พริ้งพราว

ตอนที่ 25 : บทที่ 7 มีป้อคนเดียวก็พอแล้ว (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,594
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    14 ก.ย. 62













“คุงป้องอนเราเสียแล้วลูก ทำยังไงกันดีคะพริกแกงน้อย” หญิงสาวทำเป็นชวนคนตัวน้อยคุย ในขณะที่ก็คอยลอบสังเกตท่าทางของเขาตลอดเวลา

“ป้อ!

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมาเรียก”

พริกแกงทำปากจู๋งุนงงอีกครา ก่อนจะยกมือตบหน้าพริ้งพราวเบาๆ ราวกับขอว่าให้ช่วยแกด้วย เธอเองก็ตอบรับคำขอโดยการเอ่ยเสียงเล็กเสียงน้อยกับคนร่างสูง

“คุงป้อขา...หิวไม่ใช่เหรอคะ แม่พริ้งซื้อก๋วยเตี๋ยวเจ้าเด็ดกับข้าวเหนียวมะม่วงเจ้าอร่อยมาให้ด้วยน้า”

“ไม่กิน!

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ พริ้งพราวคงจะเชิดหน้าใส่ เบ้ปากสวนกลับว่า ไม่กินก็อย่ากิน!’

ทว่าครานี้ มันช่างน่าประหลาด ที่จู่ๆ เธอก็เกิดความรู้สึกในเชิงอยากจะง้อใครสักคนเป็นครั้งแรก...

ซึ่งมันก็คงเป็นผลมาจากความรู้สึกผิดที่มาหลอกลวงเขา ทั้งความไม่คาดคิดว่าเขาจะให้ค่าเธอกับยายหนูมากมายขนาดนี้...ตาเสือโหดเอ๊ย ที่แท้ก็ซุกซ่อนผู้ชายอ่อนไหวไว้ข้างใน และคงมีอะไรในใจอีกมากมาย...

ตัวตนนี้ แม้แต่นักรบที่เป็นน้องชาย ก็ไม่เคยแง้มบอกว่าเขาเป็น และเธอก็แน่ใจว่าที่นักรบไม่รู้ว่าพี่ชายก็มีมุมนี้ เพราะจอมทัพไม่เคยแสดงออกให้เขาเห็น พอเขากล้าไว้ใจ แสดงออกกับเธอ ครั้นจะทำแข็งใส่เขา เมินเฉยความไว้ใจนี้ ก็เลยทำไม่ลง...อยากจะน่ารักน่าใคร่กับเขาบ้างเสียอย่างนั้น

“ยายหนู เราจะง้อคุงป้อยังไงดีคะ”

“อ๊ะ!

“คุงป้อทำไมขี้งอนขี้น้อยใจแบบนี้ละค้า หนูปวดหมองแล้วนะ หายงอนหนูนะค้า...นะๆ”

ลูกไม้ของพริ้งพราวชักได้ผล ด้วยจอมทัพเริ่มใจอ่อนเหลือบมองสองสาว ทว่าความน้อยใจก็ยังหลงเหลืออยู่ ไม่หายไปเลยเสียทีเดียว

“คุณไนท์ ฝากลูกหน่อยได้ไหมคะ”

ตัวเล็กยิ้มหวานสนับสนุนคำฝากของพริ้งพราว ทั้งยังแสดงอาการดีดดิ้นชูไม้ชูมืออยากให้จอมทัพอุ้ม ปากเล็กร้องเรียกเสียงใส “ป้อ!

