ตอนที่ 3 : มาร์ส อธีน่า วีนัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 771
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    17 มิ.ย. 61


เวลานี้…สถานการณ์เหมือนคับขันแปลก ๆ …เพราะเอมี่เหมือนจะช็อตไปกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นในเวลานี้…

“..เฮ้..คุณ ..คุณ..เป็นไรไป..”น้ำยังคงถามด้วยความเป็นห่วง..

เอมี่เริ่มตั้งสติ..บังคับเชือกคลายรัดร่างแมวทำให้อารมณ์ที่คุคั่งภายในเริ่มสงบลง..

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น..

เอมี่หยิบโทรศัพท์จากอกเสื้อ..รับสาย..

“..พี่พูม เอ๊ย พี่บลูม..”เอมี่เหมือนเบลอนิด ๆ …

“..เป็นไรหรือเปล่า..”เสียงดร.บลูมดูจะเป็นห่วง.. “..พี่เห็นพวกมันเป็นสิบล้อมบ้านน้ำไว้แล้ว..”

เสียงโทรศัพท์แม้จะไม่ได้เปิดสปีคเกอร์โฟน..แต่น้ำซึ่งเข้ามาใกล้ขนาดนั้นได้ยินถนัด..

เอมี่เม้มปาก..

“..เอาไงดีพี่บลูม.”

“..เธอต้องหนีนะเอมี่..ฉันรู้ว่าถ้ามีแค่เธอตามลำพัง…ไอ้พวกนี้มันก็ไม่เท่าไหร่..แต่หากมีน้ำให้เธอต้องพะวง..เธออาจจะพลาดท่าได้..ข้อสำคัญ..ไม่ใช่มีแต่เดอะโครว์ที่คอยเล่นงานเธอ..แต่เจ้าไดมอส..มันก็มาด้วย..”

เอมี่สยิวกาย..

“..ตายโหงล่ะ..”

“..ใช่ ๆ ๆ ..พวกมันเหมือนจะต้องจัดการภารกิจให้สำเร็จ..ซึ่งมอง ๆ แล้วก็ไม่พ้นที่จะเกี่ยวข้องกับน้ำค่อนข้างแน่..”

เสียงน้ำโวยวาย..

“..เฮ้ ๆ ๆ ..นี่ชั้นไปเกี่ยวอะไรกับไอ้พวกนี้ล่ะ..ชั้นเป็นแค่ศิลปิน..เป็นไอดอล..ไม่เคยทำผิดคิดร้ายอะไรกับใครเลยนะ..นี่จะมาพังบ้าน..มาจับตัวฉัน..แล้วก็ขโมยกางเกงนอนอีก..มันจะมากไปแล้วนะ..”น้ำพอโวยวายก็โยงมั่วไปหมด..

เอมี่เอามือปิดปากน้ำ..ก่อนจะระล่ำระลักพูด..

“..พี่บลูม..เอาไงดี..”

“..ต้องพาน้ำหนีก่อนนะ..มันจะบุกแล้ว..”

“..หนีไปไหน..”

“..ไปที่รถ..แล้วค่อยว่ากันอีกที..”

“..รถหรือ..”

“..ใช่..หาทางไปที่รถให้ได้..”

เอมี่วางสาย..

เสียงมีดขนนกกระทบกับโซฟาเงียบลงชั่วขณะ…

เอมี่หันมาทางน้ำ..

“..ขี่หลังฉันได้ไหม..”

“..คุณจะทำอะไร..”

“..พาเธอหนีไง..”

“..ทำไมฉันต้องหนี..”

“..ก็ไม่รู้..แต่ถ้าอยู่ตรงนี้..พวกมันฆ่าเราแน่..”

“..แล้ว..”น้ำเกาหัว..กอดเยาวฮันแน่น.. “..หนีไปไหนล่ะ..”

“..เอาน่า..หนีก่อน..”

เอมี่ลุกขึ้น..ยกโซฟาอย่างง่ายดายเหมือนยกลังเปล่า..น้ำขี่หลังเอมี่ตามคำสั่ง..เอมี่ชะงักเล็กน้อยกับมือของน้ำที่แปะหน้าอกเธอพอดี..

“..ทำอะไรน่ะ..”

“..ขอโทษ..มันไม่ถนัด..อิเยาว์..”น้ำเรียกแมวตัวเอง..มันกระโจนผลุงมาขี่หลังน้ำอีกทีอย่างว่าง่าย..

เอมี่เม้มปาก..

“..เอามือออกไปจาก..เอ้อ..จาก..จากนมฉันได้แล้ว..”

“..จ้า..”น้ำเหมือนจะกลัวมากกว่าจะมาคิดอะไรแบบนั้น..

“..หลับตานะ..”เอมี่ร้อง..ก่อนจะวิ่งไปที่หน้าต่าง..โถมทลายออกไปทั้งสองคนหนึ่งแมว..ใช้โซฟาป้องกันตัวเองจากการระดมยิงมีดขนนกใส่…

น้ำรู้สึกเหมือนร่างลอยขึ้น..สายฝนกับลมไม่ปะทะหนักหนาเท่าที่ควร..เพราะเอมี่แบกโซฟาบังไว้..

ถ้าหากน้ำลืมตาเห็นอะไรบางอย่างได้จะตกตะลึง..เพราะหญิงสาวสวยคล่องแคล่วและแข็งแรง..แบกโซฟาไว้ป้องกันตัว..และมีหญิงสาวอย่างน้ำขี่หลัง..พร้อมทั้งมีแมวอีกตัวขี่หลังน้ำอีกที..

และเอมี่ก็พาคนกับแมว..ทะยานร่างขึ้นท้าสายฝน..ถ้าไม่ใช่วันเดอร์วูแมนคงทำแบบนี้ไม่ได้แน่..

เงาดำปราดเข้ามา..เอมี่ใจหาย..นี่คือเดอะโครว์..

เธอได้แต่เหวี่ยงโซฟาเข้าปะทะกับเงาดำนั้น..

เสียงโครม..โซฟายาวพังคามือเอมี่ด้วยพลังที่เหนือมนุษย์ของทั้งสองคน..

และเงาดำของเดอะโครว์ปะทะกับวันเดอร์วูแมนที่มีหนึ่งคนหนึ่งแมวอยู่ข้างหลัง..

“..บ้าชะมัด..”เอมี่อุทาน..ท่าทางคงถูกพัวพันไว้จนกำลังเสริมของพวกมันมาถึงแน่นอน..

เงาสีทองพุ่งจากอกเสื้อ..ทะลุร่างเดอะโครว์..จนร่างร่วงหล่นจากฟากฟ้า..

มีแต่ต้องบังคับให้เชือกสีทองแห่งอธีน่านี่แหละจัดการให้..

