องค์หญิงอันดับหนึ่ง

ตอนที่ 6 : ดูแลนางแทนพวกข้าด้วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 640 ครั้ง
    7 ส.ค. 63

            **************************************


“คุณหนู ท่านทิ้งบ่าวไว้ แล้วบ่าวจะอยู่อย่างไรเจ้าคะ”

บริเวณชายป่ามีร่างของเด็กสาวนางหนึ่งกำลังร่ำไห้ ในขณะที่สองมือก็ควานดอกไม้ในตระกร้ามาปักลงบนดินเช่นทุกวัน

หากย้อนไปหนึ่งอาทิตย์ก่อน สาวใช้นางนี้มีคือเสี่ยวผิง ในวันนั้นนางวิ่งไปตามท่านหมอฝูทั้งยังอ้อนวอนให้ท่านหมอฝูมารักษาคุณหนูของนาง แต่เมื่อนางพาท่านหมอฝูมาถึงกระท่อมที่นางกับคุณหนูอาศัยอยู่ นางกับพบเพียงร่างที่ไร้วิญญาณเท่านั้น นางจำไม่ได้แล้วว่าวันนั้นนางร้องไห้หนักเพียงใด นางเกือบจะปลิดชีพตนเองตามคุณหนูไปด้วยซ้ำ หากไม่ได้ท่านหมอพูดให้นางคิด

‘หากเจ้าตายไปใครจะเป็นผู้ทำศพให้คุณหนูของเจ้ากัน เสี่ยวผิง’

ใช่! นางยังตายไม่ได้ นางอยากแก้แค้น แต่สตรีที่มีพลังปราณเพียงขั้นต้น จะแก้แค้นอย่างไร

เสี่ยวผิงนำร่างของอันลู่มาฝังไว้ใกล้กับชายป่า

นางรู้ว่าป่าแห่งนี้ถูกเรียกว่าป่าทมิฬ แต่นางกับคุณหนูเข้าไปเดินหาของป่าตลอดหลายปีที่มาอาศัยอยู่ที่นี่ นางกับไม่เคยพบเจออันตรายในป่าแห่งนี้เลย ในขณะที่ชาวบ้านคนอื่นๆกับประสบกับเหตุการณ์ร้ายๆมากมาย

และเพราะนางคิดว่าที่นี่ปลอดภัย ที่แห่งนี้เงียบสงบนางจึงนำร่างของอันลู่มาฝังไว้ที่นี่ ทุกๆวันนางจะเก็บดอกไม้มาเปลี่ยนและมาคอยดูแลรอบๆหลุมศพ ถอนหญ้าเล็กๆ กวาดใบไม้ที่หล่นลงมา นางจะมานั่งคุยเป็นเพื่อนอันลู่ที่นี่ทุกวัน

แต่วันนี้แปลกตรงที่นางสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของป่าแห่งนี้

พึ่บ!

เสียงนกที่บินกะทันหันทำให้นางตกใจ นางหันมองรอบๆตัว ก่อนจะเห็นต้นไม้ที่แปลกไปจากเดิม

ต้นไม้ที่แต่เดิมล้วนมีใบสีเหลืองแซมเขียวเต็มต้นเพื่อเตรียมผลัดใบ กับเปลี่ยนเป็นสีเขียวชะอุ่ม ดอกไม้รอบๆพากันแบ่งบานทั้งที่อยู่ในปลายฤดูร้อนต้นฤดูหนาว

อดีตสาวใช้มองการเปลี่ยนแปลงเบื้องหน้าอย่างตกตะลึง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อภาพเบื้องหน้าปรากฎเป็นจำนวนสัตว์อสูรมากมายที่ย่ำเท้าเข้ามาใกล้

แต่แปลกตรงที่พวกมันไม่ได้มีท่าทีดุร้ายตามสัญชาตญาณของสัตว์ป่า พวกมันค่อยๆเดินเหมือนกับกำลังพยายามไม่ให้รบกวนอะไรบางอย่าง

