จบ | [FIC GOT7] - Don't say อย่า(ถามหา)รัก #BNIOR

ตอนที่ 26 : Don't say อย่า(ถามหา)รัก : EP.25 [อัพครั้งที่2] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    9 ธ.ค. 60

ฟิคชั่นเรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรง โลกมืด และ18+ 
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ

คำเตือน โปรดอ่านทอล์กทุกครั้ง ไม่อ่านจะตกข่าวนะคะ
สามารถติดต่อ พูดคุยกับเหม่ยได้ที่ 
1.Twitter : @PN__97

2.PAGE FB : Writer_Pn

3.ตามหวีดได้ที่ #อย่าถามหารัก เหม่ยเหงามาก เข้ามาหาหน่อยน้าา




| EP.25 |


ตอนนี้ผมเครียดจนทำอะไรไม่ถูก นอกจากจินยองยังอาการน่าเป็นห่วงแล้วผมก็ยังได้รับสายจากป้าจูยองที่โทรมารายงานเกี่ยวกับเรื่องที่โซล เธอบอกว่าพ่อรู้เรื่องที่จินยองบาดเจ็บแล้วและต้องการคุยกับผมด่วน ซ้ำยังมีนักข่าวหลายสำนักที่เขียนข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย โดยเนื้อข่าวระบุว่าผมและยูคยอมมีส่วนเกี่ยวข้องในการทำให้จินยองเข้าโรงพยาบาล


แน่นอนว่าทั้งผมและยูคยอมเป็นลูกนักธุรกิจ พอมีข่าวหลุดไปว่าเกิดเหตุทำร้ายกันถึงขั้นบาดเจ็บสาหัส นักข่าวก็ตีไข่ใสสีลงไปเยอะมาก ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ความจริงทั้งหมด แต่ข่าวก็ขายได้และสังคมก็จับตามอง


สถานะของผมและยูคยอมไม่ต่างกันเลย ทุกคนล้วนคิดไปว่าพวกผมเป็นคนลงมือทำร้ายคนอ่อนแอกว่า ใครๆ ก็รู้ว่าผมและจินยองสนิทกัน ไม่ว่าจะตอนไปมหาวิทยาลัยหรือตอนออกงานสังคม พวกเขาก็จะเห็นผมอยู่กับจินยองตลอดเวลา


แล้วยังไง พอมีข่าวว่าจินยองปางตายแบบนี้ ทุกคนก็คิดไปว่าผมต้องทำร้ายเขาแน่ๆ


นอกจากข่าวเสียๆ พวกนี้แล้ว ทางโรงพยาบาลก็แจ้งมาว่าจะต้องทำเรื่องย้ายจินยองไปที่โรงพยาบาลในโซล เพราะว่าอุปกรณ์การดูแลดีไม่มากพอ ผมจึงทำเรื่องย้ายทุกอย่างให้เรียบร้อยและไปหายูคยอมเพื่อปรึกษา


ผมคิดว่าตอนนี้ผมคงเชื่อใจเขาได้


พอผมเปิดประตูห้องพักของกันต์เข้ามา ผมก็เห็นยูคยอมนั่งอยู่ข้างเตียง และที่มุมห้องก็มียองแจนั่งอยู่ กันต์ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง ผมจึงสะกิดยูคยอมให้เดินออกมาคุยกันด้านนอก ซึ่งเขาก็ยินดี


“นายรู้ข่าวแล้วใช่ไหม?” พอผมถาม เขาก็พยักหน้า


“อืม...ไม่น่าเชื่อว่าข่าวจะไวขนาดนี้” ยูคยอมว่าและเงียบไป ซึ่งผมก็คิดแบบเขานั่นแหละ


“แล้วตอนนี้นายรู้หรือเปล่าว่ามาร์คกับแจ็คสันอยู่ที่ไหน” นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ผมยังกังวลใจ ผมรู้ว่ามาร์คไม่ตายหรอกและแจ็คสันคงจะพาหนีไปแล้ว ผมกลัวว่าพวกเขาจะย้อนมาทำร้ายจินยองอีกหากมีโอกาส


ยูคยอมนิ่งไปนิดก่อนจะพยักหน้ารับ


“มันคงกลับโซลกันไปแล้วล่ะ”


“อืม”


