ตอนที่ 14 : เอมิกา จุฑาชนะสินธุ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    20 ก.ค. 61

เหมือนแต่งงานกันเลย555

............

น้ำหน้าหงิก..นั่งที่ตำแหน่งข้างคนขับ..เธออยู่บนรถเก่าบูโรทั่ง..ซึ่งจะว่าไป..หากจะเอารถสปอร์ตชั้นดีมาแลกกับรถคันนี้..เจ้าของรถก็คงไม่แลก..เพราะมันเก่าแต่เพียงรูปลักษณ์เท่านั้น..ถ้าวัดถึงประสิทธิภาพ..ความสามารถ..และเครื่องไม้เครื่องมือต่าง ๆ ที่ติดตั้งเข้าไป..มันเหนือกว่ารถระดับซูเปอร์คาร์ทั่วไปมากนัก..

คนขับรถคันนี้ก็คือเอมี่..ซึ่งหน้าหงิกไม่แพ้กัน..

ต่างคนต่างไม่พูดอะไร..บรรยากาศดูน่าอึดอัดไม่น้อย..

เอมี่ได้รับคำสั่งให้พาน้ำไปยัง.. “โรงพยาบาล”..ซึ่งเป็นสถานที่ลับเฉพาะขององค์กรเธมีสไคร่า..เพราะได้รับการร้องขอจากคนเจ็บปางตายที่ทำการรักษาอยู่ที่นั่น..

เอมี่รู้ดีว่าเป็นใครที่อยากจะเจอน้ำ..ก็ยิ่งหน้าหงิก..แต่ทำไงได้..หากเป็นคำสั่งขององค์กร..แปลว่า..เรื่องราวอาจจะไม่ดีนัก..องค์กรมักจะทำตามคำร้องขอของวันเดอร์วูแมนที่กำลังถึงวาระสุดท้ายเสมอ..

หรือไม่งั้น..ก็เป็นวันเดอร์วูแมนที่ต้องถูกปลดประจำการเพราะไม่อาจจะปฏิบัติหน้าที่ได้ต่อไป..

น่าจะเป็นอย่างแรกนะ..เอมี่คิด..หงุดหงิดจนอยากจะให้ยัยมินนี่..วันเดอร์วูแมนรุ่นน้องที่บาดเจ็บเพราะช่วยน้ำตาย ๆ ไปซะรู้แล้วรู้รอด..เพียงแต่พูดอะไรออกมาไม่ได้..

โผล่หน้าไปและพูดว่า..องค์กรให้น้ำไปหามินนี่ตามคำร้องขอของผู้บาดเจ็บ..ทำไมอิหมีมันดูกระวีกระวาด..กระตือรือร้น..และกระฉับกระเฉงจนน่าหมั่นไส้ได้ขนาดนี้..

น้ำเองเมื่อขึ้นรถ..ก็พยายามคุยกับเอมี่สองสามประโยค..พออีกฝ่ายเหมือนมึนตึง..ก็เลยหงิก..และไม่พูดกันอีก..

ให้มันได้อย่างนี้สิน่า..

“..วันหลังไม่ต้องไปส่งก็ได้..แค่บอกมาว่าโรงพยาบาลขององค์กรเธออยู่ไหน..ฉันจะไปหาเอง..”น้ำพูดลอย ๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้ใครฟัง..

เอมี่ขบกรามแน่น..กำพวงมาลัยรถแทบจะหักออกมาเป็นชิ้น..

“..ไม่ได้.ตามกฎองค์กร..ต้องมีคนขององค์กรพาไปเท่านั้น..”

“..ก็ไม่เห็นว่าอยากพาไป..ก็ให้คนอื่นพาไปก็ได้..”น้ำพูดอีก..

“..เค้าเจาะจงฉัน..เออ..ไม่ได้อยากไปนักหรอก..ถ้าเค้าไม่สั่ง..”

“..ฝืนใจนักใช่ไหม..”น้ำพูด.. “..ฝืนใจนักเสร็จเรื่องก็แยกย้ายก็ได้..ไม่ได้อยากให้ฝืนใจอะไรขนาดนั้น..”

“..ตกลงจะไม่รับผิดชอบอะไรแล้วใช่ไหม..”เอมี่เม้มปาก..

น้ำครางเฮ้อ..

“..รับผิดชอบสิ..แต่ก็ไม่อยากให้ฝืนใจ..”

“..ถ้าฝืนใจต้องรับผิดชอบก็ไม่ต้องฝืนก็ได้..ดีเหมือนกัน..แยก ๆ กันไป..จบ ๆ เรื่องกันไป..”

ทั้งน้ำกับเอมี่มีข้อตกลงกัน..ข้อมูลที่น้ำรู้ก็คือ..เอมี่จะค่อย ๆ หมดพลังวันเดอร์วูแมนเนื่องจากมีสัมพันธ์กับน้ำ..กลายเป็นคนธรรมดา..และต้องถูกปลดประจำการ..น้ำเลยตกลงจะอยู่กับเอมี่..วางแผนไว้ว่าจะค่อย ๆ ออกจากวงการบันเทิงของตัวเองเหมือนกัน..และทำกิจการเล็ก ๆ ด้วยกัน..ใช้ชีวิตแบบผัวเมีย..

น้ำรักเอมี่..แถมยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้เอมี่ต้องหมดพลัง..นี่คือสิ่งที่ทำให้ต้องรับผิดชอบ..

แต่แหม..ทำไมยัยวันเดอร์วูแมนคนนี้มันขี้งอนจังวะ..หึงกระทั่งเพื่อนเราเอง..

บ้าชะมัดเลย..แล้วจะอยู่กันรอดหรือเปล่านี่..

ตอนนี่ก็ประชดประชันกันไม่รู้จะไปจบยังไงแล้ว..

เอมี่ขับพาไปยังซอยที่เหมือนข้างทางไม่มีอะไร..และเป็นซอยตัน..

แต่น้ำเริ่มรู้ว่า..มันไม่ใช่แค่ซอยตันหรอก..มันก็คล้าย ๆ กับเซฟเฮาส์ที่ตัวเองเคยไปอยู่มาแล้วแน่นอน..

เพราะเอมี่ขับรถทะลุมิติเข้าไปในท้ายซอย..

สถานที่นี้ดูใหญ่โต..ซ่อนจากการรับรู้ของคนภายนอกด้วยอะไรสักอย่างก็ไม่แน่ใจ..มันจะอยู่ในมิติหรือแค่ถูกพรางตาธรรมดาก็ไม่ทราบเหมือนกัน..

