คดีฆาตกรรมเพื่อนบ้าน

  • 83% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 9,579 Views

  • 152 Comments

  • 251 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    63

    Overall
    9,579

ตอนที่ 11 : ข่มขู่ (รีไรท์แล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    16 มี.ค. 57

ตอนที่ 10 – ข่มขู่

 

            เอกชัยกดกระดิ่งหน้าบ้านมนัญญาหลายต่อหลายครั้ง จนเจ้าตัวเดินออกมาเปิด พอมนัญญาเห็นหน้าเอกชัยก็ตกใจ

                “คุณเอกชัย? เกิดอะไรขึ้นคะ?”

                “อย่ามาทำไขสือ!! เอกชัยจ่อปืนเข้าที่หน้าอกมนัญญา “แกร่วมมือกับจงรักใช่มั้ย? แกเป็นคนขยับกระเป๋าใส่ศพสินะ”

                “คุณจะบ้าไปแล้วหรือ? ก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ขอยุ่งเกี่ยว”

                “งั้นมานี่” เอกชัยลากมนัญญาไปยังลานรกๆ และเขาก็เลิกหนังสือพิมพ์ที่คลุมร่างไร้วิญญาณของเกรียงไกรให้มนัญญาดู

                “ตายแล้ว!” มนัญญาเอามือปิดปาก น้ำตาคลอเบ้า

                “ว่าไง? ถ้าไม่อยากเป็นศพเหมือนไอ้นี่ก็รีบยอมรับมา”

                “ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้จริงๆ” มนัญญาเริ่มร้องไห้ “จะให้ฉันไปสาบานที่ไหนก็ได้ ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ”

                “แล้วจะมีใครอีก ใครจะทำได้ นอกจากแกน่ะ!

                มนัญญานิ่งไปพักหนึ่ง

                “เป็นไปได้ไหมว่าเป็นคนอื่นที่ไม่ได้อยู่ในแยกนี้?”               

                “อย่ามาชักใบให้เรือเสีย ฉันปิดประตูตลอดเวลา จะมีใครเข้ามาได้ไง?”

                “ก็ถ้าไม่มีใครทำ” มนัญญาพูดเบาๆ “แล้วกระเป๋าจะเคลื่อนที่ได้ยังไง?”

                เอกชัยและมนัญญาต่างก็ตอบไม่ได้

                “หรือเป็นการิณ....” มนัญญาหันไปมองกระเป๋า “การิณคงอยากขอความช่วยเหลือ....”

                “ผมไม่เข้าใจ... ผีสางมันมีจริงหรือ?” เอกชัยสับสน

                “ก็ถ้าไม่มีใครทำจริงๆ ก็แสดงว่าการิณ....” มนัญญาพูดไม่ออก เธอรู้สึกกลัวเหมือนกัน

                “บ้าน่า!” เอกชัยปัดไล่ความคิดไป “ผีไม่มีจริงหรอก มันต้องเป็นฝีมือคน”

                “คุณยังสงสัยฉันอยู่อีกเหรอ?”

                เอกชัยมองมนัญญาอย่างตรวจสอบ “ก็ถ้าไม่มีใครอื่น ก็ต้องเป็นคุณนั่นแหละ”

                มนัญญาถอนหายใจ “ฉันยืนยันว่าไม่ได้ทำ”

                เอกชัยรู้สึกมืดแปดด้าน กระเป๋าขยับได้ แต่กลับไม่มีใครทำ? หมายความว่ายังไง?

                “คุณเอกชัย”

                เอกชัยหันไปหา

                “มันเลยเถิดมากแล้วนะคะ” มนัญญาบอก “ฉันว่า ยอมมอบตัวเถอะค่ะ แค่นี้ยังไม่สาย”

                เอกชัยเลือดขึ้นหน้า

                “ยังไม่สาย?” เขาพูด “ยังไม่สายงั้นเหรอ? ผมฆ่าคนไปแล้ว! มันไม่มีอีกแล้ว ยังไม่สาย และผมจะบอกอะไรคุณให้ ผมจะไม่ยอมปล่อยคุณที่รู้เรื่องนี้ไปง่ายๆ หรอก”

                “ฉันบอกแต่ต้นแล้วว่าฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยว” มนัญญาบอก “ฉันไม่พูดหรอกค่ะ”

                เอกชัยมองมนัญญาอย่างชั่งใจก่อนจะบอก

                “ก็ดี....” เอกชัยว่า “แต่ถ้าหากคุณบอกตำรวจล่ะก็ ผมไม่ปล่อยให้ลูกชายของคุณรอดพ้นไปได้หรอก ผมจะดึงเอาลูกคุณมาติดคุกพร้อมกับผมด้วย”

                มนัญญาเงียบไป เอกชัยเลยสั่งให้เธอกลับเข้าไปในบ้าน ส่วนตัวเขาเริ่มเป็นห่วงสามคนที่ถูกขังเอาไว้ว่าจะเป็นอะไรหรือเปล่า จึงเข้าไปตรวจสอบ

 

                เอกชัยเคาะประตูห้องขัง พอกันต์ได้ยิน เขาก็รีบบอกให้ทุกคนเงียบ

                “กันต์” เอกชัยเคาะประตูอีก “ทำอะไรกันอยู่?”