“และฉันก็มั่นใจว่าข่าวที่หลุดออกไปคงจะเป็นฝีมือมัน มันคงจะถ่วงเวลาเราไว้ ยังไงนายก็ดูแลจินยองให้ดีเถอะ อย่าให้คลาดสายตาล่ะ” ยูคยอมอธิบายสิ่งที่เขาคิดและพูดเตือนผมไปด้วย จากนั้นราก็คุยกันต่ออีกนิดหน่อย ยูคยอมเองก็จัดการทำเรื่องย้ายกันต์ไปรักษาตัวที่โซลแล้วเช่นกัน วันเดินทางก็เป็นวันเดียวกับผมด้วย ก็ดี อย่างน้อยๆ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเราจะได้ช่วยเหลือกัน


การเคลื่อนย้ายคนเจ็บไปยังโรงพยาบาลในเมืองผ่านไปด้วยดี ทันทีที่ผมจัดการทุกอย่างเกี่ยวกับจินยองเสร็จแล้ว ผมก็สั่งให้มีคนมาเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องพักหลายคน จากนั้นผมก็กลับไปหาพ่อเพื่อคุยเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ขณะที่ผมกำลังจะออกจากโรงพยาบาล ก็มีนักข่าวหลายคนพุ่งมาหาผมพร้อมสาดคำถามที่ผมไม่ค่อยพอใจนัก


“จริงหรือเปล่าคะที่คุณแจบอมทำร้ายร่างกายคู่ขาปางตาย”


“อะไรคือสาเหตุคะ?”


“ตอนนี้สังคมกำลังวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก รู้สึกอย่างไรบ้างคะ?”


ผมอดทนอดกลั้นต่อทุกคำถามที่แทงใจ พวกเขาไม่รู้หรอกว่าผมพยายามปกป้องและดูแลจินยองมากแค่ไหน ที่จินยองบาดเจ็บหนักขนาดนี้ผมก็ช้ำใจมากอยู่แล้ว ยังจะต้องมาได้ยินคำถามแบบนี้อีก แต่ผมก็ทำใจให้ไวและรีบเดินฝ่าออกไปจนกระทั้งขึ้นรถออกจากโรงพยาบาล


ผมมาถึงบ้านที่ไม่ได้กลับมาหลายวันหลังจากนั้นไม่นาน คนแรกที่ผมเจอคือป้าจูยองที่ยืนรอด้วยท่าทางเป็นกังวล เธอรีบเข้ามากอดแขนผมพร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเพราะความเป็นห่วง


“คุณหนูเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ? แล้วคุณจินยองล่ะคะ คุณจินยองเป็นยังไงบ้าง” ป้าจูยอมสักถามผมพร้อมกับสำรวจร่างกายผมไปด้วย ผมยืนนิ่งๆ ให้เธอสำรวจก่อนจะจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้


“จินยองปลอดภัยดีครับ ป้าไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ” ผมบอกความจริงออกไปทำให้ป้าจูยองยกยิ้มอย่างดีใจ ผมเคยบอกใช่ไหมว่าเธอก็รักและเอ็นดูจินยองเหมือนกัน พอรู้ว่าจินยองไม่เป็นอะไรแล้วเธอก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่


“ดีค่ะ ดีมากๆ เลย พระเจ้าคุ้มครองนะคะ ไปค่ะ คุณท่านรออยู่” ป้าจูยองบอกทั้งน้ำตาและพาผมเดินเข้าไปในบ้าน เธอมาส่งผมถึงหน้าห้องทำงานของพ่อ ผมช่างใจนิดหน่อยก่อนจะเปิดประตูเข้าไป


“พ่อครับ”


ผลัวะ!!


เพียงแค่ผมเรียกพ่อ ท่านก็หันมาและฟาดฝ่ามือใส่แก้มของผมทันที ใบหน้าของผมหันไปตามแรงสะบัดฝ่ามือ ก่อนจะรับรู้ได้ถึงรสชาติเค็มฝาดและคาวของเลือด ผมใช้ลิ้นดุนแก้มเล็กน้อยก่อนจะหันมาหาพ่อ


“แกทำอะไรลงไปแจบอม!!! ทำไมถึงเป็นแบบนี้??” ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพ่อถึงโมโหขนาดนี้ นี่อาจจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ท่านโมโหผม และก็เป็นไม่กี่ครั้งที่เกิดขึ้น ผมไม่มีอะไรจะเถียงพ่อเลยสักคำเพราะผมรู้อยู่แล้วว่าผมผิด


