องค์หญิงอันดับหนึ่ง

ตอนที่ 7 : นางเป็นคุณหนูของข้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 534 ครั้ง
    7 ส.ค. 63

             *****************************************


“ท่านหมอฝู ท่านเดินเร็วๆได้ไหมเจ้าคะ!”

“เสี่ยวผิงตัวน้อย ข้าแก่แล้ว ว่าแต่เจ้าไปตามข้ามา เจ้าป่วยรึ”หมอชราที่เดินตามหลังหญิงสาวถาม เพราะตนทราบดีว่าตอนนี้เสี่ยวผิงเป็นสตรีที่อาศัยในกระท่อมท้ายป่าเพียงลำพัง เพราะสิ้นเจ้านายไปเมื่อหลายวันก่อน

“ท่านหมอเสี่ยวผิงมีเรื่องขอร้องท่าน”

เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ หญิงสาวหยุดปลายเท้า นางหันกับมาหาท่านหมอฝูและคุกเข่าลงกะทันหันทำเอาชายชราร้องห้ามออกมาไม่ทัน

“เสี่ยวผิงตัวน้อยมีเรื่องอันใดกัน”ท่านหมอฝูตกใจกับท่าทางของนางยิ่งนัก

“ท่านหมอฝู รับปากเสี่ยวผิงได้หรือไม่ ท่านช่วยสัญญากับเสี่ยวผิงท่านจะเก็บสิ่งที่เห็นในวันนี้เป็นความลับ”เมื่อเห็นหญิงสาวตั้งใจจะโขกหน้าผากกับพื้น ท่านหมอก็หาเสียงตัวเองเจอ

“รับปาก ข้ารับปากเจ้า เสี่ยวผิงตัวน้อยเจ้ารีบลุกขึ้น”เสี่ยวผิงไม่ได้ดื้อรั้นอีก นางลุกขึ้นพลางสาวเท้าไปยังประตูกระท่อมอย่างรวดเร็ว 

หลังจากที่นางพาหญิงสาวกลับเข้ามาในกระท่อม นางก็รีบไปบ้านของท่านหมอฝูและพาท่านหมอมาที่นี่

เสี่ยวผิงเปิดประตูให้ท่านหมอก่อนจะปิดประตูลงตามเดิม

หมอฝูกวาดสายตามองภายในกระท่อมที่มีพื้นที่เพียงน้อยนิดก่อนจะสะดุดตากับร่างที่นอนอยู่บนเตียง

เมื่อหลายวันก่อนเขาก็เคยเห็นภาพแบบนี้ แต่เป็นภาพของหญิงสาวผู้น่าสงสาร คุณหนูของเสี่ยวผิง

แล้วผู้ที่นอนอยู่คือใคร! ไม่รอให้เสี่ยวผิงบอกท่านหมอก็ก้าวเท้าไปที่เตียงทันที

เมื่อเข้าใกล้จนเห็นใบหน้าของคนที่นอนบนเตียงถนัดตา

ท่านหมอฝูก็อดสะดุ้งในใจไม่ได้

เหมือน! เหมือนกันเกินไปแล้ว

เพียงแต่เมื่อมองอย่างละเอียดเขาก็พบถึงความแตกต่าง

“เสี่ยวผิงตัวน้อย นางเป็นผู้ใดกัน”

“นางเป็นคุณหนูของข้า”เสี่ยวผิงตอบน้ำเสียวแน่วแน่

“คุณหนูของเจ้านางตายแล้ว เจ้าจะบอกว่านางฟื้นขึ้นมารึ ข้าไม่เชื่อเจ้า เสี่ยวผิงตัวน้อย ข้าเป็นหมอมาห้าสิบปี ถึงแม้นางจะมีใบหน้าละม้ายคล้ายกับคุณหนูของเจ้า แต่ข้ามั่นใจว่านางไม่ใช่คุณหนูของเจ้า”เสี่ยวผิงเองก็รู้ว่าท่านหมอฝูย่อมดูออก

“เจ้าค่ะ นางไม่ใช่คุณหนูของข้าแต่นับจากนี้นางจะเป็นคุณหนูของข้า เรื่องที่คุณหนูตาย ข้ายังไม่ได้ส่งข่าวกลับไป เมื่อเป็นเช่นนั้น ย่อมไม่มีผู้ใดรู้ อีกอย่างคุณหนูและข้ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็ก  ท่านไม่ใช่บอกข้าหรือว่านางหน้าตาคล้ายคลึงกับคุณหนูอันลู่” 

“เจ้าหมายความว่าจะให้นางสวมรอยเป็นคุณหนูอันลู่งั้นรึ เสี่ยวผิง นี่เรื่องใหญ่เกินไป เจ้าไม่อาจทำตามใจได้”ท่านหมอฝูไม่เห็นด้วย  สกุลอันเป็นสกุลขุนนางขั้นสูง หากผู้ใดทราบว่าสาวใช้ของตระกูลคิดการใหญ่ให้คนสวมรอยแทน หากถูกจับได้ผลลัพธ์ย่อมไม่อาจเดาได้

“ท่านหมอ ข้าต้องปกป้องนาง”เสี่ยวผิงไม่มีสีหน้าหวาดหวั่น ราวกับเหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้สาวใช้ตัวน้อยที่ไม่กล้าตัดสินใจอันใด คราวนี้นางกับคิดการใหญ่จนน่าตกใจ