เชือกที่มีคุณสมบัติเคลื่อนไหวได้ตามความต้องการ..แข็งและอ่อนได้ดังปราถนา..

พอมันพุ่งออกมา..ก็อยู่ในสภาพแข็งเป็นเหล็กกล้า..ทะลุร่างของเดอะโครว์..จนไม่สามารถต่อสู้ได้อีก..

เอมี่พุ่งร่างฝ่าสายฝน..เปียกปอนทั้งตัวเอง..น้ำ..และแมวเยาวฮัน..

มีคนหลายคนพุ่งเข้าสกัด..แต่เอมี่ใช้เชือกสีทองรัดเหวี่ยงแต่ละคนออกไปจนพ้นทาง..

มีเงาร่างประหลาดฝ่าเงาฝนมาทางด้านหลัง..

เป็นใครที่เอมี่ไม่อยากจะเจอตอนนี้เลย..

เพราะนี่คือผู้นำระดับสูงของพวกคิงส์มารส์..

ถ้าถามว่าใครที่เหล่าหน่วยวันเดอร์วูแมนได้รับคำสั่งให้หลีกเลี่ยงการปะทะมากที่สุดหากจะต้องเผชิญหน้า..ก็คงจะเป็นผู้นำระดับสูงทั้งสองที่ชื่อไดมอสกับโฟบอสขององค์กรคิงส์มารส์นี่แหละ..

เพียงแค่ไดมอสเข้ามาคนเดียว..ก็ท่าทางจะรับมือไม่ไหวแล้ว..

ร่างเอมี่ยังคงทะยานลอยไปในอากาศ..

แต่ร่างของไดมอสก็ใกล้เข้ามา..เร็วและทรงพลังกว่าเดอะโครว์หลายสิบเท่า..

เสียงคำรามปานฟ้าร้อง..

“..ส่งตัวผู้หญิงคนนั้นมา..วันเดอร์วูแมน..อย่าให้ฉันต้องฆ่าเธอเหมือนวันเดอร์วูแมนคนอื่น ๆ ที่ฉันเคยฆ่ามาแล้ว..”

น้ำใจหาย…แต่ก็อดปากดีไม่ได้..

“..แน่จริงก็เข้ามาสิวะ..แล้วแกจะมาจับฉันไปไหน..ทำไม..ฉันไปทำอะไรให้แก..หรือว่าแกเป็นค่ายเพลงคู่แข่ง..มันก็ไม่น่านะ..เพราะถ้าอยากจะให้ฉันไปร้องเพลงให้ก็พูดดี ๆ ก็ได้..หรือจะให้ขึ้นคอนร่วมก็ไม่มีปัญหา..เชอรีนยังมาขึ้นงานคอนน้ำเนสท์ได้เลย..ทำไมจะให้ฉันขึ้นคอนด้วยไม่ได้..หรือแกจะเป็นพวกโอตะ..เฮ้ยไม่เอาน่า..ต้นสังกัดฉันเค้ายังเอา BNKไปโฆษณาคลื่นมือถือของเค้าเลย..จะมาโกรธแค้นอะไรขนาดนั้น..เหวอ..”

ร่างของเอมี่หรือวันเดอร์วูแมนประจำประเทศไทยหักหลบไปอีกทาง..เพื่อหลบรอดการคร่ากุมของไดมอส..

เชือกสีทองพุ่งรัดถังขยะข้างทางเหวี่ยงไปหาไดมอสเพื่อสกัดไว้..และตนเองก็ทะยานไปที่หลังคาบ้านหลังหนึ่ง..ยืนหยัดแน่วแน่..

“..เข้ามา..ไดมอส..”

ไดมอสยืนอย่างน่ากลัวท่ามกลางสายฝน..

เอมี่ถือเชือกสีทอง..อาวุธส่วนตัวของเธอ..

ไดมอสเป็นชายร่างใหญ่..แต่อย่าเห็นว่าตัวใหญ่แล้วจะเชื่องช้า..เพราะที่ผ่านมา..ก็ถึงกับไล่กวดวันเดอร์วูแมนเกือบทัน..

และถ้าหากเอ่ยชื่อเป็นภาษากรีกแบบนี้..คงนึกถึงชายในชุดนักรบกรีกน่ากลัว ๆ ..แต่ไดมอสกลับสวมชุดสูทดำเนคไทดำ..เหมือนตัวเอกหนัง Men In Black

แค่นี้ก็รู้สึกถึงความน่ากลัวจนขนลุกได้..

เอมี่รู้สึกประหลาด..

ก่อนจะก้มดู..

มือของน้ำที่ขี่หลังแปะที่หน้าอกทั้งซ้ายขวา..แถมยังกุมแน่น..

“..ทำบ้าอะไรของเธอ..”เอมี่แม้จะคับขัน..แต่ก็อดหน้าแดงไม่ได้..

“..ขอโทษ..ฉัน..ฉันกลัว..เมื่อกี้เธอก็หักหลบจนหวาดเสียว..ต้องหาที่เกาะ..”

“..มาเกาะอะไรกับหน้าอกฉัน..”

“..ขอโทษนะคุณเอมี่..ฉันกลัว..ไม่รู้หรอกว่าจะเกาะอะไรไปบ้าง..”

“..ตอนนี้ทำมากลัว…เมื่อกี้ล่ะปากดี..”

“..เค้าเรียกปากมีแต่ไม่ดีที่ใจ..”

“..ปากดีไม่มีที่ไปไม่ใช่หรือ..”

“..เลี่ยง ๆ หน่อยสิ..เดี๋ยวโดนฟ้อง..”น้ำค้อน.. “..เออ..ไม่จับก็ได้..ผู้หญิงอะไร..นมต่ำ..จับยากชะมัด..”

เอมี่เม้มปาก..อยากจะด่า..แต่แล้วน้ำก็ร้องลั่น..

“..มันมาแล้วเอมี่..”

ร่างในชุดสูทดำของไดมอสทะยานเข้าหาและกำหมัดเตรียมจะต่อย…

ระยะห่างพอสมควร..จากพื้นถนนถึงหลังคาบ้าน…แต่ก็กระโจนพรวดเดียวเกือบถึงตัว..

เอมี่กระทืบเท้า..เสียงกระเบื้องใต้เท้าร้าวดังกร๊อบ..ก่อนจะเหวี่ยงเชือกไปยังเสาสูงที่หมายตาไว้..

และเชือกก็ดึงร่างเอมี่..น้ำ..กับแมวโยนไปอีกทาง..

ไดมอสใจหาย..ร่างร่อนลง…เท้าสัมผัสหลังคาที่เอมี่อยู่เมื่อสักครู่..และกระเบื้องที่ร้าวทำให้รับน้ำหนักเขาไม่ไหว..ถึงกับร่วงโครมทะลุหลังคาลงไปในบ้าน..