ผมผิดจริงๆ


“ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น” ผมก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาพ่อ ก่อนจะเอ่ยขอโทษออกมาจากใจ ผมได้ยินเสียงพ่อถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะค่อยๆ เดินไปนั่งที่เก้าอี้ประจำ


“เอาเถอะ ฉันรู้ว่าแกก็เสียใจ ฉันเข้าใจ” พ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นลง ผมจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับพ่อ แววตาของพ่ออ่อนโยนลงจริงๆ และนั่นก็ทำให้ผมกล้าพูดสิ่งที่อยู่ในใจ


“นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยนะพ่อ มาร์ค ต้วนพยายามจะฆ่าจินยอง” พ่อตกใจทันทีที่ผมบอกไปแบบนั้น นี่คือสิ่งที่ผมปิดบังพ่อมาตลอด ถึงผมจะรู้ว่าจินยองเจ็บแค้นแม่ของตัวเองแถมเธอยังเป็นภรรยาใหม่ของประธานต้วน แต่ผมไม่รู้ว่าทำไมเธอต้องพยายามให้มาร์คฆ่าจินยองด้วย และผมก็ไม่ได้เอาเรื่องนี้มาบอกพ่อตั้งแต่แรก


“เรื่องมันเป็นยังไงนะ” ขนาดพ่อของผมยังคิดไม่ออกเลยว่าสรุปแล้วมันคือเรื่องอะไรกันแน่  ท่านนั่งนิ่งไปสักพักก่อนจะเดินไปเปิดตู้เซฟและหยิบกระเป๋าเอกสารที่ผมรู้ดีว่าคือเอกสารทั้งหมดของคุณอาที่ฝากไว้


จริงๆ ทั้งผมและพ่อยังดูเอกสารพวกนี้ไม่หมดเลยด้วยซ้ำ เราเลือกดูแต่เอกสารที่เกี่ยวกับธุรกิจเท่านั้น พ่อยื่นกระเป๋านี้ให้ผม


“พ่อจะไว้ใจแกอีกครั้ง ดูเอกสารพวกนี้ให้หมด ได้เรื่องยังไงรีบมาบอกพ่อทันที เข้าใจไหม?” ท่านบอกเสียงเข้ม


“ครับ” ผมรับคำและถือกระเป๋าออกจากห้องทันที ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าเอกสารในกระเป๋านี้จะคลี่คลายความจริงให้ผมได้บ้างไหม


ผมใช้เวลาทั้งคืนเพื่อดูเอกสารทุกอย่างในกระเป๋าที่ได้รับมา ผมค่อนข้างตกใจกับสิ่งที่ได้รับรู้ เหมือนว่าคืนนี้เป็นคืนแห่งความเลวร้าย ผมรับรู้ความเลวร้ายที่ถูกปิดเงียบมานานถึงแปดปี


ความเลวร้ายพวกนี้ทำให้ผมอยากจะร้องไห้ออกมา ยิ่งผมรับรู้ผมก็ยิ่งรู้สึกแย่ แล้วถ้าจินยองรับรู้ล่ะ เขาจะรู้สึกยังไง


สมุดบันทึกเล่มใหญ่กว่านิยายนิดหน่อยถูกเขียนข้อความเอาไว้เต็มเล่ม ปกด้านหน้าเขียนไว้ว่า


บันทึกจินยอง


ผมเปิดไปหน้าแรกของสมุด บรรทัดแรกเขียนวันที่ที่เป็นวันเกิดของจินยองและบรรทัดต่อมาก็เขียนว่า...ปาร์ค จินยอง


หน้าถัดไปเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับจินยองทั้งหมด ตั้งแต่คุณอารู้ว่าภรรยาของตัวเองตั้งครรภ์ คุณอาเขียนบรรยายความรู้สึกเอาไว้ทั้งหมด ผมนั่งอ่านทุกบรรทัดและรับรู้ผ่านตัวอักษรได้เลยว่าท่านดีใจมากแค่ไหน


