FIC SEVENTEEN {MY DEVIL} minwon seoksoon jihan jicheol verkwan junhao

ตอนที่ 31 : MY DEVIL ตอนที่31 เปิดฉากต่อสู้มินกยูปะทะมินคยู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ต.ค. 59

  CR.SHL
 

MY DEVIL

ตอนที่31 เปิดฉากต่อสู้มินกยูปะทะมินคยู




 





"แต่ครั้งนี้"

 

"พี่จะเป็นพระเอกเพื่อนาย!"

 

 

คำพูดที่แน่วแน่ขงมินกยูนั้นทำให้มินคยูอึ้งไปทันที

ร่างของทั้งสองยังคงยืนเผชิญหน้ากันอยู่อย่างนั้น

ท่ามกลางความเงียบและเสียงของสายลมแผ่วเบา

และก็เป็นฝ่ายมินคยูเองที่หลบลดสายตาลง

 

“หึหึหึ พี่จะทำเพื่อผม?”

“...”

ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นราวกับว่ากลั้นมันไม่อยู่

ฝ่ามือของมินคยูป้องปิดตาตัวเองไว้แน่น

“ฮ่าๆๆ”

 

“พี่ควรจะทำเพื่อผมตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว!

 

“ตอนนี้”

 

“มันสายไปแล้ว”

 

 

พรึบบ

ปีศาจตัวเล็กที่อยูข้างกายมินคยูพุ่งตรงเข้ามาหาพวกมินกยูทันที

แรงหมัดจากฝ่ามือเล็กนั่นถูกวอนอูสกัดรับไว้ได้

วอนอูพยายามจับข้อมือของปีศาจอีกตัวล็อกไว้

แต่เพียงไม่นาน

ร่างทั้งร่างของดีโน่ก็ค่อยๆแตกกระจายเป็นผีเสื้อสีดำตัวเล็กมากมาย

 

เปรี้ยงง

ท่ามกลางความสับสนนั้น

ฝ่าเท้าที่ยืดเหยียดตรงของมินคยูพุ่งเข้าปะทะท้องของร่างบางอย่างจัง

วอนอูกระเด็นออกไปไกลหลายเมตร

ชนรถที่จอดไว้ข้างทางพลิกกระจายไปด้วยความแรงจากลูกเตะจนสัญญาณเตือนดังลั่นไปทั้งถนน

 

“วอนอู!!

 

หมับ

ยังไม่ทันที่มินกยูจะรู้สึกตัวเขาก็ถูกน้องชายล็อกแขนไขว่หลังเอาไว้ซะแล้ว

พร้อมกับใบหน้าหล่อที่แนบชิดกระซิบตรงข้างหูของมินกยู


“ พี่ยังใช้ปีศาจไม่เป็นเลย”

“หน็อย มินคยู..”

“ที่พี่พูดดีก็หวังจะฟลุ๊คเหมือนกับที่ผ่านๆมาหรือยังไง”

“อึก ปล่อย”

“คิดจะเป็นพระเอกไปถึงเมื่อไหร่ พี่คิดว่าจะชนะผม ช่วยดงจิน ช่วยจองฮัน จบกลับบ้านอย่างมีความสุขงั้นหรอ”

“ไอ้มินคยู!!

พรึบบ


ผัวะ

มินกยูอาศัยจังหวะเพียงเสี้ยววิพลิกตัวกลับไปซัดหน้ามินคยูอย่างจัง

แต่กลายเป็นร่างนั้นแตกกระจายเป็นเหล่าผีเสื้อเหมือนกับดีโน่ไม่มีผิด

พลังของปีศาจตัวนี้รับมือยากสุดๆ

 

“ตั้งแต่ที่พี่ทำสัญญากับปีศาจ นั้นก็หมายถึงหัวใจพี่ก็ถูกชิงไปด้วย”

เสียงของมินคยูดังก้องออกมาจากเหล่าผีเสื้อสีดำที่บินลอยวนเหนือมินกยูอยู่บนท้องฟ้า

 

“พี่ไม่มีทางกลับไปรักใคร หรือว่าจะรักใครได้อีก”

“นาย นายพูดเรื่องอะไร”

“จำคำสัญญาไม่ได้หรือไงครับ พี่ชายแสนโง่ของผม”

 

ปีศาจจะช่วยทำให้ความปารถนาเป็นจริง

แลกกับร่างกาย

 

ร่างของมินคยูปรากฏขึ้นตรงหน้ามินกยูอีกครั้ง

พร้อมๆกับวอนอู

 

ปีศาจของเขากำลังทำสายตาหวานเยิ้มใส่มินคยู

เสื้อสีดำที่เคยใส่ขาดหวิ้นไปหมด

ผิวเนียนขาวมีเสน่ห์แต่งแต้มไปด้วยรอยรักสีแดง

มินกยูถึงกับขาดสตไปในทันทีเมื่อความรู้สึกที่ว่าปีศาจของเขากับน้องชายกำลังใกล้ชิดกัน

 

“วอนอูออกมา!!

