ราชสีห์ขนดำ

ตอนที่ 18 : วิญญาณนับพัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,693
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 300 ครั้ง
    16 ก.พ. 64

“ในที่สุดก็มาถึง” สิงบิดขี้เกียจเล็กน้อยแล้วจับจองที่นั่งเหมาะๆ หยิบธูปขึ้นมาปักหนึ่งดอกบริเวณทิศตะวันตก ตอนนี้ทุกสิ่งอย่างมืดสนิท หมู่บ้านที่เคยเต็มไปด้วยชีวิตกลับเหลือเพียงซากปรักหักพัง ไร้วี่แววแม้แต่สัตว์หน้าขนสักตัวยังไม่มี เขานั่งกรรมฐานเช่นปรกติหลับตาลงด้วยความยากลำบาก

บางสิ่งบางอย่างบอกกับสิงว่านี่ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะแก่การนั่งกรรมฐานสูดรับกลิ่นอายธรรมชาติ แต่พื้นที่มันเต็มไปด้วยความตาย หากจะบอกว่าการหลับตาลงนั้นยากแล้ว การจะทำจิตให้นิ่งนั้นยากยิ่งกว่า

เมื่อเขากำลังจะหลุดเข้าไปยังโลกแห่งสมาธิกลับรู้สึกรับรู้ถึงเสียงการขยับเคลื่อนไหวของสายลม เมื่อคนเราเริ่มเข้าถึงสมาธิ ประสาทสัมผัสของร่างกายจะถูกใช้ให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น ก่อนที่เสียงของสายลมที่พัดแรงจะกลายเป็นเสียงร้องโหยหวน หากเป็นผุ้คนทั่วไปคงเผ่นหนีไปไกล แม้แต่หมอผีผู้ชำนาญอย่างสิงยังรู้สึกขนลุกขนพอง

ร่างกายของเขาเริ่มนิ่งไม่ไหวติงแต่กลับรู้สึกว่ารอบข้างเต็มไปด้วยผู้คน มันจ้องมองยังเขา มากขึ้น มากขึ้น เขาสามารถรับรู้ถึงการจ้องมองนั้นได้ผ่านประสาทสัมผัส ก่อนที่เสียงอันแหบพร่าจะกล่าวขึ้นมาอย่างไม่เป็นภาษา นับเป็นการฝึกกรรมฐานที่ยากเอาเรื่องเมื่อต้องเจอสิ่งที่ทำให้สมาธิแตกซ่านได้ตลอดเวลาเช่นนี้

แต่เมื่อความรู้สึกว่าสิ่งหนึ่งกำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาสัมผัสกับตัวเขา สิงยิ่งต้องตั้งจิตให้นิ่งมากกว่าเดิม เขารวมสมาธินิ่ง จนกระทั่งถูกเหล่าสิ่งที่ไม่ทราบที่มาลูบไล้ไปตามตัวเขาก็ไม่อาจขยับ ทุกสิ่งทุกอย่างทรมานที่หัวใจจนยากจะเกาได้ แต่เมื่อจิตของเขาดำดิ่ง เงาของเขาที่กระทบกับแสงจันทร์กระจายออกเก้าสาย

เสียงร้องโหยหวนจากสายลมกลับเงียบลง เหล่าสิ่งไม่ทราบที่มาที่ลูบไล้ร่างกายของสิงเริ่มแตกกระจายเตลิดเปิดหนี พวกมันเริ่มรับรู้ถึงสิ่งที่น่ากลัว ยิ่งเขาดำดิ่งสู่สมาธิมากเท่าไหร่เงาของเขายิ่งแผ่ขยายไปไกลมากกว่าเดิม ทุกสิ่งอย่างถูกกระทำจนธูปดับไป ทั่วทั้งหมู่บ้านถูกเงาสีดำเก้าสายของสิงปกคลุมทั่วพื้นที่

เงาสีดำเก้าสายค่อยพุ่งขึ้นไปยังบนฟ้า มันทำการกักขังสิงไร้ชีวิตทั้งหมดเอาไว้เป็นจุดเดียว แล้วค่อยๆ บีบ บีบให้พวกมันเดินเข้าหาจุดศูนย์กลาง แน่นอนว่าจุดศูนย์กลางนั้นก็คือสิง