รถเอมี่จอดในที่จอดรถ..และพาน้ำเข้ามาในอาคาร..

เดินลัดเลาะชั่วครู่ก็มาถึงห้อง ๆ หนึ่ง..เมื่อผลักประตูเข้าไป..ก็เห็นคนนอนบนเตียงผู้ป่วย..สีหน้าซีดเพราะบาดเจ็บสาหัส..แต่ก็มีคนสองคนรออยู่แล้ว..นั่นคือซันนี่กับหมวดอลิส..

เอมี่ประหลาดใจเล็กน้อย..ที่หมวดอลิสเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ได้..เนื่องจากเป็นคนนอกเหมือนน้ำ..

ซันนี่พูดอย่างยิ้มแย้ม..

“.หมวดอลิสอยากจะเห็นสถานที่ของเธมีสไคร่า..ก็เลยขอร้ององค์กรให้เข้ามาชมเป็นกรณีพิเศษ..เอมี่..อย่าลืมนะ..ว่าฉันก็จะลาออกจากองค์กรเหมือนกัน..เพราะฉันกับหมวดอลิสเป็นของกันและกันแล้ว..องค์กรรู้ดีว่าพลังของวันเดอร์วูแมนของฉันก็กำลังจะหมดไปเหมือนเธอ..”

เอมี่ถอนหายใจ..ซันนี่คือคนที่ทุ่มเทให้กับงานขององค์กรอย่างแท้จริง..ทำทุกอย่างแม้จะต้องแลกกับการไม่ได้เป็นวันเดอร์วูแมนอีก..เพียงแต่...

เอมี่หันมามองน้ำ..

“..จะเยี่ยมเพื่อนก็เยี่ยมไป..ฉันจะไปคุยกับพี่ซันนี่..เดี๋ยวจะมาหา..”

เอมี่สีหน้าเครียด..น้ำเองก็พอจะรู้ว่าเอมี่ไม่อยากจะอยู่ตรงนี้เพราะอะไร..

แต่เอมี่ก็ไม่ลืมจะมาทักทายมินนี่ที่นอนยิ้มอย่างมีความสุขแม้จะเจ็บปางตายขนาดนั้น..จับมือมินนี่อวยพรให้หายไวไว..

ยังไงรุ่นน้องมันก็ยังเป็นรุ่นน้องล่ะวะ..

ซันนี่พยักหน้าให้หมวดอลิส..

“..อยู่เป็นเพื่อนน้ำก่อนนะอลิส..เดี๋ยวจะไปคุยกับเอมี่สักหน่อย..”ก่อนจะยิ้มให้มินนี่.. “..แกไม่ตายหรอกมินนี่..ฉันเชื่อ..”

มินนี่เวลานี้ใครคุยก็ไม่ใส่ใจเท่าไหร่แล้ว..เพราะสนใจแต่น้ำ..กุลณัฐคนนี้..

ได้แต่ยิ้มให้ซันนี่เป็นเชิงขอบคุณ..แล้วก็มองน้ำอย่างนุ่มนวล..

เอมี่ร้อนวูบวาบ..อยากจะฆ่าคนป่วยให้ตายคามือ..แต่ก็ระงับใจไว้..ดึงแขนซันนี่ไปอีกทางหนึ่ง...

ระเบียงนอกอาคาร..เอมี่ตะโกนดัง ๆ อย่างเหลืออด..จนซันนี่หัวเราะ..

“..นี่ตกลงหึงใช่ไหมเนี่ย..”

เอมี่อยากเอามือทุบพื้น..ทุบกำแพง..ทุบตึก..แต่ก็เกรงว่าข้าวของจะเสียหาย...

“.พี่ซันนี่คะ..พวกเราถูกสอนไม่ให้ทำร้ายกันเอง..แต่ว่า..เอมี่อยากจะบีบคออิมินนี่จริง ๆ ...ตอนนี้..”

“..เรียกว่าหึงได้เต็มปากล่ะ..”ซันนี่หัวเราะอีก.. “..มีอะไรจะคุยหรือ..เอมี่..”

“..พี่คะ..”เอมี่พยายามระงับอารมณ์... “..พี่ไม่จำเป็นต้องลาออกจากการเป็นวันเดอร์วูแมนก็ได้..พลังของพี่ไม่ได้หายไปไหนนะคะ..”

ซันนี่หัวเราะ..

“..เทพีวีนัสบอกพี่แล้ว..”

“..หะ..”

“..วีนัสสิงร่างของอลิส..และคุยกับพี่ถึงเงื่อนไขของพลังบลัดดี้วีนัสกับบลูอธีน่าที่คนอื่นยังไม่รู้..เธอก็คงจะรู้เหมือนกันล่ะสิ..ใช่ไหม..เอมี่..”

“..แล้ว..”เอมี่เอ๋อ..

“..อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร..ว่าการมีสัมพันธ์กับเพศเดียวกัน..ไม่ทำให้เสียพลัง..เพราะเรื่องวุ่นวายมันยังไม่จบหรอกนะเอมี่..”ซันนี่พูดราวกับจะรู้อนาคตเบื้องหน้า.. “..ให้ทุกคนประเมินว่าเราหมดพลังไปแล้วนั่นแหละดีที่สุด..และเราสองคนจะได้เป็นไม้ตายของเธมีสไคร่าในภายหลัง..”

“..นี่หมายความว่า..”

“..ปฏิบัติการณ์ล่าสุดของเรา..เจ้าโฟบอสหัวหน้าใหญ่ของคิงส์มาร์สหนีไปได้..แจมป์คนทรยศถูกจับ..แต่ฉันเชื่อว่า..คนทรยศไม่ได้มีแต่แจมป์แน่นอน..เคสที่วันเดอร์วูแมนเมย่าแฟนของดร.คิวตายไปน่ะ..ฉันยังเชื่อนะ..ลำพังแค่สาเหตุเท่าที่สอบสวน..มันจะไม่เพียงพอ..ยังมีทายาทบลัดดี้วีนัสที่ตายไปพร้อมกับเหตุการณ์นั้นอีก..แต่ก็มีข้อสรุปเรื่องพลังของวีนัสทำลายพลังของอธีน่าได้ออกมาภายหลังจนเกิดการตามล่าบลัดดี้วีนัสคนสุดท้ายซึ่งก็คือน้ำ..ทั้งที่หากเธอได้ฟังข้อมูลจากวีนัสแล้ว..ก็คงจะทราบว่ามันไม่ตรงกับข้อเท็จจริงเลย...”

เอมี่ครางอือม์..ซันนี่พูดอีกว่า..

