แม่หมอ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,551 Views

  • 158 Comments

  • 410 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    315

    Overall
    24,551

ตอนที่ 2 : ความตายจากยามตับนิทาน(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1707
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    4 ธ.ค. 60

               แม่หมอคนนี้ชื่อแม่หมอชมพู่…ศิษย์น้องดิฉันเอง… แต่แม่หมอในเรื่องจะหน้ากลมกว่า…ผมเรียบ…อายุมากกว่าค่ะ

               แต่ยังหาต้นแบบที่เหมือนมากกว่านี้ไม่ได้.ใช้นางเป็นต้นแบบก่อนนะคะ

……………

ค่ำ…

เจ๊หงส์..หรือแม่หมอของผมให้ผมขับรถมาที่วัดแห่งหนึ่งไม่ห่างจากจุดที่เราอยู่มากนัก…

วันนี้..แม่หมอถึงกับบอกให้ผมเคลียร์ลูกค้าช่วงเย็นให้เร็วที่สุด..เลื่อนได้เลื่อน..ผมก็ต้องเหนื่อยกับการจัดการเคลียร์คิวดูดวง..และต้องขอโทษขอโพยลูกค้าสำคัญหลายคนเหมือนกัน…

เพราะแม่หมอต้องการมาร่วมงานศพของน้องชายกันยา..ลูกค้าซึ่งแม่หมอรู้สึกผิดที่ไม่ได้ช่วยตั้งแต่แรก..จนเกิดเหตุร้ายขึ้นจนได้…

ระหว่างทางที่ผมขับรถ..ผมรู้นะครับ..ว่าแม่หมอรู้สึกอย่างไร…สังเกตได้จากอาการนิ่งซึมและไม่พูดไม่จาผิดวิสัย..

จนรถโตโยต้าคันเก่าของเราเข้ามาในบริเวณวัด..แม่หมอถึงได้พูด..

“..มัสสุ..ฉันไม่รู้จะพูดกับน้องหญิงยังไงดี..”

ผมพยายามหาที่จอด..แต่ก็อดตอบแม่หมอไม่ได้..

“..ผมเชื่อนะครับเจ๊..ต่อให้เจ๊ตัดสินใจช่วยเขา..แต่โชคชะตาก็จะทำให้เกิดเรื่องนี้จนได้..อย่าโทษตัวเองไปเลยครับ..”

“..เด็กผู้หญิงอายุไม่มาก..แต่ต้องเจอเรื่องเศร้าติด.ๆ.กันแบบนี้…มันยากจะรับได้จริง ๆ ..”..

“..เจ๊พอจะรู้ตัวฆาตกรที่แท้จริงหรือยังครับ..”

“..ก็คงเหมือนกับน้องหญิงกันยาคนนั้นนั่นแหละ..ต่อให้รู้รูปพรรณสันฐาน..แต่จะทำอะไรได้..”

“..ถ้าป้องกันไม่ให้กันยาโดนไปอีกคนได้..ผมว่าก็โอเคแล้วนะครับเจ๊..”

“..มัสสุ..”แม่หมอถอนหายใจ.. “..บางครั้ง..วิชาพยากรณ์อาจจะช่วยอะไรแบบนี้ไม่ได้มากนัก..แต่ก็มีอีกวิชาหนึ่งที่ใช้ได้นะ..”

“..วิชาอะไรครับเจ๊..”

“..วิชาสืบสวน..”แม่หมอพูดขรึม ๆ … “..ว่าแต่ของที่ให้ซื้อ..เอามาหรือเปล่า..”

ผมจอดรถ..และเมื่อจอดนิ่งสนิท..ก็หยิบของที่แม่หมอต้องการออกมา..

“..นี่ครับ..”

แม่หมอครางอือม์…

“..พอใช้ได้นะ..”

มันคือกล้องกระดุมที่ติดไว้กับเสื้อ..หรืออะไรก็ได้..เป็นกล้องสปายที่บันทึกภาพและคลิปวิดีโอ..มีความจุในตัวแปดกิ๊ก..ราคาไม่แพงครับ..ผมเข้าไปหาในห้างตามคำสั่งแม่หมอ..และได้มาในราคาพันกว่าบาท..

“..เจ๊จะเอามาบันทึกภาพคนที่มางานศพของน้องชายกันยาใช่ไหมครับ..”

“..บางทีเราอาจจะได้เบาะแสจากแขกที่มาในงาน..ฆาตกรอาจจะแฝงตัวเข้ามาฟังพระสวด..เราก็ได้แต่จับภาพแบบไม่ให้ใครรู้ตัว..”

“..เจ๊นี่ยังกะพวกนักสืบเก่า..”

“..มัสสุ..แกก็อย่าทำอะไรประเจิดประเจ้อ..หน้าที่ของแก..คือคุยกับน้องหญิง..พยายามหารายละเอียดให้มากที่สุด..บางทีเจ้าตัวเองก็อาจจะมีข้อมูลที่ตัวเองอาจจะไม่รู้ว่ามีความสำคัญ..และหากกลัวจำไม่ได้..ก็บันทึกเสียงไว้..แอบ ๆ นะ..อย่าให้เจ้าตัวเขารู้..”

“..ครับ..ผมจะอัดใส่มือถือ..เจ๊คงสบายใจได้นะ..”

“..และข้อสำคัญ..”แม่หมอพยายามใช้สายตาดุ ๆ และปราม ๆ .. “..ฉันรู้ว่าแกชอบ ๆ น้องเขาอยู่..และครั้งนี้..ถือว่าเป็นงาน..ก็เลยไม่ว่าอะไร..แต่ห้ามทำความสัมพันธ์ให้เลยเถิด..ไม่อย่างนั้น..ฉันจะฟ้องเอลลี่..ฟ้องจริง ๆ ..”

ผมสะอึก..ก่อนจะยิ้มแหย..

“..แหม..เจ๊ก็..”

“..ฉันเกลียดคนแบบนี้..ไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบหรอก..จำไว้..”

เจ๊หงส์..แม่หมอของผมถ้าจะบอกว่าผมไม่ชอบอะไรเธอตรงไหนบ้าง..ก็ตรงนี้แหละครับ..

….

งานศพปรกติแล้วผมไม่เคยรู้สึกหดหู่เท่างานศพที่เราสองคนมาในวันนี้เลย..

มันน่าหดหู่..เงียบเหงาอย่างบอกไม่ถูก..

กันยาหน้าเศร้า..คอยต้อนรับแขกเหรื่อที่ทยอยเข้ามาร่วมงาน..แขกเหรื่อมาไม่มากนัก..แต่ที่น่าเศร้าคือ..คนที่คอยช่วยเหลือกันยาจัดการงานศพ..กลับมีน้อยจนน่าใจหาย..