“เหตุใดเจ้าต้องปกป้องนาง เสี่ยวผิงตัวน้อยข้ารับปากเจ้า เรื่องราววันนี้ข้าจะเก็บมันฝังลงดินไปกับข้า หากแต่เจ้าต้องพูดความจริงกับข้า”

“เจ้าค่ะ ข้าจะเล่าให้ท่านฟัง”นางเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในป่าออกมาโดยไม่มีถ้อยคำตกหล่น ท่านหมอฝูที่ได้ยินเรื่องราวเช่นนั้นก็อดสะท้านในใจไม่ได้ 

หญิงสาวที่มีสัตว์อสูรระดับราชันย์คอยพิทักษ์ ต้องมีตัวตนระดับใดกัน 

“เอาละ ข้าเข้าใจแล้ว เรื่องบางอย่างก็เป็นลิขิตสวรรค์ เสี่ยวผิงตัวน้อยข้ารับปากเจ้าว่าทุกเรื่องที่เกิดขึ้นจะถูกเก็บเป็นความลับ ให้มันลงหลุมไปพร้อมกันกับข้า”

“ขอบคุณท่านหมอ ลำบากท่านแล้ว หากมีโอกาสเสี่ยวผิงจะตอบแทนท่าน”

“เอาหล่ะ เจ้าพักผ่อนเถิด นางไม่เป็นอันใด อีกสามชั่วยามนางถึงจะได้สติ ระหว่างนี้เจ้าก็ไม่ต้องเฝ้านาง เจ้าควรพักผ่อนเช่นกัน”ท่านหมอฝูจับชีพจรข้อมือพบว่าเจ้าของร่างเพียงแค่หมดสติไปเท่านั้นไม่นานก็จะตื่นขึ้นมาเอง

“ข้าจะไปส่งท่าน”เสี่ยวผิงตัวน้อยจัดการคลุมผ้าห่มบนกายของหญิงสาวก่อนจะหันไปบอกกับท่านหมอฝู

“ไม่ต้องๆ เจ้าจะย้อนไปย้อนมาให้เหนื่อยทำไม ข้าเดินกลับเองได้ บ้านข้าไม่ได้ไกล เจ้าอยู่เป็นเพื่อนคุณหนูของเจ้าที่นี่แหละ

“แต่ว่า..”นางทำท่าจะเอ่ย

“เอาเถิด ข้ากลับเองได้ เจ้าไม่ต้องไปส่ง เป็นหญิงเดินข้างนอกตอนดึก เจ้าไม่รู้รึว่ามันอันตราย เจ้าอยู่ที่นี่แหละ ข้าจะกลับเอง พรุ่งนี้เช้าข้าจะแวะมาตรวจให้อีกครั้ง”ท่านหมอบอกพร้อมกับถือย่ามที่ใส่สมุนไพรเดินจากไป เสี่ยวผิงไม่ดื้อรั้นอีก นางหันกลับมามองหญิงสาวบนเตียงอีกครั้ง 

“ถ้าท่านตื่นขึ้นมา ข้าจะบอกท่านอย่างไร แล้วครอบครัวของท่านจะเป็นกังวลมากหรือไม่”

เสี่ยวผิงไม่มีทางได้รู้เลยว่าครอบครัวของสตรีนางนี้ บัดนี้แทบจะพลิกคนทั้งแผ่นดินตามหานาง



แคว้นหลง 

กลุ่มของอันหลิงหลานเองก็เข้ามาในแคว้นหลงได้สองวันแล้ว พรุ่งนี้พวกเขาเองก็เตรียมตัวที่จะออกเดินทางไปยังเมืองจิน  

“ท่านจะอยู่เมืองจินกี่วัน ท่านที่ปรึกษา “ลู่เช่ออวิ๋นถาม ในขณะที่พวกเขากำลังรอคอยอาหารเย็น

“ข้าจะกลับเลยเมื่อเจอตัวนาง ครั้งนี้เราจะไม่หยุดพักน่าจะใช้เวลาไม่เกินสามวันจึงจะถึงเมืองหลวงใช่หรือไม่”

“ใช่ หากไม่หยุดพักก็ใช้เวลาเพียงสามวันเท่านั้น”

“งั้นก็ตามนี้ ท่านเองก็รีบพักผ่อน การเดินทางครั้งนี้ลำบากท่านแล้วท่านรองเจ้าสำนัก”

“ท่านที่ปรึกษาเกรงใจไปแล้ว มาเถอะ หลงจูมาส่งอาหารแล้วพวกเรารีบกินกันเถอะ”

“อืม”เสียงพูดคุยเงียบลง กลายเป็นเพียงเสียงตะเกียบสัมผัสกับถ้วยข้าวและอาหารบนโต๊ะเท่านั้น




             *****************************************



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 534 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

897 ความคิดเห็น

  1. #106 MeawMeaw31 (@MeawMeaw31) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 12:55

    ขอบคุณค่ะ
    #106
    0
  2. #92 Voonsent2523 (@Voonsent2523) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 06:14
    สนุกมากเลยค่ะ
    #92
    0
  3. #6 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 23:45

    เสี่ยวผิงช่วยองค์หญิงไว้นี่เองเพราะนางมีใบหน้าคล้ายกับอันลู่ที่ตายไป ต่อไปนี้ชีวิตนางจะต้องเจอกับ ะไรบ้าง ท่านพ่อของอันลู่มารับตัวแล้วน้องต้องแต่งกับรัชทายาทรึเปล่า ไม่รู้ว่าองค์หญิงตื่นขึ้นมาจะจำอะไรได้ไหม รอลุ้นค่ะ ขอบคุณค่ะไรท์

    #6
    0