“..การจะจัดการอะไรนับแต่นี้..ถ้าหากให้ทุกคนรู้ว่า..เราหลุดจากวงโคจรไปแล้วจะดีที่สุดนะเอมี่..เห็นเธอมุ่งมั่นจะใช้ชีวิตร่วมกับน้ำ..ฉันก็เข้าใจว่าเธออาจจะคิดเหมือนกับฉัน..หากมาคุยกันแบบนี้ก็แปลว่า..ที่ฉันประเมินเธอไว้..ก็คงไม่ใช่แล้วสินะ..ว่าแต่..เธอคิดอะไรอยู่ล่ะเอมี่..ทำไมถึงทำให้น้ำและทุกคนเชื่อว่าเธอจะหมดพลัง..”

เอมี่ชะงัก..ไม่รู้จะตอบอะไรดี..จนซันนี่หัวเราะก๊าก...

“..นี่เอาเข้าจริง..ก็แค่อำน้ำ..กุลณัฐให้เป็นสามีที่ดีแค่นั้นใช่ไหม..เธอคงตั้งใจจะใช้ชีวิตแบบคนธรรมดากับน้ำตั้งแต่แรกแล้วล่ะสิ..ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับสิ่งที่ฉันคิดเลยใช่ไหม..”

เอมี่เกาหัว..มีกริยาเก้อเขิน..ซันนี่หัวเราะอีก..

“..เอมี่..เธอคงรักน้ำมากสินะ..ถึงได้คิดและทำอะไรแบบนี้..ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อจะใช้ชีวิตกับน้ำ..รวมถึงความเป็นวันเดอร์วูแมนที่ตัวเองรัก..ทั้งที่พลังยังคงอยู่..แต่ก็ยอมเลิกเพราะรักน้ำ..มันไม่ผิดอะไรหรอกนะ..เอมี่..ฉันเองก็คิดกับหมวดอลิสเหมือนเธอคิดกับน้ำเหมือนกัน..ขอเพียงให้เรื่องมันจบได้จริง ๆ เถอะ..”ซันนี่ถอนหายใจ.. “..เพียงแต่..ฉันแค่เห็นว่า..มันยังไม่น่าจะจบง่าย ๆ แค่นั้นแหละ..”

เอมี่มองดูรุ่นพี่ที่ทั้งเก่งกาจ..สวยสง่าคนนี้..นึกตำหนิตัวเอง..ท้ายที่สุด..ตัวเองก็ไม่มีทางจะเก่งเทียบเท่ารุ่นพี่คนนี้ได้เลยแม้แต่น้อย..

“..สรุปคือ..เราต้องเก็บความลับว่าเรายังไม่เสียพลังไว้นะคะพี่ซันนี่..”เอมี่ถาม.. “..แต่เหมือนกับว่าตอนแจมป์ใช้เชือกควบคุมฉัน..เค้าก็น่าจะรู้เรื่องนี้แล้วนะคะ..พี่ก็รู้คุณสมบัติของเชือกของวันเดอร์วูแมนดีนี่คะ..”

“..ใช่..แต่ไม่ต้องห่วงหรอก..ตอนที่เราจัดการกับแจมป์..ฉันก็ใช้เชือกของฉันควบคุมตลอดจนล้างความจำของแจมป์เกี่ยวกับความลับข้อนี้ไปแล้ว..วางใจได้..และสำหรับตอนนี้..ก็เดินชีวิตไปตามสถานการณ์ก่อนก็แล้วกัน..องค์กรรับทราบแล้วว่าจะมีวันเดอร์วูแมนปลดประจำการสามคน..ซึ่งก็คือเธอ..ฉัน..และมินนี่..เราก็ว่าไปตามนั้น..ร่วมพิธีอำลา..โศกเศร้าร้องไห้กับเพื่อน ๆ ..กลับไปใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา ๆ ..แต่ก็ตื่นตัวรับรู้เรื่องราวจากภายในองค์กรตลอด.”

“..มินนี่ต้องปลดประจำการด้วยหรือคะ..”

“..ใช่..แต่มินนี่น่ะหมดพลังของจริง..เพราะเจ็บขนาดนั้น..จนไม่มีทางเลือก..ต้องปรับพลังบลูอธีน่าในร่างให้เป็นพลังช่วยชีวิต..ซึ่งเมื่อทำแบบนั้นแล้ว..ก็เท่ากับแลกพลังพิเศษกับชีวิตนั่นเอง..ไร้พลังพิเศษ..ก็ต้องปลดประจำการสถานเดียว..”

เอมี่ครางเฮ้อ..

“..ไม่อยากให้มันรอดเลย..”

“..ก็น่าเห็นใจเธอนะเอมี่..เพราะฉันรู้สึกว่ามินนี่ชอบน้ำอยู่เหมือนกัน..”

“..จริงหรือคะพี่ซันนี่..”เอมี่ตาลุกวาว..

“..ต่อให้เค้ารู้ว่าเธอรักน้ำอยู่..แต่..เรื่องหัวใจกับความรัก..และคนที่เป็นวันเดอร์วูแมนอย่างพวกเธอทั้งสอง..มันคงยอมกันไม่ได้ง่าย ๆ หรอกนะ..”ซันนี่หัวเราะอีก..

นี่ทำให้เอมี่เครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด..

.....

กลับมาที่ห้องคนป่วย..ขณะที่เปิดประตูห้อง..ทั้งเอมี่กับซันนี่ก็ได้ยินเสียงทรงพลังร้องเพลงที่พวกเธอคุ้นหูที่สุด..

“..นี่คือความฝัน..นี่คือดวงดาว..นับเป็นเรื่องราว..จากสรวงสวรรค์...

ทั้งสองชะงัก..เพลงที่ทำให้ทั้งสองต้องขนลุกทุกครั้ง..เพลงประจำค่ายฝึกวันเดอร์วูแมนนั่นเอง..

“..ร่วมใจร่วมมือ..ฝึกปรือด้วยกัน..หัวใจตั้งมั่น..รักษาความดี..

เสียงเดินเข้ามาในห้องทำให้คนร้องเพลงชะงักการร้อง..ซึ่งก็คือน้ำ..กุลณัฐนั่นเอง..

ซันนี่อดพูดไม่ได้..

“..มินนี่..เธอสอนให้น้ำร้องเพลงค่ายวันเดอร์วูแมนของเราหรือ..”

“..ค่ะพี่ซันนี่..”มินนี่หัวเราะเสียงใส.. “..น้ำอยากรู้ว่าพวกเราฝึกกันยังไง..มีใจให้กันและกันแค่ไหน..”