นี่เป็นแผนของเอมี่..วันเดอร์วูแมนคนหนึ่งที่เฉลียวฉลาดที่สุด...

เอมี่พาร่างน้ำและเยาวฮันร่วงลงใกล้กับรถคันที่เธอมากับดร.บลูม..

ประตูรถเปิดทันทีที่ร่างเอมี่ใกล้รถ..ดร.บลูมคงช่วยบังคับด้วยรีโมทระยะไกลให้..

“..ขึ้นรถ..น้ำ..”เอมี่สั่ง..

แต่น้ำยังทำตัวอ้อยอิ่ง..

“..ขอขี่หลังอีกสักพักไม่ได้หรือไง..”

“..บ้า..นี่มันเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน..ยังจะ..”เอมี่หัวเสีย..แต่แล้วก็รู้สึกสะท้านร่าง..เพราะน้ำลงจากหลังเธอแล้ว..

ก่อนลงยังจะมาจับหน้าอกเอากำไรอีก..

แต่นั่นน่ะเรื่องเล็ก..

เพราะตลอดระยะเวลาความเป็นความตาย..การได้มีใครสักคนอย่างน้ำอยู่ใกล้ ๆ .ทำไมมันถึงวิเศษอย่างนี้..

จะมีโอกาสอย่างนี้อีกหรือเปล่านะ..

ขี่หลัง..แอบแต๊ะอั๋ง..ไม่รู้ล่ะว่าทำไปเพราะอะไร..แต่มันทำให้เรามีกำลังใจจนจัดการเจ้าไดมอส..คนที่เคยฆ่าวันเดอร์วูแมน..คนในหน่วยเดียวกับเรามาแล้วหลายคน..

เมื่อน้ำลงจากหลัง..มันก็เหมือนกับกำลังใจพวกนั้นมันหายไปไหนก็ไม่รู้..

คิดมากไปหรือเปล่านะ..

ชั่วระยะเวลาพริบตาเดียว..ความคิดและความรู้สึกของเอมี่ดูหลากหลายประเดประดังกันมา..

น้ำมุดร่างพร้อมทั้งอุ้มเยาวฮันขึ้นไปในรถ..

เอมี่รีบประจำตำแหน่งคนขับ..และรถก็สตาร์ทเอง..

วิทยุในรถดังขึ้น..

“..เอมี่..รีบไป..ไดมอสมันกำลังจะตั้งหลักได้..”

“..ค่ะ..พี่บลูม..”

เอมี่หักพวงมาลัย..รถคันนั้นพุ่งฝ่าฝนไปอย่างรวดเร็ว..ออกจากหมู่บ้านแห่งนั้น…

ฝนเริ่มซาแล้ว..

น้ำลูบหน้าลูบตา..แล้วก็หอมเยาวฮันไปด้วย..การต่อสู้ท่ามกลางสายฝน..ทำให้ทั้งเอมี่และน้ำเปียกปอนไปหมด..

เอมี่ขับรถและคุยกับดร.บลูมทางวิทยุ..

“..ชัดแล้วนะเอมี่..พวกมันต้องการน้ำ..แต่ฉันยังไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงต้องการน้ำด้วย..”ดร.บลูมพูด..

เอมี่ขับรถพลางพูดพลาง..

“..พี่บลูม..น้ำไม่ได้ถูกอำนาจของเชือกบลูอธีน่าลบความจำ..”

น้ำหูผึ่ง..

“..แม่คุณ..แม่วันเดอร์วูแมน..ตกลงจะนินทาอะไรกันต่อหน้าต่อตาอย่างนี้ล่ะจ๊ะ..”

เสียงดร.บลูมโวยวาย..

“..เฮ้ย..เป็นไปได้ยังไง..ไม่มีทางหรอก..เอมี่..เธอก็รู้ดีนี่ว่า..เชือกทองคำแห่งบลูอธีน่า..อาวุธของวันเดอร์วูแมนทุกคน..มันมีพลังแค่ไหน..เอาง่าย ๆ ..นี่ฉันอยู่บ้านยัยตั๊กแตนได้..เพราะเธอใช้เชือกแห่งบลูอธีน่าทำให้ทุกคนคิดและทำตามที่เราต้องการให้เป็น..ยัยศิลปินคนนั้นดู ๆ ก็ไม่เห็นมีอะไร..นอกจากติงต๊องไปวัน ๆ ..”

เสียงน้ำตวาด..

“..จะเม้ามอยอะไร..ก็ให้ลับหูลับตาหน่อยได้ไหมหมอบลูม..”

เสียงดร.บลูมอุทานออกมา..

“..จำฉันได้ด้วย..”

“..จำได้สิ..ก็เป็นคนรักษาฉันจากพิษของไอ้อีกาบ้าอะไรนั่นไม่ใช่หรือไง..”น้ำเหมือนไม่พอใจ..

ดร.บลูมเหมือนบ่นอะไรงึมงำสักอย่าง..

เอมี่อดพูดไม่ได้..

“..เอาไงต่อ..พี่บลูม..ต้องพาน้ำไปในที่ปลอดภัยก่อนนะ..พวกมันลองตามมาถึงบ้านน้ำ..แปลว่า..สถานที่สำคัญที่น้ำจะไป..พวกมันก็ต้องรู้และน่าจะส่งคนคอยดักไว้หมด..”

“..งั้นไม่มีทางเลือก..”

เหมือนดร.บลูมจะตัดสินใจเด็ดขาด..พูดอีกว่า..

“..พาไปที่เซฟเฮาส์ของเรา..ฉันจะแจ้งเธมีสไคร่า..และรายงานเรื่องทั้งหมด..ลองไดมอสมาลงมือเองแบบนี้..แสดงว่า..เรื่องที่เราเผชิญ..อาจจะร้ายแรงกว่าที่เราจะรับมือไหวนะ..อาจจะต้องให้วันเดอร์วูแมนคนอื่นมาช่วยเธอแล้วล่ะเอมี่…”

น้ำอดโวยวายไม่ได้…

“…อ้าว…แล้วหนูจะทำไงต่อล่ะคุณหมอ…จะให้ไปอยู่เซฟเฮาส์นานแค่ไหน…งานหนูมีนะคะ…งานคอนฯนันเนสท์น้ำ…พิธีกรมิวสิคท้อป15…แล้วก็ทำเพลงใหม่อีก…คอยฟังนะ…เพลงไม่สมศักดิ์หมี…”

“…เลือกเอานะน้อง…งานกับชีวิต…เมื่อกี้ก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าจะตายกันอยู่แล้ว…แต่ไม่ต้องห่วงหรอก…เดี๋ยวจะหาทางออกเรื่องงานให้…ช่วงนี้พักที่เซฟเฮาส์ให้สบายเถอะ…เอมี่จะไปดูแลเธอ…ระหว่างนี้จะสืบเรื่องไปด้วยว่าพวกมันต้องการตัวเธอไปทำไม…”

