FIC SEVENTEEN {MY DEVIL} minwon seoksoon jihan jicheol verkwan junhao

ตอนที่ 32 : MY DEVIL ตอนที่32 หมิงหมิงปะทะอูจีการต่อสู้ของปีศาจตัวร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 ต.ค. 59

  MY DEVIL

ตอนที่32 หมิงหมิงปะทะอูจีการต่อสู้ของปีศาจตัวร้าย


  




ครืนนน

 

เสียงเมฆฝนเคลื่อนตัวลอยผ่านเมืองยามค่ำคืน

นานนับชั่วโมงแล้วที่ปีศาจร่างเล็กอย่างโฮชิเอาแต่นั่งจ้องมองออกไปยังนอกหน้าต่าง

สายลมแรงพัดโชยผ่านผ้าม้านปลิวไสว

หากแต่ร่างนั้นก็ยังคงไม่ขยับไปไหนจนโดคยอมนึกแปลกใจ

 

“โฮชิ เป็นอะไรหรอ มานอนได้แล้วนะ”

“...”

 

“โฮชิ”

ย้ำเรียกอีกครั้งพร้อมกับฝ่ามือกว้างที่สะกิดไหล่ของปีศาจน้อย

ดูเหมือนโฮชิจะแปลกไปจริงๆด้วย

 

“ซอกมิน..”

“นายเป็นอะไร”

ร่างสูงวางหนังสือที่ถือหยิบมาเผื่อไว้อ่านก่อนนอนลง

เพื่อให้อีกคนแน่ใจว่าเขากำลังตั้งใจฟังในสิ่งที่ถามร่างเล็กออกไป

 

“มีบางอย่างแปลกไป.. ข้างนอกนั่น”

“...”

“เค้ารู้สึกเหมือนมีปีศาจกำลังสู้กัน แต่มันเบาบางมาก เหมือนมีพลังอะไรกำลังกั้นไว้อยู่”

“นาย ไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ย”

โดคยอมย้ำถามอีกทีแต่คำตอบที่ได้คือการส่ายหน้า

“เค้านั่งอยู่ตรงนี้ พยายามรับสัมผัสนั้น แต่ก็ไม่ชัดเลย”

 

เหมือนจะไม่มีทางออกจนกระทั้งโดคยอมกลับนึกอะไรบางอย่างออกมาได้

สิ่งที่ลอยผ่านเข้ามาจากหน้าต่าง

“โฮชิ ใช้ลมสิ”

“หือ”

“นายเป็นปีศาจธาตุลม ลองใช้ลมสัมผัสดู”

“ยังไง เค้าทำไม่เป็นหรอก”

“ไม่ต้องห่วงโฮชิ ฉันศึกษาพวกหนังสือเกี่ยวกับพวกนายมาแล้ว ดึงพลังใจฉันไปแล้วค่อยๆปล่อยมันไปในอากาศนะ”

ปีศาจร่างเล็กค่อยๆหลับตาลง

จนกระทั้งโดคยอมรับรู้ถึงพลังใจของตัวเองที่ค่อยๆถูกดูดไป

“นั่นแหละดี เอาหล่ะ ทำคล้ายๆกับตอนที่บังคับลมนะ ลองรู้สึกถึงมันมากขึ้น”

“หะ เห็นแล้ว..”

“ดีมาก ใจเย็นๆนะ ครามนี้ค่อยๆมีสมาธิมองมันนะ”

“มินกยู!”

“กูว่าแล้ว ก่อเรื่องของให้บอก”

โดคยอมตบหน้าผากตัวเองทันที พอได้ยินชื่ออีกคนใจก็อยากกลับไปนอนทันที

 

“ซอกมิน มินกยูกำลังสู้ เหมือนเป็นภาพลวงตา กำลังล้อมเขาอยู่”

“ละ แล้ว วอนอูละ ”

“วอนอูก็กำลังสู้อยู่ พวกเขากำลังสู้กับตัวเอง”

“อะไรนะ!”

ยิ่งฟังยิ่งสับสน มินกยูมันเมานมอีกแล้วหรอ

 

“ปีศาจตัวนั้นคล้ายวอนอูมาก ส่วนมนุษย์ที่ทำสัญญาก็คือมินกยู”

“หมายความว่ายังไง”

“มินกยู กำลังสู้กับมินกยู”

“...”