ผมอ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงหน้าที่ถูกคั่นเอาไว้ด้วยที่คั่นหนังสือ บันทึกหน้านี้เขียนวันที่ไว้เช่นเดียวกับหน้าที่ผ่านๆ มา ต่อจากวันที่ก็เป็นตัวอักษรเขียนไว้ว่า...จินยองไม่สบายจนเข้าโรงพยาบาลครั้งแรก ดูจากปีที่เขียนไว้ ตอนนั้นจินยองน่าจะอายุประมาณสิบขวบ


คุณอาเขียนไว้ว่าจินยองไม่สบาย แต่จริงๆ แล้วในวันนั้นจินยองตกบันไดจนหัวแตกแถมยังสลบไปทันที คุณอาพาจินยองไปโรงพยาบาลทันที แล้วหมอก็บอกว่าจินยองเสียเลือดมากซ้ำร้ายที่ทางโรงพยาบาลขาดแคลนเลือดสำรองพอดี


คุณอาอาสาบริจาคเลือดของตัวเองให้จินยองเพราะยังไงก็เป็นพ่อลูกกันน่าจะให้เลือดกันได้ แต่เมื่อหมอตรวจแล้วผลกลับออกมาว่าคุณอาไม่สามารถให้เลือดจินยองได้เพราะคุณอาเป็นโรคเลือดจางและนอกจากนั้นก็คือคุณอากับจินยอง...ไม่ใช่พ่อลูกกัน


พวกเขาไม่มีความเกี่ยวพันกันเลยแม้แต่นิด


ผมอ่านมาถึงตรงนี้แล้วผมก็อ่านต่อไม่ไหว ในฐานะคนเป็นพ่อ ตลอดสิบปีที่เลี้ยงลูกชายมา ทั้งรักทั้งห่วงใยแต่กลับมารู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกตัวเอง คุณอาคงรู้สึกเศร้าเสียใจมากๆ เลยล่ะสิ นี่อาจจะเป็นส่วนที่ทำให้คุณอาตัดสินใจลาจากโลกนี้


ผมทำใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะอ่านบันทึกต่อ คุณอายังคงเขียนบันทึกต่อไปทุกวันหลังจากนั้น ขณะที่ท่านรู้อยู่เต็มอกว่าจินยองไม่ใช่ลูกตัวเอง แต่ท่านก็ยังดูแลและรักจินยองเหมือนเดิม ผมสะอึกกับประโยคหนึ่งที่คุณอาเขียนเอาไว้


พ่ออุตส่าห์มีสิทธิ์ได้เป็นพ่อคน พ่อจะไม่รักจินยองได้ยังไง ลูกรักของพ่อ


จินยองต้องไม่รู้ว่ามีบันทึกเล่มนี้แน่ๆ ไม่เช่นนั้นเขาไม่เข้าใจผิดแบบนี้หรอก


แต่เรื่องที่ผมสงสัยคือทำไมแม่แท้ๆ ของจินยองถึงไม่บอกความจริงว่าจินยองไม่ใช่ลูกของคุณอา หรือว่ามีเหตุผลอื่นอีก บ้าที่สุดเลย ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดกับจินยอง


ผมกุมขมับตัวเองเมื่อรู้สึกเริ่มปวดหัวขึ้นมา ผมเอาแต่คิดหาคำตอบแต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก ผมพอจะเข้าใจนะว่าคุณอารักจินยองจริงๆ เพราะดูจากสิ่งที่ทิ้งไว้ให้จินยองแล้ว ท่านคงหวังให้จินยองอยู่สุขสบาย ทั้งเงินจำนวนมากในบัญชีแล้วไหนจะโครงการที่ผมเอาไปประมูลอีก มูลค่ามันมากมายมหาศาลจริงๆ


ผมปิดสมุดบันทึกลงและลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย นี่ก็เข้าเช้าวันใหม่แล้ว ผมว่าจะไปหาพ่อเพื่อปรึกษาเรื่องนี้และไปดูอาการของจินยองด้วย ยังไงผมก็ต้องรู้ความจริงและปกป้องจินยองให้ได้


ผมจะไม่ยอมให้เขาเป็นอะไรอีกต่อไป


***


ผมแวะไปหาพ่อที่บริษัทก่อนจะมาเฝ้าจินยอง ทันทีที่ผมมาถึง หมอที่ดูแลจินยองก็อธิบายอาการของจินยองให้ผมรับรู้ทันที ตอนนี้อาการจินยองดีขึ้นมากๆ เขาตอบสนองบ้างแล้วแต่ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา พอหมอออกจากห้องไป ผมก็ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ เตียงและจับมือของเขามากุมไว้


