ราชสีห์ขนดำ

ตอนที่ 27 : หมอเทวดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 253 ครั้ง
    28 พ.ย. 63

“อะไรทำให้เจ้ามาปรากฏร่างที่นี่ได้ล่ะ” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นมาทันทีเมื่อสิงก้าวเท้าออกจากห้องมา เมื่อมองไปตามเสียงค่อยเห็นชายหนุ่มในชุดสีเขียวยืนอยู่ด้วยรอยยิ้มน้อยๆอย่างคุ้นตา ที่ด้านข้างยังมีหญิงสาวในชุดสีชมพูชมดูสิงอย่างอยากรู้อยากเห็น เขาไม่ใช่ใครนอกจากแม่ทัพใหญ่แห่งชายแดน

“ท่านแม่ทัพใหญ่” สิงก้มตัวเล็กน้อย แม่ทัพใหญ่เห็นดังนั้นก็แย้มยิ้มอย่างสนุกสนาน เดินเข้ามาหาสิงอย่างรวดเร็ว

“อะไรกันท่านหมอ ที่แท้หมอที่มารักษาคุณหนูบัวเป็นท่านนี่เอง ท่านอ้วนเลือกคนไม่ผิดจริงๆ” เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ก็เบาเสียงลง “หรือเป็นท่านที่เลือกคนกันแน่” ก่อนที่จะตบบ่าของสิงเบาๆ

“ท่านแม่ทัพ อย่าได้เสียมารยาทกับท่านหมอซิ” หญิงสาวในชุดชมพูกล่าวตำหนิพร้อมทั้งขออภัยสิงเล็กน้อยก่อนที่เธอจะพูดขึ้นต่อ “พบกันอีกแล้วนะเจ้าค่ะท่านหมอ”

“ขอรับ พบกันอีกแล้ว” สิงแย้มยิ้มพร้อมทั้งดวงตาที่หดเล็กลง แม่ทัพใหญ่รีบโอบไหล่ของเขากระซิบไปที่หูเบาๆ “คนนี้ของข้า” พร้อมทั้งส่งแรงบีบไปที่ไหล่ของสิง

“ย่อมแน่นอน แน่นอน” สิงผงกศีรษะรับ ขณะจะขอตัวจากมาเพราะเกรงว่าความจะแตกหมดสนุกเอาง่ายๆ แม่ทัพใหญ่กลับฉุดกระชากเขาเดินตามไปยังห้องรับรองเสียก่อน เมื่อพ้นสายตาผู้คนสิงถึงได้เชิดหน้าอกขึ้นเล็กน้อยจนเป็นปรกติกล่าวถามแม่ทัพใหญ่กลับไป

“อะไรทำให้แมวขี้เกียจเช่นเจ้ามาปรากฏกายบริเวณนี้ได้ ไหนบอกว่าเจ้าตัดขาดกับพวกเขาไปแล้ว” คำพูดไร้มารยาทเข้าถึงหูของหญิงสาว มันอดไม่ได้ที่เธอจะรู้สึกตกใจแล้วเหลือบมองไปยังท่านแม่ทัพเล็กน้อย หากมีอะไรเกิดขึ้นเธอจะได้เข้าไปช่วยท่านหมอได้ถูกจังหวะ แต่ใบหน้าแม่ทัพใหญ่กลับไม่ได้เปลี่ยนแปลง เธอไม่รู้ว่าในร้านอาหารทั้งสองคุยอะไรกัน แต่เธอก็ไม่คิดว่าหมอท่านนี้จะไร้มารยาทกับแม่ทัพใหญ่ถึงเพียงนี้

“เหอะ!” แม่ทัพใหญ่กระแทกลมออกมาจากปากแล้วลากสิงเข้าห้องไป ปล่อยให้หญิงสาวตามเข้ามาพร้อมทั้งยกน้ำชาที่ยังอุ่นอยู่บริเวณมุมห้องมารินให้กับทั้งสอง การยกน้ำชาเป็นอิทธิพลที่ได้รับมาจากทางตอนเหนือ หากเป็นทางตอนใต้ยังคงเป็นน้ำลอยดอกไม้หรือน้ำเปล่าเท่านั้น

“ไม่อยากมาก็ต้องมา เด็กน้อยนั่นขึ้นเป็นเจ้าบ้านแล้ว”

