[OF/SF] Article of love Holin

ตอนที่ 5 : คนบาป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    17 ธ.ค. 62



                              

                               

เปิดเพลงคนบาป ของ โบอิ้ง Lose Holidays คลอไปด้วยเพื่อให้ได้อรรถรสในการอ่านนะคะ

เอ็นจอยรีดดิ้งค่ะทุกคน

.

.

.

.

.

.

.



                “ความผิดที่ฉันเคยทำ มันเกินจะให้อภัย 

                          บาดแผลที่อยู่ในใจ มันยังไม่เคยลบเลือนเสียที 

                          จะมีประโยชน์อะไร หากฉันวอนเธอให้อยู่

                          ทั้งที่ในใจก็รู้ ว่าในวันนึงฉันต้องทำร้ายเธอ...อีก”

 

 

 

ร่างสูงเดินถือไดอารี่เล่มเล็กไปนั่งยังหน้าแลปท็อปเครื่องโปรด เขาพ่นหายใจเข้าออกช้า ๆ ก่อนจะลงมือเปิดไดอารี่เล่มเล็กอย่างเบามือ ค่อย ๆ เปิดอย่างทะนุถนอมแล้วตั้งใจอ่านตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมืออย่างตั้งใจ

วันที่ 12/01/xx

บันทึกของนายนภัทร

วันนี้เป็นวันแรกที่ได้เข้ามาอยู่บ้านพี่อิงค์ ภัทรดีใจมากกกกก พี่อิงค์ใจดี น้องภัทรอยากได้อะไรพี่อิงค์ก็ทำให้หมดเลย ทำไมดีกับภัทรแบบนี้ครับ อยากให้พี่อิงค์มาเห็นไดอารี่เล่มนี้จังเลยครับจะได้รู้ว่าภัทรรักพี่อิงค์ขนาดไหน แต่ภัทรไม่ให้เห็นหรอก ภัทรเขิน อิอิ

                                                                                                     รักพี่อิงค์ที่สุด

                                                                                                        น้องภัทร

 

รอยยิ้มบางเริ่มปรากฏบนในหน้าของอิงค์ เขาค่อย ๆ เปิดอ่านเรื่องราวต่าง ๆ ในไดอารี่ทีละหน้า แต่ละหน้าได้บ่งบอกเรื่องราวในชีวิตประจำวันของณภัทรอดีตคนรักของตน เขาไม่เคยรู้เลยว่าภัทรรักเขามากขนาดนี้

 

วันที่ 4/03/xx

บันทึกของนายนภัทร

วันนี้พี่อิงค์โทรมาบอกว่าจะไปเลี้ยงรับรองลูกค้าต้องกลับดึกแหละ น้องภัทรทำอาหารไว้เยอะแยะเลยมันคงต้องทิ้งหมดเลย น่าเสียดายแย่ที่พี่อิงค์ไม่ได้ทาน แต่ไม่เป็นไรพี่อิงค์ทำงานนี่เนอะ น้องภัทรเข้าใจครับ พี่อิงค์สู้ ๆ นะครับน้องภัทรเป็นกำลังใจให้

                                                                                                     รักพี่อิงค์ที่สุด

                                                                                                        น้องภัทร

จบประโยคร่าสูงนั่งนิ่งเพราะไม่คิดว่าคนตัวเล็กของเขาจะทำอาหารไว้รอให้เขากลับไปทาน เขาจำได้ดีถึงเหตุการณ์วันนั้นอิงค์โทรกลับมาหาภัทรเขาโกหกคนตัวเล็กว่ามีเลี้ยงรับรองลูกค้ากลับดึกหน่อยให้คนตัวเล็กนอนไปก่อนเลยไม่ต้องรอ แต่จริง ๆ แล้วตัวเขาน่ะนัดแฟนเก่าเอาไว้ต่างหาก เขานี่มันเป็นแฟนที่แย่จังเลยเนอะ

 

 

 

“ฉันเสียใจ ที่วันนี้ทำเธอผิดหวัง 

ทั้งที่ยัง ยังคงรักเธออยู่เหมือนเดิม  

แต่ฉันต้องยอม ต้องทนเห็นเธอไปจากฉัน

ดีกว่าต้องมาทุกข์ทน กับคนอย่างฉัน...มันแค่คนบาป...”