“คุณพ่อ ลูกเรียกหลายรอบแล้วนะคะ ไม่อุ้มจริงเหรอ เกิดลูกงอนกลับขึ้นมา ไม่รู้ด้วยนะ”

คำขู่ของเธอทำจอมทัพชะงัก หวาดหวั่นจนรีบหันมาหา ทว่าก็ยังไว้เชิงด้วยการวางท่าเสมือนไม่เต็มใจสักเท่าไร แต่กระนั้น ด้วยความน่ารักของคนตัวน้อย ก็ทำให้เขาใจละลายจนอดใจไว้ไม่ได้ ยื่นปากหอมยายหนูเสียหลายฟอด แกเองก็รู้งาน เริงร่าเอาใจชายหนุ่มที่ยอมหมดฟอร์มเพื่อแก

คนมองภาพการงอนง้อกันของทั้งคู่ส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะรับประทานอาหารขนาดเล็ก แกะก๋วยเตี๋ยวใส่ชามให้จอมทัพ เอ่ยบอกเขา “มากินก่อนเถอะค่ะ อิ่มแล้วค่อยงอนต่อก็ได้”

“ไม่เอา พริ้งกินก่อนเถอะ รู้นะว่าพริ้งก็หิวเหมือนกัน”

หัวใจสาวเจ้าเต้นไม่เป็นส่ำกับคำปฏิเสธของเขา ตื้นตันที่เขาใส่ใจรับรู้ความรู้สึกของเธอ โดยที่เธอไม่ต้องพูดอะไรออกมาสักคำ

การเป็นคนดูแลตัวเองด้วยตัวเองมาตลอด มักมีจุดที่คนเช่นเธอมักโดนมองข้ามอยู่เสมอก็คือ จุดที่ใครๆ ลืมไปว่า...เธอก็เหนื่อยเป็น

เธอกำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก แต่ยังโชคดีที่มีลุงป้าที่รักเหมือนพ่อแม่ และพวกท่านก็ไม่ได้ผิดอะไรที่เผลอละเลยความเหนื่อยของเธอ บวกกับภาวะของความเป็นพี่สาวคนโตที่รับหน้าที่ดูแลน้องสาวตัวน้อย ความกล้าแกร่งเลยมาบดบังความอ่อนล้าจนทำให้เธอปากหนักเกินกว่าจะพูดออกไป

“คุณกินก่อนดีกว่าค่ะ ฉันเป็นเจ้าบ้าน ให้ฉันดูแลแขกเถอะ”

“อืม...” ชายหนุ่มนิ่งคิด ก่อนจะพยักหน้ารับ “เอางั้นก็ได้ แต่ช่วยปรุงให้หน่อยนะ ผมไม่เคยปรุงเองเลย”

เธอยิ้มบาง ทำตามคำขอของคนร่างสูงอย่างไม่เกี่ยงงอนอะไร ด้วยก็อยากจะบริการ อยากเอาใจให้คนขี้งอนรู้สึกดี

“มาค่ะ ยายหนู มาหาแม่นะคะ ให้คุณพ่อกินก่อนนะ” แสบจิ๋วยิ้มร่า โผเข้าหาพริ้งพราวอย่างง่ายดาย ส่วนเธอก็สบตาคมกล้า ค้อมหัวขออภัยเขา “คุณไนท์...ฉันขอโทษนะ ที่พูดจาทำร้ายความรู้สึกคุณ”

“พริ้ง...”

จอมทัพยิ้มกว้าง ชื่นใจที่เธอยอมลงให้ก่อน จากการได้รู้จักกันมา แม้จะเพียงระยะเวลาสั้นๆ แต่เวลาอันน้อยนิดนั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขามองออกว่าเธอไม่ใช่คนที่จะอ่อนให้ใครได้ง่ายๆ

“จริงๆ พริ้งก็พูดถูกทุกอย่าง ผมเองที่งี่เง่า รับความจริงไม่ได้” ชายหนุ่มเองก็อ่อนข้อให้บ้าง ก่อนจะยิ้มขำที่เห็นคนหน้าหวานล้ำขมวดคิ้วมึนงง “ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

“ก็...นึกว่าจะอีโก้จัดเหมือนตอนแรกที่เจอกัน”

“ผมยอมอ่อนให้แค่ไม่กี่คนหรอก ก่อนหน้านี้มีสองคน ตอนนี้มีสี่คน”

สี่คน...ในหัวพริ้งพราวไพล่นึกถึงคราที่เขาเคยประกาศเสียงกร้าว นอกจากพ่อกับแม่แล้ว คนอย่างผม ก็ไม่เคยก้มหัวให้ใคร!’