เอมี่รู้สึกหงุดหงิด..เรื่องพวกนี้มาคุยกับกูก็ได้..ทำไมต้องไปคุยกับอิมินนี่มันด้วยวะน้ำ...

แต่มินนี่ดูจะมีความสุขมาก..สำหรับคนที่เจ็บปางตาย..และต้องถูกปลดออกจากงานที่รัก..ยังคงมีความสุขได้แบบนี้..แปลว่า..ความรู้สึกที่มีต่อคนตรงหน้ามีประมาณไหน..ไม่ว่าใครก็ดูออก..

น้ำดูอิหลักอิเหลื่อเมื่อเอมี่มองมาทางนี้..แต่ก็ทำเป็นไม่เห็น..ฟอร์มไม่สนใจซะงั้น..

มินนี่แม้ว่ายังนอนอยู่ก็จับมือน้ำไว้..ส่งสายตาไปยังศิลปินหมีดีเด่นที่เวลานี้เริ่มจะวิตก..เอ๋า..เรื่องไปกันใหญ่แล้ว..จับมือทำไมวะมินนี่...

“..หลังจากปลดประจำการ..ฉันจะทำร้านนมขนมปังกับเธอนะน้ำ..คิดชื่อร้านไว้หรือยัง..”

น้ำทำท่าอึกอึก..

“..ยะ..ยัง...”

“..เอาร้านนี้ไหม..นมว้าว...”

“..อะ..ไม่ดี..มันเหมือนชีวิตจริงมากไป..เอาชื่ออื่นเถอะนะมินนี่..”

“..ชื่ออะไรดีล่ะ..”

“..อะ..ชื่อนี้ไหม..นมแว้ว..”

“..ทำไมต้องนมแว้วด้วยล่ะน้ำ..”

“..คล้าย ๆ กับ..มาแว้ว..นมมาแว้ววว..อะไรอย่างนี้..”น้ำรู้สึกถึงบรรยากาศและรังสีอำมหิตที่ปรากฏขึ้นด้านหลังที่ไม่กล้ามองไปทางนั้น...

“..ไม่เลวนะน้ำ..นมแว้ว..ดีเหมือนกัน..ร้านเราชื่อนมแว้วเนอะ..”มินนี่หัวเราะอย่างมีความสุข..ก่อนจะสงสัย.. “..น้ำ.ทำไมเธอถึงทำหน้าเหมือนจะโดนฆ่าแบบนั้นล่ะ..”

“..ก็..คงใกล้จะโดนฆ่าแล้ว..แหะ ๆ ๆ .”..น้ำหัวเราะแหย ๆ .. “..ตกลงร้านนมแว้วเนอะ..”

เสียงดุ ๆ ดังขึ้นข้างหลัง..

“..ชื่อโคตรเด๋อ..ไม่เอา..”

น้ำกับมินนี่สะอึก..

เอมี่เดินยิ้มแย้มแม้น้ำจะรู้สึกว่าจะกัดปากขบกรามไปบ้าง..แต่ก็เหมือนพยายามยิ้ม...

เอมี่เดินมาวางมือกับมือน้ำที่มินนี่จับอยู่..

น้ำรู้สึกอึดอัด..แต่ก็ต้องถามขึ้นเพื่อไม่ให้บรรยากาศเสียหาย..

“..แล้วเธอว่า..ควรจะชื่ออะไรดี..”

“..เนมนมสด..”เอมี่พูด.. “..ฟังอีกครั้งนะ..น้ำ..เนมนมสด..”

“..ทำไมถึงเนมล่ะคะ..”มินนี่งุนงง.. “..เนมมาจากอะไร..”

เอมี่แค่นเสียง..เหมือนไม่ใส่ใจมินนี่..แต่ถามนักร้องหมี..

“..ตกลงจะเอาชื่อนี้มั้ย..ถ้าไม่เอาก็ไม่ต้องทำ..น้ำ..”

น้ำรู้สึกถึงลมหายใจที่ถี่แรงแบบควันออกจมูกรมที่ข้างกาย..

“..ฉันว่า..ชื่อมันเด๋อกว่าอีกนะ..”น้ำพูด..แต่พอรู้สึกว่าลมหายใจข้างกายมันร้อนมากขึ้นแรงมากขึ้นก็หน้าซีด..พูดขึ้นว่า.. “.เอา ๆ ๆ ..เนมนมสดก็ได้..โอเค ๆ..ชื่อน่ารักดีเนอะ ๆ ๆ..มินนี่เนอะ..”

“..ชื่ออะไรก็แล้วแต่เธอ..ฉันชอบทั้งนั้นแหละ..ว่าแต่..พี่เอมี่จะหุ้นด้วยหรือคะ..”

“..ใช่..”เอมี่ทำตากราดเกรี้ยว.. “..สองคนเก้าสิบเปอร์เซ็น..เธอมีสิบเปอร์เซ็นพอ..”

“..อะ..”มินนี่ชะงัก..น้ำได้แต่พูดว่า.. “..ตามนั้น..ตามนั้น..”

สีหน้าของมินนี่สลดลงอย่างเห็นได้ชัด..

ในขณะที่ซันนี่กับหมวดอลิสยืนฟังยืนดูอยู่..และหมวดอลิสอดกระซิบถามคนรักตัวเองไม่ได้..

“..ทำไมต้องเป็นเนมนมสดล่ะคะคุณซันนี่..”

“..อ้าว..เนมก็คือ..น้ำกับเอม-มี่..ไงล่ะอลิส..”ซันนี่กระซิบตอบ..

หมวดอลิสหัวเราะลั่น..จนทุกคนหันมามอง..

ตกลงยังไงก็ต้องเป็นเนมนมสดแล้วสินะ..

.....

พิธีอำลาความเป็นวันเดอร์วูแมนจัดขึ้นอีกครั้งแล้ว...

และพิธีนี้..มีความแปลกกว่าทุกครั้ง..นั่นคือ..มีคนนอกสองคนเข้าร่วมพิธีด้วย..คือน้ำ..กุลณัฐ..และหมวดอลิส..

พิธีอำลาตำแหน่งของวันเดอร์วูแมนจัดมาหลายครั้งเมื่อมีสมาชิกต้องปลดประจำการในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่..