 

 

วันที่ 23/05/xx

บันทึกของนายนภัทร

วันนี้พี่อิงค์ไม่กลับบ้านอีกแล้วจะเป็นอะไรหรือเปล่าน้องภัทรเป็นห่วงจังเลย โทรก็ไม่รับแถมตอนนี้ปิดเครื่องไปแล้ว อาหารที่ทำไว้รอก็คงต้องทิ้งอีกแล้วสิ น้องภัทรเหงาจัง คิดถึงพี่อิงค์เมื่อไหร่พี่อิงค์จะกลับมาสักที น้องภัทรกลัว

                                                                                      รักพี่อิงค์ที่สุด

                                                                                         น้องภัทร

 

ร่างสูงไม่เคยรู้เลยว่าคนตัวเล็กรู้สึกยังไง เขามองแค่ว่าที่ภัทรโทรมาหาเขาเพียงแค่จะตามให้กลับบ้าน คนตัวเล็กเริ่มจู้จี้จุกจิกทำตัวน่ารำคาญใส่เขา เขาไม่ชอบ เบื่อ ชอบทำตัวงี่เง่า น่ารำคาญ เขาเริ่มไม่มีความสุขในบ้านเลยออกไปหาความสุขนอกบ้านแทน

พออ่านมาถึงตรงนี้อิงค์ปิดตาลงอย่างช้า ๆ คิดทบทวนสิ่งที่เขาเคยทำไว้กับคนตัวเล็ก ที่ผ่านมาเขาเป็นแฟนที่แย่ขนาดนี้เลยหรือ อยากจะขอโทษ อยากจะดึงคนตัวเล็กเข้ามาปลอบเหมือนอย่างที่เคยทำ อยากจะคอยลูบหลังเวลานอน อยากจะหอม จูบ สัมผัส แต่ตอนนี้มันคงสายไป

 

“ขอบคุณที่อยู่กันมา เธอคงเหนื่อยล้าเต็มที

ขอบคุณทุกสิ่งดีๆ ที่เคยให้ฉันแม้ไม่รักดี

จะมีประโยชน์อันใด หากฉันดึงเธอกลับมา

ทั้งที่ในใจก็รู้ว่า ว่าในวันนึงฉันต้องทำร้ายเธอ...อีก”

 

วันที่ 30/09/xx

บันทึกของนายนภัทร

วันนี้พี่อิงค์ตบน้องภัทรอีกแล้ว น้องภัทรเจ็บมากเลยนะ น้องภัทรไม่รู้ว่าพี่อิงค์โมโหอะไรมา หรือน้องภัทรทำอะไรผิดมากมายขนาดนั้นเลยหรือ พี่อิงค์ถึงได้ทำร้ายร่างกายภัทรแบบนี้ พี่อิงค์ไม่รักภัทรแล้วหรือครับ พี่อิงค์คนที่เคยดีกับน้องภัทรหายไปไหน ภัทรอยากได้พี่อิงค์คนเดิมกลับมาได้มั้ย... แต่น้องภัทรไม่อยากทนแล้ว

                                                                                       รักพี่อิงค์ที่สุด

                                                                                         น้องภัทร

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

.

 

 

อิงค์กำมือแน่น นึกคิดถึงสิ่งต่าง ๆ ในอดีตที่เคยทำอีกครั้ง สองตาเริ่มมัวจากม่านน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมา น้ำตาที่เคยเก็บกักไว้เริ่มไหลรินลงมาอาบทั้งสองแก้มเหมือนเขื่อนแตก ชายหนุ่มเริ่มสะอื้นจนตัวโยนพร้อมกับกอดสมุดไดอารี่เล่มนั้นไว้แน่นราวกับกลัวว่ามันจะหายไปจากอ้อมกอด

(พี่อิงค์คร้าบบบ จะกลับบ้านกี่ทุ่มเดี๋ยวภัทรรอน้าาา)

“ไม่ต้องรอ ไม่กลับ”

(งือออ ภัทรคิดถึงพี่อิงค์ง่า อยากกอดแล้วเนี่ย งานเยอะหรอครับเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยกลับบ้านเลย)

“จะยุ่งวุ่นวายอะไรนักหนาวะ ไม่ต้องโทรมาอีกนะ รำคาญ!!!

