แม่หมอ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,472 Views

  • 158 Comments

  • 409 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    236

    Overall
    24,472

ตอนที่ 1 : ความตายจากยามตับนิทาน(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2893
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    2 ธ.ค. 60

วันนี้..งานที่ร้านกาแฟ “แม่หมอ”..ไม่ค่อยยุ่งยากนัก..ผมดีใจนะครับที่ไม่ต้องไปช่วยหนูเอลลี่จัดการบริการลูกค้า..เพราะคนกินกาแฟแค่นี้..เอลลี่กับลูกน้องคนเดียวน่าจะเอาอยู่..

ร้านกาแฟของเราตั้งขึ้นมาง่าย ๆ ..อาศัยตึกแถวข้างห้างใหญ่ซึ่งเจ้าของร้านไปได้มาอีท่าไหนก็ไม่รู้..และเอามาเปิดเป็นร้านกาแฟ..ขนม..กับมีอาหารหนัก ๆ เล็ก ๆ น้อย ๆ ให้รับประทานแบบไม่ยุ่งยากนัก..

ถามว่าขายดีไหม..ก็แปลกนะครับ..ร้านที่ดูจะไม่มีอะไร..แต่กลับขายดีอย่างไม่น่าเชื่อ..

การจัดมุมของร้านใช้หลักการชองฮวงจุ้ยที่.. “แม่หมอ” ตัวจริงเป็นคนวางในรูปแบบที่แตกต่างจากฮวงจุ้ยจีนทั่วไป…แม่หมอเค้าบอกว่าเค้าวางโดยหลักการของจตุโร..ซึ่งผมเองก็ไม่ค่อยจะเข้าใจอะไรมากนัก..

แถมยังอาศัยวิชาฤกษ์ที่แม่หมอวาง..ทำให้ร้านเรามีลูกค้าไม่ขาดสายจริง ๆ ..ปรกติผมจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับร้านสักเท่าไหร่..หนูเอลลี่ก็ยังจะเรียกผมเข้ามาช่วยเหลือเป็นประจำ..

ก็ต้องช่วยแหละครับ..ก็หนูเอลลี่เธอเป็นหวานใจของผมนี่…

แล้วหน้าที่ของผมคืออะไรล่ะ..ใช่..มันก็เกี่ยวกับร้านกาแฟด้วยแหละ..แต่คนละส่วน..

ร้านกาแฟตึกแถวร้านนี้..ชั้นสอง..เราเปิดเป็นสำนักงานของแม่หมอ..ผมคือเลขาของแม่หมอคนนี้นั่นแหละครับ..

ผมพูดถึงแม่หมอมาหลายครั้งแล้ว..คุณอาจจะสงสัยว่าแม่หมอคนที่ผมพูดถึงเป็นใครกันแน่..

ใช่ครับ..แม่หมอคนนี้..เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง..อายุน่าจะเฉียดสี่สิบแล้วกระมัง..หรืออาจจะคะเนผิดถูกบ้างก็ไม่ทราบเหมือนกัน..แต่สิ่งที่แม่หมอบอกผมเสมอคือ..เธอไม่รู้ว่าเธอเกิดเมื่อไหร่..

วันเดือนปีเกิดตามบัตรประชาชนเป็นเวลาเกิดที่ไม่ตรงจริงครับ..

แม่หมอมีชื่อตามบัตรประชาชนว่า..ลักขณา..รวิวรุณ..ชื่อเล่นว่าหงส์..

แม่หมอหงส์..เป็นคนหน้ากลมเกลี้ยง ๆ ขาว ๆ ..ผมยาวเรียบลื่น..ใบหน้าของเธอดูโดดเด่นด้วยแว่นตากรอบนกฮูกสีดำ..และเธอเป็นนักพยากรณ์..เป็นแม่หมอตัวจริงเลยทีเดียว..

แต่ผมพอจะทราบมาว่า..อดีตเธอเคยเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยงานรัฐอะไรสักแห่งล่ะนะ..ผมเองก็ไม่ได้ไปสืบเสาะประวัติ..หน้าที่ผมมีเพียงจัดคิวงานให้แม่หมอเพื่อรับลูกค้า..เป็นเลขาที่แม่หมอเรียกใช้ไหว้วานให้ไปที่นั่นที่นี่..และช่วยเอลลี่จัดการร้านกาแฟบ้างเท่านั้น..

แม่หมอเป็นเจ้าของที่นี่ครับ..

และผมเองก็ยังสงสัย..

แม่หมอจะว่าไปก็สวยนะครับ..แต่ทำไมอายุป่านนี้..ถึงยังไม่มีครอบครัวกะเขาเสียที..

ก็น่าสงสัย..ทั้งที่แม่หมอเป็นคนดูแลตัวเอง..หุ่นยังดีเยี่ยมแม้จะอายุเฉียดสี่สิบหรือสี่สิบกว่า ๆ ไม่แน่ใจ..ผิวสดใสเต่งตึง..นี่บอกตรง ๆ นะ..ถ้าแม่หมออายุราว ๆ ผม..สงสัยได้จีบเจ้านายแน่ล่ะ..

มีอะไรน่าแปลกใจเกี่ยวกับแม่หมอหลายอย่าง..หลายประการ..

ประการสำคัญที่สุดก็คือ..แม่หมอทำให้ผมรู้สึกว่า..วิชาโหราศาสตร์นี่ก็มีดีกับเขาเหมือนกันนะครับ..

…….

บ่ายวันอังคารวันนั้น..

แม่หมอยังว่าง..นั่งที่โต๊ะทำงานที่ชั้นสองของตึกแถวตามปรกติ..อ่านโน่นอ่านนี่ไปเรื่อย..แม่หมอชอบอ่านหนังสือผู้หญิง..ผมเองก็รับหน้าที่ซื้อมาให้เป็นประจำ..

