ราชสีห์ขนดำ

ตอนที่ 17 : ต่างเดินเกม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,655
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 313 ครั้ง
    16 พ.ย. 63

“ลองว่ามา” สิงไม่ได้ตำหนิลูกน้องของเขา น้องครั้งที่หน่วยหน้ากากกลับขัดคำสั่ง แต่ทุกครั้งล้วนขัดคำสั่งด้วยความหวังดี

“องค์ชายขอรับ หากท่านส่งตัวนางกลับไปยังกรมเมือง มันอาจทำให้เราเสียพยานในคดีนี้ได้ จากปากคำของนาง ข้าคาดว่าคงมีคนภายในอยู่เบื้องหลัง ข้าเกรงว่าอาจเป็นคนในวังแล้วฆ่าปิดปากนางได้”

“พวกเขาทำไม่ได้หรอก” สิงเช็ดมีดกับเสื้อของตัวเองแล้วเก็บมันเข้าไปในฝัก “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดเหนือหัวท่านจึงมอบข้อมูลของหน่วยข่าวกรองเมืองให้กับข้า” สิงเงียบไปแต่เมื่อไม่เห็นมีใครตอบเขาจึงยกนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว

“แผนนี้ยอดเยี่ยม ยิงธนูดอกเดียวได้นอกถึงสองตัว หนึ่งเขาต้องการเตือนผู้ที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ครั้งนี้ว่ายังไงเสียข้าก็ยังเป็นองค์ชายคนหนึ่ง การที่ข้าถูกลอบสังหาร ตายไปแล้วก็ดี แต่ถ้าหากไม่ตายผู้ที่บังอาจลบหลู่จักต้องได้รับโทษ” สิงหัวเราะออกมาเป็นเสียงลมทางจมูกก่อนที่จะพูดต่อ “กับสอง เขาต้องการลดอำนาจของอำมาตย์ถานลง เจ้ามิสังเกตหรือ อำมาตย์ถานตอนนี้เป็นทั้งอำมาตย์คนสนิท ซ้ำยังกุมอำนาจหน่วยข่าวกรองของเมืองเอาไว้ที่ตนเองอีก ซ้ำยังส่งเจ้าเด็กน้อยถิฮาบุตรของเขาเข้าสูงกรมทหารรักษาเมือง วางตัวบุตรชายให้เป็นสหายสนิทกับรัชทายาทผู้เป็นน้องชายข้าอีก อำนาจของเขานับวันนับเพิ่มพูนมากยิ่งขึ้น แต่เรื่องนี้ก็สร้างความแปลกใจให้ข้ามิเบา”

“ไม่ทราบว่าเรื่องใดพ่ะย่ะค่ะ”

“เรื่องที่หน่วยข่าวกรองเมืองหลวงส่งข้อมูลมาให้หน่วยหน้ากากของข้านี่แหละ พวกเขากลับไม่ได้ส่งข้อมูลมาแต่ถึงกับนำตัวเองเข้ามารับใช้ข้าเสียด้วยซ้ำ หากต้องการมอบข้อมูลจริงเพียงทำเป็นเปิดเผยร่องรอยเล็กๆ น้อยๆ ก็เพียงพอแล้ว พวกเขารู้ดีว่าพวกเจ้ามีความสามารถมากพอที่จะปะติดปะต่อเรื่องเองได้ แต่นี่กลับไม่ใช่ พวกเขากลับมอบข้อมูลทั้งหมดอย่างชัดเจน นั่นทำให้ข้าประหลาดใจ”

“หรือเขาต้องการผูกสัมพันธ์กับองค์ชายท่าน”

“หากเป็นเช่นนั้นก็ดี เพราะหากไม่ใช่” สิงมองเลือดในที่ค่อยๆ หยุดไหลบนปลายนิ้วของตนเอง “ข้าก็จะกำจัดทิ้งเสีย”