การปฏิบัติหน้าที่เป็นวันเดอร์วูแมนมีความเสียสละและเสี่ยงชีวิต..ดังนั้น..เมื่อมีสมาชิกอำลาตำแหน่ง..ก็ต้องจัดพิธีอย่างยิ่งใหญ่ให้..และในครั้งนี้..การอำลาตำแหน่ง..ล้วนแล้วแต่มาจากสาเหตุที่วันเดอร์วูแมนทั้งสามที่เข้าพิธีนี้..ต้องสูญเสียพลังความเป็นวันเดอร์วูแมนไป..ไม่อาจจะปฏิบัติหน้าที่ได้อีก..

น้ำกับหมวดอลิสอยู่ในเหตุการณ์และมีส่วนช่วยเหลือในปฏิบัติการณ์ครั้งสุดท้าย..การอำลาตำแหน่งของเอมี่กับซันนี่..ล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนทั้งสอง..ดังนั้น..จึงได้รีบเกียรติเป็นพิเศษ..ร่วมอยู่ในแถวกองเกียรติยศของเหล่าวันเดอร์วูแมนทั้งหลายด้วย

หลังจากประธานซึ่งเป็นประมุของค์กรได้กล่าวสรรเสริญวันเดอร์วูแมนที่จะปลดประจำการทั้งสามเป็นที่เรียบร้อย

ซันนี่นำเอมี่กับมินนี่..ในชุดปรกติของคนทั่วไป..นำเครื่องแบบวันเดอร์วูแมน..รัดเกล้า..เชือกสีทอง..ปลอกแขนซึ่งเป็นสมบัติของวันเดอร์วูแมนที่ตนครอบครองอยู่..มาคืนให้กับประมุของค์กร..และได้รับถุงสีดำสามถุงเป็นการตอบแทน..

ของในถุงสามถุงคือกากเพชรบลูอธีน่า..ซึ่งมีลักษณะใสผิดไปจากบลูอธีน่าทั่วไป..ทางองค์กรเรียกว่ากากเพชรก็จริง..แต่แท้จริงก็คือเพชรน้ำงามมูลค่ามหาศาล..เนื่องจากมันมีแต่มูลค่า..ไม่มีพลังใด ๆ อยู่ภายใน..แต่ได้มาจากการสกัดเพชรบลูอธีน่าเหมือนเป็นผลพลอยได้..ทางองค์กรจึงนำมันมาเป็นโบนัสพิเศษให้กับวันเดอร์วูแมนที่ปลดประจำการทุกคน..มูลค่าของมันเพียงพอที่จะให้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างคนธรรมดา ๆ ได้อย่างสบายทั้งชีวิต..

และทำการลอดซุ้มเกียรติยศ..โดยที่วันเดอร์วูแมนเข้าแถวสองฝั่ง..ถือเชือกสีทองชูขึ้นเหนือหัว..จับคนละปลาย..ให้ผู้ปลดประจำการได้เดินลอดซึ่งเป็นเกียรติยศสูงสุด..

ระหว่างทาง..ก็มีการร้องเพลงประจำค่ายฝึกซึ่งถือเป็นคืนวันที่มีคุณค่าของวันเดอร์วูแมนทุกคน..

“..นี่คือความฝัน..นี่คือดวงดาว..นับเป็นเรื่องราว..จากสรวงสวรรค์..ฯลฯ...

เสียงเพลงที่ร้องจากปากวันเดอร์วูแมนทุกคน..ทำให้เกิดบรรยากาศที่ชวนขนลุก..และบางคนถึงกับน้ำตาไหลออกมาด้วยความซาบซึ้ง...

บ้านความฝัน..บ้านดวงดาว..ค่ายฝึกวันเดอร์วูแมน..ยังคงอยู่ในความทรงจำของวันเดอร์วูแมนทุกคน...

ครั้งนี่พิเศษตรงที่..ปลายทางของซุ้ม..หมวดอลิสกับน้ำยืนรออยู่..เพราะทั้งองค์กรรู้ว่า..ที่ซันนี่กับเอมี่ต้องปลดประจำการเพราะอะไร..

และเมื่อลอดซุ้มผ่านมาได้..หมวดอลิสก็โผเข้าไปกอดซันนี่..น้ำกับเอมี่แรก ๆ ก็อาจจะอึก ๆ อัก ๆ บ้าง..แต่พอเห็นพี่ซันนี่กับหมวดหวานใส่กันขนาดนั้น..ก็อดมองหน้ากันและกันไม่ได้..

แล้วในที่สุด..เอมี่กับน้ำก็ผวากอด...ท่ามกลางเสียงไชโยโห่ร้องและปรบมือลั่นของหน่วยวันเดอร์วูแมนทุกคน...

มินนี่ตอนแรกนึกว่าน้ำจะเข้ามาหาตัวเอง..แต่พอน้ำผวาเข้ากอดเอมี่..ก็ได้แต่ยืนตัวแข็ง..รู้สึกเหมือนอะไรหนัก ๆ ทุบที่หัว..ตัวชาไปหมด..แต่ก็ฝืนยิ้ม..ปรบมือแสดงความยินดีกับทั้งสองคู่..

เพียงแต่..วูบหนึ่งของแววตา..มินนี่มีประกายประหลาด..เหมือนส่วนหนึ่งคือริษยา..แต่อีกส่วนคืออยากเอาชนะ..

น้ำ..เธอจะรู้ไหมว่าฉันรู้สึกกับเธอ..

รู้สึกมากจนเสียเธอไปไม่ได้..ไม่ว่าจะเสียให้ใครก็ตาม..แม้แต่พี่เอมี่...

.....

บรรยากาศระหว่างเอมี่กับน้ำดีขึ้น..แม้จะยังตึง ๆ กันบ้างก็ตาม..

อย่างน้อย..เอมี่ก็ดีใจ..ที่ในพิธีปลดประจำการ...น้ำเข้ามากอดเธอ..ไม่ได้ใส่ใจมินนี่เลย...เอมี่อดมองไปที่มินนี่ไม่ได้..คือไม่อยากจะเยาะเย้ย..มันเสียมารยาท..แต่ขอปรายตาจิกสักนิดเหอะ..ว่านี่ยัยหมีของกูนะมึง..

เสร็จพิธี..กลับมาบ้านของน้ำก็ค่ำแล้ว..ได้เวลาพักผ่อน..

เอมี่เวลานี้ถือว่ามาอยู่กับน้ำโดยปริยาย...ไม่รู้ล่ะ..ถือว่าพิธีอำลากับพิธีแต่งงานเป็นพิธีเดียวกันก็แล้วกัน..จะว่าไปมันก็คล้ายอยู่เหมือนกัน..

เรือนหอก็คือบ้านของน้ำนี่แหละ..ของคู่พี่ซันนี่ก็คงเป็นบ้านหมวดอลิสเป็นแน่แท้..