เมื่อเราไปไหว้ศพ..กันยาก็อดมีสีหน้าตื่นเต้นไม่ได้..แม่หมอพยักหน้า..รับธูป..และไปไหว้ศพตามธรรมเนียม..มองดูรูปของเด็กหนุ่มที่ตายก่อนวัยอันควรอย่างสลดหดหู่..

“..วันนี้..คงมีคนช่วยงานน้อยสักหน่อยค่ะ..แต่นับแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป..เพื่อนของตุลย์ที่เรียนด้วยกันจะเข้ามาช่วย..”กันยาหน้าเศร้าคุยกับผม.. “..ขอบคุณนะคะที่คุณมัสสุกับแม่หมอมาร่วมงานด้วย..”

“..แม่หมอกับผมยังไงก็ต้องมาครับ..”ผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ .. “..และเหนืออื่นใด..แม่หมอตกลงใจแล้วว่าจะช่วยคุณ..”

กันยาเบิกตาโพลง..

“..ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ..แต่..”กันยาหน้าเศร้าอีก.. “..ตอนนี้ก็เหลือแต่ดิฉันเพียงแค่คนเดียวแล้ว..บางที..มันอาจจะดีกว่าถ้าปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามยถากรรม..ถ้าดิฉันต้องตายไปอีกคน..คงไม่มีอะไรให้อาลัยอีก..”

หน้าสวยซึ้งของเธอตอนนี้..ทำให้ผมอยากจะเอื้อมมือกอดและปลอบจริง ๆ ..แต่..แม่หมอก็กำชับไว้อย่างดี..ถ้าเกินเลยนะ..หูผมคงขาดเพราะฝีมือเอลลี่แน่…

เลยได้แต่ส่งสายตาเห็นอกเห็นใจปลอบเธอไปเพียงเท่านั้น..

แม่หมอผละจากจุดไหว้ศพ..ผมก็ขยับเข้าไปไหว้ศพบ้าง..ไม่รู้หรอกครับว่าแม่หมอได้คุยอะไรกับกันยาบ้างไหม..

แต่หลังจากเสร็จสิ้น..ผมก็ผละออกมา..เห็นแม่หมอเดินไปหาที่นั่งรอฟังพระสวดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว..

กันยายังไม่สะดวกที่จะคุยอะไรกับผมต่อ..เพราะเธอต้องรับแขกที่เข้ามาเคารพศพคนต่อไป..ผมจึงได้แต่ยิ้มปลอบใจเธอเล็กน้อย..แล้วก็ไปนั่งคู่กับแม่หมอ..

ระหว่างนั้นก็อดกระซิบถามไม่ได้..

“..เจ๊..นั่งแบบนี้จะได้ความหรือ..”

แม่หมอเลิกแว่น..

“..ยังไม่ถึงเวลา..”

“..จะต้องรอเวลาอีกเมื่อไหร่ล่ะเจ๊..”

เจ๊แม่หมอของผมหยิบมือถือมาดูนาฬิกา..

“..อีกสักครึ่งชั่วโมง..”

“..นี่เจ๊กะจากอะไร..”

“..ยามกระทำการตามหลักโหราศาสตร์..”เจ๊พูด.. “..ถ้าระหว่างนี้..แกจะไปช่วยกันยาก็ไปเถอะ..จะได้คุยอะไรกับกันยาได้บ้าง..”

ผมยิ้มแหย..

“..ผมจะเอาอะไรไปอ้างการช่วยเหลือล่ะครับเจ๊..ไม่ได้เป็นญาติเป็นเพื่อนสนิทกันสักหน่อย..”

“..แกก็พยายามจะสนิทกับเขาอยู่ไม่ใช่หรือมัสสุ..”

“..เจ๊..นี่ขัดกันมากเลยนะ..ถ้าสนิทมาก ๆ เจ๊จะบอกแฟนผม..แต่พอผมพยายามห่าง..เจ๊กลับให้ผมเข้าไปใกล้ชิด..”ผมบ่น..ไม่มีอะไรมากหรอกครับ..เป็นชั้นเชิงเล็กน้อยให้เจ๊หงส์เป็นฝ่ายออกปากให้หนักแน่นอีกครั้ง..ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้น..การจะฟ้องเอลลี่..ก็เท่ากับไม่มีน้ำหนัก..เพราะถือว่าผมอ้างเจ๊แกได้ว่าทำไปเพราะเจ๊สั่ง..

แต่เจ๊ก็ไม่ได้ตอบอะไรผม..เพราะเหมือนเจ๊จะอุทานเบา ๆ ออกมา..

เนื่องจากมีเด็กสาวถือถาดใส่น้ำเดินเสริฟให้แขกที่มาร่วมงาน..และมาถึงบริเวณที่เจ๊กับผมอยู่พอดี..

เหมือนเด็กสาวคนนั้นก็งง ๆ เหมือนกัน..

“…เอ๊ะ..”เด็กสาวอุทาน.. “..อาหงส์..”

“..แคท..หนูมาได้ยังไง..”แม่หมออดสงสัยไม่ได้…

“..แคทมากับพ่อค่ะ..แคทเป็นลูกค้าพี่หญิง..สนิทกับพี่หญิงมากจนถือว่าเป็นพี่น้องกันได้..พอมีเรื่องเกิดขึ้น..ก็อาสาจะมาช่วยพี่หญิงเองค่ะ..เพราะพี่หญิงก็ไม่มีใคร..”

สีหน้าแม่หมอเหมือนกินนมเปรี้ยวบูด..

เพราะเสียงชายกลางคนเอ่ยทักทายขึ้นว่า..

“..ในที่สุด..คุณก็ยอมออกจากถ้ำมาทำงานถนัดจนได้นะครับ..คุณลักขณา..”

เสียงแม่หมอดังขึ้นแบบแค่น ๆ ..

“..คุณพนัส..”

ผมพยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า..คำว่า.. “พนัส”..ที่กันยาเคยกล่าวอ้างเมื่อพบเจอแม่หมอครั้งแรกที่ออฟฟิศของแม่หมอเอง..และแม่หมอกลับอ้างว่าเป็นการเข้าใจผิด..ที่แท้..ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดอะไรสักหน่อย..

แม่หมอกับผู้ชายคนที่ชื่อพนัส..คือคนที่น่าจะรู้จักกันมาก่อน..และคะเนจากท่าที..น่าจะมีเรื่องไม่ดีต่อกันเป็นความทรงจำที่เลวร้ายแน่นอน..

ผมกลับหมายตาเด็กสาวที่แม่หมอทักว่าชื่อแคทคนนั้น..

เด็กสาวสวยหน้าตาฉลาด..ควรจะเล่าเรื่องราวในอดีตของแม่หมอให้ผมรู้ได้แน่นอน…

….

คำว่า.. “ออกจากถ้ำมาทำงานถนัด..”ตามที่ผู้ชายคนที่ชื่อพนัสทักทายแม่หมอ..ทำให้ผมสนใจใคร่รู้เรื่องราวของเจ้านายผมมากขึ้น..ตามประสาของคนรุ่นใหม่ที่เรียกว่าเผือก..