ร่างสูงในชุดคลุมอาบน้ำกดปิดโทรศัพท์แล้วโยนมันไว้ที่ปลายเตียง เสียงน้ำจากในห้องน้ำถูกปิดประตูถูกเปิดออก ผู้หญิงผมยาวดำขลับในชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมาและนั่งลงข้าง ๆ อิงค์อย่างอารมณ์ดี เธอเอียงคอมองร่างสูงอย่างจับผิด

“คนของคุณตามอีกแล้วหรอคะอิงค์”

“อืม”

“นิ้งว่าคุณกลับไปหาเขาดีมั้ย”

“ไม่อ่ะ คืนนี้ผมจะอยู่กับคุณไงจำไม่ได้หรอ”

“คิกคิก”

“หัวเราะอะไร” ร่างสูงกดจมูกลงไปยังซอกคอขาว เธอเอียงคอรับสัมผัสจากชายหนุ่ม มือหนึ่งขยำในที่เต้าอวบตึงส่วนอีกมือเตรียมที่จะปลดปมเชือกที่ผูงไว้ยังเสื้อคลุม

Rrrrrr Rrrrrrr

“อะไรนักหนาวะแม่ง”

(พี่อิงค์ครับ ภัทรกลัว)

“กลัวห่าอะไรอีกวะ แม่ง กูทำงานอยู่ทำไมต้องมาขัดสมาธิคนทำงานด้วย”

(พี่อิงค์กลับมาหาภัทรนะครับ)

“เออ มึงรอกูอยู่นั่นเลยนะ”

หญิงสาวเอื้อมมือมาแตะแขนของชายหนุ่ม อิงค์พยักหน้าส่งกลับไปให้ เขาวางโทรศัพท์และลุกขึ้นแต่งตัวโดยไม่ลืมที่จะจูบลาหญิงสาวก่อนเดินออกจากห้องและตรงไปยังลานจอดรถของคอนโดหรู

อิงค์ใช้เวลาไม่นานในการขับรถจากคอนโดของหญิงสาวมาถึงบ้านของตัวเอง บ้านที่เคยเป็นบ้านที่มีความสุข บ้านที่เคยมีแต่เสียงหัวเราะของเขา บ้านที่เขาเคยอยากจะรีบกลับมา แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ความรู้สึกของเขามันไม่มีมีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว

ไม่นานแสงไฟของหน้ารถยนต์คันหรูก็ส่องเข้ามาภายในตัวบ้าน ไฟในบ้านปิดสนิทแล้วเหลือแต่บริเวณห้องนั่งเล่นหน้าบ้านที่ยังคงเปิดรอคอยใครคนนึงกลับมาเป็นประจำในทุก ๆ วัน

“เย่ พี่อิงค์กลับมาแล้ววว” คนตัวเล็กกระโดดดีใจเป็นเด็กที่ได้เห็นคนที่เขารอคอยมาตลอดสัปดาห์เปิดประตูบ้านเข้ามา ไม่เสียแรงที่คืนนี้ตอนอยู่รอนานกว่าเมื่อวาน

“เหนื่อยมั้ยครับ ผมทำอาหารที่พี่ชอบด้วย หิวมั้ยครับ ไปนั่งรอในครัวก่อนนะ เดี๋ยวผมไปอุ่นอาหารมาให้พี่อิงค์จะได้ทานแบบร้อน ๆ เนอะ” เด็กหนุ่มยิ้มตาหยีแต่ผิดกับอีกคนที่กำลังหัวเสีย

“วุ่นวายอะไรนักหนาวะ เลิกยุ่งกับกูได้ป่ะ”

“พี่อิงค์ไม่พูดแบบนี้สิครับ พูดกับน้องภัทรเพราะ ๆ หน่อยซี่” เด็กน้อยคนเดิมของอิงค์เดินไปเกาะแขนของคนพี่ด้วยความรู้สึกเดิมเหมือนวันแรกที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน

คนเป็นพี่สะบัดมือของน้องหลุดออกจากการเกาะกุม คนน้องมองหน้าคนเป็นพี่นิ่งน้ำตาเริ่มคลอที่ขอบตาแต่ก็ยังต้องฝืนยิ้มให้คนพี่ พยายามเป็นคนร่าเริงเข้าหาคนเป็นพี่เหมือนเช่นทุกที คนเป็นพี่เปรยตามองคนน้องก่อนที่จะตัดสินใจเดินออกมาจากตรงนั้น

คนน้องเดินตามคนพี่อย่างไม่สู้ดีนัก ไม่รู้ว่าคนเป็นพี่อารมณ์เสียหรือหงุดหงิดมาจากอะไร หรือน้องทำผิดอะไรตรงไหนคนเป็นพี่ถึงไร้เยื่อใยกับตนได้ถึงขนาดนี้