“มินกยูอีกคน”

 

“มะ ไม่ เป็น ไปไม่ได้ โฮชิ นายมั่นใจแล้วใช่มั้ย”

“อืม มินกยูกำลังจะแพ้ สายลมกำลังสะบัดออก ซอกมินฉันจะมองไม่เห็นแล้ว”

โฮชิลืมตาขึ้นทันทีหลังจากที่มีพลังอะไรบางอย่างพัดเป่าลมของเขาออก

 

“แฮ่กๆ แฮ่กๆ ซอกมินเอายังไงดี”

 

 

“มินคยู”

 

“ซอกมิน..”

 

“คนๆนั้นคือมินคยู หมอนั่นยังไม่ตาย”

 

“ซอกมิน!”

ร่างสูงทรุดลงกับพื้นทันที

ราวกับขาทั้งสองอ่อนแรงลงเสียเฉยๆ

 

“นี่ฉันทะเลาะกับมินกยูมาหลายปีเพราะคิดว่ามันเป็นคนทำให้มินคยูตาย”

“...”

“เพราะมินคยูเป็นคนที่ฉันชอบ ฉันเลยพลอยโกรธมินกยู”

“ซอกมิน..”

“โฮชิ ฉันมันบ้า ฉันเป็นไอ้บ้ามาตลอด”

โดคยอมพึ่งรับรู้ ว่าตัวเองก็คงไม่ต่างจากมินกยู

ตั้งแต่ย้ายมาก็มีเพียงฝาแฝดที่เป็นเพื่อน

จนกระทั้งเสียมินคยูไป

ทั้งเขาและมินกยู

ก็ไม่เหลือเพื่อนที่ไหนอีกเลย

 

 

ติ้ดๆ ติ้ดๆ

เสียงโทรศัพท์จากหัวเตียงดังเสียงข้อความเรียกเข้า

 

โดคยอม SOS

-พี่อูจี.

 

ร่างสูงเข้าใจสถานการณ์ทันที

สองมือกำแน่นเข้าหากับก่อนจะลุกขึ้นยืนหยัดตรงหน้าต่างกว้าง

เป้าหมายคือร้านของอูจี

 

“โฮชิ”

“อืม เค้าเข้าใจแล้ว”

ร่างของงปีศาจค่อยๆสลายกลายเป็นสายลม

ก่อนที่จะกลายเป็นปีกให้โดคยอมพุ่งทะยานออกไปทันที

 

“รอก่อนนะ มินคยู เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

 

 






...

 

..

 

.

 

.

 

 


ตูม!!!

 

เสียงเส้นด้ายสีแดงฟาดลงบนพื้นจนทั้งปูนทั้งอิฐแตกกระจายพุ่งไปรอบข้างอย่างแรงทันที

อูจีกลิ้งหลบออกมาได้อย่างฉิวเฉียดพอดี

 

“จีฮุน!!”

 

“ไม่ต้องห่วงฉัน คุปส์ โฟกัสไปที่หมิงหมิง!!”

 

“อึก ไม่ได้ง่ายนะสิ”

 

ร่างของหมิงหมิงตอนนี้ยืนอยู่บนเส้นด้ายที่ขึงอยู่บนอาคารสูงขึ้นไปจากพื้นอย่างน้อยก็ตึกสามชั้นแล้ว

แถมมีไอ้ปีศาจโดยุนยืนขวางอีก

 

 

ตู้ม!!

เพียงแค่โดยูนเหวี่ยงด้ายสีแดงสดมาใจของเอสคุปส์ก็ตกไปตาตุ่มแล้ว

ไม่ใช้เพราะกลัวพลังมหาศาลนั้น

แต่เป็นเพราะปีศาจตัวนั้นเล็งแต่อูจี

 

ผลัก

เอสคุปส์ไม่ฟังเจ้านายของตัวเองเลย

เขาพุ่งเข้าไปหาโดยูนอย่างเดียว

ทุกการโจมตีถูกรับและปัดออกมาได้อย่างง่ายดาย

และเมื่อมีช่องโหว่โดยูนก็ตวัดเส้นด้ายผ่านหน้าเอสคุปส์ไปเพื่อโจมตีใส่อูจีอีกครั้ง

 

ตู้ม!!

