สื่อรัก..my cookies ..

ตอนที่ 17 : สายลม...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 ม.ค. 50


"ริกะ...ริกะเธออย่าเป็นอะไรนะ" เสียงสาวน้อยนั่งร้องไห้อยู่ที่โซฟา

"คุณหนูครับ ผมว่าคุณริกะคงแค่อ่อนเพลียนะครับอย่าร้องไห้เลยครับ" เสียงปลอบใจอย่างอ่อนโยน

"อื้อ.. ขอบใจนะฮิโตะ" เธอกล่าวเสียงสั่น ขณะที่นั่งมองหญิงสาวที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ข้างๆเตียงของเธอ

"คุณหนูพักผ่อนหน่อยดีกว่านะครับเดี๋ยวอาการจะทรุดถ้าคุณริกะตื่นมาเห็นคุณหนูเป็นแบบนี้คงไม่สบายใจนะครับ" เขาพยายามกล่อมให้ซาโอริพักผ่อน
"ไม่!! ฉันยังไม่อยากนอน" เธอกล่าวเสียงแข็ง
แกร๊ก!!~  เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน
"ลูกพ่อ!!~" เขาพูดเสียงลั่นก่อนจะเดินอย่างรวดเร็วเข้ามาหาเธอ
"คุณพ่อคะ.." เธอโอบกอดคุณพ่อที่เธอเฝ้าดูเขามาตลอดตั้งแต่เธอออกจากร่าง เวลาเกือบๆ 2 สัปดาห์ทำให้เธอรู้ว่าคุณพ่อห่วงเธอมากแค่ไหน

"ทำไมไม่นอนพักล่ะลูก ฮิโตะทำไมไม่ให้คุณหนูพักผ่อน!!" เขาหันไปถามชายหนุ่มที่ยืนอย่างสุภาพตรงหน้า

"คุณหนูรอท่านอยู่ครับ" เขาแก้ตัวให้ซาโอริ
"แล้วนั่น!!! เด็กคนเมื่อวานนี่" เขาตกใจเมื่อเห็นเด็กสาวคนนั้นนอนบนเตียงข้างเตียงของซาโอริ

"คุณพ่อค่ะ ช่วยเพื่อนหนูด้วยนะคะ เมื่อเช้าเค้าเป็นลมไปน่ะค่ะ" เธอกล่าวด้วยเสียงเศร้า

"ได้อยู่แล้วเขาเป็นเพื่อนลูกนิ" เขากล่าวเสียงอบอุ่น
"ขอบคุณค่ะคุณพ่อ" เธอกอดเขาแน่น
__________________________________________________

"เธอต้องการอะไร เธอต้องการอะไร!!!!" เสียงสาวน้อยตะโกนลั่น

"ฮ่า ฮ่า ทำไมรึ? ทรมานรึ? ดี!!! ฉันชอบยิ่งเธอเจ็บปวดฉันยิ่งมีความสุข เธอจะได้รับรู้ว่าความทรมาน ความสับสน และความเจ็บปวดเป็นเช่นไร ฮ่า ฮา" หล่อนหัวเราะอย่างสะใจ

ริกะพยายามนึกเธอหลับตาลงและพยายามตั้งสมาธิ หากนี่คือความฝันขอให้เธอตื่นเสียที..

"ไม่สำเร็จหรอกยัยโง่.. แกหลุดเข้ามาในโลกของฉันแกก็ตกอยู่ในกำมือของฉันแกออกไปไหนไม่ได้หรอกแกวิงวอนสิ ขอร้องฉันสิ หึ หึ มาซากิจัง.." เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างที่สุด

ถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่างเธอคงต้องติดอยู่กับฝันร้ายนี้แน่ๆ นึกสิ ริกะ นึกสิ ถ้าอาอิอยู่ด้วยก็ดีสินะจะได้ช่วยฉันคิด ไม่ได้นะเราจะอ่อนแอไม่ได้มันต้องมีทางสิ

เอาล่ะลองดูให้เราเรียกชื่อใช่ไหม..

"เทพแห่งสายลม!!! ฟ้าเบื้องบน!!! " เธอตะโกนลั่น

"ฮ่า ฮา ประสาทกลับรึไง เรียกไปเหอะ เรียกไป เป็นอะไร ร้องขอให้ใครช่วย??" เสียงหล่อนดังขึ้นอีกครั้ง

"หึ หึ ไม่ลองไม่รู้หุบปากไปเลย หนวกหูฉันจะตะโกนมันก็เรื่องของฉัน" ริกะเริ่มหัวเสีย

"สายลม เทพแห่งสายลม สายลมบ้า!!! พายุ ฟ้า ฟ้า ฟ้าเบื้องบน โถ่เว้ย!!!! จะรู้ได้ไงเนี่ยว่าให้เรียกใครนะ" เธอตะโกนลั่น งั้นลองแบบนี้พูดตามมาซากิแล้วกัน

"ข้าในนามแห่งสายลม จงขานรับเมื่อได้ยินเสียงข้า" เธอตะโกนอีกครั้ง

...........วูบ..........

