สื่อรัก..my cookies ..

ตอนที่ 16 : ผู้ที่ถูกเลือก...??

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ธ.ค. 49






เธอยืนงง กับสิ่งที่ได้เห็นกับสิ่งที่ได้ยิน แล้วฉันมาทำอะไรที่นี่ แล้วจะกลับไป

ได้อย่างไร แล้วทำไมต้องเป็นฉันแล้วผู้ถูกเลือกคือใคร??? ทำไมฉันอยากร้องไห้

"กลัวหรอ?? สับสนหรอ?? คิดไม่ออกหรอ?? ลืมใช่ไหม?? งั้นคงต้องช่วยเตือนความจำกันหน่อยแล้ว..." เสียงเย็นชาจากผู้หญิงคนนั้น


..................วูป...........

เอ๊ะ!!!~ ที่นี่มันอะไรกันทำไมทุกคนใส่ชุดสีขาวเต็มไปหมด

"ไม่นะ มาซากิ ไม่นะ... อย่าทำเค้า" เสียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งวิงวอน

"เธอเป็นคนเลือกเองนะมาซากิ เธอทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้ นี่คือผลตอบแทน" เสียงผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่มายืนตรงหน้าหญิงสาวที่ชื่อว่ามาซากิที่ถูกเครื่องพันธการไว้บนกองไม้

"อยากทำอะไรก็เชิญ อย่าพล่ามไปเลยคิขุโนะ.. ถึงฉันจะอยู่หรือตายฉันก็ไม่มีวันรักเธอ.." เสียงหนักแน่นตอบกลับมาอย่างไม่กลัวตาย

เพี๊ยะ!!~ "เลว.. เลวมาก.. สิ่งที่เธอทำกับฉัน คืนนั้นเธอทำอะไรกับฉัน เธอลืมมันใช่ไหม??" สาวน้อยที่เสียงกร้าวน้ำตาไหลริน

"เธอเป็นคนใช้มนตรา นั่นกับฉันไม่ใช่ความต้องการของฉันคิขุโนะ เธอลืมหรือไร" มาซากิมองด้วยดวงตาดุดัน

"หึ หึ ฉันใช้มนตรานั่นเพียงเพื่อให้เธอหันมามองฉัน แต่สิ่งที่เธอทำกับฉันมันคือไฟปราถนาจากตัวเธอนะ มาซากิ นั่นคือสิ่งที่เธอทำไม่ใช่มนตรา.." สาวน้อยกล่าวด้วยความเจ็บปวด

"โกหก.. ไม่จริงมันเป็นมนตราที่เธอร่ายล่อลวงให้ฉันหลงอุบายเธอ อย่าพล่ามเลยจะทำอะไรก็ทำ" มาซากิหลับตา

"ในเมื่อเธอคิดอย่างนั้นนี่คือสิ่งที่เธอจะได้รับ มาซากิ.." เธอเดินตรงไปที่สาวน้อยที่กำลังร่ำไห้...

เธอจิกผมสาวน้อยคนนั้นแล้วลากมาไว้ตรงหน้ามาซากิ

"พสุธาจงเป็ยพยาน นภาจงเปิดดวงเนต  สวรรค์จงรับรู้ นรกจงเปิดประตู ข้าในนามแห่งมนตรา ขอสาปส่ง สองสาวคู่นี้... จงเกิดมาเพื่อพลัดพาก จงเกิดมาเพื่อชดใช้ จงเกิดมาเพื่อรับกรรม ที่ทำให้ข้าเจ็บช้ำ ข้าในนามแห่งมนตราขอสาปส่งเจ้าทั้งสอง...ด้วยเลือดเนื้อของข้า ข้าขอสาปส่งเจ้าทั้งสอง..." เธอร่ายมนตราเป็นคาถาสาปส่งที่ต้องแลกด้วยเลือดเนื้อของผู้สาป.. เธอเอากริชมากรีดที่ข้อมือลดลงที่สาวทั้งสองที่อยู่ตรงหน้า...

"เจ้าทั้งสองต้องชดใช้ข้า มาซากิ จิงโกะ เจ้าจะรักกันไม่ได้.... หากวันใดเจ้าฝืนชะตา ข้าจะปรากฎ เพื่อมาทวงชีวิตเจ้า..." สิ้นเสียง..เธอก็ล้มลงตรงหน้า...


"ไม่นะ คิขุโนะ ไม่นะ" เสียงสาวน้อยร่ำไห้

"ทำไม เพื่อมาซากิเธอถึงต้องทำแบบนี้..." เธอร่ำไห้กอดร่างสาวน้อยที่ไร้วิญญาณ

"ฉันเป็นต้นเหตุทำให้พวกเธอต้องหัวใจแตกสลาย จิงโกะเธอให้อภัยฉันได้ไหม.. ฉันทำให้เธอต้องสูญเสียทุกสิ่ง... ฉันขอโทษ " มาซากิลุกขึ้น

"ในนามแห่งสายลม ข้ามาซากิ ขอให้ลมหมุนกลับ ขอให้ลมหมุนกลับ ไปยังจุดที่เริ่มต้นแห่งเรื่องราวทั้งหมดนี้ ข้าในนามแห่งสายลม ขอให้ลมหมุนกลับไปยังจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดนี้ ฟ้าเบื้องบนจนรับข้าเป็นเครื่องสังเวย ข้าขอแลกชีวิตกับ คิขุโนะ.. คาบุริ... โปรดเปิดทางให้ข้าด้วย.. " เธอตะโกนก้อง  เกิดพายุขนาดใหญ่...