เขาหันหลังกลับไปมองญ่าญิงที่กำลังใจลอยไม่ได้สติอยู่แล้วออกคำสั่ง “ป่าวประกาศออกไป เราสามารถจับตัวหัวหน้านักฆ่าผู้ลอบสังหารองค์ชายใหญ่ได้ที่ชายแดน โดยได้รับการช่วยเหลือจากชนเผ่าทมิฬ องค์ชายใหญ่ทราบเรื่องนี้แล้วรู้สึกยินดีเป็นอย่างมากจึงทำการมอบทองคำหนึ่งหีบพร้อมทั้งเสื้อไหมจำนวนหนึ่งชุดแก่ชนเผ่าทมิฬ” เมื่อเห็นว่าหน่วยหน้ากากกำลังจะถามสิงจึงยกมือห้ามเอาไว้ “การทำงานในครั้งนี้ให้ประกาศในนามหมู่บ้านขนดำ และใช้ทหารขนดำในการจัดทำเรื่องการมอบรางวัลทั้งหมด บอกพวกเขาด้วยว่าข้าบาดเจ็บไม่อาจเคลื่อนย้ายได้ มิเช่นนั้นข้าคงเดินทางไปมอบสิ้นน้ำใจครั้งนี้ด้วยตนเอง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เขาคิดสักพักก่อนที่จะออกคำสั่งต่อ “ถ่ายทอดคำสั่งของข้าไป ให้อาซูคัดเลือกผู้ที่มีความสามารถทางการพูด มีบุคลิคดี และทำการเชิญขุนนางในวังที่อยู่ฝ่ายเรามาสอนมารยาทการปฏิบัติตัวแก่พวกเขา”

“แต่...องค์ชาย พ่ะย่ะค่ะ พวกเขาล้วนเป็นหมากที่พวกเราเก็บเอาไว้อย่างลับๆ”

สิงยิ้มขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนี้ เขาคิดอยู่แล้วว่าต้องมีผู้ทักท้วง

“เจ้าไม่ต้องห่วง แค่ข้าเรียกพวกเจ้ากลับมาอยู่ข้างกายก็ไม่มีอะไรต้องทำลับๆ อีกแล้ว”

“สั่งการออกไปอีกว่า จัดตั้งหน่วยการทูตขนดำขึ้นมาเสีย ข้าต้องการผูกสัมพันธไมตรีกับพวกชนเผ่าชาวเขาต่างๆ เอาไว้ให้ได้มากที่สุด”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ไปได้” สิ้นเสียงของสิง บริเวณรอบๆ กลับเงียบสงบไร้ร่องรอยเหมือนไม่เคยมีอะไรมาก่อน ท้องฟ้าสีส้มเองก็เริ่มที่จะมืดลงไป สิงไม่รอช้าเดินทางต่อไปทันที ตามแผนที่ที่เขารู้จัก เขาจำได้ว่าที่เบื้องหน้ามีสถานที่ที่สามารถใช้พักแรมได้อยู่ หากเป็นคนทั่วไปคงหลีกเลี่ยงสถานที่นั้น แต่กับสิงไม่ใช่ เขากำลังมุ่งหน้าสู่สถานที่ฝังศพของผู้คนนับหมื่น สุสานของผู้ติดโรคระบาดในอดีต พวกเขาถูกฝังทั้งเป็นอยู่ที่นั่น

.

.

ภายในห้องโถงขนาดใหญ่ที่ประดับประดาไปด้วยทองคำ บนเตียงที่ทำจากผ้าอย่างดีจากทางตะวันออก สีขาวนวลที่หาได้ยากลบไปกับลายปักลวดลายพยัคฆ์สีทองดูน่าเกรงขาม ชายหนุ่มผมสีทองในสภาพเปลือยเปล่านอนเกลือกกลิ้งไปมา ก่อนที่เสียงเสียงหนึ่งจะดังขึ้นมาจากภายนอกหน้าต่าง

“องค์รัชทายาท” เสียงที่เหมือนกับสายลมโชยพัดเข้ามาเบาๆ ชายหนุ่มที่นอนบนเตียงกลับทำเหมือนไม่ได้สนใจสิ่งใด เขากวักมืออย่างเบื่อหน่าย ร่างเงาสีดำก็ไหลผ่านช่องว่างของหน้าต่างดั่งสายน้ำเข้ามา ปรากฏเป็นรูปร่างสีดำสนิทคลุกเข่าลงกับพื้น