ผมจ้องไปยังใบหน้าซีดๆ ของจินยอง จ้องนานหลายนาทีพร้อมกับคิดเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมาประกอบไปด้วย ยิ่งผมมองจินยองที่ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ผมก็ยิ่งรู้สึกผิด


ทำไมผมไม่ตัดสินใจเดินเข้าไปหาจินยองตั้งแต่คุณอาจากโลกนี้ไปนะ ทำไมผมถึงเอาแต่ยืนดูชีวิตของจินยองจากที่ไกลๆ ทำไมผมถึงตัดสินใจช้าแบบนี้


ดูสิ ขนาดเขาหลับไม่ได้สติ ใบหน้าของเขายังแฝงไปด้วยความเศร้าเลย


“ฉันขอโทษนะจินยอง” ผมพึมพำออกมาเมื่อความรู้สึกมันจุกอกเกินจะทน “ฉันขี้ขลาดเองที่ไม่ยอมปกป้องนายตั้งแต่แรก ฉันขอโทษที่ปล่อยให้นายจมอยู่กับความทุกข์คนเดียว ฉันไม่ได้ตั้งใจให้นายเป็นแบบนี้นะ ฉันขอโทษจริงๆ”


ผมได้แต่พูดขอโทษและอธิบายในสิ่งที่ตัวเองพลาดไปให้คนป่วยที่นอนหลับไม่รู้เรื่องฟัง ผมรู้ว่าต่อให้ผมพูดอะไรไปตอนนี้จินยองก็ไม่รับรู้หรอก แต่ผมก็อยากจะพูด


“ฉันจะชดใช้ให้นายนะจินยอง ไม่ว่านายต้องการอะไรฉันจะหามาให้นายทุกอย่างเลย ขอแค่นายตื่นขึ้นมาก็พอ ฉันรอนายอยู่นะจินยอง”


นานแล้วที่ผมไม่ได้ร้องไห้อย่างจริงจัง ผมจำความรู้สึกตอนร้องไห้ไม่ได้เลยจนกระทั่งวันนี้ นอกจากตอนที่แม่ของผมเสียไป ผมก็ไม่เคยร้องไห้อีกเลย จินยองเป็นคนแรกที่ทำให้ผมร้องไห้ออกมา


“ฉันน่ะ...รักนายจริงๆ นะจินยอง รักมาตั้งนานแล้ว” พูดจบผมก็แนบฝ่ามือเย็นเฉียบของจินยองลงที่ข้างแก้มของตัวเอง ผมหวังว่าไออุ่นจากตัวผมจะทำให้จินยองรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา “ได้โปรดเถอะจินยอง ตื่นขึ้นมาฟังฉันบอกรักนายนะ ถึงนายจะไม่รักฉันก็ไม่เป็นไร ได้โปรด”


ผมเก็บกลั้นน้ำตาของตัวเองไม่ไหวแล้ว เมื่อพูดจบผมก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ตอนนี้ผมมีความหวังว่าจินยองจะต้องตื่นขึ้นมา และผมก็จะรอให้จินยองตื่นขึ้นมา


ถึงจะนานแค่ไหนผมก็จะรอ


แกร๊ก!!


ผมละสายตาจากจินยองและหันไปทางประตูห้องเมื่อได้ยินเสียงประตูถูกเปิดเข้ามา คนมาใหม่สามคนมองผมด้วยสายตาเกรงๆ แต่ก็ยังใจกล้าเดินเข้ามากัน ผมพอจะจำได้ พวกเขาคือเพื่อนสาขาเดียวกับจินยอง ผมพอรู้มาบ้างว่าเขาอยู่กลุ่มเดียวกัน


ตอนแรกผมก็แปลกใจที่จินยองยอมเข้ากลุ่มกับคนอื่น แต่พอผมเห็นพวกเขาทั้งสามคนมาเยี่ยมจินยองแบบนี้ ผมก็เปลี่ยนความคิดทันที ดีแล้วล่ะที่จินยองเลือกสามคนนี้ อย่างน้อยๆ พวกเขาก็ยินดีมาเยี่ยมจินยอง


“พวกเรามาเยี่ยมจินยองน่ะ” หนึ่งในสามคนพูดขึ้น ซึ่งคนๆ นี้น่าจะชื่อวอนโฮ พูดจบเขาก็วางดอกไม้ที่ซื้อมาให้ไว้บนโต๊ะรับแขก


“ขอบใจ” ผมบอกแค่นั้นและหันมาสนใจจินยองต่อ


“พวกเราเห็นข่าวแล้ว นายไม่ได้ทำร้ายจินยองจนเป็นแบบนี้ใช่ไหม?” อีกคนถามขึ้น ทันทีที่ผมได้ยิน ผมก็หลับตาลงเพื่อกลั้นอารมณ์ขุ่นๆ ไว้ในใจ


“ไม่...”


