวางคิงส์มารส์หรือไง..”เงาดำนั้นตอบ...

“..คิดว่าพวกแกเป็นอะไรวะ..”

เงาดำแค่นเสียง..โบกมือวูบ..

มีบางอย่างพุ่งปลิวมาทางนี้...

น้ำอุทานเบา ๆ ..นี่มันกระสุนปืนหรือไงนะ.

ข้อสำคัญ..มีอะไรบางอย่างนั้นพุ่งเข้าหาเธอ..

เพียงแต่ร่างที่โอบกระชับร่างเธอขยับแขน..ปัดอะไรบางอย่างนั้นกระเด็นไป..ราวกับ..

น้ำนึกถึงหนังฮีโร่ที่เคยดูมา..

วันเดอร์วูแมน..ยัยนี่คือวันเดอร์วูแมนหรือไงวะ..

น้ำได้แต่ตะลึงงันกับสิ่งที่เห็น...

แขนที่พุ่งปัดอะไรบางอย่างที่โจมตีใส่..

น้ำเห็นมันพุ่งไปปักพื้น..ใช่..มันเป็นสิ่งที่คมคล้ายมีด..แต่มีสิ่งที่เหมือนขนนกอยู่..

ขนนกหรือ..ใช่ ..ขนนกสีดำ...

“..หลบหลังฉัน.”เสียงเธอคนนั้นร้องบอก..

น้ำผละจากอ้อมกอด..ให้หญิงสาวลึกลับขวางหน้า..

และใช้สองแขนปัดขนนกใบมีดอย่างไม่หยุดยั้ง..

“..เดอะโครว์...”เธอร้อง..

ร่างดำเห็นว่าไม่มีประโยชน์ก็ขัดใจ...

แต่เสียงเฮลิคอปเตอร์ดังขึ้น...

“..แล้วเจอกันใหม่..”ร่างสีดำที่ชื่อเดอะโครว์ร้อง..ก่อนจะขยับตัวจะทะยานหนี..

หญิงสาวลึกลับสบัดมือออกไป..เชือกเส้นยาวพุ่งวาบ..พันขาเขาไว้..

“..ไม่ให้หนีหรอกน่า..”..

เดอะโครว์ขัดใจ..แทนที่จะหนีกลับทะยานเข้าหา...

“..วันเดอร์วูแมน..เธอนี่มันตื๊อจริง ๆ ..”เดอะโครว์ร้อง..

วันเดอร์วูแมน..น้ำอุทานเบา ๆ ..เฮ้ย..จริงหรือนี่..

เธอผละจากน้ำ..และปะทะกับเดอะโครว์...

เฮลิคอปเตอร์ใกล้เข้ามาแล้ว...

สปอร์ตไลท์ส่องสว่างมายังยอดตึก..

“..คนที่อยู่บนตึก..หยุดเดี๋ยวนี้..”เสียงดังจากลำโพง..และนี่คือเสียงของหมวดอลิส..

เดอะโครว์แค่นเสียง..

“..ตัวยุ่งมาขัดจังหวะเสียได้..”

พูดจบก็สบัดมือ..ขว้างขนนกติดคมมีดใส่..

วันเดอร์วูแมนได้แต่ปัดป้องด้วยปลอกแขนโลหะ..แต่แล้วก็มีเสียงอุทานออกมา..

เธอหันไปทางต้นเสียง..น้ำทรุดฮวบ..นี่มันแอบปามีดขนนกใส่น้ำตั้งแต่เมื่อไหร่..

“..พิษอีกาของฉันจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นตายในหนึ่งชัวโมง..เลือกเอา..จะจับฉันหรือจะช่วยผู้หญิง...”เสียงเดอะโครว์หัวเราะลั่น..

วันเดอร์วูแมนขบกราม..

“..บ้าชะมัด..”

“..พิษอีกาของฉันไม่มีใครรักษาได้หรอก..นอกจากเขา..และเธอต้องไปหาเขาให้เร็วที่สุด..”

เฮลิคอปเตอร์ร่อนลงต่ำ..เจ้าหน้าที่กระโดดลงมา..หมวดอลิสถือปืน..

