พริ้งพราว

ตอนที่ 24 : บทที่ 7 มีป้อคนเดียวก็พอแล้ว (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    13 ก.ย. 62














“ตอนที่คุณไม่อยู่ ผู้ชายที่ชื่อฮอต โทรมาหาคุณ มันเป็นใคร ทำไมพริกแกงน้อยเรียกมันว่าปะป๊า!

น้ำเสียงเขาเข้มจัดจนเธอตื่นตระหนกตัวสั่น อยากเขกกะโหลกตัวเองนักที่ลืมเครื่องมือสื่อสารแสนสำคัญไว้ในห้อง พลันจินตนาการในทางร้ายไปต่างๆ นานาว่าจอมทัพจะได้ทราบความจริงทั้งหมดหรือยัง กลัวจับใจว่าแผนป่วนจารุณีจะพังไม่เป็นท่า และที่กลัวยิ่งกว่าก็คือความบ้าของงอแงแมนเบอร์หนึ่งเบอร์สอง

อีกคนก็หวงพริกแกงสุดชีวิต อีกคนก็คิดว่ายายตัวน้อยคือลูกสาวตัวเองจริงๆ ...หายนะอันวายป่วงเตรียมบังเกิดกับเธออย่างไม่ต้องสงสัย

“ตอบผมมานะ ทำไมลูกสาวผมถึงเรียกคนอื่นว่าปะป๊า!

คุณต่างหากที่เป็นคนอื่น ตาลุงเห่อเด็ก!

“ปะป๊า!

“ไม่เอานะคะลูก” ชายหนุ่มทำตาดุใส่คนตัวจ้อยที่โพล่งแทรกเอ่ยคำแสลงใจตน “ไม่เรียกหมอนั่นว่าปะป๊านะคะ”

“ปะป๊า!

“หยุดเรียกเดี๋ยวนี้ พ่อไม่ยอม”

“ปะป๊า!

“พริกแกง ทำไมดื้อแบบนี้”

“ปะป๊า!

“ถ้าหนูเรียกคนอื่นว่าปะป๊าอย่างนี้ พ่อจะไม่รักหนูแล้วนะ!

หนูน้อยสะดุ้งโหยง ด้วยครานี้จอมทัพถลึงตาดุจริงจัง เขาเองก็ช็อคกับการกระทำของตนไม่แพ้กัน เพราะนอกจากดวงตาน้อยๆ จะเบิกกว้างตกใจแล้ว ปากเล็กจิ้มลิ้มก็ค่อยๆ แบะออก แผดเสียงที่บาดหัวใจคนเป็นพ่อออกมา

“แง้...แง้!

พริ้งพราวรีบวางถุงก๋วยเตี๋ยวกับข้าวเหนียวมะม่วงที่โต๊ะรับประทานอาหาร ปรี่ไปหาคนตัวจ้อย ยกมือเตรียมพร้อมในท่าอุ้ม “โอ๋ๆ ยายหนู มาค่ะ มาหาแม่นะคะ”

“ฮึก...แง้...แง้!

ตัวเล็กยังคงแผดเสียงร้องไห้จ้า โผเข้าหาพริ้งพราว เอาหน้าซุกซบอกอุ่นของหญิงสาว

“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะคนเก่ง”

“ฮึก...”

จอมทัพห่อไหล่จ๋อยซึม ใจแทบสลายที่ทำให้คนตัวจ้อยต้องร้องไห้ รีบยื่นมือไปลูบหลังปลอบแกเบาๆ จนแกเริ่มหยุดสะอื้นไห้ คลายความตกใจ ผละออกจากอกอุ่น มามองหน้าเขา

“ไม่ต้องกลัวพ่อแล้วลูก...พ่อขอโทษ พ่อดุเพราะพ่อหวงหนู กลัวหนูรักคนอื่นมากกว่าพ่อ อย่าโกรธพ่อเลยนะคะ”

สีหน้าของเขาเศร้าหมองจนพริ้งพราวชักสงสาร แต่จะสงสารอย่างไร ก็ต้องเผยความจริงข้อสำคัญอันไร้ซึ่งคำโกหกใดๆ

“คุณไนท์คะ คุณต้องเข้าใจด้วยนะ ต่อให้ตอนนี้พริกแกงจะเริ่มคุ้นเคยกับคุณแล้ว แต่คุณไม่เคยอยู่กับแกตลอดเกือบสองปีมานี้ ในขณะที่ฮอต อยู่กับแกมาตั้งแต่แกอยู่ในท้อง”

“หมายความว่ายังไง ตกลงมันเป็นใครกันแน่!

ดูจากคำถามของเขา พริ้งพราวก็เดาได้ว่าเขายังไม่รู้ความจริงทั้งหมด หัวสมองแล่นปี๊ดรีบหาทางลงให้ตัวเอง

“ฮอตเขาก็เป็นหนึ่งในคนสนิทของฉันนี่แหละค่ะ รู้จักกันตั้งแต่ยายหนูอยู่ในท้อง”

“สนิท...ฮึ!” จอมทัพทำเสียงขึ้นจมูก กัดฟันแค่นเสียงถามอย่างไม่พอใจ “คนนี้สนิทเท่าไหนล่ะฮะ คนสนิทเยอะจริงนะ!

“คนนี้ก็สนิทประมาณนึง เขารักยายหนูเหมือนลูกแท้ๆ เลยล่ะค่ะ รักมาก จนขอเป็นปะป๊าของยายหนู”

“เฮอะ อยากมีลูกก็ไปทำลูกเองสิวะ มาขี้ตู่รักลูกของคนอื่นเขาได้ยังไง!” จอมทัพสะบัดเสียงเยาะฝ่ายนั้น หันวอนขอคนในอ้อมแขนพริ้งพราว “มีป้อคนเดียวก็พอแล้วนะคะพริกแกงน้อย ไม่จำเป็นต้องมีปะป๊าหรอก”

“จำเป็นค่ะ”

“จำเป็นยังไงพริ้ง” เขานิ่วหน้าไม่เข้าใจใส่คนค้าน “ผมไม่เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องมีคนบ้าห้าร้อยอยู่ในชีวิตลูกเรา!