“เด็กน้อย? อ่า ทารกตัวแดงเมื่อครั้งนั้นคือเจ้าบ้านนี่เอง ไม่น่าเชื่อว่าคนเช่นเจ้ายังมีความเป็นพี่ชายอยู่บ้าง นับว่าพวกมันจับจุดอ่อนของเจ้าได้สามส่วน” ถึงว่าทำไมเด็กน้อยนั่นคุ้นตานัก สิงยิ้มรับน้ำชาก่อนที่จะกล่าวต่อ “แต่ตอนนี้ดูเหมือนเจ้าจะมีจุดตายเพิ่มเข้ามาอีกส่วน”

“จะมีสักวันไหมที่เจ้าไม่คิดมองหาจุดอ่อนหรือจุดตายของผู้คน”

สิงยกไหล่ทั้งสองขึ้นก่อนจะกล่าว “ไม่คิดจะแนะนำแม่นางให้ข้ารู้จักบ้างเหรอ อย่างไรเสียอีกไม่นานนางก็คงจะกลายเป็นคุณหญิงเรือนพยัคฆ์ทักษิณอยู่แล้ว” คำกล่าวของสิงทำให้หญิงสาวชะงัก ใบหน้าของเธอปรากฏสีชมพูอย่างเอียงอายขึ้น แต่ใบหน้าของแม่ทัพใหญ่ยังนิ่งเรียบไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงเช่นเดิม

“ดูซิ แม่ทัพใหญ่เราอายม้วนเชียว” สิงกล่าวหยอกล้อเมื่อเห็นว่าแม่ทัพใหญ่ไม่แสดงอาการใดๆ

“เลิกพูดเล่นเถอะ นางมีนามว่าซาลีอา”

“เผ่านก?”

“เผ่ามนุษย์ที่เกิดทางทิศใต้ของพวกเผ่านกอีกที”

“พวกไหนล่ะ”

“เป็นคนโยดะยาเจ้าค่ะ”

“โยดะยาหรือ ใยเดินทางมาไกลถึงเพียงนี้กัน”

“ข้าเดินทางหนีสงครามจากที่นั่นจนกระทั่งถูกเผ่านกจับตัวไป ขณะที่กำลังจะถูกขายเป็นทาส ท่านแม่ทัพได้เข้าตีเมืองของเผ่านกช่วยเหลือผู้คน ทำให้ข้าได้พบกับท่านแม่ทัพที่นั่นโดยบังเอิญเจ้าค่ะ”

“แล้วครอบครัวของเจ้าล่ะ”

“ล้วนไม่มีผู้ใดหลงเหลือเจ้าค่ะ พ่อข้าเสียชีวิตเพื่อปกป้องพวกเราแม่ลูก ส่วนท่านแม่เองก็ล้มป่วยลงจนตกตายระหว่างที่ถูกจับตัวเอาไว้” เมื่อได้สิงที่ต้องการแล้วเขาก็ไม่ถามต่อ ก่อนที่จะแนะนำตัวเอง “ข้ามีนามว่าสิง หมอบ้านแห่งหมู่บ้านขนดำ”

“หมู่บ้านขนดำ” ชื่อออกจะแปลกหูไปสำหรับเธอ คนนอกด่านมักไม่ค่อยรู้จักหมู่บ้านขนดำเท่าไหร่ แม่ทัพใหญ่จึงเป็นคนกล่าวอธิบาย “เป็นหมู่บ้านที่รวมคนผมดำเอาไว้น่ะ เจ้าก็รู้คนผมดำของที่นี่หมายถึงพวกที่ไร้ประโยชน์ แต่องค์ชายใหญ่เชื่อว่าทุกคนล้วนมีประโยชน์ให้ใช้สอย เขาจึงสร้างหมู่บ้านขนดำขึ้นเพื่อฝึกพวกเขาทั้งในด้านการศึกษา การสู้รบ รวมไปถึงการเกษตรแลการสร้างกลไกต่างๆ ถ้าหากอยู่ที่นี่เจ้าควรทราบไว้ หมู่บ้านขนดำเป็นหมู่บ้านที่มีชื่อหมู่บ้านหนึ่งเชียวล่ะ” แม่ทัพใหญ่ชี้ไปยังปืนที่แขวนไว้มุมห้อง “เจ้าสิ่งนั้นก็เป็นของเล่นที่หมู่บ้านขนดำสร้างขึ้น มันสามารถสังหารนักรบเวทได้ด้วยการยิงออกไปเพียงนัดเดียว องค์ชายใหญ่บอกว่าพวกเขาใช้เวทไม่ได้ พวกเขาจึงต้องใช้สมองสร้างของเล่นเหล่านี้ขึ้นมาเพื่อเป็นการทดแทนสิ่งที่ขาดหายไป ใช่หรือไม่ท่านหมอ” แม่ทัพใหญ่หันมายิ้มเยาะ