“..หยุดนะ..อย่าขยับ..”

เดอะโครว์หัวเราะ..

ทุกคนเห็นว่าเขาก้าวไปในเงามืด..

และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย..

หมวดอลิสกับเจ้าหน้าที่ทุกคนใจหาย..แต่ก็ต้องคุมสติ..

“..เอมี่..”หมวดอลิสร้อง.. “..เธอไม่ใช่เจ้าหน้าที่ตำรวจสากล..เธอเป็นใคร.ฉันเช็คข้อมูลเธอละเอียดแล้ว..เธอปลอมเป็นตำรวจสากลมาหลอกเรา..”

เอมี่มีสีหน้าลังเล..เจ้าหน้าที่สองคนรีบไปที่ร่างน้ำซึ่งนอนสลบ..

“..อย่าแตะต้องเธอ..ให้ตายสิ..”เอมี่ร้อง.. “..ขอโทษ..ฉันไม่มีเวลาอธิบายแล้ว..”

พูดจบก็ถลันไปหาน้ำ..ผลักเจ้าหน้าที่สองคนกระเด็นไป..

หมวดอลิสเม้มปาก..

“..หยุดนะเอมี่..”

“..เธอไม่เข้าใจ..น้ำกำลังถูกพิษ..เธอจะตายในหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น..ฉันต้องช่วยเธอก่อน..”เอมี่ร้อง..ผวาเข้าหาร่างน้ำ..

“..หยุดนะ..วางน้ำลง..”หมวดอลิสยังคงดุดัน..

แต่เอมี่ไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น..

หมวดอลิสจำเป็นต้องลั่นไก..

ปัง..

เอมี่เพียงแค่ยกมือ..ปลอกแขนโลหะก็ปัดกระสุนได้..

เชือกที่ซุกในอกเสื้อพุ่งวาบ..รัดร่างน้ำยกขึ้น..

และเอมี่ก็พาร่างน้ำทะยานจากยอดตึก..

หมวดอลิสใจหาย..รีบตามติด..

แต่ร่างของเอมี่และน้ำหายไปแล้ว..

จ่าประชุมถลันเข้ามา..

“..หมวดครับ..มันเป็นไปได้ยังไง..เธอปัดกระสุนปืนได้..”

จ่าประชุมยังคงมีสีหน้าตื่นตระหนก...

หมวดอลิสเองก็ตระหนกไม่น้อย..

“..จ่า..นี่เรากำลังเจอกับวันเดอร์วูแมนหรือนี่...”

จ่าประชุมเกาหัว..

“..แต่ว่า..ศิลปินชื่อดังอย่างน้ำ กุลณัฐหายไป..พร้อมกับสร้อยเพชรแบล็คมารส์..ด้วยฝีมือของวันเดอร์วูแมน..มันน่าจะชวนให้ตกใจมากกว่านะครับหมวด..”

หมวดอลิสดูจะกลุ้มไม่น้อย..

“..นั่นน่ะสิจ่า..แล้วจะรายงานกันยังไงล่ะเนี่ย..”

จ่าประชุมอดพูดอีกไม่ได้..

“..แต่ผมว่า..ตัวการที่แท้จริงมันน่าจะเป็นไอ้ตัวดำ ๆ ที่มันหายไปตั้งแต่แรกมากกว่านะครับ..”เขาหยิบมีดที่เป็นขนนกสีดำขึ้นมา.. “..โห..นี่คมมากเลย..น่าจะมีพิษด้วย..”

“..เอาไปให้กองพิสูจน์หลักฐานตรวจก่อน..ฉันคงต้องคิดก่อนล่ะว่าจะทำยังไงต่อ..”

ก่อนจะพึมพำขึ้นอีกครั้ง..

“..ถ้าไอ้นี่มีพิษ..ที่เธอบอกว่าน้ำถูกพิษ..และต้องช่วย..มันก็ฟังขึ้นอยู่นะ..ว่าแต่..ทำไมไม่พาไปโรงพยาบาลล่ะ..”

.....

น้ำกำลังฝัน..