“พวกเราก็คิดแบบนั้น นายจะทำร้ายจินยองได้ยังไงในเมื่อนายรักจินยองขนาดนี้”


ผมอยากขอบคุณพระเจ้าที่อย่างน้อยก็ประทานคนที่เข้าใจความรู้สึกของผมที่มีต่อจินยองมาให้ ถึงจินยองจะไม่รับรู้ความรู้สึกของผม แต่ก็ยังมีอีกสามคนที่รู้


ผมปล่อยให้ความเงียบทำงาน รู้ทั้งรู้ว่าอีกสามคนคงจะอึดอัด แต่ตอนนี้ผมไม่มีใจจะพูดคุยกับใครทั้งนั้น ผมเป็นห่วงจินยอง อีกทั้งยังต้องคิดหาเหตุผลเกี่ยวกับสมุดบันทึกของคุณอาอีก


“ไว้พวกเราจะมาเยี่ยมใหม่” วอนโฮบอกลาและพาเพื่อนออกไปทันที ห้องพักฟื้นกลับมาเงียบอีกครั้ง ผมจ้องมองจินยองอยู่เหมือนเดิม จ้องมองพร้อมกับคิดหาเหตุผลของเรื่องทั้งหมด


ถ้าหากจินยองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณอา นั่นก็หมายความว่าแม่ของจินยองอาจจะมีชู้จริงๆ หรือไม่จินยองก็อาจจะเป็นลูกติดท้องมา


ตอนนี้ผมต้องการรู้ว่าแม่ของจินยองปกปิดเรื่องอะไรไว้กันแน่ แล้วใครที่เป็นพ่อแท้ๆ ของจินยอง ทางเดียวที่ผมจะได้รู้ก็คือผมต้องไปหาเธอ


“เดี๋ยวฉันกลับมานะจินยอง รอก่อนนะ” ผมก้มลงจูบที่หลังมือของจินยองเบาๆ และเอ่ยบอก จากนั้นก็บอกให้ลูกน้องของพ่อทำหน้าที่เฝ้าจินยองไว้ให้ดีก่อนที่ผมจะออกไป

 

ผมขับรถมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ซึ่งเป็นคฤหาสน์ของตระกูลต้วน ผมลงจากรถและกดกริ่งอยู่หลายครั้งกว่าจะมีคนมาเปิดประตู สาวใช้วัยกลางคนมองผมด้วยความสงสัยก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อนึกออกว่าผมคือใคร


“คุณหนูตระกูลอิมใช่ไหมคะ? มีธุระอะไรคะ?” คำถามของเธออาจจะดูแปลกๆ แต่ผมก็เข้าใจดี ผมไม่เคยมาที่นี่มาก่อน และผมก็ไม่ได้มีธุระอะไรกับคนตระกูลต้วนเลย แต่ที่ผมมาเพราะผมมาแทนจินยอง


“ผมอยากพบคุณนายต้วนครับ” ผมบอกจุดประสงค์และยิ้มให้เธอ


“งั้นเชิญเข้ามาก่อนนะคะ เดี๋ยวป้าจะไปเรียนคุณนายให้” เธอพาผมมายังห้องรับแขก จากนั้นก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง ผมนั่งรอที่โซฟาเดี่ยวก่อนจะมีสาวใช้อีกคนนำน้ำมาให้ จากนั้นไม่นานคุณนายต้วนก็ออกมาพบผม


“คุณหนูตระกูลอิมอยากพบอาเหรอ?” เธอเดินเข้ามาด้วยมาดคุณนายเต็มที่ รอยยิ้มสวยงามที่ประดับอยู่บนใบหน้าทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ จินยองเคยบอกว่าแม่ของเขาใจดี แต่ทำไมผู้หญิงตรงหน้าผมไม่ให้ความรู้สึกแบบนั้นเลย