แม่หมอเงยหน้าจากหนังสือ..ถามผมที่นั่งเก้าอี้อีกตัว..

“..มัสสุ..”ผมอาจจะเป็นหนึ่งในไม่กี่คนนะครับ..ที่ชื่อเล่นกับชื่อจริงเป็นชื่อเดียวกัน..แต่ผมชอบชื่อนี้..เพราะมันฟังดูญี่ปุ่นดี..เท่ห์มากด้วย..

“..มัสสุ..”แม่หมอเรียกซ้ำ.. “..วันนี้ไม่ได้นัดคิวใครเป็นพิเศษรึ..”

“..ไม่มีครับเจ๊หงส์..”ผมบอกตรง ๆ ..ไม่ว่าใครจะเรียกแม่หมอว่าอย่างไรก็ตาม..แต่ผมชอบที่จะเรียกเธอว่าเจ๊หงส์..ซึ่งแม่หมอก็ชอบที่ผมเรียกเธออย่างนี้..

“..วันกลาง ๆ สัปดาห์อย่างวันอังคาร พุธ พฤหัส..มักจะไม่ค่อยมีคนนัด..เจ๊ก็รู้นี่นะ..”

“..อือม์..เรียกว่าเป็นวันของลูกค้าขาจรใช่ไหม..”แม่หมอหัวเราะ.. ก่อนจะมองนาฬิกา..

“..มีอะไรจะให้ผมช่วยไหมครับเจ๊..”

“..มัสสุ..ดวงชะตาบอกว่า..วันนี้..เราจะเจอเคสใหญ่นะ..”แม่หมอพูดพร้อมกับอ้าปากหาว.. “..เธอต้องอยู่ช่วยฉันด้วย..เพราะถ้าเคสใหญ่..การจดรายละเอียดเป็นเรื่องสำคัญมาก..”

ผมดูจะแปลกใจกับคำพูดของแม่หมอมาก..

เคสใหญ่หรือ…เราเคยมีเคสใหญ่อะไรด้วยหรือ..ที่ผ่านมา..คนมาดูดวง..ขอคำปรึกษาจากแม่หมอ..แล้วก็เท่านั้น..ไม่เห็นจะใหญ่อะไรเลย..มันก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละ..

แม่หมอครางเฮ้อ..

“..ดวงก็อย่างนี้แหละมัสสุ..สิ่งที่อยากจะหนีให้พ้น..ท้ายที่สุด..ก็หนีไม่พ้น..”

“..เจ๊ทำให้ผมงงนะครับ..”..ผมพยายามตรวจสอบให้แน่ใจ.. “..เจ๊บอกว่า..วันนี้..เราจะมีเคสใหญ่..ปรกติค่าดูดวงของเจ๊ก็ดวงละสองพันบาท..ก็ถือว่าสูงนะครับ..เคสใหญ่นี่หมายความว่า..จะมีค่าดูเกินเรตอย่างนั้นหรือครับ..”

ผมเองก็ต้องประเมินเอาจากรายรับไว้ก่อน..ช่วยไม่ได้..

แม่หมอได้แต่หัวเราะ..

“..ถ้าวัดจากปริมาณเงิน..เราอาจจะไม่ได้อะไรเลยก็ได้..”แม่หมอพูดจบก็หยิบหนังสือผู้หญิงขึ้นมาเปิด ๆ ดูอีก..

เสียงกริ่งดังขึ้น..นี่เป็นสัญญาณจากเอลลี่ที่เคาท์เตอร์ร้านกาแฟข้างล่าง..หากมีขาจรเข้ามาโดยไม่ได้นัดหมาย..เสียงกริ่งก็จะดังขึ้นให้ผมลงไปจัดการให้เรียบร้อย..

แม่หมอวางหนังสือ…

“..ไปรับแขกเถอะมัสสุ..เคสใหญ่มาแล้ว..”

ถ้าเจ๊บอกว่าเคสใหญ่..มันก็ไม่ควรจะเล็กแหละครับ..

เพราะที่ผ่านมา..ยังไม่เคยเห็นเจ๊ทายอะไรพลาดเลย…

เท่าที่ผมทำงานกับแม่หมอมา..ยังไม่เคยพลาดเลยจริง ๆ ….

และนี่ก็เป็นการทายให้ตัวเองด้วยสิครับ..

……

เด็กสาวคนนี้..วัยน่าจะสักยี่สิบกว่า ๆ อาจจะใช้คำว่าเด็กสาวได้ไม่ถนัดนัก..เพียงแต่หน้าเธอดูเด็กผิดวัยที่แท้จริง..ผิดไปจากเครื่องแต่งตัวและการแต่งหน้าที่อาจจะทำให้ดูมีอายุมากขึ้น..

“..ดิฉันทำงานในห้างนี่แหละค่ะ..พนักงานประจำเคาท์เตอร์เครื่องสำอางค์..มีคนบอกว่า..ร้าน..”แม่หมอ”..ที่อยู่ไม่ห่างจากห้างน่าจะช่วยดิฉันได้..ก็เลยลองมาหาค่ะ..”

แม่หมอพยักหน้าให้ผม..ก่อนจะถามว่า..

“..ก่อนอื่นช่วยบอกชื่อเสียงเรียงนามก่อนได้ไหมหนู..”

“..กันยาค่ะ..เรียกดิฉันว่าหญิงก็ได้..”

กันยา..แปลว่าผู้หญิงอยู่แล้ว..ถ้าชื่อเล่นหญิงอีก..แปลว่าคนตั้งชื่อให้..คงแตกฉานเรื่องภาษาไทยไม่น้อยทีเดียว..