ความฝันของเธอนั้นล่องลอยไปสู่อดีต..สมัยที่ยังเป็นเด็กกะโปโลสนุกสนานไปวัน ๆ ..และมีฝันว่าจะต้องเป็นศิลปินนักร้อง..

จวบจนสมัครออดิชั่น..ฝึกฝน.และเดบิวต์เป็นศิลปินเป็นครั้งแรก..

มีแต่คนชื่นชม.รัก..แฟนคลับทำให้น้ำมีความสุข..

และเหนืออื่นใด..เธอได้รู้จักกับคุณแพรวพรรณ..ไฮโซสาวใหญ่..อายุไม่มากเกินไป..แต่ก็ชื่นชมชื่นชอบจนเป็นแฟนคลับอันดับหนึ่ง..

แต่ก็ไม่ได้อะไรหรอก..คุณแพรวพรรณเป็นแค่เพื่อนสนิทเราเท่านั้น..

เป็นผู้หญิงเหมือนกันจะอะไรกันมากมายล่ะ..

ว่าแต่..ทำไมจนถึงป่านนี้..เรายังไม่เห็นจะถูกใจผู้ชายคนไหนเลยก็ไม่รู้..

สนิทกับผู้ชายหลายคน..แต่ก็ไม่เคยนึกถึงอย่างอื่นนอกจากเพื่อน..

ไม่เคยทำให้หัวใจเราหวั่นไหวได้แม้แต่น้อยนิดสักคน..

หรือหัวใจมันตายด้านไปแล้ววะเนี่ย..

ว่าแต่..

ทำไมวันนี้..ถึงมีความรู้สึกอบอุ่นดีจริง..อบอุ่นแบบไม่เคยเจอมาก่อน..

ใช่สิ..ใครมันจะเคยเจอวันเดอร์วูแมน..ซึ่งจู่ ๆ ก็มากอดเราเฉยเลย..

หรือว่าเราฝันไปวะ..ฝันแน่ ๆ เลย..

ฮ่าฮ่าฮ่า..ฝันดีเชียว...

....

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า..

“..ไม่เป็นไรแล้ว..เอมี่..”เสียงชายคนหนึ่งพูด..

น้ำลืมตาขึ้นช้า ๆ ...ชายหนุ่มสีหน้าท่าทางใจดีอยู่ข้าง ๆ ...

น้ำตระหนก..แต่ก็ยังพอจะคุมสติได้..

“..นี่คือ..”

ชายหนุ่มหัวเราะ..

“..ฉันชื่อบลูม...เป็นหมอ..และไม่ใช่หมอธรรมดานะ..เป็นหมอเทพ..”

น้ำลุกขึ้นนั่ง..

หมอบลูมพูดอีกว่า..

“..เธอถูกพิษอีกา..ดีนะที่เอมี่พาเธอมาหาฉันได้ทันเวลา..ไม่งั้น.เธอคงตายไปแล้ว..”

“เอมี่..”น้ำอุทานเบา ๆ ..

หมอบลูมหลีกทาง..และหญิงสาวคนนั้นก็ยืนสง่าอยู่..

เท่ชะมัด..คนอะไรวะ..น้ำอดพึมพำไม่ได้..

แต่ก็ต้องรักษาฟอร์มไว้เล็กน้อย..

“.ขอบคุณนะคะ..”น้ำก้มศีรษะน้อย ๆ ...

ก่อนจะนึกได้..และพอเงยหน้าขึ้น..เอมี่ก็ยืนตรงหน้าเธอพอดี..

ตาโตคมวาว..แม้ดูมีรอยยิ้ม..แต่ก็จริงจัง..เข้มคม..โคตรหล่อ..

น้ำกลืนน้ำลายก่อนจะถามว่า.

“..ไอ้ตัวประหลาดนั่นเรียกคุณว่าวันเดอร์วูแมน..แต่ฉันก็เห็นคุณปัดอาวุธของมันได้ยังกะวันเดอร์วูแมนจริง ๆ ..”

เอมี่หัวเราะ..

“..เรียกฉันว่าเอมี่เถอะนะ..”

“..วันเดอร์วูแมนชื่อจริงคือไดอานาไม่ใช่หรือไง..”