 

ตะคอกออกไปอย่างลืมตัว

แต่ส่งที่ได้รับกลับมาดันเป็นใบหน้าน่ารักของอนอูแลบลิ้นเยาะเย้ยเขา

เอวบางถูกฝ่ามือของมินคยูลูบกระชับให้แน่นขึ้น

ก่อนที่มินคยูจะค่อยๆหยิบผลสตรอเบอร์รี่สีแดงสดมากัดไว้

ฝ่ามือลูบลงที่ข้างแก้มเนียนใสอย่างแผ่วเบา

พร้อมก้มลงป้อนวอนอูที่รอรับอยู่ด้วยปาก

 

“วอนอู!!!!!!!!!!!!!

 

หมับ

แรงกอดจากด้านหลังทำให้มินกยูได้สติ

“มินกยู..”

เป็นวอนอูเองที่แกะเขาอยู่

จากแรงถีบตอนแรกวอนอูนั้นมีสภาพสะบักสบอมพอสมควรเลยทีเดียว

 

“ว วอนอู”

ถ้าวอนอูอยู่ตรงนี้

แล้วเมื่อกี้นี้

 

มินกยูรีบหันกลับไปทันที

ร่างของวอนอูที่กินสตรอเบอร์รี่นั้น

กลายเป็นปีศาจดีโน่ที่ยืนยิ้มเคี้ยวองุ่นอยู่

 

“ภาพมายา อีกแล้ว”

 

“ใช่ครับ”

มินกยูรีบหันไปตามต้นเสียงด้านหลังทันที

เขายกมือขึ้นป้องวอนอูไว้โดยไม่รู้ตัว

 

“มันไม่ใช่ของจริง แต่ว่า มันเจ็บจริง”

 

“รู้สึกถึงมันใช่มั้ยครับ หัวใจพี่ ถูกปีศาจเอาไปแล้ว”

 

“ไม่ว่าจะดงจินหรือจองฮัน พี่ก็กลับไปหาเขาไม่ได้แล้ว”

“เพราะแบบนี้เอง ดงจินถึงบอกให้เลือกวอนอู”มินกยูพูดออกมาอย่างแผ่วเบา

ความรักที่เขาเคยสร้างมาและคิดจะสร้างต่อไป

กำลังจะพังลง

 

“ดงจินคงรู้ถึงเรื่องนี้ สินะ”

“และอย่างที่สอง ต่อให้พี่ชนะผมได้จริงๆนะพี่ชาย”

 

“ฝันร้ายของจริง ก็กำลังจะมา”

 

“นี่คือคำบอกสุดท้าย ... ยอมแพ้แล้วเลือกข้างซะพี่มินกยู”

 


ห่างเกิน


พอได้ปะทะกันมินกยูก็รู้ว่าเขาห่างเกินจะชนะมินคยูได้

เพราะอะไร

 

เพราะเขาอ่อนแองั้นหรอ

หรือเพราะโชคชะตาไม่ได้กำหนดให้เขาเป็นพระเอก

 

แต่ทำไมหัวใจถึงยังคงไม่ยังเปลี่ยนแบบนี้ละ

ทำไมหัวใจถึงบอกให้สู้

 

ทำไมถึงไม่ยอมแพ้

 

“ไม่”

 

“.... พี่นี่มัน ไม่เคยเปลี่ยนเลย”

 

พรึบบ

ร่างของดีโน่สลายลอยขึ้นกลายเป็นเหล่าผีเสื้อไปบนท้องฟ้า

พร้อมๆกับที่มินคยูพุ่งตรงเข้าเข้ามา

 

มินกยูที่ยืนตั้งรับอยู่ออกหมัดสุดแรงปะทะกับแรงหมัดของมินคยู


เปรี้ยง!!!!

มือของสองพี่น้องตรงเข้าชนกันอย่างแรง

แรงปะทะกันก่อให้เกิดลมพัดเศษฝุ่นใบหญ้าบนท้องถนนปลิวกระจายไปทั่ว

และแม้แต่เศษอิฐปูพื้นก็แตกร้าวไปทั้งพื้น

 

“มินกยู!!

วอนอูตะโกนเรียกเจ้านายลั่น ปีศาจตัวน้อยถูกแรงลมจากการปะทะกันผลักออกมาอีกครั้ง

พร้อมกับผีเสื้อสีดำวนสกัดวอนอูไว้ไม่ให้เข้าไปช่วยมินกยู


ดีโน่กำลังล็อกวอนอูไว้

"ปล่อยนะ!"