เผือกเรื่องเจ้านาย..ต่อให้ตายก็ยอม..นี่อาจจะกล่าวเกินไป..แต่สำหรับคนอย่างนายมัสสุคนนี้..น่าจะใกล้เคียงกับคำกล่าวทำนองนี้เหมือนกัน..

ชายกลางคนคนนั้น..คะเนอายุราวสี่สิบปลายหรือห้าสิบกว่าก็ไม่แน่ใจ..แต่สูงพอประมาณ..และมีผมหงอกขาวแซมเป็นหย่อม..ใบหน้าดูจริงจัง..แต่แววตากลับอ่อนโยนผิดจากใบหน้า..มีความคมสันจนผมรู้สึกว่า..สมัยหนุ่ม.ๆ.ควรจะหน้าตาดีจนสาวลุ่มหลงเพ้อคลั่ง..คลั่งไคล้..กริ๊ดกร๊าดยิ่งกว่าดาราไอดอลชายสมัยนี้เสียอีก..

“..คุณพนัส..”แม่หมอพยายามระงับอารมณ์.. “..ฉันไม่เคยอยู่ถ้ำไหน..และงานถนัดของฉันคือการดูดวง..เป็นนักพยากรณ์..กรุณาอย่าเข้าใจผิด..”

แม่หมอเหมือนจะเครียดจนหน้าไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย..

“..และกรุณาอย่ามายุ่งกับดิฉัน..วันนี้..ดิฉันจะมาร่วมงานศพ..ไว้อาลัยให้ผู้ตายซึ่งเป็นน้องชายของลูกค้าของดิฉันเท่านั้น..คุณกับดิฉันเราต่างคนต่างอยู่..กรุณารักษามารยาทด้วยนะคะ..”

เหมือนคนที่ชื่อพนัสจะถอนหายใจ..

“..เอาล่ะ..ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ตามใจคุณ..แต่ถ้าจะช่วยคนที่คุณบอกว่าเป็นลูกค้า..คุณจะไม่ร่วมมือกับผมไม่ได้นะครับ..คุณลักขณา..”

“..ฉันจะทำตามวิธีของฉัน..รับรอง..ไม่ผิดกฏหมาย..ดิฉันเป็นแค่หมอดู..คงทำได้แค่สิ่งที่หมอดูควรจะทำใช่ไหมคะ.”

ชายกลางคนคนนั้นดูจะมีสีหน้าระอา..ได้แต่พยักหน้า..และถอยออกไปห่าง ๆ …

สีหน้าประหลาดใจของเด็กสาวที่ชื่อแคททำให้แม่หมอต้องพูดขึ้นว่า..

“..ไม่มีอะไรนะแคท..อาแค่มีความเห็นไม่ตรงกับคุณพ่อหนูนิดหน่อย..”

เด็กสาวพยายามยิ้มแย้ม..

“..ค่ะ..แคทเข้าใจค่ะ..เรื่องของผู้ใหญ่..แคทไม่ยุ่งนะคะ..ขอตัวไปเสริฟน้ำให้แขกคนอื่นก่อนค่ะ..”

แม่หมอหยิบน้ำสองขวดเล็ก..ยื่นให้ผมขวดหนึ่ง..ก่อนจะยิ้มให้..

“..แต่หนูสวยขึ้นมากเลยนะแคท..สวยเหมือนคุณแม่หนูไม่มีผิด..”

แคทยิ้มอาย ๆ ..ก่อนจะเดินไปเสริฟน้ำทางอื่นต่อ…

แต่ผมหมายตาไว้แล้ว..เรื่องเผือกนี่ขอให้บอก..ผมต้องรู้ให้ได้..ว่าทำไมแม่หมอของผมถึงได้มีท่าทีแบบนั้นกับคนที่ชื่อพนัส..พ่อของน้องแคทคนนี้..

เรื่องนี้น่าสนใจพอ ๆ กับเรื่องของกันยาเลยทีเดียว..ให้ตายสิ..

….

ระหว่างนั้น..เราสองคนก็ไม่ได้คุยอะไรกัน..สีหน้าของแม่หมอดูครุ่นคิด..ดูจะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าผมนั่งอยู่ด้วย..

ผมไม่รู้ว่าแม่หมอกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่..เรื่องของกันยา..หรือเรื่องของคนที่ชื่อพนัสที่มีลูกสาวชื่อแคทกันแน่..

พอได้เวลาที่แม่หมอบอกว่า..เป็นยามกระทำการ..แม่หมอก็ลุกจากที่นั่ง..และอดหันมาสั่งผมไม่ได้..

“..ถ้าแกไม่อยากนั่งคนเดียวนะมัสสุ…ก็ควรหาทางไปคุยกับน้องหญิงให้มากไว้..”แล้วแม่หมอก็อดพูดอีกไม่ได้.. “..น้องหญิงเท่านั้นนะ..แต่ถ้าคุยกับน้องแคท..ฉันเล่นงานแกแน่มัสสุ..”

“..อ้าว ๆ ๆ ..เจ๊..”ผมโวยวาย.. “..นี่เห็นผมเป็นอะไรกัน..”

“..แกน่ะมันตัวเจ้าชู้..ฉันรู้ดี..น้องแคทน่ารัก..แต่แกไม่ควรจะไปจีบเขา..”

“..โธ่..เจ๊ก็..”ผมทำหน้าละห้อย.. “..ผมไม่ใช่คนที่เห็นใครสวยก็ม่อไปเรื่อยหรอกนะ..”

“..ยิ่งน้องแคท..ถ้าแกไปม่อ..ฉันเอาตายแน่..อ้อ..แต่จะว่าไปก็ไม่น่าห่วงหรอกนะ..”เจ๊หัวเราะหึ ๆ ..แม้จะแค่หัวเราะหึ ๆ ..แต่ผมกลับรู้สึกดี..ที่สีหน้าเจ๊เปลี่ยนเป็นเบิกบานได้สักทีหลังจากที่ดูจะเครียดมานาน..

พระสี่รูปมาแล้ว..แทนที่เราจะนั่งอยู่กับที่..กลับออกมาเดินข้างนอก..

ผมคงไม่ใส่ใจล่ะครับ..ว่าแม่หมอจะไปไหนต่อไหนบ้าง..

แต่ผมตรงไปยังจุดที่กันยาและแคทกำลังยืนคุยกันอยู่..

และเมื่อสองคนนั้นเห็นผม..กันยาก็ยิ้มให้เศร้า ๆ ..ผมก็ยิ้มตอบ..แต่ไพล่ไปคุยกับแคทเสียนี่..

“..แคท..น้องชื่อแคทใช่ไหม..พี่เป็นเลขาของแม่หมอ..เอ่อ..อาหงส์ที่น้องเรียกน่ะครับ..”