เอมี่นิ่งคิด…

“…พี่บลูม…สังหรณ์ว่า…อาจจะเกี่ยวกับสิ่ง ๆ นั้น…น้ำอาจมีความเกี่ยวข้องก็ได้…เพราะจากข้อมูลที่รู้มา…มีแต่สิ่งนั้น…ที่จะทำให้เพชรแบล็คมารส์…เปลี่ยนเป็นสีแดงได้…”

เอมี่พูดอย่างมั่นใจ…

“…ฉันจำได้นะพี่บลูม…ตอนที่น้ำใส่สร้อยแบล็คมารส์…มันส่องประกายสีแดงออกมาด้วย…”

ดร.บลูมครางอย่างวิตก…

“…หรือเธอจะหมายถึง…”

“…ใช่พี่…เพชรบลัดดี้วีนัส…”

“…ถ้าอย่างนั้นล่ะก็…เรื่องใหญ่เลยนะเอมี่…”

เหมือนดร.บลูมจะนิ่งไป…

“…เพชรเทพเจ้าที่สาปสูญ…พลังแห่งบลัดดี้วีนัสที่ชนะพลังเพชรบลูอธีน่าของพวกเราได้…”

………

รถเก๋งที่ล้ำยุคแต่ถูกพรางไว้ด้วยสภาพผุ ๆ พัง ๆ วิ่งมาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง…ห่างจากกรุงเทพฯราวสามร้อยกิโลเมตร…

น้ำรู้สึกว่าแถบนี้คือแถวประจวบคีรีขันต์…แต่เหมือนเอมี่จะขับพามาทางถนนเปลี่ยว ๆ …และทะลุออกชายหาด…

น้ำกอดแมว…ก่อนจะถามราวกับเด็กเจอที่เที่ยวแปลกใหม่…

“…แถวนี้มันดูลึกลับดีจริงนะคะ…”

“…อือม์…ใช่…ไม่มีใครรู้ว่าเซฟเฮาส์ของเราอยู่ที่นี่…เอาไว้ใช้ซ่อนตัวจากโลกภายนอก…และไม่มีใครหาเจอ…”

“…หมายถึงยังไงคะเอม…”

เอมี่ชะงัก

“…ฉันชื่อเอมี่…ไม่ใช่เอม…อย่าใช้มุกพูดผิดกับฉัน…ไม่ชอบ…และคนอย่างฉัน…ถ้าบอกไม่ชอบ…บอกว่าพอ…ก็คือพอ…เข้าใจไหม…”

“…โอย…เข้าใจระดับจิตวิญญานเชียวล่ะเอมี่…”น้ำยิ้มแหย ๆ “…ขนาดลงทุนใส่มาสคอตหมีมาเซอร์ไพรส์เบิร์ทเดย์…ยังไม่ใจอ่อนเลย…”

เอมี่ชะงัก…

“…พูดอะไรน่ะ…เกี่ยวกับฉันหรือเปล่า…”

“…เออ…ไม่เกี่ยว ๆ …”น้ำทำหน้าฝืน ๆ … “…ว่าแต่ทำไมไม่มีใครหาเจอล่ะ…มันน่าจะสะกดรอยตามไม่ยากไม่ใช่หรือ…”น้ำเริ่มพูดเข้าเรื่อง…หลังจากนอกเรื่องให้รู้สึกจิ๊ดนิด ๆ …

“…ทางที่เราผ่านมาเธอคงไม่ได้สังเกตอะไร…และคงไม่ทราบด้วยเพราะอยู่ในรถคันนี้…แต่สำหรับคนอื่น ๆ …ก็จะเห็นว่าทางมันไม่มีถนน…เป็นทางตัน…อารมณ์ก็ประมาณชานชาลารถไฟที่โดยสารไปโรงเรียนฮอควอร์ด…ในเรื่องแฮรี่ พอตเตอร์…เข้าใจหรือยัง…”

“…อ๋อ…”น้ำคราง… “…ว่าแต่มันยังไงหรือ…เพราะฉันไม่เคยอ่านแฮรี่ พอตเตอร์…หนังก็ไม่ได้ดู…เพราะฉันดูแต่โคนัน…เออ…แล้ววันเดอร์วูแมนอย่างเธอ…อ่านแฮรี่พอตเตอร์ด้วยเหรอ…”

เอมี่รู้สึกว่า…ยัยผู้หญิงเด็กหมีที่นั่งข้างคนขับ…กวนในระดับสิบกระโหลก…

“…ตกลงจะต้องให้อธิบายอะไรอีกไหม…” สีหน้าและอารมณ์ของวันเดอร์วูแมนเริ่มจะหงุดหงิดแล้ว…

น้ำรีบโบกมือ…

“…มะ…ไม่ต้องก็ได้…เอาเป็นว่า…ไม่มีใครหาเราเจอ…เพราะมันถูกพรางตาไว้…แค่นี้พอจะโอเคไหม…พี่เขียว…”

เอมี่ยิ้มออกมาได้…

“…บ้า…มาเรียกชั้นว่าเขียวได้ยังไง…”

“…ก็ดำจนเขียวไม่ใช่หรือ…”น้ำยังคงปากดีไปเรื่อย…

เอมี่ทำหน้าหงิก…แต่แล้วก็หลุดยิ้ม…แม้จะโดนหยอกล้อ…แต่เอมี่จะรู้ไหมว่า…มันทำให้วันเดอร์วูแมนที่เคร่งขรึม…จริงจังกับงานไปซะทุกเวลาอย่างเธอ…มีความสดใสเพิ่มขึ้น…

“…ถ้าล้อฉันว่าเขียวอีกคำเดียวนะ…”เอมี่ทำเสียงดุและขู่…

“…ไม่ล้อก็ได้…แต่…ง่วงแล้วอะเอม…เอ๊ย…เอมี่…ขอนอนหนุนตักหน่อยนะ…”

พูดจบก็ล้มตัวลงนอนหนุนตักเอมี่หน้าตาเฉย…เล่นเอาวันเดอร์วูแมนใจหายแว้บ…

บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร…ทั้งหงุดหงิดทั้งขำ…

น้ำนอนหนุนตักชั่วขณะ…ก็หลับจริง…ส่งเสียงกรนเบา ๆ…

เยาวฮันเห็นมี้ของมันคลายกอดเพราะหลับก็ร้องเมี้ยว…ดิ้นรนกระโจนไปทางเบาะหลัง…

เหมือนมันจะไม่อยากรบกวนความสุขของคนสองคน…

และด้วยสายตาที่อ่อนโยนของฮีโร่ที่ปกป้องโลก…ก็อดเอามือข้างซ้ายที่ไม่จับพวงมาลัย…ลูบหัวและแก้มของศิลปินสาว…ช้า ๆ …ละมุน…ถนอม…

ในขณะที่บางอย่างในใจ…เบิกบานขึ้นอย่างไม่รู้ตัว…

………

น้ำรู้สึกตัวเมื่อถูกเขย่าตัว...