และคืนนั้น..เอมี่ก็ยอมเป็นเมียอย่างเต็มใจตามที่สัญญาไว้..

เอมี่หลับตาอย่างมีความสุขที่ต้องบอกว่า..สุด ๆ จริง ๆ ..ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน...

ร่างของศิลปินหมีล้มลงนอนข้าง ๆ เอมี่แล้ว..

เอมี่หันมาหอมแก้มน้ำ..

“..เอาไงต่อดีค่ะคุณสามี..”เอมี่ถามยิ้ม ๆ ...

น้ำหัวเราะ..

“..พรุ่งนี้ต้องทำงานแล้วนะ..ลางานมาหลายวันล่ะ..อ้างโน่นอ้างนี่ไม่ไหวแล้ว..เธอขับรถให้ฉันได้ไหมเอมี่..”

“..หือ..”เอมี่ขมวดคิ้ว.. “..ให้เมียเป็นคนขับรถเนี่ยนะ.”

“..ก็ขับได้ไหมล่ะ..”

“..ได้สิ..เธอมีงานที่ไหนบ้าง..”

“..ช่วงเช้าที่อิมแพค..อีกทีก็ช่วงเย็นมีรายการสดของช่อง..”

“..ช่วงบ่ายล่ะ..”

“..ว่าง..”น้ำยิ้ม.. “..จะไปไหนกันดี..”

“..ไปบ้านฉันไหม..”

“..เอ๋..บ้าน..”น้ำขมวดคิ้วฉงน.. “..เธอมีบ้านด้วยหรือ..”

“..มีสิ..มีพ่อ..มีแม่..มีครอบครัว.มีเหมือนทุกคนแหละ..”

“..อ้าว..ไหนว่า..เธอเป็นคนของเธมีสไคร่า..เป็นเด็กฝึก..เข้าค่ายวันเดอร์วูแมน..และได้เดบิวท์รุ่นสิบเอ็ด..”

“..บ้า..พูดยังกะเป็นศิลปินเกาหลี..มีเดบ๊งเดบิ๊ว..”.เอมี่หัวเราะ.. “..เธอว่า..เธมีสไคร่าหาคนมาจากไหนล่ะที่จะฝึกเป็นวันเดอร์วูแมนน่ะ..พวกเค้ามีเว็บไซต์มีรับสมัครเหมือนโมเดลลิ่งนะ..เพียงแต่กว่าจะได้เข้าไปอยู่ในองค์กร..ต้องทดสอบกันเยอะมาก..จนได้คนที่มีความมุ่งมั่นในการเสียสละ..รักความยุติธรรม..และตั้งใจจะเป็นซูเปอร์ฮีโร่อย่างแท้จริง..”

“..แล้วครอบครัวเธอยอมให้เธอไปเป็นวันเดอร์วูแมนได้ไงล่ะ..มันน่ากลัวจะตาย..พ่อแม่ใครจะยอม..”

“..ถ้าฉันผ่านการคัดเลือกเข้าไปได้..เค้าก็จะถามนะ..ว่ายอมเสียสละทุกอย่างเพื่อจะเป็นซูเปอร์ฮีโร่ไหม..ซึ่งนั่นหมายความว่าจะต้องทิ้งครอบครัว..ทิ้งทุกอย่างเพื่อมัน..พอฉันตัดสินใจแน่วแน่ตอบตกลง..เค้าก็จะใช้เชือกสีทองไปล้างสมองคนที่บ้านของฉันทั้งหมด..ก็แล้วแต่จะป้อนข้อมูลอะนะว่าจะให้ฉันหายไปจากครอบครัวด้วยวิธีไหน..บางคนก็อาจจะต้องล้างสมองถึงขนาดที่ว่าไม่เคยมีคน ๆ นั้นเกิดขึ้นในครอบครัวมาก่อนเลยก็ได้..”

น้ำใจหาย..

“..ขนาดนั้นเลยหรือ..”

“.ใช่..ฉันก็ไม่รู้อะนะว่าเค้าล้างสมองคนในครอบครัวว่ายังไงบ้าง...แต่ว่า..ตอนปลดประจำการ..เค้าก็จะถามเหมือนกันว่าอยากจะกลับไปหาครอบครัวที่จากมาอีกครั้งไหม..ซึ่งฉันก็บอก..ฉันอยาก..เขาก็ไปจัดการให้..พรุ่งนี้หากว่าฉันกลับไปที่บ้าน..เค้าก็อาจจะคิดว่า..ฉันเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ..หรือว่ากลับมาจากที่ไหนสักที่..เดี๋ยวองค์กรจะส่งข่าวมาบอกเองว่าให้ข้อมูลกับทางบ้านไว้ว่ายังไง..”

น้ำอ้าปากค้าง..

“..แล้ว..”น้ำใจเต้น.. “..บ้านเธอเป็นยังไงบ้างล่ะ..”

“..เป็นยังไงหมายถึงอะไร..”

“..ก็..สภาพครอบครัว..ความเป็นอยู่..พ่อแม่เธอเป็นใคร..ทำอาชีพอะไร..”

“..ฉันชื่อจริงชื่อเอมิกา..จุฑาชนะสินธุ์..บ้านฉันก็พอสมควรอะนะ..ไม่ได้อะไรมาก..”

น้ำชะงัก..จำได้ว่าเอมี่เคยบอกชื่อจริงตัวเองมาตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้ว..เพียงแต่ไม่ได้ใส่ใจอะไร..แต่ตอนนี้..ได้ยินชื่อและนามสกุลชัด..ทำให้อดนึกทบทวนและจับข้อมูลไปโยงกับสิ่งที่ตัวเองรู้มาไม่ได้..

“..เดี๋ยว ๆ. ๆ..นามสกุลเธอนี่มัน..”น้ำชะงัก.. “..เฮ้ย..”น้ำตาเหลือก.. “..นี่เธอเป็นลูกสาวของ...”

เอมี่พยักหน้ายิ้ม ๆ ...น้ำโวยวายใหญ่..

“..ไหงบอกว่า..พอเลิกเป็นวันเดอร์วูแมน..ชีวิตไม่เหลืออะไรเลย..ต้องดูแลฉันนะยังโง้นยังงี้..นี่เธอเป็นลูกสาวของตระกูลจุฑาชนะสินธุ์..โคตรรวยเลย..เอมี่..เธอต้องดูแลศิลปินจน ๆ อย่างฉันถึงจะถูก..”

เอมี่หัวเราะก๊าก...