แคทดูหน้าตาตื่น ๆ ..

“..ค่ะ..มีอะไรหรือคะ..”

“..อ่อ..คือ..อยากจะรู้น่ะว่าทำไมอาหงส์ของน้องถึงทำท่าไม่กินเส้นกับคุณพ่อขนาดนั้น..แล้ว..แต่ก่อน..อาหงส์เค้าทำงานอะไรกับคุณพ่อน้องหรือยังไงครับ..”

แคทหัวเราะ..

“..อ้าว..นี่อาหงส์ไม่ได้บอกพี่หรือคะ..ว่าสมัยก่อน..เค้าเคยทำงานร่วมกับคุณพ่อ..”

แคทนิ่งครู่หนึ่ง..ก่อนจะพูดต่อ

“..ที่หน่วยสืบราชการลับของกรมสืบสวนคดีพิเศษ..เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบสวนชั้นยอดทีเดียวนะคะ…”

…..

สิ่งที่แคทเล่าออกมา…ทำให้ผมอดอ้าปากค้างไม่ได้..

คือผมก็พอจะเตรียมใจรับอยู่แล้วล่ะครับ..ว่าเจ๊หงส์..แม่หมอของผมคนนี้..น่าจะต้องทำงานอะไรสักอย่างที่เกี่ยวข้องกับสืบหาข้อมูลอะไรแบบนี้แหละ…นึกว่าน่าจะเป็นนักข่าว..นักสืบ..หรืออย่างดีก็น่าจะเป็นตำรวจหญิงฝ่ายสืบสวนของสน.ไหนสักที่..

แต่ถึงขนาดหน่วยสืบราชการลับกรมสืบสวนคดีพิเศษ..นี่มันเกินกว่าที่ผมคิดมากมายนัก..

“..แล้ว..เค้าเคยมีความขัดแย้งอะไรกันหรือเปล่า..ทำไมอาหงส์ของน้องถึงได้ดูปั้นปึ่งกับคุณพ่อขนาดนั้น..”

“…เรื่องงานหนูไม่ทราบนะคะพี่..แต่..แคทรู้สึกว่า..พ่อจะชอบ ๆ อาหงส์อยู่นะ..”

ให้ตายสิ..นี่มันข่าวน่าเมาท์มอยระดับสิบกะโหลกจริง ๆ ..

“..ขนาดนั้นเลยหรือครับ..แล้วคุณแม่น้องล่ะ..”

“..แม่หนูเสียไปนานแล้วค่ะ..”แคทหน้าสลดเมื่อพูดถึงแม่.. “..อาหงส์รู้จักแม่ดีด้วยค่ะ..”

“..คล้ายกับพ่อพี่เลยนะแคท..”หญิงหรือกันยาพูดขึ้นมาทำให้ผมออกจะงง ๆ เหมือนกัน.. “..พ่อพี่เคยแต่งงานมาก่อน..แล้วพอหย่าภรรยาก็มาเจอกับแม่..แต่นิยายรักของพ่อกับแม่จบที่การแต่งงาน..”หญิงพูดในสิ่งที่ทำให้เธอแช่มชื่นขึ้นมาบ้าง..ก่อนจะสลด.. “..น่าเสียดายนะ..”

“..น้องหญิงเป็นลูกติดคุณแม่ใช่ไหมครับ..”ผมถาม…

“..ค่ะ..พ่อกับแม่มีน้องชายด้วยกันอีกคน..ก็คือตุลย์นี่แหละค่ะ..”หญิงป้ายน้ำตา.. “..น่าเสียดายจริงนะคะ..”

แคทกอดปลอบ..ท่าทางเห็นใจ..กับคนที่มีชะตากรรมคล้ายกันเกี่ยวกับครอบครัว..นี่กระมังทำให้สองสาวสนิทกันได้เร็ว..และถึงกับกลายเป็นเพื่อนรุ่นพี่รุ่นน้องกันกลาย ๆ ..

ผมมองสองสาวด้วยท่าทีเห็นใจ..

“..มันก็แย่นะครับ..ถ้าพูดถึงอดีต..มีทั้งหวานชื่น..แต่ก็โหดร้าย..แต่ชีวิตก็แบบนี้แหละครับ..ผมเป็นเลขาให้เจ๊..เอ่อ..คุณหงส์..บางทีก็ต้องจดบันทึกคำพยากรณ์ให้ลูกค้า..เรื่องของลูกค้าบางคนมันก็ยิ่งกว่านิยาย..และท้ายสุด..ทุกคนก็ต้องดำเนินชีวิตของตนในปัจจุบันต่อไปให้ดีที่สุด..”

ผมสบตากับหญิง..และพูดอีกว่า..

“..คุณก็เหมือนกันนะครับคุณกันยา..ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป..คุณก็ต้องห้ามท้อแท้..และเราต้องสู้กับมันให้ได้..”

“..สู้ชีวิตหรือคะ..หญิงสู้มาตลอดค่ะ..แต่ครั้งนี้..มันหนักมากไปแล้วนะคะ..”หญิงเรียกชื่อตัวเองแทนสรรพนาม..แปลว่า..เธอให้ความสนิทกับผมมากขึ้นแล้ว…

แคทกอดปลอบ..

“..ไม่ต้องกลัวนะคะพี่หญิง..พี่อยู่คนเดียวคงเหงา..มาอยู่กับแคทก็ได้..”

“..พี่คงไม่รบกวนแคทขนาดนั้นหรอก..ขอบคุณมากนะแคท..”

ผมว่าสายตาแคทที่มองหญิงดูแปลก ๆ ..ดูห่วงใย..ดูกังวลแทน..

ผมว่าผมคิดมากไปหรือเปล่าก็ไม่รู้..

แต่ผมบอกตรง ๆ ..ผมไม่ค่อยชอบสายตาที่แคทมองหญิงแบบนั้นเลย..

สัญชาติญานทำให้ผมอดถามไม่ได้..

“..น้องแคทรู้หรือเปล่าครับ..ว่าอาหงส์ที่น้องแคทรู้จัก..เป็นหมอดูระดับสุดยอดคนหนึ่ง..ดูอะไรไม่เคยพลาด..”

“..แคทก็เพิ่งรู้นี่แหละค่ะ..ไม่เจออาหงส์มาสี่ห้าปีได้แล้วมั้ง..ตอนนั้น..แคทยังเด็กอยู่เลย..”แคทยิ้ม..

“..ถ้าว่างก็ไปดูได้นะครับ..โดยเฉพาะวันพุธช่วงบ่าย..ผมว่าอาหงส์คงคิดราคาไม่แพงหรอก..สำหรับคนกันเองอย่างน้องแคทคนนี้..”

“..ทำไมต้องเป็นพุธบ่ายด้วยล่ะคะ..”สีหน้าแคทดูแปลก ๆ ..