                กันต์บอกให้พรหมพรกับจงรักเงียบเสียง เอกชัยเริ่มรู้สึกผิดสังเกต เขาเลยเปิดประตู

                ทันทีที่ประตูถูกเปิด พรหมพรก็พุ่งเข้าหาและผลักตัวเอกชัยจนล้มลงไปพร้อมกับคว้าประตูไว้ จงรักลุกขึ้นบ้างและวิ่งออกไปขณะที่เอกชัยกำลังล้มอยู่ เอกชัยรีบพื้นตัวและวิ่งตามพรหมพรกับจงรักออกไปนอกบ้าน กันต์ค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินกะเผลกๆ ไปหน้าบ้าน

                “อย่านะ!

                พรหมพรวิ่งเข้าไปในบ้านตัวเองเพื่อจะหาลูกชาย แต่ก็พบว่าลูกชายไม่อยู่จึงวิ่งออกมานอกบ้าน จงรักไปที่ประตูลูกกรงแต่มันล็อกด้วยแม่กุญแจปิดตายอยู่ เอกชัยวิ่งเข้ามาลากจงรักออกจากประตูและเอาปืนจ่อหัวเอาไว้

                “แกเอาลูกชายฉันไปไว้ไหน!!” พรหมพรตะโกนใส่เอกชัยที่กำลังเอาปืนจ่อหัวจงรัก “แกเอาเขาไว้ไหน?”

                “อยากรู้เหรอ?” เอกชัยหัวเราะ “ก็ไปดูที่ลานรกนั่นสิ”

                “หา?” พรหมพรได้ยินแล้วก็วิ่งไปดูที่ลานรก แล้วก็เห็นร่างของเกรียงไกรในกองเลือด

                “ลูกแม่....” พรหมพรอ้าปากค้าง

                “ไม่จริง!!!! พรหมพรร้องไห้ออกมา “ไม่จริง!! ทำไม? ทำไม? เป็นไปไม่ได้”

                “แกฆ่าเขา!! พรหมพรพุ่งเข้าหาเอกชัย “แกฆ่าลูกชายฉัน แก แกมันฆาตกร!

                “ถ้าอยากตามลูกชายไป ฉันก็จะสนองให้” เอกชัยว่าเสียงเหี้ยมเกรียมและผลักพรหมพรออกไป พรหมพรมองหน้าอย่างโกรธจัด

                “แกต้องถูกประหาร!” พรหมพรบอกก่อนจะตะโกน “ฉันจะเอาแกตายแน่!

                “คุณเอกชัย” กันต์เดินมาหน้าลานรกๆ “คุณฆ่าคน”

                “ใช่ ฉันจะฆ่าให้หมดเลย คนที่รู้เรื่องนี้.....”

                “ฉันไม่อาจเดินถอยหลังได้อีกแล้ว” เอกชัยว่าและหัวเราะ “เพราะงั้นแกก็....”

                “คุณอย่าทำอะไรป้าผมนะ!” กันต์ร้อง “ผมขอร้อง คุณเอกชัย อย่าถลำลึกมากกว่านี้เลย ยอมมอบตัวเถอะ”

                “กูฟังจนเบื่อแล้วโว้ย!” เอกชัยแผดเสียงและเอากระบอกปืนจ่อขมับจงรัก “กลับไปที่ขังเหมือนเดิมซะ ไม่งั้นหัวสมองป้าแกระเบิดแน่”

                “ไม่!” กันต์บอก

                “ถ้าอย่างนั้น” เอกชัยเอานิ้วสอดเข้าโกร่งไกปืน “ตายซะ!

                เอกชัยจะเหนี่ยวไก แต่มือของจงรักเร็วกว่า เธอปัดมือเอกชัยจนปืนลั่นกระสุนไปทางอื่น เธอหลุดจากอ้อมแขนของเอกชัยและวิ่งเข้าหากันต์

                “ป้า!

                กันต์ร้อง ป้าเขาวิ่งหาเขาและเอาตัวบังเขาไว้ กอดเขาแน่น

                ปัง!