แต่สิงกลับไปสนใจ หันไปคุยกับซาลีอาต่อ “ท่านสนใจจะลองไปเที่ยวหมู่บ้านขนดำดูสักพักหรือไม่ ข้าสามารถให้คนนำทางท่านเพื่อไปพักที่นั่นได้ ไม่ต้องห่วง ท่านสามารถพักได้อย่างยาวนานเชียวล่ะ” เสียงแก๊กดังขึ้นเมื่อแก้วในมือของแม่ทัพใหญ่กลับแตกร้าว เขาจ้องมองสิงอีกครั้งแต่สายตาเปลี่ยนไป “แน่นอน ข้าล้อเล่น” สิงยิ้มออกมาที่มุมปากพร้อมทั้งจ้องมองสวนกลับไป ‘เจ้ามีจุดตายแล้ว ดูเหมือนจะเป็นจุดตายที่ใหญ่ไม่เบา’

“มัวแต่คุยกัน ข้าลืมไปเลย อะไรทำให้ท่านแม่ทัพใหญ่เข้ามาพักที่นี่ได้ ตึกตัวเองก็มีไม่เข้าพัก อย่าบอกว่าเป็นเพราะเจ้าบ้านหญิงตัวน้อยนั่นล่ะ ข้าไม่มีทางเชื่อ” เมืองใหญ่ต่างจากหมู่บ้านธรรมดา พวกเขามีรั่วรอบขอบชิดชัดเจน บ้านผู้มีชื่อหรือบ้านผู้มีตำแหน่งล้วนก่อสร้างขึ้นมาเป็นตัวตึกอาคาร กำแพงบ้านเองก็ก่อขึ้นสูงเป็นกำแพงขนาดสามศอกสี่ศอกเพื่อป้องกันคนภายนอก แยกเรือนทาสกับเหล่าคนรับใช้เป็นตัวตึกนอกอาคารอีกที

“ข้าต้องประสานงานกับเจ้าเมืองแลตระกูลเสเรื่องการทูต วันนี้พวกเขาจึงได้จัดเลี้ยงข้าที่บ้านเสอิอนอร์ ข้าจะไม่เข้าร่วมก็ไม่ได้เนื่องจากเจ้าบ้านเข้ามาเชิญข้าด้วยตนเอง ประกอบกับขณะเข้าพักพบว่าคหบดีอ้วนจากบ้านประดับหยกเดินทางมาขอเช่าพื้นที่พักพอดิบพอดี เขาเคยส่งเสบียงบำรุงไปยังแนวหน้าบ่อยครั้ง ข้าจึงต้องเดินทางมาทักทาย ใครจะคาดว่าเขามาที่นี่เพื่อต้องการพบหมอเทวดา” แม่ทัพใหญ่ทำเสียงล้อเลียนเล็กน้อย “สุดท้ายจึงได้เจอเจ้า เจ้าเป็นหมอเทวดาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

“เรียนท่านแม่ทัพ” สิงยังไม่ทันตอบที่ภายนอกก็ได้ยินเสียงของสาวใช้ดังขึ้นมาก่อน

“มีสิ่งใด”

“คหบดีอ้วนขอเชิญท่านหมอไปที่เรือนรับรองเจ้าค่ะ”

“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” สิงลุกขึ้นปัดตามเนื้อตัวเล็กน้อย “ใช่ ข้านี่แหละหมอเทวดาของแท้เลยล่ะ” สิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างมีเลศนัย เพราะเขาใช้น้ำชาขีดเขียนที่ใต้โต๊ะ จากแม่ทัพที่ไม่อาจแสดงความรู้สึกหรือคำพูดใดมากความ พูดแต่เรื่องที่ควรพูด กลับพูดสิ่งที่สิงอยากรู้ออกมาจนหมดเปลือก เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว อย่างน้อยในวันหน้าหากต้องเป็นศัตรูกันกับเพื่อนคนนี้เขาก็มีจุดตายของแม่ทัพใหญ่ในมือ

“เชิญนำทางด้วย” สิงปั้นหน้ายิ้มแล้วเดินตามหญิงรับใช้คนนั้นไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 253 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

204 ความคิดเห็น

  1. #103 book1122 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 00:24
    หนุกดี
    #103
    0