“แต่คนบ้าคนนี้เขารักพริกแกงมาก” พริ้งพราวปกป้องน้องเขยกลายๆ “เขาผูกพันกับยายหนูมากกว่าคุณไม่รู้กี่เท่า รู้ไว้ด้วย!

ชายหนุ่มนิ่งขึง กัดฟันแค้นเคือง ทั้งยังเงียบจนพริ้งพราวกังวลว่าพายุอารมณ์กำลังตั้งเค้าเตรียมจะพัดถล่มเธออยู่

ทว่า...ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ยังไม่ได้ทำอย่างที่เธอคิด ด้วยหลังจากความเงียบนี้ ใบหน้าหล่อเหลากลับค่อยๆ ซีดเผือด น้ำตาคลอเบ้าอย่างคนที่รับความจริงข้อนี้ไม่ได้...

“ทำไมคุณไม่มาหาผมตั้งแต่ตอนที่รู้ตัวว่าท้อง ทำไมไม่ให้ผมได้ใช้เวลากับลูกตั้งแต่ตอนนั้น!

ถ้อยคำตัดพ้อของเขาทำเธออึ้งงัน ปากอิ่มเม้มสนิท ไม่รู้เลยว่าจะเอ่ยอะไรต่อไป...

“ผมรับไม่ได้” จอมทัพส่ายหน้าช้าๆ กระแทกเสียงเอ่ย “มันคงเป็นข้อเสียอย่างหนึ่งของผม ผมเสพติดการเป็นที่หนึ่ง ผมไม่ชอบเป็นรองใคร!

“คุณรู้ไหม ผมน่ะ ไม่เคยมีชีวิตส่วนตัวเหมือนคนอื่นเขาเลย ผมเกิดมา ผมก็ถูกฝึกให้ต้องมาเป็นผู้นำของตระกูลในรุ่นต่อไป ทำอะไรก็ต้องนึกถึงที่บ้าน งานที่ทำ บริษัทที่ต้องดูแล ผมไม่เคยคิดว่ามันคือของผมเลย แต่มันคือของทุกคน ไม่เคยมีอะไรที่เป็นของผมคนเดียว  

“ต่อให้เมื่อก่อนผมจะเสเพลเจ้าชู้ แต่ผมก็ไม่เคยทำอะไรเกินลิมิตที่มันควรจะเป็น ผมเซฟตัวเองเป็นอย่างดี ตอนที่คุณพาลูกไปเจอผม มากกว่าความตกใจ คือผมไม่คิดว่าตัวเองจะพลาดได้ แต่พอผมทำใจยอมรับทุกอย่างแล้ว ผมก็มีความสุขมาก ไม่เคยคิดว่าคุณกับลูกคือตัวปัญหา”

“ในขณะที่คุณ...กำลังทำให้ผมรู้สึกว่าผมต่างหากที่เป็นตัวปัญหา" ชายหนุ่มพ้อเสียงอ่อน นัยน์ตาคมไหวระริกเจ็บปวด “เหมือนผมหน้าด้านหน้าทนเข้ามายุ่งกับคุณ โดยที่คุณก็ไม่ได้อยากให้มา ไม่แคร์อะไรผมเลย”

“ทั้งๆ ที่ผมคิดว่าพริ้งกับลูกเป็นแค่ของผมคนเดียว แต่คุณดันมีใครอีกหลายคนที่ต้องให้ความสำคัญ มีทั้งเพื่อนที่มีสัญญาแต่งงานกับคุณ มีทั้งคนที่ยายหนูเรียกว่าปะป๊า แล้วผมล่ะ ผมเป็นใคร คุณไม่เคยคิดว่าผมเป็นของคุณเลยใช่ไหม!

“ผมอยากให้พริกแกงน้อยรักผมที่สุด อยากเป็นคนสำคัญของพริ้งที่สุด พริ้งให้ผมเป็นคนนั้นไม่ได้เหรอ ให้ผมสำคัญมากกว่าสองคนนั้นได้ไหม!

“คุณไนท์...”

“ป้อ”

จอมทัพเมินคำเรียกขานเสียงอ่อนอ่อย หมุนตัวหันหน้าหนีสองสาว ประชดเสียงแข็ง “รักปะป๊านั่นมากไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องมาเรียก ไม่ต้องมารักป้อหรอก!

ยายหนูหันมองหน้าพริ้งพราว ทำปากจู๋งุนงงท่าทางกระบึงกระบอนของจอมทัพ พริ้งพราวเห็นแล้วก็ขำขลุกขลักในลำคอ...โถ ตาลุงตัวโตขี้น้อยใจ งอนเสียน่าเอ็นดู๊!













#ขี้น้อยใจสมตำแหน่งงอแงแมน 555555555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

4,558 ความคิดเห็น

  1. #4492 mama260238 (@mama260238) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 08:32
    น่าเอ็นดูเกิน 555555
    #4492
    1
  2. #4491 Thip265789 (@Thip265789) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 01:19
    5555555
    #4491
    1
  3. #398 nana hana (@nanakon07) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 18:12
    ตายแน่ป้าพริ้ง...ตายแน่ๆ 555
    #398
    1
    • #398-1 พัพพุ (@puppukatty) (จากตอนที่ 24)
      13 เมษายน 2562 / 18:24
      ป้าพริ้งโดนสาขี้งอนแน่ 555
      #398-1