“..แหม..นั่นมันทรัพย์สมบัติตระกูล..ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย..ฉันมีแค่กากเพชรบลูอธีน่าถุงเดียว..เดี๋ยวมีเวลาจะเอาไปตีราคาว่าร้านเพชรเค้าจะให้เท่าไหร่นะ..”

“..ขนาดแค่ไอ้ถุงนั้นก็รวยกว่าฉันไม่รู้เท่าไหร่แล้วล่ะย่ะ.”น้ำค้อนขวับ.. “..ไม่ได้ดูข้างในนะ..แต่ลองดูน้ำหนัก..ก็หนักยังกะก้อนอิฐแล้ว..เพชรบ้าอะไร..”

เอมี่หัวเราะ...

“..ฉันได้เยอะไม่เท่าพี่ซันนี่หรอก..แต่ก็เยอะกว่ามินนี่แฟนเธอแน่นอน..”

น้ำชะงัก..

“..ประชดทำไมนะ..เค้าเป็นเพื่อนฉันเว้ยเอมี่..ว่าแต่ทำไมเยอะกว่าล่ะ..”

“..มันมีทั้งค่าปลดประจำการกับโบนัสพิเศษสำหรับการปฏิบัติการณ์ล่าสุด..พี่ซันนี่ต้องได้มากกว่าฉันอยู่แล้ว..และฉันต้องได้มากกว่ามินนี่เป็นธรรมดา..นางแค่โผล่มาต่อยกับไดมอสแป๊บเดียว..แต่ฉันกับเธอทำให้แผนการบรรลุผลเชียวนะ..”

น้ำกลืนน้ำลาย..

“..อ้าว..แบบนี้..เอาความดีความชอบฉันไปด้วยนี่หว่าเอมี่..ฉันก็ช่วยเธอทำให้แผนประสบผลไม่ใช่หรือไง..”

“..แหม..ส่วนของเธอก็อยู่กับฉันนั่นแหละน่า..ลืมบอกไป..เดี๋ยวพรุ่งนี้เอาให้..จะได้เป็นทุนเปิดร้านเนมนมสดของเราไงล่ะ..ไม่ดีหรือไง..”

“..เออ..ก็ดีเหมือนกันแฮะ..”น้ำคิดสะระตะ..ตามประสาหมีขี้งก..เออ..ได้บ้างก็ยังดี..

“..แล้วก็โบนัสพิเศษสำหรับเธอ..”เอมี่ทำหน้าเจ้าเล่ห์..

“..อะไรอีกล่ะ..”

“..รายการพิเศษคืนความสุข..”เอมี่แลบลิ้นเลียริมฝีปาก..

“..เฮ้ย ๆ ๆเอมี่..เมื่อกี้เพิ่งกินกันไปแหมบ ๆ ..ไม่เอาแล้วนะ..ฉันเพลียแล้ว..”

“..เพลียอะไร..เธอยังไม่ได้อะไรเลย..แต่ฉันสิ..ฟินเอาฟินเอา..มามะ..หมีของเอมี่..มามะ..”

น้ำใจหายเมื่อเอมี่ผวาเข้าหา...

ร่างทั้งสองเปลือยเปล่าอยู่แล้ว..เพราะตอนนี้จะใส่เสื้อผ้ากันไปทำไมไม่ทราบ..

หลังจากบิ๊วสักพัก..เอมี่ก็ให้น้ำอยู่ในท่าคร่อม..ร่างขาวเนียนของหมีแสนสวยเหมือนจะสะดุดกับบทบาทสามีเล็กน้อย..

เอมี่ยิ้มเจ้าเล่ห์..กดตะโพกขาวกลมของน้ำ..ก่อนจะหลับตา..

น้ำอุทานเบา ๆ ..

“..นี่กะจะนานถึงเช้าเลยหรือเอมี่..”

“..พูดมากน่า...สตาร์ทเครื่องซะทีสิ..อย่ามัวแต่ท่าดี..”เอมี่ร้อง..

หมีน้ำส่ายหน้าช้า ๆ ..

เมียบังคับจะไม่ทำก็ไม่ได้..

พรุ่งนี้กูจะไปทำงานไหวไหมเนี่ย..ท่านี้บอกตรง ๆ ว่า..กว่าจะจบแต่ละทีนี่โคตรนานเลย..

เอาวะ..ช่วยไม่ได้..

สตาร์ท..

.......

วันรุ่งขึ้น....

เอมี่เป็นคนขับรถพาน้ำไปงานที่อิมแพค...เสร็จในช่วงใกล้เที่ยง..

เนื่องจากเป็นคอนฯนัน เนสท์ น้ำ..หรือ 3Nคริคริ..ทั้งสามNจึงมีการพูดคุยหยอกล้อเล่นหัวกันต่อหน้าแฟนคลับ..เนสท์อาจจะเล่นมุกโหดไปหน่อยมีกอดน้ำและทำเป็นหอมแก้มให้แฟนคลับกริ๊ดกร๊าดเฮกันตลอด

ถ้าเล่นกันบนเวทีคอนฯก็คงไม่เท่าไหร่..แต่มาเล่นกันต่อหน้าแฟนคลับที่มาชุมนุมกัน..แน่นอน..เอมี่ก็ยืนสังเกตการณ์อยู่ด้วย..ก็เริ่มหน้าหงิก...

จนน้ำเหลือบเห็น..ก็ถึงกับหน้าซีดเพราะเมียไม่พอใจ..พอเนสท์จะเอาฮากอดหอมแก้มอีก..น้ำถึงกับต้องสปริงตัวออกห่างจนเนสท์โวยวาย..

“..อะไรกันอินี่..รังเกียจกูหรือน้ำ..”

น้ำใจคอไม่ดี..เมื่อเห็นเอมี่เดินหนีไปไม่อยากมองเห็นภาพที่ทำให้ไม่สบายใจ..รีบหันมาตอบเพื่อน...

“...มึงไปทำแบบนี้กับเชอรีนไปเนสท์..อย่ามาเล่นกะกูแบบนี้กูไม่ชอบ..”

ท่าทางจะจริงจังไปนิดจนอีกสองNงุนงงเพราะปรกติน้องหมีจะเฮฮาตลอด...

น้ำซีเรียดจนวิ่งตามเอมี่ไป..แฟนคลับงงไปตาม ๆ กัน..จนกระทั่งคนหนึ่งพูดว่า..

“..เมื่อกี้เห็นไหม..น้องน้ำเหมือนตามใครไปคนนึง...ยืนตรงนั้น..เท่มากเลย...”

แฟนคลับเริ่มซุบซิบและเริ่มเมาท์มอยกันตามประสาและคิดว่าอาจจะเป็นใครสักคนที่มีความสำคัญกับน้ำเป็นแน่...