“โธ่เว้ย! คู่ต่อสู้แกคือฉันโว้ย ไอ้ปีศาจหน้าตัวเมีย”

แม้ว่าอูจีจะหลบการโจมตีได้

แต่สภาพของร่างเล็กนั้นก็สะบักสะบอมเพราะสะเก็ดจะการโจมตีของโดยูน

 

เส้นด้ายสีดำน่าขยะแขยงที่พยายามชอนไชเข้าไปในร่างของเอสคุปส์ถูกดกระชากออกด้วยอารมณ์โกรธพร้อมคำด่าทอไม่หยุด

 

“หึหึหึๆ หว้าา เหมือนคุณปีศาจจะถูกเชิดซะแล้วละนะ ”

หมิงหมิงที่นั่งอยู่บนเส้นด้ายสูงพูดกับตัวเองเบาๆ

 

ก่อนจะกระชายเส้นด้ายสีดำที่มัดพันร่างของอีกคนไว้ให้แน่นขึ้น

“ร้ายมากนะดงจินที่คิดจะดูดพลังใจฉันให้หมดแรง”

ราวกับเหยื่อที่ถูกแมงมุมจับขึงไว้บนใย

ตอนนี้ปีศาจดงจินแทบไม่สามรถขยับไปไหนได้เลย

มีเพียงหยาดน้ำตาที่ยังคงไหลออกมาไม่หยุด

 

“ฉันจะแสดงให้นายดู ว่าแมงมุมที่หากินบนพื้น กับแมงมุมที่ไต่ไปบนใย ใครจะเก่งกว่ากัน”

 

 

 

ตู้ม!!

“คุปส์!!! ไปจัดการกับหมิงหมิง!!”อูจียังคงพยายามร้องบอกออกไป

“แล้วปล่อยให้มันฆ่านายหรอไงจีฮุน จัดการมันก่อนแล้วค่อยไปหาตัวการ”

เอสคุปส์ไม่ฟังเลย

ไม่เคยฟังอะไรเขาเลย

 

“คุปส์ ขอร้อง ฉันจัดการได้”

“ไม่!!”

 

“ไอ้ปีศาจบ้าเอ้ย”

ร่างเล็กสบถกับตัวเอง

ก่อนจะวิ่งหลบเข้าไปในร้านของตัวเองทันที

 

เห็นอย่างนั้นปีศาจโดยุนก็ผละการเอสคุปส์พุ่งตรงตามไป

“จีฮุน ทำบ้าอะไร”

“เข้าไปให้ใกล้หมิงหมิงมากที่สุด”

 

 

เส้นด้ายสีแดงตวัดผ่านเสาไฟฟ้าขาดกระเด็นจนประกายกระจายไปทั่ว

“จีฮุน!”

“คุปส์ ฉันเชื่อใจนาย โจมตีใส่หมิงหมิง แล้วโดยุนจะหยุด ”

เสียงตะโกนบอกออกมาจากหน้าต่างตรงบันไดทางขึ้นชั้นสอง

โดยุนก็ยังคงฟาดเส้นด้ายใส่ไม่ยั้งจนกระจกทางขึ้นแตกระเอียด

เอสคุปส์กำมือแน่นเมื่อเห็นร่างเล็กเต็มไปด้วยรอยแผลและเศษกระจกที่บาดจนเสื้อขาดลุ่ยพร้อยรอยเลือด

 

มานึกย้อนดูแล้ว

หากอูจียอมช่วยเขายึดเมือง

เรื่องก็คงไม่จบลงแบบนี้

 

เกลียดที่สุดเลยกับความรู้สึกเหมือนถูกไล่ตอน

เกลียดความรู้สึกที่ต้องคอยห่วงใยคนอื่นนอกจากตัวเอง

และเขาเกลียดทีสุดกับสายตาที่ไอ้เด็กนั่นมองมา

 

สายตาเยาะของไอ้เด็กหมิงหมิงนั้น

 

ได้

 

ความเย็นจากไอน้ำแข็งในร่างกายเพิ่มมากขึ้น

ริมฝีปากฉีกกว้างถึงหูพร้อมกับเขาที่ยาวมากกว่าเดิม

 

“อึก คุปส์”

อูจีที่กำลังหนีตายอยู่ในบ้านทรุดลงทันทีที่รู้สึกว่าพลังใจของตัวเองกำลังถูกดูดกลืนไป

รอยยิ้มเล็กๆถูกจุดประกายขึ้นบนใบหน้าใส


"นาย.."