“..พุธบ่าย..เป็นช่วงตบยุงครับ..มันกลางสัปดาห์..คนไม่ค่อยนัด..จะมีอีกทีก็เย็นมากแล้ว..”

“..แคทติดเรียนค่ะ..”แคทเหมือนจะพูดแบบไม่เต็มเสียง..ผมรู้สึกได้ว่า..มีพิรุธบางอย่างจากน้ำเสียงของแคท..

ผมเคยดูการ์ตูน..หนังนักสืบ..อ่านนิยายนักสืบมาพอสมควร..รู้ว่าควรจะจี้ไปที่จุดสำคัญให้มากที่สุด..

“..อย่างพุธที่ผ่านมา..เงียบจริง ๆ นะครับ..ถ้าน้องแคทมา..ก็คงได้คุยกันยาว..”

มันอาจจะไปกระทบจิตใจน้องหญิงบ้าง..เพราะพุธที่ผ่านมา..เป็นช่วงที่น้องชายเธอเสียพอดี..

สีหน้าหญิงยังเรียบเฉย..

แต่สีหน้าของแคทกลับดูตระหนกผิดสังเกต..และพยายามระงับให้เป็นปรกติ..

ผมรู้แล้วล่ะว่าควรจะต้องทำอะไรต่อไป…

“..ถ้ามีจังหวะก็บอกผมได้นะครับ..ผมจะรีบจองคิวให้..และปัดคิวอื่นที่จะมาหาแม่หมอให้หมดเลย..”

แคทเหมือนฝืนยิ้ม..ขณะนั้นพระเริ่มสวด..แคทก็เลยพนมมือ..ทำเหมือนตั้งใจ..กันยาก็พนมมือเช่นกัน..

แต่ผมรู้สึกได้ว่า..น้องแคทคนนี้..ดูจะมีท่าทีกระสับกระส่ายพิกล..เหมือนอยากให้ผมไปให้พ้น ๆ หน้าสักที..

……

ผมกลับมานั่งฟังพระสวดอีกครั้ง..พร้อมกับเจ๊หงส์..ที่กลับมานั่งคู่กับผมแบบพอดีเวลากันเป๊ะเลย..

คนมาร่วมงานวันนี้ยังไม่มาก..เก้าอี้ส่วนใหญ่จะว่าง..และจุดที่เรานั่ง..ไม่มีคนนั่งในระยะรอบทิศ..สบายหน่อย..

แม้จะเสียมารยาท..แต่การคุยกันเบา ๆ ..น่าจะมีประโยชน์กว่าการฟังพระสวดด้วยภาษาบาลีซึ่งผมฟังไม่รู้เรื่องมากมายหลายเท่านัก..

“..ทางเจ๊เป็นไง..”

“..เก็บภาพคนร่วมงานและอยู่ในบริเวณงานทุกคนเรียบร้อยแล้ว..”เจ๊หงส์แม่หมอผมบอก.. “..ทางแกล่ะมัสสุ..”

“..ผมว่าผมพอจะมีเบาะแสผู้ต้องสงสัยนะครับ..”

“..แกพูดยังกะแกเป็นตำรวจ..”

“..เราก็เหมือนตำรวจกลาย ๆ อยู่แล้วนะครับเจ๊..”ผมหัวเราะเบา ๆ …

“..อัดเสียงไว้หรือเปล่า..”

“..อ๋อ..”ผมสะอึก..ชิบหายล่ะ..กดอัดเสียงก่อนจะไปคุยกับน้องหญิงน้องแคท..ข้อมูลการพูดจามันอยู่ในเครื่องหมดแล้ว..รวมทั้ง..คำถามและคำตอบที่ผมดันไปเผือกอยากรับรู้เกี่ยวกับเจ๊แกด้วย..

“..ส่งไฟล์มาให้ฉันด้วยนะ..”เจ๊หงส์กำชับ..ก่อนจะหลับตาลง..และพนมมือไปด้วย..

เหมือนเจ๊หงส์จะสวดมนต์คลอกับเสียงพระสวด..จะเป็นการสวดบทไหนผมไม่แน่ใจ..

แต่ที่แน่ใจก็คือ..ผมจะทำยังไงกับไฟล์อัดเสียงที่ดันมีข้อมูลไม่อยากให้แม่หมอรู้ติดมาด้วย..เวรล่ะสิ..มัสสุเอ๊ย…เวรจริง ๆ ….

ไม่มีทางเลือก..ระหว่างที่แม่หมอหลับตา..ผมรีบกดเข้าแอพสโตร์..และหาแอพลิเคชั่นที่ใช้ตัดต่อไฟล์เสียง..

ก็ต้องทำอย่างนี้แหละ..ตัดส่วนที่ไม่อยากให้เจ๊แกรู้ออกไปเสียก็เท่านั้น..

……

จนกระทั่งเสร็จสิ้นการสวดครบสามจบ..เสริฟอาหาร..ฟังพระสวดจบสุดท้าย..ถวายสังฆทาน..ทุกอย่างสิ้นสุด..

แม่หมอชวนผมไปหากันยา..เพื่อจะลากลับ..

แต่เหมือนแคทจะยังเกาะแจอยู่แต่กับกันยา..และสีหน้าไม่ดีนักเมื่อเห็นผม..

ทีแรก..พ่อของแคท..คุณพนัสคนนั้นก็อยู่ด้วย..แต่พอเห็นแม่หมอที่ทำหน้าตาไม่รับแขก..คุณพนัสก็ยิ้มแหย..และรีบถอยออกไปเปิดช่องให้แม่หมอเข้ามาหากันยาอย่างไม่กล้าจะมีปัญหาอะไรกับแม่หมออีก…

“..ขอบคุณมากค่ะแม่หมอ..”กันยายกมือไหว้..

“..ถ้าว่างเมื่อไหร่รีบมาหาฉัน..และ..”แม่หมอดูจะกังวล.. “..คืนนี้จะนอนคนเดียวไม่ได้นะ..”

“..ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..”กันยาดูจะปลงกับทุกเรื่อง..

“..พี่หญิง..”เหมือนแคทจะทำเสียงแบบที่ผมรู้สึกว่า.. “พยายาม”… “..ถ้าไม่ไหว..ให้แคทไปนอนเป็นเพื่อนก็ได้นะคะ..”

ผมใจหายแว้บ..แต่ก็โล่งใจที่หญิงพูดขึ้นว่า..

“..ไม่เป็นไรหรอกค่ะน้องแคท..พี่ไหว..”

ดูท่าทางหญิงเข้มแข็งหรือปลงตกก็บอกไม่ได้เหมือนกัน…

“..แต่มันน่ากลัวนะคะ..”แคทเหมือนพยายามเหลือเกิน…

“..แคท..ไม่เป็นไรหรอก..พี่ไม่เป็นไร..ต้องขอบคุณแคทมากนะที่มาช่วยพี่..”