                กระสุนนัดหนึ่งเจาะเข้ากลางหลังของจงรัก จงรักล้มลงไปกับพื้น พากันต์ล้มไปด้วย

                “ป้า...” กันต์ยกร่างจงรักแล้วก็พบเลือดเปื้อนมือตัวเอง

                “ป้า....” เลือดไหลรินจากปากแผลที่หลัง กระสุนทะลุตัวจงรัก ส่งผลให้เลือดไหลนอง จงรักหายใจรวยริน กันต์รีบพลิกตัวเธอ

                “ป้า... ป้าอย่าเป็นอะไรนะ ผมขอโทษ ขอโทษที่คิดไม่ดี ป้า....”

                “กันต์....” ป้าจงรักส่งเสียงอย่างอ่อนแรง “ป้ารักหลานนะ”

                “ไม่เอานะ ป้า อย่าพูดลากันแบบนี้สิ ไม่เอานะ” กันต์เริ่มร้องไห้ “ป้า....”

                “หนีไป กันต์.... หนีไป” จงรักพูดได้แค่นั้นก็หมดลมหายใจ กันต์เห็นดังนั้นก็กรีดร้อง

                “ไม่จริง!!” เขาร้องไห้ “ป้าอย่าตายนะ ป้า ป้า!!

                พรหมพรเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เธอตะโกนลั่นแยก

                “ทุกคน ทุกคนตื่นขึ้นมาเร็ว ฆาตกร ฆาตกรฆ่าคนตาย เอกชัยฆ่าคนตาย! เขาฆ่าลูกชายฉัน!

                “หุบปากนะ!” เอกชัยเล็งปืนไปยังพรหมพร แต่เขาไม่กล้ายิงเพราะอาจจะปลุกคนในละแวกนี้ได้ พรหมพรยังตะโกน

                “ใครก็ได้เรียกตำรวจที ใครก็ได้!

                กันต์เงยหน้ามองเอกชัย น้ำตานองหน้า เขามองอย่างเคียดแค้น ทันใดนั้นเอง รอบๆ แยกก็สว่างขึ้นมาจากไฟที่เปิด คนทุกคนในแยกนี้ต่างเดินออกมาดูเพราะได้ยินเสียงปืนกับเสียงพรหมพร

                เอกชัยมองบ้านแต่ละหลังที่เปิดไฟสว่าง เขาเข้าประชิดตัวกันต์และลากกันต์เอามาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะใช้ปืนจ่อบังคับ

                วสันต์และวลัยลักษณ์ออกมายืนกลางถนน บ้านธนพลทั้งบ้านก็ออกมากัน รวมถึงบ้านตริณภพ และบ้านมนัญญาด้วย ทุกคนเปิดประตูออกมาเพื่อจะดูว่าเกิดอะไรขึ้น

                เอกชัยคิดว่าตัวเองคงจะบ้าไปแล้ว เขาไม่มีทางเลือกแล้ว

                “ทุกคน!” เอกชัยตะโกน “มารวมกันตรงนี้ เดี๋ยวนี้!

                สมาชิกทั้งสี่บ้านพากันออกมายืนกลางถนนด้วยความสับสนและงุนง เอกชัยเอาปืนจ่อหัวกันต์เอาไว้

                “มารวมกันตรงนี้ หรือจะให้ไอ้หมอนี่ตาย”

                “นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะ? คุณเอกชัย” ธนพลถาม ภรรยากับลูกแอบซ่อนอยู่ด้านหลัง

                “นั่นสิ มันเกิดอะไรขึ้น?” ตริณภพถามบ้าง เขาหันไปดูภรรยากับลูกของตัวเองแล้วเอาตัวบังเอาไว้

                “ทุกๆ คน” เอกชัยหายใจเข้าลึก “เข้าไปในบ้านคุณตริณภพเดี๋ยวนี้ อย่าคิดหนี ทุกคนเลย! เข้าไปในบ้านตริณภพเดี๋ยวนี้”

                ทุกคนดูไม่อยากทำตาม ทำให้เอกชัยยิ่งประสาทหนักขึ้น

                “ถ้าไม่อยากให้หมอนี่หัวเป็นรู ก็เข้าบ้านคุณตริณภพไปให้หมด!” เอกชัยตะโกน “อย่าให้มีใครไม่ทำตาม ไม่งั้นผมฆ่าไอ้นี่แน่ๆ”

                “ก็ได้ครับ เข้าใจแล้ว คุณเอกชัย” ธนพลยกมือปรามและหันไปหาภรรยาและลูก ฝ่ายวสันต์กับตริณภพก็ดูจะงงไม่แพ้กัน

                “เข้าไป!! เอกชัยตะโกนจนคอเจ็บ “เข้าไปเดี๋ยวนี้ ทุกๆ คน อย่าคิดตุกติก บอกให้เข้าไปไง!!