“ยอมฟังฉันแล้วสินะ”

 

 

 

กร๊าซซซซซซซ!!!!

เสียงคำรามก้องของปีศาจร้าย

นำพาความหนาวเย็นของหิมะร่วงหล่นลงไม่ขาดสาย

พื้นดินสั่นสะเทือนไปด้วยความโกรธ

ไฟฟ้ารอบข้างติดๆดับๆราวกับจะทำให้ใจของศัตรูสับสน

 

หมิงหมิงที่เคยนั่งดูอยู่เริ่มลุกขึ้นทันที

เส้นด้ายรอบกายต่างก็ค่อยๆสานขึ้นเป็นเกราะป้องกันอย่างไม่รู้ตัว

 

 

“พวกแกมันตัวร้ายใช้มั้ย”

 

“แต่กล้ามาหาเรื่องกับมหาวายร้ายอย่างฉัน”

 

 

“อย่าตายดีเลย”

 

 

ครืนนน

 

ท่ามกลางความมืด

เงาสีดำกำลังคืบคลานเข้ามา

 

“เอาเลยคุปส์!!”

อูจีร้องตะโกนบอกทันที

 

 

 

ตู้ม!!!

 

กร๊าซซ

แมงมุมสีดำร่างยักษ์ที่เคยถูกมินกยูจัดการไปพุ่งทะลุจากพื้นดิน

กระโดดงับร่างของหมิงหมิงทันที

เส้นด้านที่ขึงไว้พังทลายลง

พร้อมกับร่างของดงจินที่เป็นอิสระ

 

 

“อัก อ้ากก โดยุน โดยุนน!!!”

ร่างบางที่ถูกงับไปครึ่งตัวและกำลังจะดำดิ่งสู่หลุดเบื้องล่างรีบตะโกนเรียกปีศาจของตัวเองทันที

โดยุนละออกจากการไล่ตามอูจี รีบทะยานออกจากร้านไป

 

 

“อึก”

อูจีที่หลบอยู่โล่งใจทันที

จนกระทั้งก้มลงมามองที่ขาของตัวเอง

ก็พบว่ามันถูกด้ายบาดเป็นทางลึก เลือดไหล่ท่วมเต็มไปหมด

ร่างเล็กทำได้แต่กดแผลของตัวเองไว้อย่างนั้นด้วยความเหนื่อยล้า

 

“โดยุน!!”

ปีศาจโดยุนพุ่งตรงเข้าตวัดเส้นด้ายใส่ร่างของแมงมุมยักษ์ผ่ากลางขาดเป็นสองท่อนทันที

หมิงหมิงเป็นอิสระแต่ก็ได้รับแผลฉกรรจ์จากการกัดอยู่กลางตัว

 

“อึก..”

“หมิงหมิง”

“ใครสั่งให้เอ่ยปาก! แค่ทำตามที่บอกก็พอแล้ว!”ปีศาจโดยุนที่ตรงเข้ามารับกลับถูกตวาดใส่ทันที

เลือดจากเอวบางไหลเต็มไปหมดจนหน้าตกใจ

“อึก หนะ หน็อย..”

 

 

กลับกันทางชั้นสองอูจีก็ดูท่าอาการจะไม่ดีเท่าไหร่

แผลตามตัวเต็มไปหมด แถมยังมีแผลลึกที่ขาอีก

 

“จีฮุน อดทนไว้”

“ค คุปส์..”

ความหนาวเหน็บโปรยมาพร้อมกับปีศาจน้ำแข็งเอสคุปส์

แต่นั่นกับทำให้อูจีรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

 

ฝ่ามือแกร่งช้อนร่างเล็กเอาไว้แนบอกก่อนจะอุ้มขึ้นกอดไว้แน่น

กระโจนลงจากชั้นสองสู่พื้นถนนอย่างแผ่วเบา

ก่อนจะเริ่มรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองกับลังจะจางหายไป

“จีฮุน จีฮุน! ตั้งสติไว้ จีฮุน!!”