เอมี่หัวเราะกับตาแป๋วแหววที่เหมือนเด็กไร้เดียงสาของน้ำ..

“.นั่นเป็นในหนังหรือคอมมิคส์..แต่มันไม่ใช่ความจริง..”

น้ำอดหลบตาที่จ้องมาหาไม่ได้..

“..แล้วความจริงคืออะไรล่ะ..ขนาดไอ้หมอนั่นมันยังเรียกคุณว่าวันเดอร์วูแมน..”

“..ก็ต้องเรียกน่ะสิ..เพราะในความเป็นจริง..วันเดอร์วูแมนไม่ใช่ชื่อของคน ๆ เดียวแบบในคอมมิคส์หรือในหนัง..”

เอมี่เชิดหน้า..

“.แต่เป็นตำแหน่ง..ซึ่งเรามีกันหลายคน..และฉันเป็นวันเดอร์วูแมนคนหนึ่ง..ทำหน้าที่อยู่ในประเทศไทยแห่งนี้..”

เธอยิ้ม..

“..และชื่อของฉันคือ..เอมี่..และมีชื่อไทยด้วย..ชื่อเอมิกา จุฑาชนะสินธุ์..มีทุกอย่างที่แสดงว่าเป็นคนไทย..เพราะที่จริง..ฉันก็เป็นคนไทยคนหนึ่งนั่นแหละ..”

.....

เครื่องดื่มสีสวยถูกรินลงในแก้ว..และวางบนโต๊ะเล็ก..

น้ำ..ศิลปินสาวหยิบเครื่องดื่มและจิบ..รสชาติไม่เลว...

หมอบลูมกับเอมี่ก็ถือเครื่องดื่มคนละแก้ว..ชูขึ้นและจิบ..

ทั้งสามนั่งที่เก้าอี้นั่งเล่น..ในห้องประหลาด..

น้ำมองไปรอบ ๆ ..

“..เรียกว่าออฟฟิศของวันเดอร์วูแมนก็ได้..”เอมี่พูดยิ้ม ๆ .. “..เพียงแต่การทำงานไม่ได้ทำแค่คนเดียว..ดร.บลูมเป็นแบ๊คอัพให้..เขาเป็นทั้งหมอ..ผู้ช่วย..หาเครื่องไม้เครื่องมือซัพพอร์ต..”

น้ำหันมามองตาคมวาวของเอมี่..

“..ตลกมากเลย..ไม่คิดว่าจะเจออะไรแบบนี้..นึกว่าวันเดอร์วูแมนจะมีแต่ในหนังหรือคอมมิคส์เสียอีก..นี่ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลยนะ..”

น้ำมีแววขี้เล่น.แม้จะเจอเหตุการณ์ที่เสี่ยงอันตรายถึงแก่ชีวิต..แต่พอผ่านพ้นแล้วก็ไม่มีอะไรแล้ว..เธอก็พร้อมจะร่าเริงได้เสมอ..นี่เป็นสิ่งที่เป็นเสน่ห์ของเธอ..

น้ำนิ่งคิดถึงข้อมูลเกี่ยวกับวันเดอร์วูแมนที่เคยอ่าน..เคยรู้มา..

“..คุณมาจากเกาะเธมีสไคร่าใช่ไหม..มีแต่ผู้หญิง..และเป็นอมตะไม่แก่..”

สายตาจ้องมองมาที่เอมี่อย่างสนใจ..

“..ถ้าจะบอกว่ามาจากโชคชัยสี่คงไม่เชื่อ..”เอมี่ทำท่าตลก ๆ ..

“..ก็น่าตลกนี่..”น้ำทำตาโต.. “..ตกลงอำหรือเรื่องจริง..”