“..ถึงแล้วหรือคะ..คุณเอมี่..”

ไม่ใช่แค่ถูกเขย่าตัว..แต่ลิ้นสาก ๆ ของเจ้าเยาวฮันก็ลากไปตามแก้มใสเป็นพวงของน้ำ..

เล่นเอาศิลปินหมีดีเด่นถึงกับโวยวาย...

“..นังเยาว์..แกทำอะไรวะ...”

เยาวฮันร้องเมี้ยว..รีบกระโดดหลบรัศมีวงสวิงของมี้ของมัน...

พอนังเยาว์กระโดดหลบ..ทำให้สายตาของน้ำได้ประสานกับสายตาคมที่มองลงมา...

น้ำสตั๊นท์ไปพักหนึ่ง..อีกฝ่ายได้แต่ยิ้มเขิน ๆ ให้..พร้อมกับพูดว่า…

“…เธอคงต้องอยู่ที่นี่สักพัก…แต่เชื่อเลยนะ…ถ้าจะอยู่จริง ๆ…บางทีเธออาจจะไม่อยากไปจากที่นี่เลยก็ได้…”

“…มันดีขนาดนั้นเลยหรือ…”

“…ก็ต้องมาดูเอาเอง…”…เอมี่ยิ้มขัน

“…จะว่าไปแล้วนะ…”…น้ำยังไม่ยิ้ม…แต่นอนหนุนตักจ้องมองนัยน์ตาคมอย่างจงใจ…เหมือนตั้งใจ…เหมือนอยากจะค้นหาความรู้สึกส่วนลึกที่สุดของคนที่ได้ชื่อว่า…เป็นวันเดอร์วูแมนคนหนึ่งที่ทำหน้าที่ดูแลปกป้องประจำประเทศไทยคนนี้…

“…หากที่นี่อาจจะดูแย่สักหน่อย…แต่ถ้ามีคุณอยู่ด้วย…มันก็ดีที่สุดแล้วนะคะ…เอมี่…”

“…เป็นศิลปินที่ปากหวานแบบนี้…เอาไว้อ้อนแฟนคลับหรือไง…”

ความรู้สึกของน้ำตอนนี้…รู้สึกประหลาดกับเอมี่มากที่สุด…ใช่…ก่อนหน้านี้…เธอคือวันเดอร์วูแมน…ต่อสู้พวกเหล่าร้ายที่ไม่รู้ว่าพวกมันต้องการอะไรจากนักร้องหมีอย่างเธอ…ปกป้องเธอ…

เวลานี้…เอมี่กลับต่างจากความเป็นวันเดอร์วูแมนคนนั้น…สายตา…ความรู้สึกขวยเขิน…มันเหมือนกับหญิงสาวที่กำลังมี…

…ความรัก…

และข้อสำคัญ…มันควรจะเกิดขึ้น…ทั้งที่เอมี่อาจจะไม่รู้ตัวเลยก็ได้…

น้ำลุกขึ้นจากนอนหนุนตัก…มองหน้าเอมี่…

ทำเอาเอมี่ไปไม่เป็น…

“…มองอะไร…”เอมี่หลบตา… “…ไป ๆ ไปที่เซฟเฮาส์ก่อนก็แล้วกัน…อย่ามาทำให้ฉัน…”

น้ำถลันเข้าใกล้…และจูบ…

ริมฝีปากที่หวานชื่น…

เอมี่รู้สึกริมฝีปากล่างถูกงับ…และมีการรุกไล่ที่น่ากลัวกว่าการโจมตีของไดมอสกับเดอะโครว์รวมกัน…

ร่างของวันเดอร์วูแมนอ่อนและระทวยไปพิงขอบประตู…

น้ำเอียงคอ…งับและดูดที่ริมฝีปากไม่หยุด…

“…เอมี่…”เสียงน้ำสั่นอ้อน … “…รู้ไหมว่า…เธอ…”

เอมี่เหมือนจะได้สติ..รีบผลักร่างน้ำออก...

ท่าทีท่าทางกลายเป็นอีกบุคลิกหนึ่งซึ่งต่างจากเมื่อสักครู่....

จนถึงขนาดที่รีบผลักประตูรถลงมา..และพูดเสียงเครียด...

“..ฉันจะลืมเรื่องเมื่อสักครู่..เธออย่าทำแบบนั้นอีกนะ..น้ำ..ฉันไม่ชอบ...”

ท้ายเสียงสั่น ๆ ...แต่ก็ทำให้ศิลปินสาวยักไหล่..พุดทำปากแบ ๆ ...

“..แหยะ..ฉันไม่ชอบ..โธ่เอ๊ย..พูดบ้างก็ได้..”น้ำทำน้ำเสียงเลียนแบบเอมี่.. “..ฉันไม่เชื่อ...”

แต่เอมี่ทำเป็นไม่สนใจ..น้ำหัวเราะ..ก่อนจะชะงัก..

เพราะเธอเพิ่งเห็นสภาพแวดล้อมบริเวณนี้เป็นครั้งแรก..

ทะเลใส..สวยงาม..หาดทรายขาว ..เงียบ..สงบ..และบ้านหลังหนึ่งตั้งอยู่ในจุดที่เหมาะสมพอที่จะเห็นวิวตามธรรมชาติได้ทั้งวัน..

น้ำถึงกับอ้าปากค้าง...

สวยมาก...สวยจริง ๆ ...

เอมี่วางท่าเก๊กขรึม..แต่ก็อดมองศิลปินสาวหมีคนนี้ไม่ได้..เพราะท่าทางตะลึงจนตาโต..มันเหมือนกับมองเด็กน้อยน่ารักสักคนที่เจอสิ่งแปลกใหม่..

น้ำเปิดประตูรถลงมา..เยาวฮันตามลงมาด้วย..ท่าทางมันก็ตกตะลึงกับสภาพธรรมชาติไม่แพ้เจ้าของ...

“..เอมี่..สวยชะมัดเลย..”น้ำอุทาน..

“..ดีแล้วที่เธอชอบ..ไปที่บ้านพักกันเถอะ..แล้วเธอจะตะลึงยิ่งกว่านี้..”

เอมี่เดินนำหน้า..น้ำสูดลมหายใจลึก ๆ ..แต่วูบหนึ่ง..ก็อดมองร่างที่เดินนำไปเบื้องหน้าไม่ได้..