“พี่อิงค์จะอาบน้ำเลยหรือเปล่าครับ เดี๋ยวภัทรไปเตรียมผ้าเช็ดตัวมาให้” คนน้องเดินตามหลังคนเป็นพี่พลางส่งยิ้มให้กับคนตรงหน้าแม้ว่าคนเป็นพี่จะไม่เห็นรอยยิ้มนั้นก็ตาม

คนเป็นพี่หยุดเดินกะทันหันคนน้องไม่ทันได้ระวังจึงชนเข้ากับคนเป็นพี่อย่างจัง ภัทรลูบหน้าผากตัวเองดันไปชนกับอิงค์อย่างแรง คนเป็นพี่หันหลังมามองคนเป็นน้องพร้อมกับถอนหายใจออกมาแรง ๆ

“เมื่อไหร่จะเลิกวุ่นวายสักที มันน่ารำคาญรู้ไว้ซะด้วย”

“พี่อิงค์ครับ” คนน้องยิ้มเปื้อนน้ำตา

“แล้วก็เลิกตามได้แล้ว แม่ง!! น่ารำคาญชิบหายเลยไอ้เหี้ยเอ้ย!!!” ว่าเสร็จคนเป็นพี่ก็เงื้อมือขึ้นมาฟาดลงไปยังแก้มใสของคนเป็นน้องอย่างแรง หน้าของเด็กน้อยสะบัดไปตามแรงของ หลังจากคนเป็นที่ก็หันหลังเดินเข้าห้องแล้วปิดประตูอย่างแรง คนเป็นน้องยังคงส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับคนเป็นพี่เหมือนเคย

ความรู้สึกที่ไร้เรี่ยวแรง ใจที่ปวดหนึบ แขนขาเริ่มชา หัวสมองที่เริ่มขาวโพลน ประสาทรับรู้สิ่งต่าง ๆ เริ่มลดลงเหลือแต่เพียงหยดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย คนเป็นน้องสะอื้นไห้จนตัวโยน ภัทรยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดปากกลัวว่าเสียงสะอื้นของเขาจะดังเข้าไปในห้องของอิงค์ เขากลัวคนเป็นพี่จะเปิดประตูออกมาด่าเขาว่าร้องไห้ไร้สาระอีก

ภัทรค่อย ๆ ประคองตัวเองลงมายังห้องนั่งเล่นที่เคยรอคนเป็นพี่เมื่อตอนหัวค่ำ ภัทรหยิบไดอารี่เล่มเล็กพร้อมกับปากกาลายน่ารักที่เขาชอบสะสมเอามาวางไว้บนโต๊ะ ภัทรปาดน้ำตาทิ้งไปแล้วเปิดไดอารี่พร้อมกับลงมือเขียนบางอย่างด้วยมือที่สั่นเทา เด็กน้อยพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมาอีก กลัวว่าน้ำตาของเขาจะหยดไปเปื้อนไดอารี่เล่มโปรด

 

วันที่31/10/xx

บันทึกของนายณภัทร

น้องภัทรรักพี่อิงค์มากที่สุดเลยนะครับพี่อิงค์รู้มั้ย วันนี้ภัทรโดนพี่อิงค์ตบหน้าอย่างแรงพี่อิงค์คงจะโมโหที่น้องภัทรเข้าไปจู้จี้ น้องภัทรขอโทษนะครับ แล้วรู้มั้ยน้องภัทรเห็นบางอย่างที่ภัทรคิดว่าพี่อิงค์ไม่น่าจะสังเกตเห็นด้วยแหละ อยากรู้มั้ยครับว่าเป็นอะไร น้องภัทรเห็นรอยลิปติกสีแดงอยู่ตรงคอของพี่ด้วยครับ น้องภัทรรู้สึกจี๊ด ๆ ที่หัวใจจังครับ พี่อิงค์บอกกับน้องภัทรได้มั้ยว่าพี่อิงค์ไม่มีใคร พูดสิครับ พูดออกมา แค่พี่อิงค์บอกน้องภัทร ภัทรก็จะเชื่อพี่อิงค์ แต่พี่ไม่พูดอะไรกับภัทรเลย เหมือนภัทรเป็นไอ้โง่คนนึงเลยครับ สนุกพอหรือยัง เล่นกับหัวใจน้องภัทรพอหรือยังครับ น้องภัทรไม่ไหวแล้วมันเจ็บหัวใจไปหมด แต่น้องภัทรไม่โทษพี่อิงค์หรอกนะครับ น้องภัทรไม่ดีเองที่ให้ความสุขกับพี่อิงค์ไม่ได้ น้องภัทรขอโทษนะ หลังจากนี้พี่อิงค์ต้องดูแลตัวเองนะครับถ้าไม่มีน้องภัทรอยู่ จะไม่มีคนคอยเตรียมบีบยาสีฟันให้แล้วนะ ไม่มีใครคอยซักผ้า รีดผ้า หรือทำอาหารให้ทานแล้วนะครับ เวลากลางคืนอากาศจะเย็นลงพี่อิงค์เพิ่มอุณหภูมิแอร์ให้สูงขึ้นแล้วห่มผ้าด้วยนะครับ ไม่มีน้องภัทรคอยตื่นมาแล้วห่มผ้าให้แล้วนะครับ แล้วอีกอย่างถ้าไม่สบายต้องรีบไปหาหมอด้วยนะครับ ทานยาตามที่คุณหมอสั่งให้ครบด้วย พี่อิงค์งอแงไม่ชอบทานยาใช่มั้ยล่ะ ผมไม่อยู่แล้วห้ามดื้อนะครับ