 

                ทุกคนที่มีชีวิตอยู่ในแยกนี้ต่างค่อยๆ เดินเข้าบ้านตริณภพไป บ้านตริณภพมีลักษณะเป็นตึกสี่ชั้นและใหญ่โตที่สุดในละแวกนี้ เอกชัยเป็นคนต้อนทุกๆ คนเข้าไปในบ้าน พอทุกคนเข้าไปครบ เขาก็ปิดประตู

                “กุญแจบ้านอยู่ไหน?” เอกชัยหันไปถามตริณภพ

                “อยู่ในที่แขวนนั่น...” ตริณภพตอบ เอกชัยเดินไปหยิบมา และเขาก็เห็นโทรศัพท์ของบ้านนี้ เขาจัดการถอดสายออกและจับโทรศัพท์ทุ่มพื้นทันทีจนมันเสีย

                “ดีล่ะ ดีล่ะ” เอกชัยเดินไปล็อกประตูหน้าบ้านและล็อกในบ้านด้วย

                ทุกคนต่างรวมกันอยู่ในห้องรับแขก เอกชัยเดินเข้ามา และเล็งปืนไปยังทุกคน

                “คุณเอกชัย?” ธนพลถาม “คุณกำลังทำอะไร?”

                เอกชัยหันไปหาธนพล

                “ก็ไม่มีอะไรมาก ทุกคนแค่รวมตัวกัน ไม่คิดตุกติก และพรุ่งนี้เช้า ผมจะปล่อยทุกคนไป”

                “ปล่อยเหรอ?”

                กันต์ยืนขึ้น คราบน้ำตาติดแก้ม

                “คุณไม่ปล่อยหรอก ใครก็ตามที่คิดต่อต้านคุณต้องถูกฆ่า!

                “ก็ฉันบอกแล้วไงว่าจะปล่อยไป” เอกชัยบอก

                “แกฆ่าป้าฉัน!” กันต์ตะโกน “ไอ้ชั่ว”

                พอได้ยินว่าเอกชัยฆ่าคน ทุกคนก็เริ่มกลัวขึ้นมาทันที ดูเหมือนเอกชัยจะเอาจริง เอกชัยตรงเข้าหากันต์และซัดเขาด้วยกระบอกปืน กันต์ล้มลงไป เลือดไหลจากมุมปาก

                “ก็เท่านี้แหละ นั่งกันแบบนี้จนเช้า แล้วทุกอย่างก็จบ”

                เอกชัยพูดได้เท่านั้น เขาก็คิดหนักใจ

                เราจะฆ่าทุกคนหมดเลยหรือ?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #130 TheWhiteBookSM (@thewhitebooksm) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 19:34
    รู้สึกคาใจเล็กๆ หลายเรื่อง อย่างแรกสายโทรศัพท์บ้านถูกตัดก็จริง แต่มือถือล่ะ ยุคนี้เป็นไปไม่ได้เลยที่คนเป็นสิบจะไม่มีมือถือเลยสักคนเดียว อย่างที่สองคนตั้งหลายคน ไม่มีใครคิดจะรุมจับเอกชัยเลยเหรอ ทุกคนยอมง่ายมาก ตอนแรกก็ยังไม่มีปืนนะ อย่างที่สาม มันแทบไม่ได้ต่างกันเลยระหว่างปล่อยตอนนี้กับพรุ่งนี้ สุดท้ายหมากัดตายยังแค่ใช้เงิน ซึ่งสนพ.มันจะเจ๊งอยู่แล้ว คงไม่ได้ต่างกันมากเท่าไหร่ เทียบกับฆ่าคนนี่ ต่างกันเลย (ขอระบายก่อน อ่านถึงตอนนี้แล้วข้องใจ)
    #130
    0
  2. #82 shlove (@mint22tp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 22:33
    เอกชัยดูซื่อๆ
    #82
    0
  3. #33 555 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 23:13
    ไม่ใช่วราลีเหรอครับที่เป็นคนร้าย น่าสงสัยที่สุด
    #33
    0
  4. #32 555 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 23:09
    ไม่ใช่วราวีเหรอครับที่เป็นคนร้าย น่าสงสัยที่สุด
    #32
    0
  5. #13 Reshiram ♕ (@SweetPeary) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 19:14
    กระสุนหมดไปสามนัดล่ะ เหลืออีกสาม รำคาญนายเอกชัยมาก
    ปากบอกว่าหมาฆ่าคนใช้ แต่กลัวไรไม่รู้จนสติแตกไปแล้ว
    โกหกแล้วโกหกอีก น่าเอากระสุนยัดปาก
    #13
    0