“..วันเดอร์วูแมนหรือนี่..ทำไม..”น้ำนึกถึงรอยจูบที่ตัวเองทำเกเรแบบไม่แคร์สังคม.. “.จริง ๆ ..เธอก็อยากให้ใครสักคนมาปกป้องดูแลเหมือนกันนะเนี่ย..”

เด็กหมียิ้มเจ้าเล่ห์..ก่อนจะอุ้มแมวเยาวฮันเดินตามซูเปอร์ฮีโร่สาวไป...

.....

บ้าแล้ว ..บ้าแล้ว..น้ำถึงกับตกตะลึงเมื่อก้าวเข้ามาในบ้าน..

สวย..ดูดี..เครื่องอำนวยความสะดวกครบ..เอมี่พูดคำว่าเปิดทีวี..ทันทีที่พูดจบ..ทีวีที่ห้องนั่งเล่นก็เปิดขึ้นเองอย่างปาฏิหาริย์ทีเดียว...

“..มีทุกอย่างที่เธอต้องการ..เนต..ทีวี..ตู้เย็นที่มีอาหารเต็มตลอด..เตียงนุ่ม ๆ ให้เธอนอนตื่นสายเท่าไหร่ก็ได้..หนังสือ..เครื่องออกกำลัง..อยากเอาอะไรก็บอกมา..จัดให้ได้หมด..”

น้ำกลืนน้ำลาย..

“..นี่พวกคุณมีอะไรอย่างนี้ได้ยังไง..”

“..ก็บ่อยครั้งที่เราต้องให้ใครสักคนมาหลบภัย..ก็ควรจะให้คนที่เขามาหลบได้อยู่สบายสักหน่อย..บอกให้นะมันไม่ได้สร้างมาเพื่อเธอคนเดียว..เพราะเคสแบบที่เธอเจอ..มันก็มีอยู่เรื่อย ๆ ..”..

เอมี่พูดจบก็เดินไปที่ตู้เย็นเล็ก ๆ ..ที่ตั้งในห้องนั่งเล่น..หยิบเครื่องดื่มกระป๋องเย็นเจี๊ยบโยนให้น้ำ..ตัวเองก็เปิดของตัวเองจิบหนึ่งกระป๋อง..แต่พอหันมาเห็นเจ้าเยาวฮัน..เอมี่ก็เปิดนมสด..และเทใส่จานเล็ก ๆ วางให้เยาวฮันกิน..

น้ำปล่อยให้เยาวฮันกินนม..ตัวเองเปิดเครื่องดื่มกิน..สดชื่นจัง..อะไรวะนี่..ดูตราข้างกระป๋อง..มันคือเครื่องดื่มยี่ห้อไหนวะ..มองไม่ออกเลย..

เอมี่เห็นน้ำดูจะแปลกใจก็หัวเราะ..

“..ไม่ต้องห่วงหรอก..เธมิสไคร่าทำขึ้นมาเอง..หาที่ไหนไม่ได้หรอก..”

น้ำหัวเราะ..จิบเครื่องดื่ม..ก่อนจะถามว่า..

“..ฉันได้ยินคุณคุยกับคุณหมอ..เรื่องเพชรเทพเจ้าอะไรสักอย่างนั่นแหละ..เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม..”

“...อ๋อ..ได้สิ..มันก็ไม่ใช่เรื่องลับอะไรหรอก..แต่ก็คงไม่มีใครในโลกสนใจเพราะคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องเล่าสนุก ๆ เหมือนเป็นนิทาน..เป็นตำนานอะไรสักอย่างเท่านั้นแหละ..” เอมี่ยิ้ม.. “..ไม่ยักรู้นะว่าอยากจะฟังด้วย..”

“..ก็น่าจะสนุก..แล้วก็..อาจจะทำความเข้าใจได้ง่ายขึ้นว่า..ทำไมไอ้พวกบ้านั่นถึงต้องการจะทำอะไรกับฉันนักหนา..”

“..ในโลกนี้..”เอมี่เริ่มเล่า.. “..สำหรับแทบทุกคนในโลก.ก็คงคิดว่าเทพเจ้าไม่มีจริง..เป็นเรื่องไร้สาระของคนสมัยก่อนที่ผูกเรื่องราวของเทพเจ้าไว้เพื่ออธิบายเชื่อมโยงกับปรากฏการณ์ทางธรรมชาติอะไรสักอย่าง..แต่สำหรับฉัน..และพวกเราที่ทำงานกับเธมิสไคร่า..ต่างก็รู้ว่า..จริง ๆ โลกเรามีเทพเจ้า..เพียงแต่แตกต่างจากที่คนทั่วไปรับรู้สักหน่อย..พวกเขาไม่มีตัวตน..แต่มีจริง..และมอบพลังแสดงถึงสภาวะต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในโลก..”

“..หือ..”น้ำงุนงง.. “..ไม่มีตัวตนแต่มีจริง…หมายความว่าอย่างไร..”

“..เทพเจ้าของพวกเราชาวเธมีสไคร่าคืออธีน่า..แต่บอกตรง ๆ นะ..ฉันไม่เคยเห็นอธีน่าตัวเป็น ๆ สักที..ไม่มีใครเคยเห็นด้วยแหละ..แต่ท่านสามารถมอบพลังของสติปัญญา..พลังความคิดและพลังการต่อสู้เพื่อสันติภาพ...”

“..อ่อ..แล้ว..มารส์..นี่ก็คือเทพเจ้าสงครามใช่ไหม..”

“..ใช่...มารส์เป็นผู้ที่มอบพลังนามธรรมของสงคราม..เทพเจ้าทั้งหลายอยู่ในภาวะที่ไม่มีตัวตนสำหรับมนุษย์อย่างเรา ๆ ..แต่ก็ต่อสู้ระหว่างกันตลอดมา..พวกท่านแม้ไม่มีตัวตน..แต่ยังมีแหล่งพลังอยู่ในธาตุที่เป็นอัญมณี..พลังของอธีน่าเป็นพลังที่ถูกประจุไว้ในเพชรสีฟ้า..ของมาร์สเป็นเพชรสีดำ..และบริวารของพวกท่านก็คือกลุ่มที่ทำหน้าที่สืบต่อภาระของท่านให้เกิดขึ้นในโลกอย่างสมบูรณ์..มารส์ก็มีบริวารของพวกมันที่มีอุดมการณ์ด้านการก่อสงคราม..และอธีน่าก็มีพวกเราชาวเธมีสไคร่าเป็นบริวาร…เป็นตัวแทนของการต่อต้านสงครามเช่นกัน..”

“..แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่คนโบราณเขาแต่งเป็นตำนานล่ะ…เท่าที่ฉันเคยเรียนมาเกี่ยวกับตำนานเทพกรีกโรมัน..น่าจะมีเทพมากกว่านี้นะ..”