ผมจดบันทึกไปตามหน้าที่..ซึ่งนั่งอยู่เคียงข้างแม่หมอ..

“..น้องหญิงมีอะไรให้ช่วย..ว่ามาเลยไม่ต้องเกรงใจ..”

“..รบกวนแม่หมอช่วยดูดวงนี้ให้ดิฉันหน่อยนะคะ..เกิดวันที่…เดือน…พศ…”

“..อ๋อ..ได้สิ..”แม่หมอจดวันเดือนปีเกิดลงที่กระดาษตรงหน้า.. “..ไม่มีเวลาตกฟากใช่ไหม..”

“..ค่ะ..”

“..ถ้างั้น..เจ้าของดวงชื่ออะไรล่ะ..ชายหรือหญิง..”

“..ชื่อ..ปราการค่ะ..เป็นผู้ชาย..”

แม่หมอเขียนตารางตัวเลขลงไปในกระดาษ..ก่อนจะหัวเราะ..แล้วก็กอดอก..

“..ฉันไม่ดูดวงของคนที่ตายแล้วนะหนู..”

ลูกค้าที่ชื่อหญิงถึงกับอ้าปากค้าง…

“..แม่หมอ..นี่รู้ด้วยหรือคะว่า….”

“..ก็น่าเห็นใจนะ..น่าจะโดนของมีคม..”แม่หมอขยับแว่น..อ่านที่ตารางตัวเลขที่แม่หมอเคยบอกผมว่า..ตารางแบบนี้เค้าเรียกว่าวิชาเลข ๗ ตัว๙ฐาน…ซึ่งแม่หมอชอบเรียกให้ดูเก๋ไก๋ว่า..สัตตนวภพ..

ลูกค้าสาวระงับความตระหนก..ก่อนจะก้มหน้า..

“..ค่ะ..โดนแทงที่ท้อง..”

“..ดูแล้วก็น่าจะตายตั้งแต่เดือนมิถุนา..”แม่หมอพูดให้ผมและลูกค้าตระหนกมากขึ้น..

กันยาหรือหญิงเอามือปิดหน้า…

“..เค้า..เค้าเป็นพ่อของดิฉันเอง..”พูดจบก็ร้องไห้ออกมา…

แม่หมอกอดอก..ก่อนจะพยักหน้าให้ผม..ซึ่งก็รีบกุลีกุจอหยิบกล่องทิชชูยื่นให้ลูกค้า…

“..เสียใจด้วยนะคะ..”แม่หมอพูดด้วยเสียงปรกติ..แต่ผมยังสังเกตถึงความเห็นอกเห็นใจในน้ำเสียงนั้น..

แต่แล้วสายตาของแม่หมอกลับเหลือบมองที่ผังตัวเลข..ก่อนจะพูดขึ้นว่า..

“..คุณไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเจ้าของดวงชะตาไม่ใช่หรือคะ..”

แม่หมอทำให้ผมรู้สึกขนลุก..ให้ตายสิ..จะพีคไปถึงไหน..

กันยาลูกค้าคนสวยหน้าอ่อนคนนี้เช็ดน้ำตา..

“.ค่ะ..ท่านเป็นพ่อบุญธรรมของดิฉัน..รักดิฉันยิ่งกว่าลูกแท้ ๆ อีกค่ะ..”

พลางกล้ำกลืนความเศร้าโศก..หยิบกระดาษเลื่อนมาตรงหน้า..และเขียนวันเดือนปีเกิดของคนอีกคนลงไป..

“..นี่ดวงของคุณวาสนาค่ะ..เป็นดวงผู้หญิง..”

แม่หมอมองที่วันเดือนปีเกิด..เขียนผังดวงสัตตะนวภพขึ้นมาอีกดวงหนึ่ง..

ก่อนจะครางออกมา..

“..นี่ก็ดวงของคนที่ตายแล้ว..แม่ของคุณใช่ไหม..นี่แม่แท้ ๆ ..”

“..ค่ะ..”ดูเหมือนผู้หญิงที่ชื่อกันยาจะเริ่มชินกับความสามารถของแม่หมอ..ไม่รู้สึกตระหนกอีก.. “..ดิฉันมาไม่ผิดจริง ๆ ..แม่หมอของที่นี่..รู้เรื่องราวเหมือนตาเห็นไม่มีผิด..แม่หมอรู้ไหมคะว่าดวงของคุณวาสนาแม่ของดิฉันดวงนี้..ตายเพราะสาเหตุอะไร..”

แม่หมอพยักหน้า..หลังจากพิจารณาได้ชั่วครู่..ก็พูดขึ้นว่า..

“..ยาพิษ..”

เหมือนกันยาจะอ้าปากค้าง…

ก่อนจะกำหมัดแน่น..น้ำตารื้น..

“..ตำรวจบอกว่า..แม่ตายเพราะหัวใจวาย…”

“..เชื่อตำรวจก่อนเถอะค่ะ..อย่าเอาสาระอะไรกับหมอดูเลย..”แม่หมอพยายามบ่ายเบี่ยงไม่อยากให้คำทำนายกลายเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต..

“..ดิฉันเชื่อว่า..การตายของพ่อกับแม่ต้องมีเงื่อนงำ..”กันยาพูดเสียงเครือ.. “..เพียงแต่เราไม่มีหลักฐาน..ที่จะบอกได้ว่า..ใครเป็นคนทำ..”

“..มาหาหลักฐานกับหมอดูคงไม่ได้ความหรอกค่ะ..ตำรวจหรือใครก็คงไม่เชื่อถือหลักฐานจากการพยากรณ์หรอก..”แม่หมอพยายามจะทำให้ทุกอย่างพ้นไปจากตัวเองให้มากที่สุด..