 

 

ไม่ต่างจากอีกฝั่งนึง

หมิงหมิงผลักโดยุนที่ประคองตัวเองเอาไว้ออกอย่างแรก

แผลที่ท้องนั้นหนักพอที่จะฆ่าเขาได้เลย

 

“แฮ่ก แฮ่ก”

ไม่ไกลจากซากแมงมุมของเอสคุปส์ หมิงหมิงนอนอยู่บนพื้นที่เละไปหมด

 

“อึก อือ อึก ..”

หมิงหมิง กัดปากไว้จนเลือดออก

เพื่อระงับความเจ็บปวดเพราะตอนนี้

เขากำลังบังคับเส้นด้ายของโดยุนเย็บแผลสดของตัวเองอยู่

 “รอก่อนเถอะ ฉันจะฆ่าพวกแก อึก ฆ่าพวกแกทั้งคู่เลย”

 

ไม่ต่างจาดเอสคุปส์

ปีศาจโดยุนยกฝ่ามือของตัวเองขึ้นดู

ก็พบร่างมันเริ่มจางพร้อมจะเลือนหายไปแล้ว

 

ทั้งหมิงหมิงกับอูจี กำลังอยู่ระหว่างความเป็นความตายแล้ว

 

 

“จีฮุน..”

เอสคุปส์ยกใบหน้าของร่างเล็กไว้แนบอก

กอดไว้แนบแน่นท่ามกลางความรู้สึกที่ตีขึ้นมามากมาย

 

หิมะร่วงโรยหล่นลงอย่างเชื่องช้า

ลงบนใบหน้าของอีกคนที่หมดสติลงแล้ว

 

ปีศาจทำได้เพียงจัดท่าของอีกคนไว้ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะค่อยๆหายไป

 

ไม่ใช่การจากกัน

แต่เป็นเพราะร่างกายและพลังใจของผู้ทำสัญญาไร้พลังจะป้อนปีศาจในตอนนี้

จนกว่าอูจีจะฟื้นตัว

ปีศาจของเขาจะหายไปสักพักนึง

 

 

 

“หมิงหมิง..”

 

“อึก..”

ไม่ไหวแล้ว

ใบหน้าน่ารักซีดไปหมด

แม้จะเย็บแผลได้สำเร็จแต่ร่างกายบอบบางก็เสียเลือดไปมาก

โดยุนได้แต่ประคองเจ้านายของตัวเองขึ้นนั่งพิงผนังแตกๆไว้

“อ ย่า  มา แตะ ฉัน..”

นำเสียงแผ่วเบาเอ่ยบอกอีกคนที่พยายามจะช่วยเหลือตน

 

“การตายของฉันมันคงยังไม่เพียงพอสำหรับนายสินะ หมิงหมิง”

“...”

“ฉันทำผิดต่อนาย ฉันรู้ และก็รู้ว่า เป็นเพราะฉันที่ทำให้นายเป็นแบบนี้”

 

“แต่เพราะฉันรักนาย ฉันถึงยอม ยอมตายเพื่อนาย ยอมเป็นปีศาจของนาย แต่ถึงร่างกายจะไร้ความรู้สึกแต่นายรู้มั้ย”

 

“ว่าข้างในมันเจ็บเป็น”

“...”

“ฉันเจ็บที่ถูกนายเย็บปากไว้ ฉันเจ็บที่ทำได้เพียงอยู่ข้างหลังนาย เจ็บทุกครั้งที่นายนอนกับคนอื่น และฉันเจ็บที่สุด.. ”

 

“ตอนที่นายกำลังเจ็บปวด”

“โด ยุน...”

 

 

“ไม่ใช่ฉันหรอกที่เป็นปีศาจ แต่เป็นนาย หมิงหมิง”

 

หิมะเกร็ดสุดท้ายล่วงหล่นลงพร้อมกับคำพูดของโดยุน

ปีศาจร่างสูงเลือนหายไปแล้ว

ทั้งเอสคุปส์ โดยุน และดงจิน

ทุกตัวหายไป

พร้อมกับสติของอูจีกับหมิงหมิง

 

มนต์ปีศาจที่ปกคลุมไว้สลายลง

พื้นที่โดนรอบเละไปหมด ชาวบ้านมากมายต่างก็ออกมายืนมุงดูเหตุการณ์

เสียงรถพยาบาลดังไปทั่ว

ร่างของอูจีกับหมิงหมิงรีบถูกหามไปรักษาทันที

 

การต่อสู้ของทั้งคู่

ต่างก็บาดเจ็บปางตายทั้งสองฝ่าย

 

...