"ไม่นะ มาซากิ ไม่นะ เธอทำแบบนี้ไม่ได้นะ ไม่นะ .." จิงโกะตะโกนร้องเรียก..

ทุกอย่างกลับมาเงียบสงบอีกครั้งแต่... มาซากิหายไป.. เหลือเพียงร่างของสาวน้อยขี้แย กับอีกสองสาวที่นอนอยู่ที่พื้น

"มาซากิ.. มาซากิ" สาวน้อยขี้แยฟื้นขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด.. เธอหยิบอัญมณีสีแดงที่อยู่ที่พื้น

"มาซากิ.. ฮือๆๆ ทำไมเธอต้องทำแบบนี้" จิงโกะร่ำไห้ พร้อมกับกุมมืออัญมณีสีแดงไว้แน่น

สองสาวก็ฟื้นขึ้นมา...

"ยัยโง่ แกนะแก.. ถึงจะแกจะแลกด้วยชีวิตแก คำสาปมันก็ไม่สามารถถอนได้หรอก... มาซากิแกมันโง่" คิขุโนะพูดพร้อมน้ำตาถึงแม้เธอจะโกรธเกลียดมาซากิขนาดไหนแต่ใจเธอก็รักมากเช่นกัน

"จิงโกะ จิงโกะ" หญิงสาวอีกคนโผเข้ากอด..สาวน้อยที่ร่ำไห้

"คาบุริ.. มาซากิเค้าใช้คาถาลมหวน..เพื่อให้เธอกับคิขุโนะฟื้นกลับมา.." เธออธิบายเสียงสั่น

"ไม่เป็นไรแล้วนะ.. ฉันเข้าใจมาซากิแล้ว.. เธออย่าร้องไห้เลยนะจิงโกะ..ฉันจะดูแลเธอเอง" คาบุริกอดสาวน้อย...

"หึ หึ แกสองคนคอยดูคำสาปฉันแล้วกันพวกแกจะได้รู้.." เธอเดินจากไปเข้าไปในป่า

"จะไปไหน.. คิขุโนะ เธอจะไปไหน" จิงโกะร้องถาม

"ฉันไม่อยากเห็นพวกเธออีก ฉันจะไปจากที่นี่" เธอตวาดกลับมาก่อนจะหายตัวไป

"ปล่อยเค้าไปเถอะ.. เค้าต้องชดใช้กรรมกับความเจ็บปวด" คาบุริกล่าวเธอพยุงจิงโกะขึ้น แล้วทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ.. ผู้คนมากมายในชุดสีขาวก็หายไป... เหลือเพียงสองสาวที่กำลังเดินทางเข้าบ้านหลังเล็กๆไป

ไม่เข้าใจเลยว่ามันคืออะไร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน

"ยัยโง่!!~ แกยังไม่เข้าใจอีกหรอ แกคือมาซากิ ที่ฉันสาปแช่งไว้ ในชาตินี้แกกลับมาหลงรักยัยจิงโกะอีกครั้งแล้วคำสาปนั่นมันก็จะเป็นจริงเพราะฉันจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพื่อมาทวงชีวิตแก!!!!" เสียงสูงแหลมดังกังวานไปทั่ว

"แกจะต้องเจ็บปวดที่สุด.. ฉันทนทรมานมานานถึง 200ปี เพื่อรอวันนี้วันที่แกจะต้องชดใช้" เสียงเครียดแค้นดังขึ้นอีกครั้ง

"แกต้องการอะไร แกต้องการอะไรจากฉัน" ริกะถามกลับไป

"ความเจ็บปวดจากหัวใจแก แกจะสูญเสียคนที่แกรัก แกจะต้องเจ็บปวด ฮ่า ฮ่า.." เสียงนั้นหัวเราะอย่างมีชัย

 
มันคืออะไรกัน???... นี่มันอะไรกัน ริกะเกิดคำถามในใจมันเป็นกรรมของเธอใช่ไหม เธอทำให้คนรักต้องเจ็บปวดในอดีตใช่ไหม เธอทำร้ายใครในอดีตใช่ไหมแล้วมันถึงเวลาที่เธอต้องใช้กรรมนั้นใช่ไหม

แล้วผู้ถูกเลือก แล้วอีกเสียงหนึ่ง ที่ให้เราร้องเรียกเสียงนั้นคือใคร...

หรือคือ.. สายลม.. ใช่ไหม เทพแห่งสายลมรึเปล่าเหมือนอย่างที่มาซากิพูดเป็นประโยคสุดท้ายรึเปล่า ฟ้าเบื้องบน กับเทพแห่งสายลม??



- -

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น