ผมรู้ดี..อะไรแบบนี้..ใครมันจะเอาตัวไปยุ่งด้วยก็บ้าเต็มทีแล้ว..เรื่องคอขาดบาดตายทั้งนั้น..

ลำพังแม่หมอแค่ดูดวง..ชี้แนะการดำเนินชีวิตจากดวงชะตา..ทำมาหากินแบบชิว ๆ แบบนี้..น่าจะดีกว่า..

ถ้าเป็นผม..ก็คงใจหายแว้บแล้วที่จู่ ๆ ..เคสใหญ่ที่แม่หมอเคยทายไว้ว่าจะต้องเจอ..กลายเป็นแบบนี้..

“..ดิฉันไม่หวังว่าจะเอาเรื่องราวไปบอกตำรวจหรอกค่ะ..เพียงแต่..ดิฉันเชื่อมั่นว่า..การตายไม่น่าจะจบเพียงแค่นี้..”

แม่หมอขมวดคิ้ว..

“..ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ..”

แทนคำตอบ..กันยาหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าถือ..

เป็นหนังสือเล่มมาตรฐาน..ปกอ่อน..แต่สำหรับผมเองก็คงไม่แปลกใจ..เพราะหนังสือแบบนี้..แม่หมอก็สะสมไว้ไม่น้อยเช่นกัน..

มันคือตำราพรหมชาติฉบับย่อ..เล่มไม่ใหญ่นัก..แต่ก็สามารถใช้งานได้สำหรับคนที่มีความเชื่อ..และการทำตามความเป็นมงคลในหนังสือ..

“..นี่เป็นหนังสือที่ตกอยู่ช่วงที่พบศพของคุณพ่อที่บ้าน..มันกางคว่ำหน้าในหน้านี้พอดีค่ะ..”

กันยาพลิกหนังสือที่มีที่คั่นไว้เรียบร้อย..

แม่หมอรับมาอ่าน..ก่อนจะยื่นให้ผม..และผมก็ถ่ายรูปไว้..ไม่ต้องสั่งผมก็ต้องทำครับเพราะมันคือการเก็บข้อมูล..

“..ตำราพรหมชาติ..ไม่มีอะไรพิสดารหรอกค่ะ..”แม่หมอพยายามมองให้เป็นเรื่องปรกติ.. “..ดิฉันก็มีตำราพรหมชาติอยู่หลายเล่ม..ทั้งเล่มใหญ่เล่มเล็ก..พ่อกับแม่คุณจะมีก็คงไม่แปลก..ท่านอาจจะต้องอ่านเพื่อหาวันดีร้าย..หรือทำอะไรเพื่อความเป็นมงคลแก่ชะตาตัวเอง..”

“.แต่..แม่หมอไม่เห็นหรือคะ..ว่ามันเปิดหน้าที่เกี่ยวกับคำกลอนนิทานอะไรสักอย่าง..และมีหมึกปากกาวงไว้ด้วย..”กันยาพยายามอธิบาย..

“..นั่นเขาเรียกยามตับนิทาน..เป็นการดูยามดีร้ายในวันทั้งเจ็ดว่าเวลาไหนควรทำการอย่างไร..หมอดูบางทีก็ใช้ยามตับนิทานในการพยากรณ์เหมือนกันนะคะ..เพียงแต่ไม่ค่อยจะนิยมแล้ว..”แม่หมอพยายามอธิบาย..

กันยาหยิบหนังสือ..และเปิดหน้าที่คั่นไว้..

“..คำกลอนบทนี้..เป็นบทที่ดูเหมือนจะเกี่ยวกับทรพีทรพาอะไรนี่ตามนิทานนะคะ..และมีปากกาวงไว้ตรงวรรคนี้..อังคาร..15.00-16.30 น…ยามครูทรพาก็อาสัญ..ด้วยลูกมันขวิดขวับดับสังขาร..ร้ายหนักหนาสารพันจะบันดาล..อย่าทำการยามนี้ชีวาวาย…”

กันยาพูดอีกว่า..

“..ช่วงที่คุณพ่อถูกแทงเสียชีวิต..เป็นช่วงวันอังคารเวลาบ่ายสามโมงเศษ..ดิฉันไปทำงาน..น้องชายออกไปเรียน..คุณแม่ออกไปนอกบ้าน..คุณพ่ออยู่บ้านคนเดียว..และท่านก็ถูกคนร้ายแทงเสียชีวิต..ข้าวของถูกรื้อค้นกระจุยกระจาย..ตำรวจลงความเห็นว่าถูกบ้านถูกโจรกรรม..และคนร้ายแทงคุณพ่อ..แต่ทำไมตำราพรหมชาติถึงได้เปิดหน้านี้ตรงบริเวณไม่ห่างจากที่คุณพ่อเสียชีวิต..และมีปากกาวงไว้ตรงท่อนที่เกี่ยวกับความตาย..แถมยังเวลาเดียวกับที่ท่านเสียชีวิตอีก..”

แม่หมออึ้ง..แต่ก็พยายามคุมสติและอารมณ์..

“..น้องคะ..เรื่องพวกนี้..ควรจะไปหานักสืบหรือคนที่ฝักใฝ่ในเรื่องราวปริศนาลึกลับ..แบบโคนันหรือคินดะอิจิดีกว่าไหม..พี่เป็นแค่หมอดูนะคะ..อย่างมากก็อาจจะดูเรื่องราวต่าง ๆ ให้ได้บ้าง..แต่ถ้าจะถึงขนาดเป็นไปตามที่น้องคาดหวัง..พี่คงต้องขอตัวล่ะค่ะ..พี่เป็นหมอดูนะคะ..ย้ำและขีดเส้นใต้อีกครั้ง..พี่เป็นหมอดูค่ะ..”

กันยายังไม่ยอมแพ้..