“..อำ..จะบ้าเหรอ..วันเดอร์วูแมนมาจากโชคชัยสี่ลาดพร้าว..”เอมี่หัวเราะ.. “..เรื่องเป็นอมตะและไม่แก่ก็ไม่จริง..ส่วนเธมีสไคร่า..เป็นชื่อหน่วยงานของเรา..ที่ถูกก่อตั้งขึ้นมานานมาก..และเราไม่ได้อยู่บนเกาะ..เผอิญคนของเราในสมัยก่อนเคยปฏิบัติการณ์และโปรเฟสเซอร์มาร์สตันคนที่คิดค้นเครื่องจับเท็จได้เห็นเข้า..เขาก็เลยประทับใจ..และเอาไปสร้างคาแรคเตอร์วันเดอร์วูแมนขึ้น..เขียนเป็นคอมมิคส์ขาย..แต่งเติมจนเวอร์ไปบ้างอะไรไปบ้าง..ซึ่งเราก็พอใจที่จะให้คนทั้งโลกรู้ว่าเราเป็นแค่คอมมิคส์อเมริกา..ซึ่งในโลกของความเป็นจริงมันมีอะไรมากกว่านั้น..”

เอมี่จิบเครื่องดื่ม..

“..มันก็ดีเหมือนกัน..เพราะท้ายที่สุด..คำว่าวันเดอร์วูแมนก็เลยเป็นคำที่เราเรียกหาสำหรับคนที่ทำหน้าที่เหมือนอย่างฉัน..หรือคนอื่น ๆ ทั่วโลกนี่แหละ..และอีกอย่างนะ..เธมีสไคร่าไม่ได้มีแต่ผู้หญิง..เพียงแต่คนที่ทำหน้าที่วันเดอร์วูแมนต้องเป็นผู้หญิงเท่านั้นเอง..มันเกี่ยวกับเทคนิคนิดหน่อย..”

น้ำนึกสนุก..

“..แล้วพวกคุณทำหน้าที่อะไรล่ะ..”

“..หน้าที่ของเราคือ..ขัดขวางใคร..หรืออะไรบางอย่างที่ก่อความวุ่นวายให้โลก..ด้วยอำนาจลึกลับที่คนทั่วไปอาจจะอยู่นอกเหนือการรับรู้..เช่น..เทพเจ้า..หรือเอเลี่ยน..หรือพลังพิเศษต่าง ๆ ...”

น้ำดูจะขำ..

“..จะให้ฉันเชื่อเรื่องอะไรพวกนี้น่ะหรือ..”

“..มันไม่น่าเชื่อ..ใช่..”เอมี่หัวเราะ.. “..ก็ไม่อยากจะให้เชื่อหรอก..เพียงแต่..อยากให้รู้ไว้เท่านั้น..”

“..แล้วไม่กลัวฉันจะเอาไปบอกใครหรือไง..”น้ำตาคมวาวมองมาที่เอมี่..ไม่รู้ว่ามองทำไมเหมือนกัน..

แต่เจ้าของตำแหน่งวันเดอร์วูแมนกลับหลบตาเขิน ๆ ...

“..คุณไม่ใช่คนแรกที่เราคุยเรื่องนี้ให้รู้..”เอมี่รู้สึกปั่นป่วนกับสายตาประหลาดของน้ำ..ยัยศิลปินคนนี้..ทำไมมันไม่เหมือนใครจริง ๆ

แต่เอมี่ก็ยังยิ้มได้..

“..แปลกใจไหม..ทำไมไม่มีใครพูดเรื่องของฉันออกมา..”

“..ก็น่าแปลกเหมือนกัน..”น้ำพยักหน้าเห็นด้วย..

“..เพราะหลังจากคุยกันจนรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้ว..คน ๆ นั้นก็จะลืมทุกอย่างจนหมดน่ะสิ..”

น้ำชักเอะใจ..

“..เอ๋..”

ไม่ทันได้ทำอะไร..เชือกประหลาดก็เลื้อยจากร่างของเอมี่มารัดร่างน้ำไว้..

ประกายแสงจากเชือกทำให้น้ำรู้สึกร้อนวูบวาบ..

“..บ่วงบาศก์ทำให้พูดความจริงใช่ไหม..”น้ำยังคงคิดถึงข้อมูลของวันเดอร์วูแมน..

“..ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า..มันแค่ทำให้ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่..และมันต้องใช้คู่กับไอ้นี่..”

เอมี่แตะที่รัดเกล้าที่มีอัญมณีสีฟ้าประดับอยู่...เป็นทำนองอธิบาย..