นางไม่รู้ว่าสัตว์อสูรพวกนี้อยู่ระดับไหน เพราะนางไม่สามารถมองเห็นระดับขั้นพลังที่สูงกว่าได้

หนึ่งคนกับอสูรนับร้อยตัวจ้องกันนิ่ง เสี่ยวผิงไม่กล้าวิ่งหนี ราวกับมีอะไรบางอย่างตึงร่างของนางไว้

นางทำได้แค่เบิกตากว้างมองสัตว์อสูรเหล่านั้น

ก่อนที่นางจะทันตั้งสติ นางก็ต้องตกตะลึงอีกรอบ เมื่อพวกสัตว์ตรงหน้าพากันก้มหัวต่ำ พร้อมกับแยกตัวออกเป็นสองฝั่ง เผยให้เห็นสัตว์อสูรห้าตัวที่อยู่ด้านหลัง

สวรรค์ ! นั่นคืออันใด

เสี่ยวผิงกลัวจนลืมร้องไห้ไปแล้ว นางไม่ได้สนใจสัตว์อสูรทั้งห้าตัวนั้นแต่นางกำลังสนใจสิ่งที่อยู่บนหลังของอาชาอสูรตัวนั้นต่างหาก

บนหลังอาชาอสูรตัวนั้นมีร่างของหญิงสาวนางหนึ่งนอนอยู่

สตรีนางนี้เป็นใครกัน!

ความคิดมากมายตีกันในหัวของนาง

‘เจ้ามนุษย์ เจ้ามานี่’เสี่ยวผิงชะงัก นางมองซ้ายมองขวาหาเจ้าของเสียง

เมื่อครู่นางได้ยินเสียงใครกำลังเรียกนาง แต่นอกจากนางกับสตรีนางนั้นที่นางแน่ใจว่าหลับอยู่ ก็ไม่มีผู้ใดอยู่ตรงนี้ แล้วใครเรียกนางกัน

‘เจ้ามนุษย์ ข้าบอกให้เจ้าเข้ามานี่’เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของนางอีกครั้ง คราวนี้เสี่ยวผิงไม่มองรอบๆเหมือนเดิม นางมองสัตว์อสูรห้าตัวตรงหน้าก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้พวกมัน 

น่าแปลกที่นางไม่รู้สึกกลัวพวกมันสักนิด และไม่กลัวว่าพวกมันจะทำร้ายนางด้วย

“ท่านเรียกข้าหรือเจ้าคะ”

‘ก็ใช่นะสิ ถ้าข้าไม่เรียกเจ้า แล้วใครจะเรียกเจ้า’เสียงลึกลับดังขึ้นในหัวอีกครั้ง ทีนี้นางแน่ใจแล้วว่าเสียงที่สื่อสารกับนางคือสัตว์อสูรตรงหน้า แต่นางไม่แน่ใจว่าเป็นสัตว์อสูรตนใด แต่นางสามารถบอกได้ว่าทั้งห้าตัวนั้นเป็นสัตว์อสูรขั้นปราณราชันย์

เพราะมีเพียงสัตว์อสูรขั้นปราณราชันย์เท่านั้นที่สื่อสารกับมนุษย์ได้

“ท่านต้องการให้ข้าช่วยอะไรหรือไม่เจ้าคะ”

‘ถามได้ดี พวกข้าต้องการให้เจ้าดูแลนาง’

นาง! เสี่ยวผิวเงยหน้ามองไปยังร่างของหญิงสาวแปลกหน้านางนั้นทันที

“นางเป็นอันใดเจ้าคะ”