“ครับ ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณอานิดหน่อย”


“เชิญจ้ะ” เธออนุญาตทันที


“ไม่ทราบว่าคุณอารู้ไหมครับว่ามาร์คไปไหน?” ทันทีที่ผมถามออกไป สีหน้าของคุณอาก็เปลี่ยนทันที แววตาของเธอเปลี่ยนมาเรียบนิ่งเฉยชา แต่เพราะเธอรู้ว่าผมจ้องมองเธออยู่ เธอเลยรีบปรับให้กลับมาเป็นปกติ


“อ่อ...มาร์คบอกอาว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อนน่ะ” เธอตอบด้วยท่าทางสบายๆ ถ้าให้ผมเดา นี่อาจจะเป็นคำตอบที่เธอเตรียมไว้แล้ว


“เพื่อนคนไหนเหรอครับ?”


“ก็เพื่อนที่มหาวิทยาลัยไง อาก็ไม่ค่อยรู้จักเพื่อนของมาร์คหรอกนะ” เธอกำลังโกหกผม ผมรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้น


“แล้วคุณอารู้หรือเปล่าครับว่า...”


ครืด ครืดด


ก่อนที่ผมจะได้ถามคำถามออกไป โทรศัพท์ของผมก็สั่นขึ้นมาซะก่อน ผมชะงักคำพูดและหันมาสนใจโทรศัพท์ทันที คนที่โทรเข้ามาคือยูคยอม


“มีอะไร?” ผมกดรับและกรอกเสียงลงไปทันที


(นายอยู่ไหน? ตระกูลต้วน?) น้ำเสียงรีบร้อนของยูคยอมทำให้ผมขมวดคิ้ว แถมเขายังทายถูกด้วยว่าผมกำลังอยู่ที่ไหน


“ใช่ ทำไม?”


(อย่าเพิ่งทำหรือพูดอะไรทั้งนั้น ตอนนี้กันต์ฟื้นแล้ว รีบกลับออกมาก่อน) พอฟังยูคยอมพูดจบ ผมก็คิดว่าผมต้องทำตามที่เขาบอกแล้วล่ะ หากผมถามคำถามที่คิดไว้ในใจออกไป ผมคิดว่ามันคงไม่ใช่วิธีที่ดีเท่าไร


ผมกดวางสายจากยูคยอมเมื่อตกลงกับเขา จากนั้นก็หันมาหาคุณอาที่นั่งยิ้มให้ผม


“พอดีผมมีธุระด่วน ขอโทษที่มารบกวนนะครับ” บอกจบผมก็เดินออกมาทันที เอาล่ะ ตอนนี้กันต์ฟื้นแล้ว ผมคิดว่าผมควรถามทุกอย่างจากเขาก่อนที่จะมาหาคุณนายตระกูลต้วน


ส่วนเรื่องมาร์คกับแจ็คสัน ตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่าทั้งสองคนนั้นไปอยู่ที่ไหน บางทีแจ็คสันอาจจะพามาร์คไปหลบที่บ้านของเขาก็ได้ แต่ช่างสองคนนั้นไปก่อนเถอะ ตอนนี้เรื่องของจินยองสำคัญที่สุดสำหรับผม


ผมกลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งและรีบขึ้นไปหายูคยอมที่ห้องพักของกันต์ เมื่อเข้ามาแล้วผมก็เห็นยูคยอมนั่งจับมือกันต์อยู่ พร้อมทั้งยังพูดขอโทษซ้ำๆ


“ขอโทษนะ” ผมเอ่ยขัดขึ้นมาซะก่อน ยูคยอมหันมาหาผมพร้อมกับพยักหน้า


“เชิญ” เขาว่าแค่นั้นและนั่งเงียบๆ


ผมเดินไปนั่งอีกฝั่งหนึ่งซึ่งตรงข้ามกับยูคยอม กันต์หันมามองหน้าผมช้าๆ แถมยังพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่เพราะแผลของเขายังไม่หายดี พอขยับนิดหน่อยก็เกิดเจ็บขึ้นมา


“ไม่ต้องหรอก นอนไปเถอะ” ผมบอกด้วยความเป็นห่วง กันต์ก็ไม่ได้ดื้ออะไร เขาพยักหน้าและนอนลงอย่างว่าง่าย “ที่ฉันมา ฉันก็แค่มีเรื่องอยากจะถาม...”