“..เรื่องราวของเทพเจ้าเป็นสิ่งที่คนทั่วไปเข้าใจได้ยาก…ก็เลยต้องมีการผูกเรื่องราวให้เทพเจ้าดูมีตัวตนเหมือนมนุษย์…เพื่อให้คนเชื่อถือ…แต่ท้ายสุด…คนก็มองเป็นเรื่องเหลวไหลอยู่ดี…สำหรับจำนวนเทพที่มีมาก…เดิมก็คงใช่..แต่ท้ายสุด..ก็เข่นฆ่าทำลายกันจนเหลือเพียงมารส์กับอธีน่าเท่านั้น...แต่จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูก..จริง ๆ อาจจะเหลือเทพเจ้าอยู่สามองค์..และองค์ที่เรายังสงสัยการคงอยู่ของท่าน..คือ..วีนัส..”

“..หือ..”น้ำอุทาน..

“..พวกเธมีสไคร่าได้เพชรบลูอธีน่าเป็นอาวุธสำคัญ..ไม่ใช่แค่เม็ดสองเม็ดนะ..แต่เพชรบลูอธีน่ามีเป็นเหมือง..พวกที่นิยมเชียร์เทพเจ้ามารส์ก็มีเพชรสีดำแบล็คมารส์เป็นอาวุธสำคัญเช่นกัน..ก็มีเป็นเหมืองเหมือนกัน..แต่สำหรับวีนัส..เหมือนท่านจะสาบสูญไป..แต่ก็ไม่แน่ชัดนัก..เพียงแต่เพชรบลัดดี้วีนัส..ในโลกนี้..น่าจะเหลือเพียงแค่เม็ดเดียวเท่านั้น..ข้อสำคัญของเพชรเม็ดนี้ก็คือ..บลัดดี้วีนัส..ชนะบลูอธีน่าได้..”

น้ำครางอือม์..

“..ไม่น่าเชื่อนะ..ว่าวีนัสจะชนะอธีน่า..เอ๊ะ..วีนัสนี่คำโรมัน..คืออะไฟรไดท์ของกรีกใช่ไหม..”

“..ใช่..แค่ชื่อเรียกกรีกหรือโรมันเท่านั้น..เพียงแต่..ทางเราเอาง่ายเข้าว่าในเรียกชื่อ..เลยเรียกปน ๆ กันไป..อธีน่าคำกรีก..ออกเสียงง่ายกว่ามิเนอร์ว่าของโรมัน..ในขณะที่มารส์ของโรมันออกเสียงง่ายกว่าคำแอเรส..ซึ่งก็หมายถึงเทพองค์เดียวกันของกรีก..วีนัสก็เหมือนกัน..เป็นคำโรมันที่ออกเสียงง่ายกว่าอะโฟรไดต์ของกรีกแน่นอน..”

“..แล้วทำไม..วีนัสถึงชนะอธีน่าได้ล่ะ..”

“..ก็ไม่รู้เหมือนกัน..แต่ในตำนานเทพกรีกโรมัน..เค้าก็แต่งไว้เป็นนัยอยู่แล้วนี่..ว่า..ต้นเหตุของการเกิดศึกเมืองทรอย..ก็มาจากเทพธิดาทั้งสาม..คือ วีนัส..อธีน่า..และเฮร่า..มาแข่งขันกันว่าใครจะงามกว่า..แล้วในที่สุด..เจ้าชายปารีสที่เทพธิดาทั้งสามเลือกให้เป็นกรรมการ..ก็ตัดสินให้วีนัสชนะ..ตรงนี้ก็อาจจะเป็นนัยอะไรบางอย่างที่เหมือนจะบอกว่า..เทพีวีนัส..สามารถชนะอธีน่าได้..”

น้ำพยักหน้า..เพราะเคยเรียนตำนานเทพกรีกโรมันมาเหมือนกัน....

เอมี่หน้าขรึม..

“..บลูอธีน่ากับแบล็คมารส์เป็นตัวแทนพลังแห่งเทพต่อสู้กันมาตลอด..ที่ผ่านมา..บลูอธีน่าจะเหนือกว่า..จนสามารถระงับสงครามใหญ่..ให้โลกมีความสุขมานานปี..แบล็คมารส์พยายามใช้หลายหน่วยงานต่อกรกับตัวแทนของบลูอธีน่า..ก็คือเธมีสไคร่า..แต่ก็ไม่มีหน่วยงานไหนเอาชนะได้เลย..จนท้ายสุด..พวกมันก็ตั้งองค์กรคิงส์มารส์..ซึ่งก็เริ่มสูสีมากขึ้น..และฉันก็คิดว่า..หากพวกมันได้เพชรบลัดดี้วีนัสไปเสริมกำลังก็คงชนะตัวแทนของบลูอธีน่าได้แน่นอน..”

“..ทีแรกนึกว่า..เพชรแบล็คมารส์จะมีแค่เม็ดเดียว..คือที่ฉันใส่ในงานคุณแพรวพรรณเสียอีก..”

“..เพชรแบล๊คมารส์กับบลูอธีน่ามีเยอะ…สร้อยที่เธอใส่…มันอาจจะเป็นเพชรแบล๊คมารส์เม็ดที่หลุดออกไปสู่โลกภายนอก…แต่เผอิญเม็ดใหญ่หน่อยเท่านั้น…อย่างบลูอธีน่า…ฉันก็มี..อยากดูไหมล่ะ..”เอมี่ชี้ให้น้ำดูวัตถุส่องประกายสีฟ้าที่รัดเกล้า.. “..มันเป็นเพชรของอธีน่า..ต้องใช้ผ่านร่างผู้หญิง..เพราะอธีน่าเป็นเทพผู้หญิงนี่..หน่วยงานพิเศษของเธมีสไคร่าที่มีหน้าที่ใช้พลังของบลูอธีน่าเพื่อปกป้องโลก..ก็เลยต้องมีแต่ผู้หญิง..และเราเรียกว่าหน่วยวันเดอร์วูแมนตามที่ฉันเคยเล่าให้เธอฟัง..จำได้ใช่ไหม..ผู้ชายของหน่วยเราก็มี..แต่ก็ทำหน้าที่ซัพพอร์ตแบบที่พี่บลูมที่เธอเจอนั่นแหละเพราะพวกเขาใช้พลังของเพชรบลูอธีน่าไม่ได้เหมือนผู้หญิงนั่นเอง..”

น้ำนิ่งคิด..

“.แล้วเธอคิดว่า..ฉันต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับบลัดดี้วีนัสอย่างนั้นหรือ..”