“..อีกครั้งนะคะที่คุณแม่เสียชีวิต..ท่านเสียชีวิตในห้องน้ำที่ไม่ห่างจากห้องที่คุณพ่อเสียนัก..และใกล้กับที่ท่านเสียชีวิต..มันมีอะไรตกอยู่รู้ไหมคะ..ใช่ค่ะ..ตำราพรหมชาติเล่มนี้..และเปิดอีกหน้าหนึ่ง..นี่ค่ะ..”

กันยาพลิกหน้าถัดไปจากที่ให้เห็นแต่เดิม..มีรอยปากกาวงไว้ในกลอนของยามตับนิทานเช่นเดียวกัน..

“..อังคาร 3.00-4.30 ศุโกรเมื่อเมรีไม่เห็นผัว..ให้หมองมัวตามหาถึงอาสัญ..ยามนี้ร้ายอย่าได้จรจรัล..อย่าผูกพันไมตรีจะมีภัย…”

แม่หมออึ้ง…

กันยาพยายามอธิบาย..

“..ตำรวจบอกว่าคุณแม่หัวใจวาย..แต่เท่าที่ดิฉันทราบ..แม่ไม่ใช่คนอ่อนแอขนาดนั้น..แข็งแรงมาก..ในยามนิทานช่วงนี้..เป็นนิทานพื้นบ้านเรื่องพระรถเมรี..ดิฉันก็จำได้เพราะเรื่องราวพวกนี้..เคยดูจากละครจักร ๆ วงศ์ ๆ มาก่อน..นางเมรีตามพระรถจนกระทั่งไปสิ้นใจตายริมตลิ่งน้ำ..ตามนิทานคืออกแตกตาย..ก็คือหัวใจวายตามความหมายของคนสมัยนี้แหละค่ะ..และวันอังคารช่วงตีสี่..คือช่วงเวลาที่ตำรวจบอกว่าแม่เสียชีวิต..”

แม่หมอบอกให้ผมถ่ายรูปไว้..

“..แม่หมอคะ..”กันยาพยายามพูด.. “..ดิฉันรู้ว่า..นี่มันเรื่องใหญ่สำหรับแม่หมอ..แต่ดิฉันเชื่อว่า..เรื่องราวร้ายแรงไม่ควรจะหยุดอยู่แค่นี้แน่นอน..ดิฉันตอนนี้เหลือแค่น้องชายอีกคน..และดิฉันเชื่อว่า..มันอาจจะเกิดเรื่องร้ายขึ้นอีก..ครั้งนี้..ไม่ดิฉันก็อาจจะเป็นน้องชายล่ะค่ะที่จะตกเป็นเป้าหมาย..แม่หมอต้องเชื่อดิฉันนะคะ..”

ผมเห็นสีหน้าเจ๊ของผมดูหนักใจอย่างบอกไม่ถูก..

“..คุณควรจะแจ้งตำรวจนะคะคุณหญิง..”แม่หมอพูด.. “..ดิฉันเป็นแค่หมอดู..จะช่วยอะไรได้..”

“..แม่หมอต้องบอกได้ว่าใครเป็นคนทำร้ายพ่อกับแม่ของดิฉัน..”

“..ต่อให้ดวงบอกได้..แต่คุณจะหาคน ๆ นั้นเจอหรือไง..”แม่หมอครางเบา ๆ .. “..หรือต่อให้หาเจอ..แต่เราก็ไม่แน่ใจว่าตรงตามที่คิดไหม..สมัยนี้..จะใช้วิธีนั่งทางในเข้าทรงหรือดูหมอเพื่อจับคนร้าย..ใครเขาจะเชื่อกันคะ..”

เหมือนแม่หมอของผมกำลังหาวิธีตัดความยุ่งยาก..โดยการพิจารณาดวงทั้งสองอย่างแจ่มชัด..

“..คนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของเจ้าของดวงทั้งสองนี้..น่าจะเป็นผู้ชาย..ผิวดำแดง..สูงราว ๆ ร้อยเจ็ดสิบกว่า ๆ ..มีรอยแผลเป็นที่แขนหรือขา..ตาเหมือนจะเข ๆ หน่อย ๆ ..ฟันยื่น ๆ …คุณนึกออกไหมล่ะคะว่าใคร..”

กันยานิ่งอึ้ง..พยายามนึก..

แต่แล้วก็ถอนหายใจ..

“..ดิฉันไม่เคยรู้จักใครที่มีลักษณะรูปพรรณนี้เลยค่ะ..”

แม่หมอหัวเราะ..

“..เพราะฉะนั้น..จะให้พี่ดูดวงให้..ก็คงไม่มีประโยชน์หรอกนะ..หมอดูมันช่วยได้แค่นี้..ก็ต้องเข้าใจนะคะ..”

กันยาดูจะท้อ ๆ พิกล…

“..มีคน ๆ หนึ่งบอกว่า..แม่หมอช่วยดิฉันได้..”

“..ถ้าจะช่วยปลอบหรือวางแผนชีวิตให้ก็คงโอเคแหละค่ะ..เพียงแต่ถ้าจะช่วยแบบนี้..ควรเป็นเรื่องของตำรวจมากกว่านะคะ..ต้องขออภัยนะคะน้อง..”แม่หมอถอนหายใจ.. “..วันนี้..ถือว่า..ไม่ได้ดูดวงอะไร..พี่ไม่คิดค่าบริการนะคะ..”

ผมสะอึก..นี่จดบันทึกไปตั้งเยอะแล้ว..ยังจะไม่คิดค่าบริการเค้าอีกหรือเจ๊..