ธูปหนึ่งดอกใช้สำหรับการสื่อวิญญาณ สิงจุดธูปเรียกวิญญาณโดยใช้ตัวเองเป็นเครื่องเซ่น เหล่าวิญญาณที่เต็มไปด้วยความหิวหวยต่างพุ่งตรงมายังร่างของเขา แต่เมื่อสิงนั่งกรรมฐานใช้พลังวิญญาณคุ้มกันกาย ใช้จิตพยายามควบคุมตน เพื่อแผ่ขยายกรองขังดักจับวิญญาณทั้งหมดเอาไว้

กรงขังขนาดใหญ่ใช้พลังวิญญาณไม่มากมายนัก เนื่องจากมันไม่ส่งผลต่อสิ่งมีชีวิตที่มีกายเนื้อ ทำให้พลังวิญญาณที่เขาเก็บรวบรวมไปจากปอบปรสิตก็เพียงพอ

จากความนิ่งสงบกลับปรากฏเสียงร้องโหยหวนขึ้นอีกครั้ง มันไม่ได้ร้องเพื่อสร้างความหวาดกลัวอีกต่อไป แต่กลับร้องเนื่องจากพวกมันหวาดกลัวเสียเอง ดวงวิญญาณบางดวงเริ่มพบสิ่งผิดปรกติจากตัวสิง ร่างของเขาขาวซีดขึ้นเหมือนดั่งไร้ชีวิต ก่อนที่เงาสีดำจะลุกขึ้นยืน เงาสีดำที่เป็นร่างของชายชราหรือตัวตนที่แท้จริงของสิง

สิงถอดวิญญาณตัวเองออกมาเพื่อลดพลังงานการใช้พลังวิญญาณในการต่อสู้ลง เขาแย้มยิ้มให้กับเหล่าดวงวิญญาณที่แปลกประหลาดเหล่านั้น บ้างไร้ศีรษะ บ้างไร้แขนขา บ้างไม่สมประกอบ บ้างไม่ชามนุษย์ จะหนักสุดคือดวงวิญญาณที่เกิดความวิปราสขึ้น พวกมันมีสิบหัวสิบแขน ตัวติดกัน แขนเชื่อมกับขา บ้างมีรูปร่างดั่งม้าที่ศีรษะเป็นท่อนล่างของมนุษย์

เมื่อพวกมันเห็นร่างวิญญาณของสิง เหล่าวิญญาณร้ายก็ไม่รอช้า พวกมันพุ่งเข้าหาเข้าทันที

สิงพนมมือหลับตาลง ร่างบนสวดท่องอาคม ก่อนที่มือของเขาจะปรากฏดาบโบราณขึ้นมา “มันยังใช้ได้จริงๆ” สิงกล่าวอย่างพึงพอใจก่อนที่ร่างของวิญญาณม้าที่หัวเป็นร่างของท่อนล่างมนุษย์จะวิ่งเข้ามา เขาหมุนตัวตวัดดาบเบาๆ ร่างของมันกลับถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ

มันไม่มีโอกาสแม้แต่ได้จะส่งเสียงกรีดร้องก็ถูกดาบวิญญาณสูบเอาร่างเข้าไป ชายชราที่ดูไม่มีพิษภัยนี้สะบัดดาบอีกครั้ง ร่างวิญญาณสามตนหัวขาดกระเด็นในทันที

แต่เมื่อเปิดช่องทางจากด้านหลัง วิญญาณไร้หัวนำกรงเล็บของมันเหวี่ยงฟาดใส่ แต่เมื่อกรงเล็บนั้นจะถึงร่างของชายชรา แขนของมันกลับถูกฟันขาดเสียก่อน พร้อมทั้งดาบที่เสียบทะลุมาจากด้านหลัง สิงไม่รอช้าใช้แรงตวัดขึ้นฟันร่างของมันขาดครึ่งจากหน้าอกจนถึงบริเวณคอทันที

“รีบๆ เข้ามาเถอะ หากข้าไม่ตายพวกเจ้าอย่าหวังจะมีชีวิตรอด” เสียงหัวเราะของชายชราดังขึ้นอีกครั้ง สิงกำมือซ้ายขึ้นเป็นหมัดก่อนที่กรงขังวิญญาณจะขยับบีบให้เหล่าวิญญาณไร้ซึ่งทางหนี พวกมันมีสิ่งเดียวถ้าอยากจะรอด นั่นคือสังหารชายชราเบื้องหน้า

สิงเองก็ก้าวไปสะบัดดาบฟันไปไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ร่างของเขาเหมือนกำลังแหวกว่ายอยู่บนสายธารของวิญญาณ เหล่าวิญญาณนับพันมีจุดหมายเดียวคือสิง แต่เมื่อเข้าใกล้ในระยะดาบ ร่างของพวกมันก็ถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เมื่อพวกมันคิดหนีกลับถูกบีบให้ต้องเผชิญหน้า

ตูม!