“..ก็แค่ข้อสงสัย..แต่พวกคิงส์มารส์ที่ใช้พลังของเพชรแบล็คมารส์มันก็อาจจะสงสัยอะไรในตัวเธอเหมือนฉัน..อย่างที่บอก..ฉันเห็นสีเพชรแบล็คมารส์มันเปลี่ยนไปเวลาที่เธอสวม..ซึ่งมันคล้ายปฏิกริยาในตอนที่เพชรแบล็คมารส์อยู่ใกล้กับบลัดดี้วีนัสมาก..ตามตำนาน..เทพมาร์สกับวีนัส..เป็นคู่รักแบบแอบ ๆ กันอยู่..เพราะความเป็นคู่รักนี่กระมัง..ที่ทำให้มันมีปฏิกริยาอย่างที่เล่าให้ฟัง..”

น้ำหัวเราะ..

“..ถ้าฉันจะเกี่ยวข้องอะไรก็อาจจะตลกนะ..บอกตามตรงว่าไม่น่าจะใช่..ไม่เคยมีสัญญานประหลาดหรือมีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นกับฉันเลยตั้งแต่เกิด..ถ้าฉันเกี่ยวข้องจริงก็คงจะงง ๆ ว่านี่เกี่ยวอะไรด้วย..”

“…แต่เธอก็กลายเป็นเป้าหมายของพวกมันไปแล้ว…”เอมี่พูด

“…ก็ใช่นะ…แต่บางทีกลับคิดว่าดีซะอีก…”น้ำเดินมาใกล้เอมี่… “…เพราะจะได้อยู่ใกล้ ๆ เธอไง…เอมี่…”

พอยัยนักร้องหมีเล่นมุกเจ้าชู้…เอมี่ก็ไปแทบไม่เป็น…

สายตาจับจ้องที่ดวงตาอีกฝ่าย…เหมือนร่ายมนต์สะกดให้เอมี่อยู่ในอำนาจ…

เข้าใกล้…และวางมือที่ไหล่ซ้าย…สอดมือไปด้านในตรงปกเสื้อแจ๊คเก๊ตดำ…

บีบเบา ๆ ที่ซอกคอ…ก่อนจะค่อยๆดึงร่างอีกฝ่ายเข้ามา…

และเหมือนกับเอมี่ขัดขืนตัวเองไม่ได้เลย…

ปากดี ๆ แต่ไม่มีที่ไป…มันต้องชนกับปากของอีกฝ่าย…

น้ำกับเอมี่บดปากกันอย่างวาบหวามอีกครั้ง…

…บ้าชะมัด…น้ำคิดในใจ…ทำไมเราเป็นคนแบบนี้นะ…เฮ้อ…จูบวันเดอร์วูแมนอย่างตายอดตายอยาก…ปรกติเราก็ไม่ได้เป็นคนเจ้าชู้นี่…แต่ทำไมกับยัยนี่…ถึงรู้สึก…เอ่อ…แทบคุมตัวเองไม่อยู่…

แว่บหนึ่ง…อดคิดไปถึงเรื่องราวที่รู้มาเมื่อสักครู่ไม่ได้…

บลัดดี้วีนัส…ทำไมชนะบลูอธีน่าได้นะ…

วีนัส…เทพีแห่งความรัก…แต่อธีน่า…เป็นหนึ่งในเทพีพรหมจรรย์นี่…

เกี่ยวกันป่าววะ…แต่ช่างมัน…

มือโอบกระชับ…

เยาวฮันเงยหน้ามองมี้ของมัน…ร้องเมี้ยวเบา ๆ แต่คงไม่มีใครสนใจ…

แต่มันกลับดูงุนงงสงสัย…

เพราะมันเห็นมี้ของมัน…มีแสงประกายสีแดงเลือดประหลาด…ออกมาจากร่าง…

และด้วยประกายสีแดงนี้…ยิ่งแรงขึ้น…

…ก็ยิ่งทำให้วันเดอร์วูแมน…อ่อนระทวยลงทุกที ๆ …

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #21 andmyaa (@dylp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 19:10
    น้ามมม เธอเป็นใครกันแน่ และเกี่ยวข้องกับวีนัสแน่ๆเลย เพราะชนะอธีน่า ซึ่งมีการบ่งบอกเป็นนัยหลังจากที่เชือกรัดแล้วน้ำไม่ลืม แถมยังเหมือนจะทำให้เอมเสียการควบคุมตัวเองได้ด้วย จูบเก่ง ขยันจูบมาก ต้องค่อยๆ เยาวฮันลองขัดจังหวะดู 5555555555
    #21
    1
    • #21-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 3)
      18 มิถุนายน 2561 / 19:11
      จริงๆ ในเรื่อง เอมี่ก็เจ้าเล่ห์เหมือนกันนะคะ 555
      #21-1
  2. #20 Beever3 (@Beever3) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 18:18
    ถ้าจะจูบขนาดนี้ก็จับกดเถอะค่ะ555
    #20
    1
  3. #19 Mookbe (@Mookbe) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 15:41

    ปรบมือในการเล่นมุกของไรท์ชอบๆๆ 555 นี่ก็ชอบจังเอะอะจูบอย่างเดียวเลย

    #19
    1
  4. #17 0_0 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 21:19

    น้ำ นี่เป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ยยยยยยยยยยยยยยยย

    #17
    1
    • #17-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 3)
      18 มิถุนายน 2561 / 23:50
      ลองเดาดูสิคะ ...555 ที่แน่ ๆ นางคือคนที่ทำให้เอมี่ไปไม่เป็นล่ะค่ะ...
      #17-1
  5. #16 นิว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 13:22

    แซวได้บันเทิงมากค่ะ ชอบ ????????

    #16
    1
    • #16-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 3)
      17 มิถุนายน 2561 / 13:26


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 มิถุนายน 2561 / 23:54
      #16-1
  6. #15 0860790822 (@0860790822) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 11:45

    ถ้าเยาวฮันพูดได้คงบอกว่า "มี้พาเอมี่ไปห้องนอนเถอะ เยาวฮันไม่อยากเป็นตากุ้งยิง"

    #15
    1
  7. #14 canayo (@s5604062616306) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 09:33

    5555555555555 เลี่ยงลิขสิทธิ์ก็มาเด้ออออออ

    #14
    1
  8. #13 Deknoy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 09:11

    คือน้ำน้ำเป็นเทพแห่งความรักเหรอ ???”???”???”

    #13
    1
    • #13-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 3)
      17 มิถุนายน 2561 / 09:38
      ติดตามกันต่อไปนะคะ ปริศนาคงยังไม่คลี่คลายง่ายๆหรอกค่ะ แต่ท่าทางน้ำจะเกี่ยวกับวีนัสแน่นอน เพียงแต่อะไรยังไงยังไม่มีคำตอบเท่านั้นค่าาา(ต้องตาม)
      #13-1