“..ดิฉันเชื่อค่ะว่าแม่หมอช่วยได้..”กันยาเหมือนยังไม่ยอมแพ้.. “..ดิฉันจะไปหวังพึ่งตำรวจก็คงไม่ได้ความ..ไม่มีใครสนใจในสิ่งที่ดิฉันพูด..คิดว่าดิฉันคิดมาก..ประสาทไปเอง..แต่ดิฉันเชื่อนะคะ..ว่ามันต้องเกิดขึ้นอีก..”

แม่หมอเริ่มเอะใจ..

“..ใครกันที่บอกว่าพี่สามารถช่วยน้องได้..”

“..เค้าเป็นลูกค้าคนหนึ่งค่ะ..ชื่อ..”กันยาเหมือนนิ่งเฉยไปเล็กน้อย.. “…พนัส..”

ผมสังเกตว่าแม่หมอขบกรามแน่น..และกำหมัด..ทำไมชื่อนี้ถึงทำให้แม่หมอเครียดขึ้นมาอย่างกระทันหันได้นะ..

“..คิดว่าคงเข้าใจผิดอะไรกันสักอย่างแล้วนะคะ..”แม่หมอเหมือนสะกดอารมณ์ก่อนพูด…

ผมอดพูดไม่ได้เมื่ออ่านสิ่งที่ผมจดไปแบบกลับไปกลับมาสักระยะ..

“..น้องบอกว่า..ตัวเองเป็นพนักงานประจำเคาท์เตอร์เครื่องสำอางค์..แต่สำหรับคนชื่อพนัส..น่าจะเป็นชื่อผู้ชาย..เค้าเป็นลูกค้าน้องได้อย่างไรกันครับ..”

“..จริง ๆ จะเรียกว่าลูกค้าไปทีเดียวก็คงไม่ถูกนัก..ลูกสาวของคุณพนัสเป็นลูกค้าค่ะ..และคุณพนัสมักจะตามลูกสาวมาช้อบปิ้งเสมอ..”

“..แต่ไม่ว่าอย่างไร..ดิฉันไม่ได้รู้จักคนที่ชื่อพนัสเลย..”แม่หมอพูด.. “..คงเข้าใจผิดกันมากกว่า..ขอโทษด้วยนะคะ.”..เจ๊ของผมดูจะแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด.. “..ขอตัวก่อนนะคะ..เผอิญมีธุระไปซื้อของแถว ๆ นี้นิดหน่อย..”

แม่หมอพยักหน้าให้ผมเป็นสัญญาณว่าส่งแขกด้วย..

ผมก็ต้องปฏิบัติตามคำสั่งแต่โดยดี..

ระหว่างที่ส่งลูกค้าที่ชื่อกันยา..เด็กสาวที่ผมอดแอบมองอยู่บ่อย ๆ คนนี้ก็หันมาพูดขึ้นว่า..

“..พี่..เชื่อหนูนะคะ..มันต้องเกิดขึ้นอีก..มันต้องเกิดขึ้นแน่..”

ผมเองก็ไม่รู้จะปลอบใจน้องเค้ายังไงดี..

“..พี่เข้าใจครับน้อง..เพียงแต่..ถ้าจะให้แม่หมอช่วย..แล้วจะช่วยกันยังไงล่ะ..ระบุรูปพรรณคนร้าย..น้องก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือว่าแม่หมอก็ระบุให้ได้..แต่น้องก็นึกไม่ออกอีกว่าใคร…”

กันยาสีหน้าซึม ๆ ไป…

“..พี่คะ..หนูว่ามันอีกไม่นานนะคะ..”

“..จะไม่นานยังไงกันล่ะ..”

“..หนูคิดว่าไม่นาน..ไม่หนู..ก็น้องชาย..ต้องตายแน่นอนค่ะ..”

“..คิดมากไปน่า..”ผมอดยิ้มให้และพยายามใช้สายตาปลอบโยนไม่ได้..แต่แล้วบางอย่างก็ทำให้ผมคิดว่า..น่าจะทำให้เธอสบายใจขึ้น..

“..เอางี้นะครับ..ผมขอวันเดือนปีเกิดน้องเก็บไว้ก่อนดีไหม..ว่าง ๆ อาจจะให้แม่หมอลองดูดวงของน้องให้ว่าจะเป็นอย่างไร…แล้วก็..ถ้าหากกังวลอะไร..เอาเบอร์พี่ไป..เผื่อจะโทรมาคุยให้สบายใจได้บ้าง..”

ผมพูดไปก็รู้สึกเสียวสันหลังไป..นี่อยู่หน้าร้านกาแฟแม่หมอพอดี..เอลลี่แฟนผมจะเห็นไหมนะว่าผมกำลังแลกเบอร์โทรฯกับสาวอื่นอยู่..

แต่..ลูกค้าน่ะ..ลูกค้า..ฮ่าฮ่าฮ่า…

หลังจากแลกเบอร์โทร..กันยาอดงุนงงไม่ได้..

“..พี่ชื่อมัสสุจริง ๆ หรือคะ..ชื่อแปลกจัง..พี่เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นหรือเปล่าคะเนี่ย..”

“..แหม..คนไทยร้อยเปอร์เซ็นครับ..คำว่ามัสสุ..เป็นราชาศัพท์..แปลว่าหนวด..”

กันยาอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้..ผมว่า..ชื่อผมอาจจะทำให้เธอผ่อนคลายไปได้บ้างก็ยังดี..

เธอเดินไปทางห้างสรรพสินค้าใหญ่ที่อยู่ไม่ห่าง..ผมอดมองเธอจนลับตาไม่ได้..

ทำไมเธอถึงเชื่อนักนะ..ว่าแม่หมอ..เจ๊หงส์ของผมคนนี้..จะช่วยเธอได้..

เจ๊ของผมเป็นแค่หมอดู..ไม่ใช่นักสืบสักหน่อย..ไม่ใช่ตำรวจด้วย…

และเจ๊ผมก็ทำไมถึงดูจะตัดเยื่อใยไมตรีกันง่าย ๆ ขนาดนั้น..