"นายน่ะ ต้องมาเล่นกับฉัน"


กร๊าซซซ

ท่ามกลางแรงลมพร้อมฝุ่นควันที่ปั่นป่วน

ปีศาจสองตัวอ้าปากกว้างข่มขู่กันจนน่าสยองขวัญ


...


..


.


 

ผลัวะ!!

มินคยูซัดหมัดใส่หน้ามินกยูอย่างแรง

ก่อนที่ร่างของผู้เป็นพี่จะล้มลงบนเนินทรายของสนามเด็กเล่น

 

ภาพมายาอีกแล้ว

 

“พี่จำที่นี่ได้สินะ ที่ๆเราเล่นด้วยกันสมัยเด็ก”

ผลัวะ!

หมัดหนักของมินคยูตามเข้ามาใส่หน้ามินกยูอีกครั้ง

ระหว่างที่กำลังจะถูกค่อมอยู่มินกยูยกเท้าขึ้นยันร่างของน้องชายออกอย่างแรง

พร้อมกับสวนหมัดกลับไม่ยั้ง

 

ผลัวะ!

“ใช่ ที่สนามนี่ ไม่มีใครเล่นกับเราฝาแฝดเลย!


ผลัวะ

เคร้งง

มินกยูได้เปรียบเพียงไม่นาน

ชายหนุ่มก็ถูกหมัดที่คุ้นเคยสวนกลับอย่างแรงก่อนจะเซไปจับราวโซ่ของชิงช้า

“นั้นก็เพราะพวกเขามองเราว่าเป็นเด็กประหลาด!

มินคยูพุ่งตรงถาโถมร่างของตัวเองใส่มินกยูที่พิงชิงช้าอยู่อย่างแรงทันที

ก่อนที่ทั้งคู่จะพุ่งไปสู่สถานที่ใหม่

 

ภาพมายาของดีโน่

เปลี่ยนจากสนามเด็กเล่นกลายเป็น

บ้านไม้ร้างริมทะเลสาบ

 

“มินคยู!!!!!!!

“พี่มินกยู!!!!!!!!

เมื่อทั้งคู่ตั้งตัวได้

ทั้งสองก็พุ่งใส่กันไม่ยั้ง

 

ผลัวะ!

“เพราะดีเคเข้ามาพวกเราเลยมีเพื่อน”

 ร่างของทั้งสองต่อสู้กันจนข้าวของรอบข้างกระจายพังเป็นแถบ


ผลัก

“แต่ก็เพราะพี่! หาเรื่องทุกอย่าง พวกเราเลยต้องเป็นแบบนี้! ผมเลยต้องเป็นแบบนี้!!

 

โครมม!!

แรงปะทะกันของทั้งสองคนเหนือกว่ามนุษย์ธรรมดา

เพราะเซลล์ของปีศาจ

 

ทั้งคู่ซัดกันทะลุกำแพงไม้ที่กันห้องออกมาอย่างง่ายดาย

ของทุกอย่างที่ผุพังอยู่แล้วกำลังแหลกละเอียดเพราะการต่อสู้ของสองพี่น้อง

 

“ฉันไม่เคยต้องการให้นายเจ็บปวด!

“แต่พี่ก็ไม่เคยแก้ไขมัน!!

 ผลัวะ!!



โครม!!!

ทุกอย่างในบ้านแทบจะพังพินาศ

จนถึงหลังคาคือที่สุดท้ายที่ทั้งสองคนกำลังยืนอยู่


มือของทั้งคู่นั้นเต็มไปด้วยเลือด

พวกเขาไม่แน่ใจเลยว่าเป็นเลือดจากมือของเขาหรือใบหน้าของอีกฝ่าย

 

ครืนนนน

ราวกับภาพความทรงจำกำลังไหลกลับมา

สายฝนเทลงมาพร้อมกับเมฆหมอกดำ

 

“พี่จำได้ใช่มั้ย บ้านหลังนี้ที่พี่หาเจอในป่า”

มินคยูแหงนฝ่ามือขึ้นรองรับน้ำฝนที่ตกลงมาก่อนจะหัวเราะในอดีตที่เจ็บปวดของตัวเอง

 

“คืนนั้นที่เราเข้ามาเล่นกัน พี่ ผม และดีเค”

“มินคยู”

“ทั้งๆที่งดงามแบบนี้ แต่เราก็พึ่งรู้ว่ามันคือรังของมาเฟีย”

“...”