ภาพที่เธอเห็นตรงหน้า คือภาพชายหญิงใส่ชุดสีขาวเต็มไปหมด...

และมีผู้ชายคนหนึ่งอยู่ในชุดสีเขียวและผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างอยู่ในชุดสีขาว

"ข้าทั้งสองมาตามคำเรียกของท่าน" เสียงทั้งสองตอบรับ

"อ๊ะ!!~ นี่ถ้าเป็นความฝันคงจะเยี่ยมน่าดูเลยนะ เหอๆ" เธอยิ้มเจื่อนแล้วต้องอึ้งกับภาพที่เห็นตรงหน้าแต่ถ้ามันจะช่วยให้เธอออกจากตรงนี้ได้มันก็คุ้มที่เธอจะบ้าสักครั้ง

"เราจะออกจากที่แห่งนี้ได้อย่างไรท่านทั้งสองช่วยเราได้ไหมอ่ะ" ริกะเดินเข้าไปถาม

"ท่านต้องการไปแห่งใด" เขาถามเสียงเรียบชายในชุดสีเขียว

"อืม เราอยากไปจากตรงนี้เราอยากกลับไปที่ที่เรามา เราอยากกลับไปที่โลกของเรา" ริกะพยายามอธิบาย

"โลกที่ท่านว่าคือมิติที่ท่านอยู่ใช่ไหม??" เขาถามกลับมา

"อืม.. ไม่รู้ว่าพวกเธอเรียกอะไรนะแต่ที่นั่นเค้าเรียกว่าโลกมนุษย์อ่ะ" ริกะพยายามอธิบายอีกครั้ง

"ท่านจะต้องใช้ผลึกในการย้อนกลับไปที่นั่น" เขาตอบ

"แล้วผลึกอะไรอ่ะ แล้วจะเอามาจากไหน" ริกะยืนมึน และงง

"ข้าว่าท่านมาซากิไม่ทราบหรอกว่ากำลังอยู่ที่ไหนและมาได้อย่างไร" เสียงสาวในชุดสีขาวกระซิบบอกชายในชุดสีเขียว

"ข้าคิดว่าท่านคงต้องรื้อฟื้นความทรงจำสักหน่อยคงจะดี" เสียงชายในชุดเขียวพูดอย่างเหนื่อยใจ

"หืม... ไม่เอาแล้วนะรื้อฟื้นอะไรอีก งงไปหมดเมื่อกี้ยัยเสียงสยองนั่นก็ให้เรารื้อฟื้นความทรงจำอะไรไม่รู้" ริกะตอบอย่างเซ็งๆ

"ท่านคงพบกับคิขุโนะเข้าน่ะสิ" เสียงสาวชุดขาวกล่าว

"อืม ได้ยินแต่เสียงแล้วก็กวนประสาทไม่รุ้ว่าไปทำอะไรให้แล้วมาเรียกเราว่ามาซากิ มาซากิ เราชื่อริกะนะ" เธออธิบาย

"ท่านคือมาซากิ แต่ในภพนี้ท่านมาเกิดใหม่ชื่อริกะ อดีตเมื่อ200ปีที่แล้วท่านได้ใช้คาถาลมหวนเพื่อให้เพื่อนของท่านฟื้นขึ้นมา" ผู้ชายในชุดเขียวเริ่มอธิบาย

"เดี๋ยวๆ ก่อนนะพวกเธอทั้งสองจะบอกว่าเรื่องที่เกิดทั้งหมดนี่มันเป็นเรื่องจริงงั้นหรอ มันเป็นเรื่องที่เกิดในอดีตของฉันหรอ" เธอถามอย่างตกใจ มันน่าเชื่ออยู่หรอกก็ในเมื่อโลกที่เธออยู่มันไม่มีเรื่องเวทมนต์คาถาแล้วนิ

"ใช่ ท่านเป็นผู้ถูกเลือก ท่านเป็นบุตรีแห่งสายลม" หญิงสาวในชุดขาวกล่าว

"ข้าคือ อาราชิ ท่านคงลืมชื่อข้าไปแล้ว" ชายหนุ่มในชุดสีเขียว
"ข้าคือ คาซามูกิ ดีใจที่ได้พบท่านอีกครั้งท่านมาซากิ"  สาวในชุดสีขาวกล่าว