ไม่เหมือนเป็นแม่หมอคนเก่งที่ผมมโนจินตนาการไว้เลยให้ตายสิ….

……

ผ่านมาสองวัน..เรื่องราวของกันยา..ก็คงจะต้องห่างหายไปจากความทรงจำ..เพราะเหมือนแม่หมอไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวอะไรอีกแล้ว…

ช่วงบ่ายนี้..แม่หมอก็เหมือนไม่มีอะไรจะทำตามเคย..เพราะมันเป็นบ่ายช่วงวันกลางสัปดาห์..ตารางคิวงานดูดวงว่างเปล่า..มันก็เหมือนเดิมแหละครับ..ถ้าจะมีลูกค้า..ก็ควรจะเป็นขาจรเสียมากกว่า..

ผมนั่งอ้าปากหาววอด ๆ หลายครั้ง..ลงไปหากาแฟดื่มก็หลายแก้ว..ยังไม่สามารถทำให้หายง่วงได้สักที..บ้าชะมัดเลย..งานช่วงนี้มันว่างจนน่านอนจริง ๆ ..แต่ใครจะกล้านอนล่ะใช่ไหม…

แม่หมอเปิดหนังสือพิมพ์อ่าน..และก็สะดุดกับข่าว ๆ หนึ่ง…

“..นี่ข่าวนักศึกษาโดนซ่อมจนตายมาอีกแล้วนะ..”แม่หมอเปรย.. “..พักนี้เยอะจริง ๆ ..”

“..เจ๊..คราวนี้เป็นนักศึกษาที่ไหนอีก..”

“..น่าจะวิศวะนะ..”เจ๊ของผมพูด.. “..แต่ข่าวก็แปลกดี..ดันไปตายที่บ้าน..ชื่ออะไรนี่..ตุลย์..”

ผมรู้สึกแปลก ๆ ..

“..เมื่อสองวันก่อน..เราก็มีลูกค้าชื่อกันยามาหานะครับ..”

“..บ้าน่า..จะพอดีกันถึงขนาดนี้ได้ยังไง..”แม่หมอหัวเราะ..

ผมอดไม่ได้..หยิบสมุดพกขึ้นมา..และหากระดาษ..เขียนวันเดือนปีเกิดให้..

“..ลองดูดวงของน้องกันยานี่สักหน่อยไหมครับเจ๊..”

“..แกไปเอาวันเดือนปีเกิดเขามาได้ยังไงเนี่ย..”แม่หมอขมวดคิ้ว..แต่ก็ไม่มีท่าทีสนใจ.. “..อย่าไปยุ่งอะไรกับเขาเลยน่า..หรือว่าแกเห็นว่าเค้าหน้าตาดีฮึมัสสุ..ฉันจะฟ้องแฟนแก..”

แม่หมอพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ..ซึ่งมันก็ทำให้ผมหนาวเยือก..

“..แหม..เจ๊..อย่าทำอย่างนั้นเลยน่า…เจ๊ก็รู้..เอลลี่น่ะโคตรขี้หึง..แล้วผมก็ไม่ได้ไปอะไรกับน้องหญิงเค้าสักหน่อย..แค่เห็นใจเขาบ้างแค่นั้นแหละ..”

“..ความเห็นใจจะทำให้เอลลี่น้ำตาตก..”แม่หมอแค่นเสียง..

เสียงโทรศัพท์ขัดจังหวะการสนทนาของเรา..

และมันคือโทรศัพท์ของผม..

ลางสังหรณ์ไม่สู้ดีทำให้ผมหนาวเยือกเมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรมา..เด่นหราอยู่หน้าจอสมาร์ทโฟน..

กันยา..หญิง..บ้าชะมัด..

“..คุณมัสสุ..”เสียงอีกฝ่ายดูจะสั่นเครือ.. “..มันเกิดขึ้นแล้วค่ะ..เกิดขึ้นจริง ๆ แล้ว..น้องชายดิฉันเสียแล้ว..”

ผมใจหายวาบ..

“..ใจเย็นนะครับ..คุณ..”

“..ถ้าคุณอ่านข่าวหนังสือพิมพ์..คุณก็คงทราบ..น้องฉันเรียนวิศวะ..ข่าวว่าถูกซ่อมจนตาย..แต่ฉันเชื่อว่าไม่ใช่..น้องไม่ใช่คนอ่อนแอขนาดนั้น..เค้าตายที่บ้าน..ตำรวจลงความเห็นว่าเค้าบอบช้ำจากการถูกซ่อมจนร่างกายทนไม่ไหว..แต่ดิฉันว่าไม่ใช่..วิศวะที่น้องดิฉันเรียน..ก็ไม่ได้มีการรับน้องและซ่อมที่รุนแรงอะไรแบบนั้น..”

“มัสสุ..”แม่หมอเหมือนจับสังเกตสิ่งที่ผมคุยได้.. “..ใคร..”

“..กันยาครับ..”ผมพูด..พร้อมกับวางโทรศัพท์ลง..เปิดสปีคเกอร์โฟน..และพูดให้แม่หมอได้ยินอีกว่า.. “..ที่เจ๊อ่านข่าวเมื่อสักครู่..คือน้องชายของกันยาจริง ๆ ครับ..”

สีหน้าแม่หมอของผมปั้นยาก..เจ๊หงส์เหมือนสลด..และหน้าซีด..ด้วยไม่คิดไม่ฝันมาก่อน..

“..แม่หมอ..แม่หมอต้องช่วยนะคะ..ช่วยดิฉัน..”เสียงกันยาดังมาจากสปีคเกอร์โฟน..