“เป็นอย่างไร มันผู้ใดคิดสังหารพี่ชายข้า” องค์รัชทายาทยังคงหลับตา เขากล่าวออกมาด้วยความขี้เกียจ น้ำเสียงของเขาหากไม่ตั้งใจฟังดีๆ คาดว่าไม่อาจได้ยินได้ชัดถ้อยชัดคำ

“ยังสืบมิได้พ่ะย่ะค่ะ”

“ไร้ประโยชน์เสียจริง แล้วทางหน่วยหน้ากากล่ะ”

“พวกเขาไปมาไร้ร่องรอย ครั้งล่าสุดที่พวกเราพบ มีหน่วยหน้ากากคนหนึ่งปรากฏตัวที่หน่วยข่าวกรองเมือง เมื่อเขาเข้าไปยังห้องลับภายในหน่วยข่าวกรองไม่นานก็รีบออกเดินทางโดยทันที พวกเราถูกสลัดหลุดที่ชายป่าห่างจากเมืองหลวงไปประมาณครึ่งโยชน์”

“ข้าถึงได้บอกว่าพวกเจ้าไร้ประโยชน์”

“ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วหน่วยหน้ากากเข้าไปทำอะไรที่หน่วยข่าวกรอง ข้าไม่คิดว่าเรื่องแค่นี้พวกเจ้ายังไม่รู้อีกนะ”

“เรื่องนี้เราได้สืบมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ หน่วยข่าวกรองได้รับคำสั่งจากองค์กษัตริย์ขุนเขาให้ทำการช่วยเหลือในการสืบเรื่องการลอบสังหารองค์ชายใหญ่”

“เท่านี้?”

“พ่ะย่ะค่ะ มีเพียงเรื่องนี้ พระองค์ทรงวางใจได้ คนของหน่วยข่าวกรองคนนี้เป็นคนของเราที่วางตัวเอาไว้”

รัชทายาทถอนหายใจออกมาแล้วโบกมือไล่คนผู้นั้นออกไป

“พ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อไร้ซึ่งผู้คนเขาก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง “หรือเราหลงกลเสด็จพี่กันนะ เขาทิ้งหน่วยหน้ากากไว้ให้เราจึงทำให้เราฝึกทหารของตนเองช้าไปถึงห้าปี เรานี่มันโง่เสียจริง แต่ไม่เป็นไร อย่างไรเสียทรัพยากรที่เสด็จพ่อมีให้เราก็มากมายเสียยิ่งกว่า เจ้าคิดว่าเช่นนั้นหรือไม่”

อยู่ๆ เงาของรัชทายาทกลับโยกตัวขึ้น มันเปลี่ยนร่างของตนเองกลายเป็นร่างขององค์รัชทายาทที่มีสีดำ มันนั่งลงแล้วครุ่นคิดบางสิ่งอย่าง “ข้ากลับไม่คิดว่าเช่นนั้น”

“อย่างนั้นหรือ? แล้วเจ้าคิดเช่นไร ข้ามองไม่เห็นหนทางอื่นเลยที่เสด็จพี่จะส่งคนมาหาเราโดยไม่แอบแฝงใดๆ”

“ข้ามั่นใจว่าเขามีเหตุแอบแฝงเช่นกัน แต่มิน่าใช่เพื่อทำร้ายทำลายเรา เสด็จพี่ท่านมิใช่คนเช่นนั้น” ร่างสีดำโต้เถียงกลับ เขาคิดอีกครั้งก่อนที่จะกล่าว “เช่นนี้เถอะ พรุ่งนี้เรียกถิฮามาเข้าเฝ้า เราทั้งสามคนมาปรึกษากันเรื่องของเสด็จพี่จะดีกว่า”

“อืม ยังคงต้องเรียกถิฮามาสอบถาม ไม่แน่ว่าท่านอำมาตย์อาจมีคำตอบเกี่ยวกับหน่วยหน้ากากแลหน่วยข่าวกรองเมืองมาบอกต่อเราด้วยก็ได้”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 313 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #84 betsetr18449 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2564 / 19:56

    ชอบมากเลยคะ
    #84
    1
    • #84-1 DayDreamW(จากตอนที่ 17)
      8 มกราคม 2564 / 10:21
      ขอบคุณนะครับ
      #84-1