“..ทุกอย่างที่เธอคิด..ฉันจะรู้..เอ่อ..”เอมี่อุทานเมื่อเห็นความคิดของน้ำถนัด..

หน้าของเอมี่แดงอย่างไม่มีเหตุผล..

ดร.บลูมที่อยู่ใกล้.ๆ กลับถามว่า..

“..อะไรหรือเอมี่..”

“..ยัย..ยัยบ้า..”เอมี่หน้าแดง...เมื่อเห็นความคิดของน้ำได้ถนัด..

“..หือ..น้ำเค้าเป็นศิลปิน..เค้าจะคิดอะไรได้..”ดร.บลูมดูจะไม่เข้าใจ..

“..บ้า..ศิลปินบ้าน่ะสิ..ลามก..”

น้ำยังคงมองเอมี่ไม่วางตา..ดวงตาของเธอเป็นประกาย..อมยิ้มเล็กน้อย..

แถมมองที่หน้าอก..มองที่ขา..บั้นท้าย..

ความคิดของน้ำทำให้เอมี่ที่เป็นวันเดอร์วูแมนเหลืออด..

“..นอกจากจะเห็นความคิดแล้วจะสามารถทำย้อนกลับคือ..ควบคุมความคิดได้ด้วย..ดีล่ะฉันจะทำให้เธอลืมให้หมดว่า..ยัยบ้าเอ๊ย..ยัยนักร้องลามก..ลืมซะ..”

น้ำกลับหัวเราะ..

“..ก่อนฉันจะลืม..ขอร้องนะ..”

“..อะไร..”เอมี่ยังหงุดหงิดกับความคิดของน้ำที่ตัวเองได้เห็นผ่านไอเทมพิเศษของวันเดอร์วูแมน..

“..ถ้าชีวิตนี้ได้จูบวันเดอร์วูแมนสักครั้ง..คงจะเป็นความฟินในชีวิตทีเดียว..”

บ้าบ้าบ้า..เอมี่คิดในใจ..

แต่ความคิดที่น้ำคิดในเวลานี้..หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเอมี่มากขึ้นทุกที..คิดอะไรวะ..มันเริ่มมากขึ้นแล้วนะ..คิดอะไรอย่างนี้..เฮ้ย ๆ ๆ ...

แล้วทำไมเราถึงมีปฏิกริยากับความคิดของยัยศิลปินตัวแสบนี่ด้วย..เราเป็นวันเดอร์วูแมนนะ..

ความคิดพิเรณของยัยศิลปินตัวแสบ..คือได้ลูบไล้..กอดจูบไปทั่วร่างของวันเดอร์วูแมนเอมี่คนนี้..

แค่คิด..และเราเห็นจากความคิดเท่านั้น..ทำไมมันถึงรู้สึกเป็นจริงเป็นจัง..บ้า..บ้า..บ้า..

น้ำถลันลุกขึ้น..ปราดเข้าใกล้..และเอาปากชนแก้มเอมี่..ทำให้เอมี่ตกใจถึงกับผงะ..

แต่น้ำก็จูบที่ริมฝีปากเธอจนได้..

“..ยัยบ้า..ลืมเรื่องราวที่เกี่ยวกับฉันให้หมด..ลืมไปได้แล้ว..ลืมไปเลย.แล้วก็หลับไปด้วย...”เอมี่เบือนปากหนีพร้อมกับออกคำสั่ง..

น้ำหลับตาพริ้ม..แก้มใสยังคงอยู่ไม่ห่าง..ลมหายใจแผ่วพลิ้วอุ่นระอุ..

ก่อนจะผงะออกมา..นั่งที่เก้าอี้อีกครั้ง..ดวงตาปิดสนิท..เหมือนกำลังฝันดี...

ดร.บลูมที่กำลังตกตะลึง..รีบเข้ามาใกล้..เอมี่บังคับเชือกที่รัดร่างน้ำให้คลายออก..และเก็บไว้ในอกเสื้อแจ๊คเก๊ตเหมือนเดิม..

หลังมือเอมี่ปาดที่ปากกับแก้ม..ลิปสติกสีแดงของน้ำยังคงเปื้อนเปรอะ..