เสียงนะเบิดดังสนั่น ร่างของสิงเองยังต้องดีดเท้าถอยออกมา บริเวณที่เขาเคยยืนอยู่กลับมีร่างวิญญาณของยักษ์ปรากฏ หัวของมันถูกบนจนดูแปลกประหลาด แทนที่ปากจะอยู่ล่างกลับอยู่บน ยักษ์วิญญาณจ้องมองสิงอย่างไม่พอใจพร้อมทั้งกล่าวภาษาที่เขาไม่รู้จัก

พวกวิญญาณเองเหมือนจะฟังคำสั่งเหล่านั้นออก พวกมันค่อยๆ เปลี่ยนตนเองให้เป็นตัวจิตแล้วพุ่งเข้าไปยังตัวยักษ์วิญญาณ ร่างของมันค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นแต่ชายชรากลับไม่รู้สึกเป็นทุกข์เป็นร้อนอันใด เพียงแต่ดวงตาของเขากลับคาดหวัง คาดหวังในสิ่งที่ไม่ได้คาดหวังมานาน “อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ ชีวิตข้าตั้งแต่อยู่ในร่างวิญญาณมามีเพียงสองคนเท่านั้นที่ทำให้ข้าบาดเจ็บได้” สิงยิ้ม แน่นอนว่าหนึ่งนั้นคือคู่ปรับตลอดกาลของเขา และสองคือดำ องค์ชายใหญ่ผู้กลายร่างในขณะที่เขาไม่ได้ตั้งตัว

สิงยืมจ้องมองร่างของยักษ์วิญญาณที่ค่อยๆ สูบวิญญาณทั่วๆ ไปเข้าไปในร่างอย่างช้า ไม่นานแขนของมันก็งอกออก ร่างที่ขยายใหญ่ขึ้นสามารถรองรับแขนได้นับสิบคู่ ร่างของมันจากสูงสามเมตรกลับสูงขึ้นเท่ากับบ้านสองชั้น บริเวณร่างกายของมันที่ตอนแรกเป็นเพียงกล้ามเนื้อกลับกลายเป็นใบหน้าของเหล่าวิญญาณที่ถูกรอบรวมเข้าไป ดวงตาหลายร้อยคู่ต่างจับจ้องมองดูสิงที่ยืนยิ้มอยู่อย่างโกรธแค้น

“อ๊าก!” เสียงตะโกนกู่ร้องทำให้ต้นไม้บริเวณรอบๆ ถูกสายลมพัดจนแทบจะล้มลง ต้นไม้ที่ไร้ซึ่งรากแก้วที่ดีไม่อาจต้านทานได้ล้มลงไปกับพื้นทันที บ้านเรือนที่ปรักหักพังต่างปลิวว่อน ร่างของสิงเองยังต้องปักดาบวิญญาณลงพื้นเพื่อต้านแรงลมนั้นเอาไว้

“สุดยอดจริงๆ โลกนี้เปรี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณเหมือนที่ข้าคาดคิดไว้จริงๆ” สิ้นคำพูดของสิง หมัดนับสิบพุ่งเข้าในบริเวณที่เขายืนอยู่ทันที

ยักษ์วิญญาณระดมเปล่าหมัดอย่างต่อเนื่อง มันไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย มันเพียงต้องการที่จะฆ่า ทำร้าย และฉีกกระชากผู้ที่ลบหลู่มันเป็นชิ้นๆ เท่านั้น มันนับยี่สิบหมัดถูกระดมต่อยลงไปอย่างต่อเนื่อง บริเวณที่สิงยืนอยู่เต็มไปด้วยพุ่งจากการระเบิดขึ้นของพื้นดิน แต่แล้วเสียงของเขาก็ดังขึ้นเบาๆ