ไม่ต้องถามว่าเพิ่มมาจากไหนอีกสอง เพราะคำตอบมันก็เห็นชัดๆ อยู่แล้ว

“พริ้ง...อ้าปากเร็ว”

“คะ?”

“อ้าปาก”

แม้จะงุนงง แต่เธอก็ทำตามคำขอแต่โดยดี ก่อนจะหน้าตื่นเหลอหลาเมื่อชายหนุ่มใช้ช้อนตักหมูตุ๋นรสเลิศป้อนใส่ปากเธอ

“ป้อนฉันทำไม ฉันเตรียมไว้ให้คุณนะ ไม่ใช่ให้ตัวเอง”

จอมทัพหัวเราะใส่คนบ่น ก่อนจะตักหมูเข้าปากตัวเองบ้าง พลันตื่นตะลึงกับรสชาติของมันจนต้องรีบตักชิ้นที่สองเข้าปากตามมาติดๆ

“อร่อยมากเลยพริ้ง อร่อยที่สุดตั้งแต่ผมเคยกินก๋วยเตี๋ยวมา! ดวงตาคู่คมเปล่งประกายพอใจ มือใหญ่ตักหมูเตรียมป้อนสาวเจ้าอีกครา “อ้าปากอีกเร็ว”

“ไม่เอาแล้ว เดี๋ยวกินเอง”

“อ้าปาก”

คร้านจะดื้อใส่ พริ้งพราวเลยอ้าปากรับหมูตุ๋นแต่โดยดี เขาเองก็สุขใจ มองเธอแล้วเอาแต่ยิ้มอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง

“แอ๊ะ!

“คะ ชอบให้พ่อแม่สวีตกันเหรอเรา” จอมทัพหันเย้าคนตัวเล็กที่กำลังยิ้มหน้าบาน ในขณะที่พริ้งพราวก็เก้อกระดากจนต้องเชิดหน้าเชิดตาแหวแก้ขวย

“สวีตอะไรยะ มั่วแล้ว!

“เหรอครับ ไม่สวีตเลยเหรอ”

หญิงสาวตวัดค้อนใส่คนยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์...นี่ไงเล่ามุกจีบขั้นเทพของตาเสือร้ายที่เธอกลัวว่าจะได้ยล

ตลอดชีวิตของวัยสาวที่ก็มีหนุ่มๆ แวะเวียนมาขายขนมจีบอยู่ไม่ขาด...คนแซ่บเช่นเธอไม่เคยแพ้ทางเวลาโดนผู้ชายพูดหวานหูใส่ ไม่เคยใจอ่อนกับการเอาใจด้วยสิ่งของเงินทอง ความร่ำรวยหรือคุณสมบัติภายนอกจึงไม่เคยทำให้เธอเพลี่ยงพล้ำได้เลย

กระนั้น...เธอก็รู้ตัวมาตลอดเลยว่าจะตกหลุมหวั่นไหวได้ง่ายๆ ถ้าเจอผู้ชายที่ค้นพบและเข้าถึงตัวตนสาวน้อยแสนหวานของเธอ...

คุณพระ....ไม่ใช่แค่เวอร์จิ้นแล้วที่ไม่ปลอดภัย

หัวใจ...ก็ไม่ปลอดภัยด้วย













#ป้าระวังตัวไว้ หึหึ

 

 

 




 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

4,543 ความคิดเห็น

  1. #4493 AijaSolothurn (@AijaSolothurn) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 14:46
    อีบุ๊คมายังงงงงงงงงลงแดงแล้วนะ
    #4493
    1
    • #4493-1 พัพพุ (@puppukatty) (จากตอนที่ 25)
      14 กันยายน 2562 / 16:09
      แง้ ยังไม่มาเลยค่าาา
      #4493-1
  2. #426 Kris-Ty (@beautykriss) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 18:36
    อ้อยเบอร์แรงงง
    #426
    0