ดร.บลูมครางเฮ้อ..

“..ไม่เป็นไรนะเอมี่..”

“..บ้า..บ้าที่สุดเลย..”เอมี่ทำท่าเหมือนผู้หญิงที่ถูกผู้ชายขโมยจูบ.. “..บ้า..บ้า..บ้า..”

“..คงมีแต่ยัยนี่แหละที่ทำอะไรแบบนี้..”ดร.บลูมหัวเราะหึ ๆ ... “..เอาล่ะ..คงเหมือนกับรายอื่น ๆ นะ..พาไปคืนที่เดิมเถอะ..เอมี่..”

“..แล้วเพชรแบล็คมาร์สล่ะพี่บลูม..”เอมี่อดมองยัยแก้มใสที่นั่งหลับอยู่ไม่ได้..

“..พี่เอาข้อมูลจากเพชรมาครบแล้ว..”ดร.บลูมพูด.. “..ก็ส่งคืนไปพร้อมกันได้เลย..เราจะได้ไม่ผิด.เพราะเราไม่ได้ขโมย ..” ดร.บลูมหยิบสร้อยเพชรเดินมาที่น้ำซึ่งกำลังนั่งหลับ..และจะสวมให้..

“..พี่บลูม..”เอมี่ร้อง..

“..มีอะไรหรือ..”ดร.บลูมงงงวย..

“..ขอ..ขอให้ฉันสวมให้เธอได้ไหม..”

“..อ๋อ..”ดร.บลูมงง ๆ .. “..ได้สิ..”

ก่อนจะยื่นสร้อยเพชรให้..

เอมี่รับมา..และนั่งลงตรงหน้า..

คนตรงหน้ายังหลับตาพริ้มเพราะคำสั่งของเชือกที่มีอำนาจอาถรรพ์..

ไม่ใช่แค่หลับ..แต่เธอลืมทุกอย่างไปหมดแล้ว..

ลืมว่าเคยพบเรา..วันเดอร์วูแมนที่ชื่อเอมี่...

เสียดายจัง..เอมี่รำพึงในใจ..

ก่อนจะคล้องสร้อยให้..

เหมือนดร.บลูมจะรู้ความรู้สึกของเอมี่..ตามประสาคนที่ร่วมงานกันมานาน..

“..น้ำยังหลับอยู่นะ..ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น..และเธอก็ควรจะลืมทุกอย่างตามอำนาจพลังของบลูอธีน่าด้วย..”

เอมี่จับที่แก้มของน้ำ..อดรำพึงไม่ได้..

“..ทำไมถึงสวยอย่างนี้..”

“..ไม่ใช่สวยหรอก..เอมี่..เธอหล่อต่างหาก..ขนาดใส่ชุดราตรีจัดเครื่องเต็มแบบนี้..ยังดูหล่อเลย..”

เอมี่เอียงคอ..ก่อนจะประทับริมฝีปากลงไป...

นานจนผละออก...ดร.บลูมดูขำ..

“..ตลกจัง.ตอนเค้าจูบ..เธอทำท่ารังเกียจน่าดู..แต่พอจูบเอง..แหม..อินเชียว..”

เอมี่เป่าปาก..

“..พอได้อรรถรสนะพี่บลูม..ได้แค่นี้..”

“..ขำ ๆ เนอะเอมี่..”ดร.บลูมเหมือนเตือนสติ..

เอมี่ลุกขึ้น..ยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะถอนหายใจ..

....

หมวดอลิสกำลังเครียดและแทบจะคลั่ง..

การปล้นเพชรแบล๊คมาร์สเมื่อคืนมันอุกอาจจนแทบจะรับไม่ไหว..

ในห้องทำงาน..

หมวดอลิส..ผู้การแมคผู้บังคับบัญชาโดยตรง..คุณแพรวพรรณ..ยังคงเครียดกันอยู่..

และคุยกันตั้งแต่เกิดเรื่องยันเช้า...

“..เรารับปากนะครับ..”..ผู้การแมคพูดกับคุณแพรวพรรณ.. “..ทั้งคุณน้ำและเพชรแบล็คมาร์ส..เราจะพยายามติดตามให้พบให้ได้เร็วที่สุด..คุณกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ..”