“ผมบอกให้พวกเราหนี แต่เป็นเพราะพี่อยากเล่นเป็นมาเฟียบ้าบอนั้น จนพวกเราถูกจับได้แลจะถูกเผาไปพร้อมบ้าน”

สายฝนเทกระหนำจนผมของทั้งสองลู่ไปตามสายน้ำ

และน้ำตา

 

“และมีแต่ผมที่หนีไม่รอด”

“มินคยู”


ร่างสูงของมินคยูยกมือขึ้นกอดกระชับตัวเองในความหนาวเหน็บ

“อึก การถูกฆ่าทั้งเป็น ... มันทรมาน”

 

“ไม่มีอากาศให้หายใจ มีเพียงกลิ่นของควันไฟที่ผมต้องสูดเข้าไป ”

 

“ทั้งแสบ ร้อน ทรมาน แต่ก็ไม่ตาย”

 

“จนเขาปรากฎตัวออกมา”

ร่างของมินคยูกำลังเกิดประกายไฟ

ท่ามกลางสายฝน

บ้านทั้งหลังกำลังค่อยๆถูกไฟลุกท่วมอีกครั้ง

เหมือนกับครั้งที่สองคนจากกันในกองเพลิง


"ผมเคยอ่อนแอกว่าพี่นะ พี่มินกยู"


"แต่ว่าตอนนี้ ไม่อีกต่อไปแล้ว"

 

ดวงตาสีแดงสะท้องภายในเงาของมินคยู

เปลวไฟกำลังเป็นทาสของมินคยู

 

ผีเสื้อสีดำบินวนออกมาแล้ว

และแม้มินกยูจะมองหาวอนอูเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

 

ขายาวก้าวถอยออกจากไฟร้อนที่ลามไปเกือบครึ่งหลังคา

และแม้แต่สายฝนก็เหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไร

 

ไฟไล่ไต่ไปตามแขนของมินคยูที่ยกมันขึ้นดูอย่างเชยชม

ไฟลุกท่วมไปทั้งมือ

ก่อนจะกำหมัดต่อหน้าของมินกยูที่ยืนตลึงอยู่


“ยอมรับเลย ว่าพลังของจุนบังคับยากอยู่

 

“มินคยู..”

ราวกับคนๆนี้เหมือนจะไม่ใช่น้องชายเขาอีกแล้ว


"ผมเคยถูกไฟครอกจนเจียนตาย" 


“ถึงคราวที่พี่จะต้องทรมานแบบผมบ้างแล้ว”




















ตอนหน้าจะตัดไปทางอูจีต่อนะ

อีกไม่เกินสามตอนบทนี้ก็จะจบแล้ว


บางท่านอาจคิดว่าเนื้อเรื่องดูเร็วไปหรือเปล่า 

ยังไม่เห็นมุมมองย่อยอื่นๆของหลายคู่

เพื่อความละเอียดของเนื้อเรื่องไรต์อาจทำside storyแยกมา

ยังไงก็รอหน่อยนะอาจจะอัพแยกไปอีกเรื่องนึง

แต่จะเป็นsfที่มีความเกี่ยวข้องกับเรื่องหลักแน่นอน


ขอบคุณที่ติดตามและคอมเม้นให้เรื่องนี้นะ

ขอโทษที่อาทิดนี้ไรต์มาช้าหน่อย

แต่ถ้ายังมีคนอ่านก็จะลงเรื่อยๆนะจ๊ะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

599 ความคิดเห็น

  1. #479 Chopeariizz Pacharaussawakal (@chopear47) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 15:37
    ขอให้พี่น้องกลับมารักกันนะ ยังไงก็สายเลือดเดียวกันเนอะ แต่ก็ยังเชียร์มินกยูอยู่ดี... #เดี๋ยวๆ 55555555 นั่นแหละ อย่าฆ่าแกงกันเลยน้าาาาาา
    #479
    0
  2. #477 dribblep (@dribblep) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 19:22
    เข้าใจทั้งคู่เลยนะ เหมือนมินคยูเคยเจ็บมาแล้วจุดหมายดันมีพี่ชายขวางอยู่อีก แต่ยังไงสกิลพระเอกมินกยูก็จะชนะใช่มั้ย
    #477
    0
  3. #476 Beam_thanika (@Beam_thanika) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 13:47
    นั่งอ่านตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนล่าสุดตอนนี้รวดเดียวเลยยย สนุกมากๆ รอตอนต่อไปน้าาาา เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะ สู้ๆ ^^ ^3^
    #476
    0
  4. #475 kumi (@janmy) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 22:59
    ชอบบบบบ รอเสมอ
    #475
    0
  5. #474 rdchkgl (@craziioun) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 20:49
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #474
    0
  6. #473 Maganetic (@ferntae14) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 19:52
    สงสารทั้งคู่อ่ะ ต่างคนต่างมีเหตุผล แต่อย่าฆ่ากันเลยนะ จะร้องไห้TT
    #473
    0
  7. #472 sxx8895 (@natshe) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 19:32
    มาแล้วววววว สงสารมินคยูเหมือนกัน โดนเผาทั้งเป็นเลย ขอให้ปรับความเข้าใจกันได้ ;_; รอตอนต่อไปเลยค่ะ
    #472
    0