สุดท้ายผมขอโทษอีกครั้งครับที่ดูแลพี่อิงค์ได้ไม่ดี ทุก ๆ อย่างเป็นความผิดของภัทรเอง พี่อิงค์ไม่ต้องโทษตัวเองนะครับ หลังจากนี้น้องภัทรจะไม่อยู่กวนใจพี่อิงค์อีกแล้ว ขอให้พี่อิงค์มีความสุขมาก ๆ โดยที่ไม่มีภัทรอยู่ในชีวิต โชคดีนะครับ พี่อิงค์ไม่ต้องตามหาน้องภัทรนะใช้ชีวิตในแบบที่พี่อิงค์ต้องการได้เลย ลาก่อนนะครับ

                                                                                                    จากคนที่รักพี่อิงค์ที่สุดในหัวใจ

                                                                                                                   น้องภัทร

.

.

.

.

.

มือหนาบรรจงปิดหน้าสุดท้ายด้วยน้ำตา อิงค์ไม่เคยรู้เลยว่าระหว่างที่เขาทำตัวแย่ ๆ ณภัทรรับรู้มาตลอดเวลาแต่คนน้องไม่เคยเอ่ยปากถามหรือโวยวายอะไรใส่เขา คนเป็นน้องเลือกที่จะเงียบเพื่อที่จะรักษาชีวิตคู่ของพวกเขาไว้ให้ได้นานที่สุด แต่กลับเป็นเขาเองที่ละเลย ไม่เคยเห็นความดี ไม่เคยรู้ว่ารอยยิ้มของคนเป็นน้องนั้นมีค่าแค่ไหน มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มันสายไปแล้ว

เขาอยากจะชดใช้ในสิ่งที่เคยทำไว้กับคนน้องแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ณภัทรอยู่ที่ไหน เขาไม่ได้ทำตามคำขอของณภัทรว่าไม่ให้ตาม อิงค์ออกตามหาคนเป็นน้องทุกที่ที่คิดว่าภัทรจะไปแต่ก็ไร้วี่แววของคนเป็นน้อง อิงค์อยากจะขอโอกาส อยากปรับปรุงตัวเองให้ดีเพื่อชดเชยสิ่งที่เคยทำผิดพลาดไป คิดได้ตอนนี้มันก็คงไม่ทันแล้วใช่มั้ย?

 

#articleholin

 

 

 .........................................................


 ฆ่าอิชุ้นให้ตายได้เลยค่ะทุกคน แหะ หวังว่าคงจะชอบกันนะคะ  

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #13 baekhoismysmile (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 16:44
    น้องภัทรหนีไปไกลๆเลยลูก คนแบบนี้อย่าไปอยู่ใกล้ หัวอกคนเป็นแม่เจ็บปวดเหลือเกิน ทำไมหนูต้องยอมให้เค้าตบตี นายอิ๊งค์ไม่ตายดีแน่ๆ สำนึกผิดจริงๆหรือเปล่าก็ไม่รู้ แค่รู้สึกของหายไปมากกว่ามั้ง เกลียดนายอิ๊งค์ นายทำลูกชั้น!!! โกรธมากแล้วววว ????😡
    #13
    0
  2. #12 imhymnz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 13:03
    ใจร้ายยยยย ใจร้ายมากกกก t-t

    ทำไมทำกับน้องแบบนี้ น้องไม่ดีตรงไหน อยากตบอิพี่โว้ยย
    #12
    0
  3. #11 pinkkuma (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 12:43
    ไรต์กลับมาก้ทำรี้น้ำตาแตกเลยจ้า แงง
    #11
    0