‘เจ้าเข้ามาช่วยข้า’เสี่ยวผิงก้าวเข้าไปใกล้ร่างของอาชาอสูรตัวนั้น มันคุกขาลง นางจึงแน่ใจว่ามันต้องการให้ช่วยอะไร อดีตสาวใช้เดินเข้าไปประคองหญิงสาวมาไว้ในอ้อมแขน นางไม่ทันได้สำรวจหน้าตาของหญิงสาวนางนั้น เพราะทันทีที่หญิงสาวนางนั้นตกอยู่ในอ้อมแขนของนาง นางก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของผืนป่าอีกครั้ง สัตว์อสูรเบื้องหน้าหายวับไปกับตา

สภาพป่ากับคืนสู่สภาพเดิม

‘เจ้ามนุษย์ จงช่วยดูแลนางแทนพวกข้า จงดูแลนางให้ดี นับจากนี้นางคือนายของเจ้า ตัวตนของนาง เจ้าจงปิดปากให้สนิท พวกข้าฝากเจ้าดูแลองค์หญิงด้วย องค์หญิงแล้วพบกันขอรับ ข้าจะรอคอยท่านที่นี่’ในหัวของเสี่ยวผิงมีเสียงลึกลับดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบสงบ ในป่าแห่งนี้เหลือเพียงแค่นางกับสตรีในอ้อมแขน 

ในเวลานั้นเสี่ยวผิงจึงมีเวลาสำรวจใบหน้าของหญิงสาว ทันทีที่นางเห็นใบหน้านั้นชัดเจน เสี่ยวผิงก็อดที่จะร้องไห้ออกมาไม่ได้

สตรีนางนี้คล้ายกับคุณหนูของนางมากนัก เพียงแต่คุณหนูของนางไม่ได้งดงามและมีผิวพรรณที่ดีถึงเพียงนี้

นางนึกถึงคำพูดประโยคสุดท้ายที่น่าจะเป็นของสัตว์อสูรปราณราชันย์ตนใดตนนึง ก็นึกเดาว่าสตรีนางนี้ต้องมีชาติกำเนิดที่ไม่ธรรมดา แม้นางจะสัมผัสพลังลมปราณจากอีกฝ่ายไม่ได้ แต่นางจำได้ว่าเจ้าของเสียงลึกลับนั่น เรียกหญิงสาวนางนี้ว่าองค์หญิง

นางเป็นองค์หญิงของแคว้นใดกัน ถึงมีอำนาจมากมายถึงขนาดเป็นนายของเหล่าสัตว์อสูร

“ข้าจะช่วยดูแลท่าน เพราะท่านมีใบหน้าคล้ายคุณหนู นับแต่นี้ท่านคือคุณหนูของข้า พวกท่านวางใจ ข้าสัญญาจะดูแลนางด้วยชีวิตของข้า”ทันทีที่คำสัญญาออกจากปาก นางก็ได้ยินเสียงกู่ร้องของสัตว์อสูรอีกครั้งก่อนที่เสียงนั้นจะเงียบหายไป

และเสี่ยวผิงคงไม่อาจคาดเดาอนาคตได้เลยว่าเพราะคำสัญญาประโยคนี้ ในอนาคตของนางจะมีสถานะที่สูงส่งแม้กระทั่งฮ่องเต้ของแคว้นยังไม่อาจแตะต้องนางได้


********************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 640 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

897 ความคิดเห็น

  1. #649 Poonchanit (@poonchanit) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 04:45
    นึกว่าย้อนอดีต/กลับมาเกิดใหม่ กลายเป็นสวมรอย
    #649
    0
  2. #340 llamame (@llamame) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 17:53
    นึกว่าคืนชีพซะอีก
    #340
    0
  3. #210 J-U-N (@J-U-N) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 20:46
    สรุปฉันเข้าใจผิดว่านางเป็นอันลูที่ไหนได้ไม่ใช่!!!😑
    #210
    0
  4. #104 MeawMeaw31 (@MeawMeaw31) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 12:50

    ขอบคุณค่ะ
    #104
    0
  5. #5 sungkyunglee (@sungkyunglee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 08:34
    สนุกอ่ะรออ่านค่ะไรท์
    #5
    0