สีหน้าผมคงดูแปลกไปไหม..เพราะแม่หมอเหมือนเหลือบมองผมแว้บหนึ่ง..แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา..

“..ดูแลตัวเองดี ๆ ..”แม่หมอพูดแสดงความห่วงใย.. “..มั่นใจเถอะนะ..ฉันจะต้องช่วยเธอได้แน่..กันยา..”

“..ขอบคุณค่ะ..”กันยายกมือไหว้อีก..

“..ฉันขอตัวกลับก่อนนะ..พรุ่งนี้ฉันจะไม่มา..แต่ก็จะให้มัสสุมาแทน..”

ผมรู้สึกว่า..แคทมีปฏิกริยาแปลก ๆ ..เมื่อได้ยินแม่หมอพูด…

…..

แม่หมอกับมัสสุกลับไปแล้ว….

ทั้งแคทและกันยามองดูทั้งสองคนเดินจนลับสายตา…

แคทอดถามไม่ได้..

“..ฉันไม่ชอบสายตาพี่มัสสุคนนั้นเลย..”

“..เขาแค่เป็นคนอยากรู้อยากเห็น…”กันยาพูด..

“..แล้วเขารู้อะไรบ้าง..”แคททำเสียงเข้ม…

“..พี่ไม่ให้เขารู้หรอก..”กันยายิ้มเหมือนมีเลศนัย…

…..

ผมกับเจ๊หงส์..แม่หมอที่มีอดีตเป็นถึงเจ้าหน้าที่หน่วยสืบราชการลับกรมสืบสวนคดีพิเศษ..เดินมาที่จอดรถ..

เหมือนแม่หมอจะรู้สึกพึงใจเป็นพิเศษ..ไม่รู้เหมือนกัน.ว่าแม่หมอรู้สึกดีในเรื่องอะไร…

ผมลอบมองเจ้านายผม..ก่อนจะถามแม่หมอว่า..

“..เจ๊จะให้ผมมาที่นี่พรุ่งนี้อีกวันหรือครับ..”

“..ไม่ใช่..”เจ๊หงส์พูดให้ผมรู้สึกดีใจขึ้นมาหน่อย..

แต่แล้วเจ๊หงส์ก็ดับความดีใจนั้นเสีย..

“..แกต้องมาทุกวัน..มัสสุ..จนกระทั่งวันเผา..”

“..อ้าว..”ผมคราง.. “..แล้วเจ๊ล่ะ..”

“..แกก็รู้..แกนัดลูกค้าไว้ช่วงค่ำ ๆ ก็เยอะอยู่นะมัสสุ..ฉันก็ต้องดูดวงของฉันไปตามหน้าที่..หรือแกจะดูดวงแทนฉันก็ได้นะ..ฉันจะได้มาที่งานแทน..แต่ก็ต้องดูให้แม่นเหมือนฉันนะ..ทำได้ไหมล่ะ..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

แม่หมอน่าจะอารมณ์ดีขึ้นกว่าเดิมมากแล้วล่ะครับ..เพราะเรื่องเย้าแหย่หยอกกันแบบนี้..ถ้าแม่หมอยังเครียดอยู่อย่าหวังว่าจะได้ยินเลย...

“..แหม..เจ๊ก็..ถ้าผมดูได้แม่นเท่ากับเจ๊..ผมก็เปิดร้านดูดวงเองแล้วล่ะครับ..”

“..จะว่าไปก็ไม่เลวนะ..เอาไหม..ทำเฟรนไชน์ดูดวง..แกเหมือนซื้อเฟรนไชน์ไปจากฉัน..หาที่ทำเลเข้า..ฉันจะปั้นให้แกเป็นพ่อหมอ..อือ..ไม่ดี ๆ ..ดูแก่ไป..เดี๋ยวคนจะลือกันว่าแกเป็นผัวฉัน..จะเสียหายถึงวงศ์ตระกูล..เรียกว่า..ศิษย์แม่หมอดีกว่า..มัสสุ..ศิษย์แม่หมอ..ดีไหม..”

ผมรู้สึกว่าพอแม่หมอของผมอารมณ์ดี..แต่ละมุกนี่เจ็บทั้งนั้นเลย…

“..เจ๊..เจ๊ยังไม่เคยสอนวิชาดูดวงให้ผมสักวิชา..จะมาเฟรนชงเฟรนไชน์อะไร..เดี๋ยวก็เสียชื่อแย่หรอก..แล้วมัสสุ..ศิษย์แม่หมอ..ฟ้งดูเหมือนนักมวยหรือนักสนุ้กเกอร์ชัด ๆ ..”

“..ฮ่าฮ่าฮ่า..เหมือนเลยหรือ..”

ผมหัวเราะบ้าง..ไม่มีใครรู้หรอกครับ..ว่าผมดีใจแค่ไหนที่แม่หมอ..เจ้านายผมคนนี้..จะยิ้มได้เหมือนเดิมสักที..

ผมอดถามก่อนจะกดสวิทช์รีโมทปลดล็อครถ..

“..เจ๊..ถามเจ๊ตรง ๆ เลยนะ..เจ๊ได้เบาะแสแล้วใช่ไหม..”

“..อือ..”เจ๊หงส์พยักหน้า.. “..จริง ๆ มันก็ไม่ยากอะไรหรอก..มันแค่บทเรียนแรกของการหาตัวฆาตกร...ถ้าแกอ่านหนังสือหรือดูหนังนักสืบมาก็น่าจะรู้…”

“..อะไรหรือครับ..”

“.บทแรกที่จะต้องหาตัวฆาตกร..ก็คือ..แรงจูงใจในการทำการฆาตกรรม..ฉันน่าจะคิดได้ตั้งแต่แรก..”

“..แหม..ก็เจ๊สนิมขึ้นมานานนี่..ใช่ไหม..”

แม่หมอสะดุดพรืด..ผมเองก็ใจหาย..ตายโหง..ไปหลุดอะไรแบบนั้นออกมาได้ยังไง…

“..แกว่ายังไงนะมัสสุ..”

“..ปะ..เปล่าครับ..คือ..”

“..แกไปคุยอะไรกับแคทหรือเปล่า…”

“..ปะ..เปล่าครับ..คือ..”

แม่หมอตาเขียว..บรรยากาศเริ่มไม่ดีล่ะ..ผมรีบเปิดประตูหลบไปนั่ง..ณ..ตำแหน่งคนขับ..แม้จะรู้ว่าหนีไปไหนก็ไม่รอด..แต่ก็ขอถอยไปตั้งหลักชั่วคราว..

แม่หมอเปิดประตูตามขึ้นมานั่งที่ตำแหน่งข้างคนขับ..ทำตาเขียวใส่อีก…

ผมโดนสายตาแม่หมอกดดันขนาดนั้น..จะทำยังไงได้ล่ะ..