"อืมแล้วเราจะหาผลึกที่พวกเธอบอกได้อย่างไร" เธอถามอีกครั้ง.. เพราะตอนนี้ริกะรู้อย่างเดียวว่าอยากกลับไปที่ที่เธอมา

"มันอยู่กับท่านตลอดเวลาท่านมาซากิ" เขากล่าว

"ไม่มี ไหนอ่ะ" ริกะเอามือคลำหาตามตัว
"มันอยู่ที่ใจท่าน" คาซามูกิกล่าว
"อยู่ที่ใจฉันเนี่ยนะแล้วจะใช้ได้ยังไง ให้ควักหัวใจออกมาเร๊อะ!!" เธอถามด้วยหน้างงๆ

"ฮ่า ฮา ท่านนี่ตลกจัง" หญิงสาวอดหัวเราะไม่ได้
"เสียมารยาท!! กับท่านมาซากิได้อย่างไร" อาราชิตำหนิ
"ข้าขอโทษ" เธอตอบเสียงอ่อยๆ
"ไม่เป็นไรน่ะ ก็ฉันไม่รู้จริงๆนี่" ริกะบอกเธอไม่อยากเห็นใครมาทะเลาะกันเพราะเธออีก
"ท่านต้องใช้คาถาเรียกผลึกออกมา" เขาชี้แจง
"แล้วคาถาอะไรอ่ะ เกิดมายังไม่เคยใช้" ริกะนั่งลงอย่างหมดท่า เพราะเธอยืนมาร่วมชม. จนขาแข็งไปหมด
"ข้าว่าต้องพาท่านไปพบกับใครคนหนึ่งเสียแล้ว ท่านจะได้ใช้คาถาได้" ชายหนุ่มกล่าว
"ไปไหนอีกล่ะ อยากกลับบ้านแล้ว" ริกะพึมพำ
"จับมือเราไว้ค่ะท่านมาซากิ!!" เสียงหญิงสาวออกคำสั่ง
.
.
.
.
.
_______________________________________________

เวลา 14.00 น. ห้อง 1204 โรงพยาบาลไซเค็น

"คุณหนูครับนี่ก็บ่ายแล้วนะครับคุณหนูทานข้าวเถอะครับ" ฮิโตะดึงโต๊ะอาหารที่มีล้อเข้ามาใกล้

"ฉันไม่หิวน่ะ" เธอตอบเสียงเศร้า
"ไม่ได้นะครับถึงไม่หิวก็ต้องทานคุณหนูเพิ่งจะฟื้นนะครับ" ฮิโตะกล่าว ก่อนจะตักข้าวต้มมาป้อนให้ซาโอริ

"ไม่!! ฉันไม่อยากินอะไรทั้งนั้น ฮือๆ " เธอเริ่มร้องไห้ เธอสับสนใจหนึ่งก็โกรธเรื่องที่ริกะพูดเมื่อเช้า อีกใจหนึ่งก็เป็นห่วงเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่ริกะทำเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งๆที่มันมีความสำคัญและมีความหมายกับเธอมาก ทำไมนะ ทำไมริกะถึงทำร้ายจิตใจเธอขนาดนี้ แล้วริกะเอาเธอไปไว้ตรงไหน หรือมันผิดที่เธอที่ยอมง่ายๆ หรือว่าสองวันที่รู้จักกันมันไม่ได้มีความหมายอะไรกับเขาเลย เธอนั่งคิดพลางน้ำใส ใสก็ไหลริน แต่มันเหมือนมีอะไรบางอย่างทำไมเธอถึงรู้สึกคุ้นเคยกับสัมผัสนั้น และรู้สึกว่าเธออยากอยู่ใกล้ริกะเหลือเกิน เธอสับสนไปหมด..

"คุณหนูครับ อย่าทำแบบนี้เลยนะครับ ถ้าคุณท่านทราบจะเป็นห่วงนะครับ ก่อนที่คุณท่านจะกลับท่านกำชับให้ผมดูแลคุณหนูอย่างดีนะครับ" เขาพูดอย่างอ่อนใจ

"อืม.. ฉันจะกิน" เธอหันไปคว้าช้อนแล้วตักข้าวใส่ปาก 1 คำ ก่อนที่จะวางช้อนลง

"พอใจรึยัง??" เธอหันไปถามฮิโตะ
"ผมไม่บังคับคุณหนูก็ได้ครับ" เขาไม่สบตาก่อนจะลุกเดินออกไป

เธอเริ่มร้องไห้อีกครั้ง ทำไมนะ ทำไมเธอต้องเจอเรื่องเล่านี้นะ เธอฟื้นมาแล้ว แล้วทำไมเธอถึงต้องมาทนทุกข์แบบนี้อีก... สาวน้อยนั่งร้องไห้จนหลับไป 
 








 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น