“ด้วยอำนาจแห่งพระยมราชเจ้า ของจงบันดาลให้เหล่าผีห่าซาตานทั้งหลายในที่นี้จงหยุด ตราตรึงมันเข้ารูป บรรจุมันเข้ารอย เรียกหามันเข้าหุ่นร่างที่ข้าพระเจ้าผู้นี้เตรียมไว้” ยักษ์วิญญาณหันกลับไปมองตามเสียงในทันที ร่างกายเนื้อของสิงที่นั่งอยู่ยกหุ่นดินปั้นขึ้น เมื่อหมัดของยักษ์วิญญาณที่ปล่อยออกมา เขารับรู้ได้ทันทีว่าต้านรับจักเสียไม่สู้ได้ จึงทำการกลับร่างในทันที

บทคาถาเรียกหาวิญญาณครั้งนี้เข้าต้องอัญเชิญพระยมราชเจ้าเข้ามาช่วย ร่างของยักษ์วิญญาณค่อยๆ สั่นสะท้าน ร่างของยมราชผู้ถือค้านยักษ์ปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของสิง ท่านจ้องมองพร้อมทั้งชี้นิ้วสั่งไปยังร่างของหุ่นดินปั้นในมือเขา วิญญาณต่อให้เก่งกาจเพียงไหนย่อมเป็นวิญญาณ ร่างของมันค่อยๆ เดินเข้าหาสิงอย่างไม่อาจควบคุมตนได้ก่อนที่จะถูกดูดเข้าไปกักขังไว้

หุ่นดินเองก็ไม่อาจจะต้านทานพลังวิญญาณจำนวนมากนี้ไหว พระยมราชเจ้าเองช่วยได้เพียงเรียกหามันเข้าไปในหุ้นเท่านั้น

“พระเจ้าห้าพระองค์มัดเข้าเจ้าข้า มัดผีแลมัดพราย อย่าให้กลับกลายหลุดรอดไป” สิงเป่าเสกคาถาลงไปสายสิญจน์บรรจงมัดลงอย่างรวดเร็วและชำนาญ ก่อนที่จะส่งหุ่นนั้นลงไปในหม้อดินเผาอีกชั้น เขาปิดฝาหม้อลงด้วยผ้า นำมีดงาช้างขึ้นมีกรีดเลือดสลักคาถา สะกดผีภูตพรายผีตายโหงตายห่าที่เรียกเข้าไปในหม้ออีกชั้น เมื่อใกล้จะสิ้นพิธี นำสายสิญจน์ขึ้นมาเสกคาถาปิดปากหม้อลงมันอย่างประณีตมากกว่าเดิม ก่อนที่จะจุดเทียนร่ายมนตร์หยุดน้ำตาเทียน

ทุกสิ่งอย่างถูกกระทำขึ้นอย่างระมัดระวัง ผีตนนี้มีฤทธิ์มากและเขาต้องการเก็บมันเอาไว้เพื่อเป็นแหล่งพลังงานที่ค่อยๆ สูบดื่มสกัดวิญญาณอย่างระมัดระวังในภายหลัง

“ของรักของข้า” สิงนำแก้มของตนเองถูไปยังบริเวณขอบหม้อดินเผาอย่างหลงใหล หากเขาไม่ปิดปากเอาไว้ตอนนี้คงเห็นน้ำลายของเขาหยดไหลเป็นทางไปแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 300 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

202 ความคิดเห็น

  1. #174 คุมะมง8844 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2564 / 23:40
    "ของรักของข้า"
    อิฉันนี่นึกถึงนางกอลลัมเลยจ้า
    #174
    1
    • #174-1 DayDreamW(จากตอนที่ 18)
      24 มีนาคม 2564 / 22:07
      ตอนเขียนก็คิดถึงเช่นกันครับ อิอิ
      #174-1
  2. #100 book1122 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 17:14
    สนุกจิก555
    #100
    0
  3. #17 Kmmio (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 18:52
    สนุกมาก
    #17
    1
    • #17-1 (จากตอนที่ 18)
      20 พฤศจิกายน 2563 / 20:04
      ขอบคุณครับ
      #17-1
  4. #15 0867816597n (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 20:53
    ชอบแนวนี้สุด
    #15
    1
    • #15-1 (จากตอนที่ 18)
      19 พฤศจิกายน 2563 / 14:19
      ขอบคุณครับ
      #15-1
  5. #14 NightHeart (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 07:22
    แหวนของข้า~~~....แค่ก! ผิดเรื่องแล้ว!
    #14
    0