“..เอาล่ะกันยา..”แม่หมอพูด.. “..ฉันอยากจะรู้..มีตำราพรหมชาติที่เปิดหน้ายามตับนิทานทิ้งไว้ข้าง ๆ ศพน้องชายเธอไหม..”

“..มีค่ะ..”เสียงกันยาเครือ.. “..กลอนยามตับนิทานวงคำกลอนไว้..วันพุธ..10.30-12.00น. ยามครูนางช้างไม่วางโศก..บังเกิดโรคในทรวงเพราะหวงแหน..อกแตกตายวายชีวงในดงแดน…ยามนี้แสนร้ายสุดไม่อุดม…”

“..ตำรวจบอกว่าน้องเธอตายเพราะอะไร..”

“..โดนซ่อมจนร่างกายบอบช้ำจนหัวใจวายค่ะ..”

“..เค้าตายวันพุธ..คือเมื่อวาน.เวลาสิบโมงครึ่งถึงเที่ยงใช่ไหม..”

“..ค่ะ..เค้ามีเรียนบ่าย..เลยยังไม่รีบออกจากบ้าน..ตำรวจบอกว่าน่าจะเสียช่วงสิบเอ็ดโมงค่ะ..”

“..กันยา..ถ้าว่าง..มาหาฉัน..”เสียงแม่หมอดูจะเครือ.. “..มาหาโดยด่วน..”

เหมือนแม่หมอจะหมดแรง..ทิ้งตัวเอนกับพนักเก้าอี้..

ผมเห็นสีหน้าเจ๊หงส์ไม่สู้ดี..ก็รีบปิดการสนทนากับกันยา..และเข้าไปหา..

“..เจ๊..เป็นอะไรไป..”

“..มัสสุ..นี่ฉันทำผิดไปใช่ไหม..กันยาอุตส่าห์มาขอความช่วยเหลือถึงที่..แต่ฉันก็นิ่งดูดายให้น้องเค้าตายไปอีกคน..และอีกหน่อย..เรื่องมันคงจะถึงเค้า..”

แม่หมอพูดด้วยสีหน้าเหมือนเสียใจอย่างมาก..จนผมต้องปลอบ..

“..เจ๊..เจ๊เป็นแค่หมอดูนะ..จะไปทำอะไรได้..เจ๊ก็ช่วยเต็มที่แบบที่หมอดูควรจะช่วยได้แล้วนี่นะ..”

“..ถ้าฉันไม่สามารถช่วยได้..ฉันจะไม่เสียใจเลยมัสสุ..”เจ๊หงส์ของผมเลิกแว่นและป้ายน้ำตา..

“..หือ..เจ๊หมายความว่ายังไง..”

“..ฉันไม่ควรเอาเรื่องส่วนตัวที่เจ็บปวด..มาทำให้ใครต้องตาย..คนที่นิ่งดูดายเพราะเห็นแก่ตัวอย่างฉัน..มันบ้าชัด ๆ ..”แม่หมอร้องไห้…

“..เจ๊..เจ๊หมายความว่ายังไง..”

“..ฉันมันบ้า.มันโง่..มัสสุ..โชคชะตา..ดวงชะตาบีบให้ฉันต้องทำแบบนี้..ฉันไม่ควรจะฝืนมันให้ต้องเสียใจมากกว่าเดิมเข้าไปอีก..”

เสียงเจ๊หงส์สั่นเครือ..แม่หมอคนนี้..มีความหลังอะไรนะ..ผมอยากจะรู้จริง ๆ …

แต่ผมก็ยังไม่รู้อะไรหรอก..แต่สิ่งที่เจ๊พูด..มันทำให้ผมรู้สึกขนลุก..

“..เราต้องปกป้องชีวิตสุดท้าย..มัสสุ..ชีวิตของกันยา..”แม่หมอใช้ทิชชูเช็ดน้ำตา..สวมแว่นตามเดิม..และยืดตัวตรง..มองดูวันเดือนปีเกิดของลูกค้าที่เคยปฏิเสธการช่วยเหลือ…

ก่อนจะเขียนผังที่เรียกว่าสัตตนวภพหรือเลข๗ตัว๙ฐานจากวันเดือนปีเกิดที่เห็น…

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #97 BEAUTY-INCLE (@kaitokiddo1412) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 17:14
    แค่ตอนแรกก็สนุกมากๆๆๆ แล้วววว
    #97
    0
  2. #64 ormsin2541 (@ormsin125) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 22:59
    เกิดอะไรขึ้นกับคุณหงส์กับคุณพนัสโลกนี้กันนะ? คุณหงส์ถึงกับเครียดขนาดนั้น???
    #64
    1
    • #64-1 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 1)
      4 ตุลาคม 2561 / 20:16
      ดราม่านิดเดียวค่ะ เพราะเค้าโตๆกันแล้ว เรื่องแซ่บๆของความรัก จะไปอยู่ในส่วนแม่หมอรุ่นเด็กอย่างพิมพ์ดาวมากกว่าค่ะ นางจะปรากฏตัวตั้งแต่ตอนที่อนาคตกาลฆาตกรรมเป็นต้นไปค่ะ
      #64-1
  3. #26 Tom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 13:25

    ชอบเลยครับ

    #26
    0
  4. #21 echo1 (@echo1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 17:41
    สุดยอดครับ​ ไม่ได้อ่านนิยายดีๆแบนี้นานแล้ว
    #21
    1
    • #21-1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 1)
      27 กรกฎาคม 2561 / 22:50
      ขอบคุณนะคะ เพราะยอดยังไม่ค่อยมากเท่าไหร่ หาคนชอบแนวนี้ได้ยากมากเลยค่ะ
      #21-1
  5. #15 i3un (@i3un) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 17:16
    น่าติดตามคับเริ่องนี้
    #15
    1