เพียงแต่มีอะไรบางอย่างมาช่วยชีวิตผมไว้เสียก่อน..

นั่นคือคนมาเคาะกระจกตำแหน่งที่แม่หมอนั่ง..

แม่หมอหันไปเจอคน ๆ นั้น..ก่อนจะพูดขึ้นว่า..

“..มัสสุ..ออกรถเถอะ..ด่วน..”

แทนที่ผมจะออกรถ..แต่ผมดันเลื่อนกระจกประตูตำแหน่งที่แม่หมอนั่งลงเสียอย่างนั้น…

ไม่รู้ว่าแม่หมอจะโกรธผมแค่ไหนนะ..แต่มันคือสิ่งที่ผมอยากจะรู้นี่..ว่าเรื่องในอดีตของแม่หมอจะเป็นยังไง..

เพราะคนที่เคาะกระจก..ก็คือ..คุณพนัส..พ่อของแคทนั่นเอง..

……

แม่หมอน่าจะนึกอยากด่า..และไล่ผมออกจากงานใช่ไหม..น่าจะเป็นอย่างนั้นนะ..

แต่ผมรู้สึกว่าแม่หมอคงไม่ทำแบบนั้นหรอก..

เพราะคุณพนัสพูดขึ้นหลังจากกระจกเลื่อนลงจนเห็นหน้าแม่หมอชัดแล้ว…

“..คุณลักขณา..”คุณพนัสพูด.. “..ผมไม่ได้คิดจะตอแยคุณ..แต่คุณต้องร่วมมือกับผมเพื่อหยุดคนร้าย..”

“..คุณมาขอร้องฉันเองนะ..”

“..คุณคิดว่านี่คือการขอร้องก็แล้วแต่คุณ..แต่ผมจะปล่อยให้หญิงเป็นอะไรไปไม่ได้..”

“..ทำไมล่ะคะ..ทำไมถึงสนใจหญิงเป็นพิเศษ..คุณเคยสนใจใครด้วยหรือ…นอกจากงานของคุณ..นอกจากระบบห่วย ๆ ที่มุ่งเน้นผลงานมากกว่าความอยู่รอดของบุคลากรในหน่วยงาน…”

แม่หมอตอบโต้อย่างเผ็ดร้อน..แต่มันก็ทำให้ผมหูผึ่งทีเดียว..

คุณพนัสไม่ยอมแพ้..

“..เรื่องของน้องสาวคุณ..มันเป็นเรื่องสุดวิสัย..”

“..สุดวิสัยอะไรกัน..ไม่มีคำว่าสุดวิสัย..มีแต่คำว่า..เป้าประสงค์ของงานต้องลุล่วง..นี่ใช่ไหม..ปรัชญาการทำงานของพวกคุณ..”แม่หมอเหมือนจะน้ำตาคลอ….

“..คุณลักขณา..ผมต้องทำอย่างไรคุณถึงจะหายโกรธผม..”

“..ฉันไม่เคยโกรธคุณ..หรือใคร..ไม่เคย..ฉันเพียงแต่คิดว่า..ทำไมน้องฉันต้องตาย..ทำไมพวกคุณปล่อยให้น้องฉันตายทั้งที่สามารถช่วยได้..ทำไม..ทำไม…”

ผมใจหาย..ตายห่าล่ะ..มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลย..

ท่าทาง..เรื่องราวความหลังของแม่หมอ..คงจะมีอะไรหนักหนากว่าที่ผมคิด…

ผมตัดสินใจกดสวิทช์เพื่อเอากระจกขึ้น..และล็อคประตูแน่นหนา…

เสียงเงียบจากการรบกวนของเสียงจากภายนอก..

มันทำให้ผมได้ยินเสียงร่ำไห้ของคนที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้ยิน..

เจ๊หงส์..แม่หมอคนเก่งของผม..เธอกำลังร้องไห้..แต่ไม่ฟูมฟาย..เพียงแต่..สะอึก..และมีเสียงจุกในลำคอเป็นระยะ..

นั่นคือเสียงร้องไห้ของคนที่เสียใจอย่างมากที่สุดในชีวิต..แต่ก็ยังเข้มแข็ง..พยายามอดกลั้น..แต่ไม่อาจจะอดกลั้นได้..

ผมหยิบทิชชู่ตรงคอนโซลยื่นให้แม่หมอ..

“..เจ๊ครับ..”ผมตัดสินใจพูด.. “..ผมขอโทษ..”

“..มัสสุ..”แม่หมอถอดแว่นและเช็ดน้ำตา.. “..แกคงเห็นว่าฉันอ่อนแอมากนักใช่ไหม..”

“..เจ๊..คนเราน่ะ..”ผมไม่รู้จะพูดได้ดีจนช่วยแม่หมอได้แค่ไหน.. “..มันก็ต้องมีวันที่ต้องร้องไห้ออกมาดัง ๆ ได้บ้างนะครับ…แต่ร้องจนพอใจแล้ว..เราก็ควรจะมีชีวิตที่ก้าวต่อไปข้างหน้า..เพื่อ..”ผมนิ่งเพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อ…แต่แล้วมีบางอย่างทำให้ผมพูดออกมาเหมือนไม่ได้คิด… “..เพื่อไม่ให้เรื่องที่เราเสียใจ..ต้องเกิดขึ้นกับคนอื่นอีก…”

แม่หมอนิ่งงัน..

“..มัสสุ..แกเคยเจ็บปวดเมื่อต้องสูญเสียอะไรสักอย่างไหม..”

“..ผมอาจจะไม่แย่เท่าเจ๊นะครับ..ผมอาจจะเทียบกับเจ๊ไม่ได้..แต่ผมรู้อยู่อย่างนึง..ผมไม่อยากจะสูญเสียเจ๊คนเดิมของผมไป…มันอาจจะเป็นสิ่งที่แย่ที่สุดในชีวิตก็ได้นะครับ..”

“..แกจะปากหวานไปไหนฮึมัสสุ..”

“..เจ๊จะว่าผมปากหวานก็ช่างเจ๊เหอะ..แต่ผมว่า..ผมชอบเจ๊คนเดิมของผมมากกว่า..เจ๊ที่เป็นอะไรมากกว่าหมอดู..เจ๊ไม่ใช่แค่ดูดวงแม่น..แต่เจ๊ทำให้คนที่เข้ามาด้วยความทุกข์..กลับไปด้วยความหวัง..เจ๊รู้ไหม..คำว่าความหวังนี่แหละ..มันยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับคน ๆ หนึ่ง…แต่มันก็แปลกนะที่เจ๊ไม่เคยให้มันกับคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตเลยสักครั้ง..นั่นคือตัวเจ๊เอง..”

ผมไม่รู้ว่าคำพูดที่ไม่รู้ว่าพูดไปได้อย่างไรจะมีผลอะไรไหม..