....

น้ำวิ่งตามจนทันเอมี่..วิ่งไปดักหน้า..เห็นหน้าเอมี่ไม่พอใจก็ใจแป้วลง...

“..โกรธเหรอเอมี่..ไม่มีอะไรนะ..เนสท์มันเพื่อนน้ำ..พวกเราสามNคริ ๆ รักกันเป็นพี่เป็นน้องเท่านั้นนะ..แล้วเนสท์มันก็เป็นคู่จิ้นกับเชอรีนอยู่ด้วย..เคยเล่นไหมแทกเชอเนสท์อะ..หมีไม่เกี่ยวนะ..”

เอมี่หน้าหงิก..

“..รู้..เข้าใจ..แต่ไม่ชอบ..เข้าใจความรู้สึกฉันไหม..”

น้ำครางเฮ้อ..

“..นี่มันงานนะเอมี่..แค่เล่นกันเท่านั้น..”

เอมี่เท้าสะเอว..

“..น้ำ..เธอเป็นผัวฉันนะ..ไม่มีเมียคนไหนหรอกที่เห็นผัวตัวเองไปกอดหอมกับผู้หญิงคนอื่น..แม้จะบอกว่าเป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องกัน..แล้วจะรู้สึกดีน่ะ..”

น้ำจ๋อยยกมือไหว้..

“..ไม่ทำอีกแล้วจ้า..อย่าโกรธเลยนะเอมี่..ไม่เอานะ..”

เอมี่กลั้นยิ้ม..แกว่งกุญแจรถ..

“..เสร็จงานแล้วใช่ไหม..ไป..ไม่โกรธแล้ว..”

น้ำยิ้มแหย..

“..จะพาไปบ้านใช่ไหม..”

“..ก็เราวางกำหนดการไว้แล้วไง..”

น้ำครางเฮ้อ..

“..ไป..ไปก็ไป...”

เอมี่หัวเราะ..หายโกรธแล้วเมื่อเห็นท่าทางจ๋อย ๆ ของยัยหมี..

ทั้งสองจูงมือกันเดินไปที่รถ..

ในขณะที่มุมหนึ่ง..มีคนแอบดูอยู่..สายตาแสดงถึงความไม่พอใจและริษยา...

.....

น้ำเอนกายหลับอย่างอ่อนเพลียเมื่อขึ้นรถ..เอมี่มองอย่างเอ็นดู...ขับรถของน้ำออกไปจากอิมแพค..

นานจนกระทั่งน้ำรู้สึกว่าโดนเขย่าตัว..

“..ถึงแล้วน้ำ..ตื่นเถอะ..”

น้ำงัวเงียตื่น..ก่อนจะอ้าปากค้าง..

รถของเธอกำลังขับผ่านประตูรั้วเข้ามาในบริเวณ...คฤหาสถ์.

และในรั้วนั้นมีแถวของการต้อนรับ...เล่นเอาน้ำตาเหลือก..

เอมี่จอดรถ..พยักหน้าให้น้ำ..

“..ลงมาสิน้ำ..นี่บ้านฉัน..”

น้ำกลืนน้ำลาย..

“..บ้านเธอจริง ๆ หรือนี่..”

เอมี่หัวเราะ..

“..เธอใช้ลูกสาวบ้านนี่ขับรถให้เลยนะน้ำ..ไม่ใช่ธรรมดาเลย..”

น้ำลงจากรถตามเอมี่..ซึ่งเวลานั้น..ชายวัยหกสิบกว่าและหญิงกลางคนอีกคนเดินเข้ามา..

“..กลับมาแล้วนะเอมี่..พ่อกับแม่คิดถึงลูกมากเลย..”

น้ำคอย่น..จำได้ว่าผู้ชายคนที่ทักเอมี่เป็นใคร..

คุณสุวิทย์ จุฑาชนะสินธุ์...นักธุรกิจที่ทั้งรวยและมีบารมี..ชนิดที่ไม่ว่าใครก็ต้องเกรงใจ...

ทั้งพ่อกับแม่ของเอมี่ชะงักเมื่อเห็นน้ำ..

แม่อดพูดไม่ได้..

“..นึกว่าเอมี่กลับมาจากต่างประเทศครั้งนี้..จะพาเอาหนุ่มมาให้พ่อกับแม่ช็อคซะแล้ว..นี่คงจะเป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันล่ะสิ..”แม่ยิ้มให้น้ำอย่างเอ็นดู..

พ่อหัวเราะ..

“..แหม..โล่งอก..นี่พ่อทาบทามลูกชายของคุณรัตนพลเจ้าของโรงงานพันกว่าล้านเพื่อนพ่อไว้แล้วซะด้วยสิ..คนระดับเอมิกา จุฑาชนะสินธุ์..ลูกสาวพ่อ..จะคบกับคนกระจอก ๆ ได้ยังไงใช่ไหม...”

เอมี่หันไปหัวเราะกับน้ำ..ซึ่งตอนนี้ยัยศิลปินหมีถึงกับหน้าซีด..ไม่คิดไม่ฝันเลยว่า..ระยะเวลาแค่ไม่ถึงชั่วโมง..จากที่ตัวพองเพราะเป็นศิลปินที่มีแฟนคลับชื่นชอบจะกลายเป็นตัวลีบเล็กเพราะรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าได้ขนาดนี้..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #70 jum_jump1237 (@jum_jump1237) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 21:54

    โถหมีน้อยน่าสงสารจริงๆ

    #70
    0
  2. #69 0_0 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 21:26

    งานเข้าแล้วไง5555555555555

    #69
    0
  3. #68 Deknoy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 22:19

    อ้าวๆศิลปินหมีจะทำยังไงน้า....

    #68
    1
    • #68-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 14)
      21 กรกฎาคม 2561 / 02:05
      เอมี่ดันเปิดช่องให้มินนี่แทรกเองค่ะ แย่จุง
      #68-1
  4. #67 pednaee (@pednaee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 07:24

    ความจริง..ที่น่าเหนื่อยใจ


    การตกหลุมรัก เสน่หาหลงไหลเบาลงแล้ว


    อุปสรรคที่ต้องใช้ใจแลกจริงๆนะเนี่ย

    รอลุ้นว่าทั้งคู่จะต้องใช้สติแก้ไขละเนาะ????

    #67
    0
  5. #66 Beever3 (@Beever3) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 03:01
    หมีสู้ๆนะผ่านด่านพ่อแม่เมียให้ได้นะ
    #66
    0