“..ใครมันจะไปพักลง..เพชรมูลค่าเป็นร้อยล้าน..แถมยังศิลปินสาวที่มีชื่อเสียงโด่งดัง..เพื่อนสนิทของฉันทั้งคนนะคะ..ผู้การ..”คุณแพรวพรรณเหลืออด..

“..เราจะพยายามตามวันเดอร์วูแมน.....”หมวดอลิสพูดแต่ไม่ทันจบ..แต่ถูกผู้การแมคตบโต๊ะตัดบท..

“..นี่คุณยังเอาเรื่องเหลวไหลมาพูดอีกหรือ..หมวดอลิส..”

ใช่..เรื่องมันเหลือเชื่อ..ใครจะไปเชื่อ..นอกจากต้องตามหาเธอให้เจอ..เอมี่..

เสียงประตูเปิด..จ่าประชุมตาเหลือกเข้ามา..

“..ขอโทษครับ..”

“..มีอะไร..”หมวดอลิสถาม..

“..คุณน้ำครับ..”

ทุกคนตาเหลือก..

“..มีอะไร..”ผู้การแมคถามเสียงเครียด.และนึกถึงเรื่องอกุศล... “..อย่าบอกนะว่าเธอ..”

“..เธอเข้ามาที่นี่..ถามหาคุณแพรวพรรณ..และซื้อโจ๊กซื้อปาท่องโก๋มาฝากเจ้าหน้าที่ทุกคนครับ..”

หมวดอลิสครางอา..

“..จริงหรือ..”

“..ครับ..ไม่มีอาการบุบสลายใด ๆ ..แถมยังร่าเริงผิดปรกติด้วยซ้ำครับ..”

“..เพชรแบล็คมาร์สล่ะ..”ผู้การถามเสียงเครียด..

“..ก็ใส่มาด้วยครับ..อยู่ในสภาพสมบูรณ์ดี..เหมือนไม่เกิดอะไรขึ้นเลยครับ..”

จ่าประชุมพูดจบ..ก็ต้องหลีกทางเพราะประตูห้องเปิดอีกครั้ง..

ร่างในชุดราตรีสีเหลือง..ผิวขาว..สดใส..แก้มใส..เสียงแหบห้าวก้าวเข้ามา..มือถือถุงโจ๊กและปาท่องโก๋..

ที่สำคัญ..คอยังสวมสร้อยเพชรดำแบล็คมาร์ส...

“..สวัสดีค่ะทุกคน..คุณแพรว..คุณอยู่ที่นี่เอง..มากินโจ๊กกันเร็ว..มากินกันค่ามากินกันทุกคน..”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #18 May_krittiya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 09:58

    แหม ... เอ(ม)มี่ คิคิ


    นี่น้องเมย์เองจ้ะ

    #18
    1
    • #18-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 1)
      18 มิถุนายน 2561 / 23:48
      เจ้าข้าเอ๊ย มือฟิคเอมน้ำระดับตัวแม่มาแล้ว ใครเป็นแฟนฟิคเอมน้ำต้องอ่านฟิคผัวทาสนะเจ้าคะ เมย์รับประกันคุณภาพ
      #18-1
  2. #6 canayo (@s5604062616306) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 01:21

    ความกวนความมึนนี่ได้โล่อ่ะถูกต้องแล้ว คนอื่นตกใจแทบตาย 555555555555

    #6
    0
  3. #5 Mookbe (@Mookbe) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 13:54

    สนุกมากเลยตอนแรกมาก็สนุกมากแล้ว รอตอนต่อไปเลยไรท์

    #5
    0
  4. #4 Deknoy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 10:36

    หลงรักศิลปินแล่วอ่ะดิ

    #4
    0
  5. #3 NOI (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 10:11
    จะหล่อหรือสวยดีคร้าน้าม  วันเดอวูแมนเอม  
    #3
    0
  6. #1 0_0 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 21:13

    คุณตำรวจจจ มีโจรลักหลับหนึ่งอัตราค่ะ

    #1
    0