แต่มันทำให้สีหน้าเจ๊ของผมคนนี้เปลี่ยนไป..เหมือนได้คิดอะไรสักอย่าง..

นานหลายวินาทีอยู่เหมือนกัน…

แม่หมอของผมเหมือนยิ้มออกมาทั้งที่ริมฝีปากยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม..ป้ายน้ำตา..ใส่แว่น..หันไปทางหน้าต่างด้านที่ผมเพิ่งปิดกระจกรถ..

คุณพนัสเหมือนยืนรออยู่สักครู่..พอเห็นเจ๊แม่หมอของผมไม่เปิดกระจกรับ..ก็เหมือนจะเดินออกไปอย่างผิดหวัง..

แต่แม่หมอก็กดเปิดกระจก…ตะโกนไล่หลัง..

“..คุณพนัส..คุณยังใช้เบอร์เดิมอยู่ใช่ไหม..”

พนัสเหมือนได้ยินเสียงแม่หมอ..รีบหันกลับ..

สีหน้าเขาเหมือนจะเปลี่ยนไปจากผิดหวังมาเป็นยินดี..

“..ไม่เคยเปลี่ยนเลย..”

“..ฉันอาจจะต้องโทรหาคุณ..”

“..ผมเปิดรับสายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง..”

“..งั้นรอฉันโทรไปก็แล้วกัน..”

แม่หมอปิดกระจก…แหงนหน้าพิงกับเบาะรถ…ก่อนจะพูดขึ้นว่า..

“..ออกรถเถอะมัสสุ..ฉันว่า..อาหารงานศพมันกินยังไงก็ไม่อิ่ม..เราแวะกินหมูกะทะหรือร้านข้าวต้มกันสักหน่อยท่าจะดี..แกเลือกได้เลย..ฉันเลี้ยง…”

ผมดูจะโล่งใจขึ้นมา..เข้าเกียร์ถอยหลัง..ถอยรถจากซองที่จอด..และหักพวงมาลัย..พารถเคลื่อนไปที่ทางออก..

บรรยากาศดีแล้วสินะ..

เจ๊ของผมดูจะสีหน้าแช่มชื่นได้เหมือนเดิมแล้วสิ..

ผมก็ควรจะพูดอะไรที่เกี่ยวกับงานออกมาได้บ้างแล้วสินะ..

“..เจ๊..เมื่อกี้..เจ๊บอกผมนะ..ว่าบทแรกคือ..ต้องหาแรงจูงใจในการทำฆาตกรรม..เจ๊ว่าแรงจูงใจมันเกี่ยวกับอะไรล่ะ..”

“..ก็..”เจ๊หงส์เหมือนอารมณ์ดีขึ้น.. “..ฉันไปคุยกับคนที่มาร่วมงาน..มันก็สอดรับกับข้อเท็จจริงทางดวงชะตา..ว่าคุณปราการที่เป็นพ่อของกันยา..มีทรัพย์สินเยอะอยู่..เงินสดสิบกว่าล้าน..แต่ที่เหนือกว่าเงินสด..คือที่ดินแหล่งทำเลเงินทำเลทอง..ที่อาจจะขายได้สักสี่ห้าสิบล้าน..”

สมองผมปะติดปะต่ออย่างรวดเร็ว..

“..หรือว่า..ทั้งหมดเป็นเพียงแผนลวงของฆาตกร..”

“..ก็มีส่วนนะ..”แม่หมอขมวดคิ้ว.. “..ว่าแต่แกมีอะไรที่จะบอกฉัน..”

“..ผมคุยกับกันยาแล้วก็แคท..ท่าทีของแคทดูน่าสงสัยนะครับ..”

“..แคทยังเด็กนะ..”

“..ท่าทางแคทเป็นคนฉลาด..แต่เหมือนมีอะไรปิดบังผมอยู่..แต่เท่าที่เจ๊พูดมาทั้งหมด..ทำให้ผมสงสัยกันยาด้วย..”

แม่หมออ้าปากค้าง..

“..นี่แกคิดว่ายังไง..”

“..ถ้ากันยากับแคทร่วมมือกัน..และจัดการเรื่องฆาตกรรมทั้งหมด..มันเป็นไปได้ไหมครับ..เพราะท้ายที่สุด..ทร้พย์สินที่เป็นแรงจูงใจทั้งหมด..จะตกเป็นของกันยา..แคทเป็นลูกสาวของคุณพนัส..กิ๊กเก่าเจ๊..เฮ้ย..อย่ามองผมแบบนั้นสิ..ผมพูดเล่น..คุณพนัสทำงานที่กรมสืบสวนคดีพิเศษ..แคทก็น่าจะมีความรู้และวางแผนเรื่องราวทั้งหมดซึ่งเรียนรู้มาจากคดีที่พ่อตัวเองทำมา..”

“..แกคิดแบบนี้จริง ๆ หรือ…”แม่หมอดูจะระบายลมหายใจออกมา..

“..ไม่อย่างนั้นแคทจะทำลับลมคมในแบบนั้นหรือครับ..”ผมพยายามพูดให้เจ๊เห็นว่าผมเองก็ไม่ใช่ธรรมดาเหมือนกัน.. “..ทีแรกผมสงสัยแต่แคทนะครับ..เพราะท่าทีมีพิรุธ..แต่พอฟังทฤษฎีแรงจูงใจของเจ๊แล้ว..มันต้องรวมไปถึงกันยาด้วย..”

“..ดวงของกันยาที่แกเอามาให้ฉันดู..ปัตนิลงพยายะ..แต่ภริยังลงดี..ส่วนหนึ่งมันเป็นรูปดวงของคนที่รักเพศเดียวกันนะมัสสุ..”

ผมชะงัก..

แม่หมอหัวเราะ..

“..ที่เค้าทำมีพิรุธ..เพราะไม่อยากจะให้แกรู้มากกว่าว่าเค้าคบกัน..”

ผมแทบจะตกตะลึงไปตรงนั้น..

“..แคทมีแววว่าจะชอบผู้หญิงมาตั้งแต่ยังวัยรุ่นแล้ว..ท่าทีดูก็ไม่แปลกหรอก..”แม่หมอหัวเราะ.. “..แล้วอีกอย่าง..เรื่องมรดกทรัพย์สินอะไรนั่นน่ะ..ท้ายสุดกันยาก็ได้ไปทั้งหมดกับน้องชายอยู่ดี..ไม่มีความจำเป็นอะไรจะต้องทำการฆาตกรรมเลย…มัสสุ..แกต้องไปหัดมาใหม่แล้วล่ะ…”

ผมได้ยินเสียงแม่หมอหัวเราะหึ ๆ ขณะที่ผมรู้สึกเหมือนอยากจะมุดลงไปใต้โลก…

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #155 violetsky (@victorysky) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 21:55
    แอบรำมัสสุนะเนี่ยะ
    #155
    0