 

..

 

.

 

 

พรึบบ

 

“พี่อูจี!”

โดคยอมที่พึงมาถึงกำลังพยายามวิ่งฝ่าฝูงคนเข้าไปดู

แต่ก็ต้องตกใจเมื่ออยู่ๆก็ถูกฝ่ามือของใครอีกคนกระชากให้วิ่งตามไปด้วยกัน

แล้วก็พบว่าเป็นคนที่โฮชิไม่ชอบขี้หน้า

 

“ซึงกวาน”

“คุณโดคยอม”

 

“นายทำอะไร ฉันต้องรีบไปดูพี่อูจี”

“คุณอูจีถึงมือหมอแล้วครับ มีอีกคนที่เราต้องเป็นห่วงคือคุณมินกยูครับ”

“มินกยู..”

“ตอนนี้เวอร์นอนบาดเจ็บเพราะสู้กับน้องชายคุณมินกยู ผมเลยเข้าไปช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่คุณโดคยอมครับ ถ้าเป็นคุณ”

 


“มินคยูยังอยู่จริงๆสินะ”

 


“ใช่ครับ เขาแข็งแกร่งมาก”

“ถ้างั้นรีบบอกทางไปเลยซึงกวาน”









Doyoon            MingMing







ตอนใหม่จะลงในbloggerคืนวันพุธไม่ก็เสาร์นะ

เดียวพอลงแล้วจะส่งรหัสให้ท่านที่ต้องการอ่านก่อนนะ

โปรดเช็คในข้อความลับด้วย

จะไม่ส่งทางประกาศแล้วนะ เพราะไรท์งง


ยังไงขอบคุณท่านที่ติดตามด้วยจ้า

บทนี้ใกล้จบแล้วว











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

599 ความคิดเห็น

  1. #501 JiCheol ㅠ♡ㅠ (@JHSC2208) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 16:46
    จี้อย่าเป็นไรนะ พี่คุปส์รีบกลับมาหาจี้นะ ตื่นเต้นนน
    //ไรท์สู้ๆนะคะ !!
    #501
    0
  2. #498 Carrot_minmin (@Carrot_minmin) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 14:48
    แค้นฝังลึกกันจริงๆแต่ละคน ????
    #498
    0
  3. #488 kumi (@janmy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 11:28
    หน่วงงงงงงงง ไรท์สู้ๆอยากรู้เรื่องน้องแปด อยากอ่านคุปส์จีต่อ;-;
    #488
    0
  4. #487 KK_cbk (@KK_cbk) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 10:45
    ตื่นเต้นๆๆๆๆ ลุ้นไปอีก
    #487
    0
  5. #486 ซารังเซบง (@az125) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 10:04
    ตื่นเต้นนนน ฮึกกกก
    #486
    0
  6. #485 Beam_thanika (@Beam_thanika) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 00:55
    อูจี มินกยูอย่าเป็นอะไรน้าาาาา พี่คุปส์หายไปไหนนนนรีบๆกลับมานะ
    ปล.เป็นกำลังใจให้เสมอ สู้ๆนะคะ ^^ ^3^
    #485
    0
  7. #484 sxx8895 (@natshe) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 00:24
    พี่คุปส์ของเลาาา ฮือออ จอให้จีฮุนปลอดภัยยย
    #484
    0
  8. #483 Maganetic (@ferntae14) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 19:50
    รอนะคะไรท์
    #483
    0
  9. วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 14:21
    อ่อยพี่คุปส์ของน้องม่ายยยยยยยยยยยยยยย
    #482
    0
  10. #481 Chopeariizz Pacharaussawakal (@chopear47) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 11:58
    สงสารคุปส์ ทำไมหายไป ฮือออออออออ ไรต์มาต่อนะ ติดตามๆ
    #481
    0
  11. #480 dribblep (@dribblep) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 08:16
    รอนะไรท์ อยากอ่านน้องแปดแล้ว
    #480
    0
  12. #478 Maganetic (@ferntae14) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 15:16
    ฮื่อ อูจีอย่าเป็นอะไรนะ ใจจะวายค่ะไรท์????????//หมิงหมิงคนไร้หัวใจ!!
    #478
    0