“เรื่องฉันกับจินยอง” เหมือนกันต์ก็รู้ตัวอยู่แล้วว่าผมต้องการจะรู้อะไร


“นายกับจินยองเกี่ยวข้องกันยังไง ทำไมนายถึงต้องปกป้องจินยองขนาดนั้น” กันต์ฟังคำถามของผมแล้วก็นิ่งไป เหมือนเขากำลังลังเลว่าจะพูดออกมาดีหรือไม่ “บอกฉันมาเถอะ ทุกอย่างจะได้จบซะที”


“ฉันก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไง จินยองเกลียดมาร์คมาก มากจนฉันกลัว” ผมฟังแล้วผมก็ไม่เข้าใจ คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันเป็นปม


“กลัว?”


“ใช่ ฉันกลัวมาตลอด ฉันกลัวว่าถ้าฉันเปิดเผยความจริงไปแล้ว ทุกอย่างมันจะไม่ใช่แบบนี้”


“เดี๋ยวนะ นี่นายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ช่วยอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้หน่อยได้ไหม?” เพราะคำพูดของกันต์เข้าใจยาก เหมือนเขาแค่พูดในสิ่งที่เขารู้สึกซึ่งก็ไม่ได้ให้ความกระจ่างแก่ผมเลยสักนิด พอผมขอร้องให้เขาอธิบายเขาก็นิ่งเงียบไป


“ที่นายไปบ้านตระกูลต้วนแปลว่านายรู้ความจริงบางเรื่องแล้วใช่ไหม?” นอกจากกันต์จะไม่อธิบายอะไรแล้ว เขากลับย้อนถามผมกลับมา ซึ่งผมก็ไม่ปฏิเสธหรอก


“ใช่ ฉันรู้มาว่า...”


“จินยองไม่ใช่ลูกของปาร์ค ยองมิน”


!!


ผมตกใจที่กันต์ก็รู้เรื่องนี้ เป็นไปได้ยังไงที่เขาก็รู้เรื่องนี้เหมือนผม ไม่สิ ผมคิดว่าเขาอาจจะรู้ก่อนผมก็เป็นได้ แล้วทำไมเขาเพิ่งมาพูดตอนนี้ ทำไม...


“นายรู้” ผมย้ำ กันต์ก็พยักหน้า


“ใช่ ฉันรู้”


“แล้วนายเป็นใคร? นายเกี่ยวข้องอะไรกับจินยอง?”


“ฉันน่ะเหรอ?...ก็พี่ชายแท้ๆ ของจินยองไงล่ะ”


คราวนี้ผมอึ้งจนพูดไม่ออกอย่างแท้จริง ผมคิดว่าผมหูฝาดหรือไม่ก็ฟังผิด แต่เมื่อตั้งสติและถามย้ำอีกครั้ง คำตอบก็ได้มาเหมือนเดิม กันต์ไม่ได้มีแววล้อเล่นอะไรเลย และผมก็ไม่คิดว่าเขาจะพูดเพื่อให้เป็นเรื่องตลก


“เรื่องทั้งหมดเป็นยังไง เล่ามาให้หมดตอนนี้เลย”



 

กันต์ยอมเล่าเรื่องทุกอย่างที่เขารู้ให้ผมฟังภายในเวลาชั่วโมงกว่าๆ พอผมได้รับรู้เรื่องราวที่ซับซ้อนนี้ทั้งหมด ผมก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้


เรื่องที่เกิดขึ้น มาจากความไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองมี ผู้หญิงที่ทะเยอทะยานจนเกินตัวและยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองได้ทุกอย่างมา ไม่ว่าจะต้องทำร้ายใครก็ตาม


ความจริงที่รับรู้ในวันนี้หนักหนาพอที่จะทำให้ผมหมดแรงที่จะทำทุกๆ อย่างในตอนนี้ ผมกลับมาที่ห้องพักของจินยอง นั่งข้างเตียงและจ้องมองจินยองที่หลับสนิทเหมือนเดิม ในหัวก็คิดไปว่าจะบอกจินยองในเรื่องนี้ยังไงดี


สาเหตุที่กันต์ต้องปกป้องจินยองก็เพราะจินยองคือน้องชายของเขา และการที่กันต์รู้ว่าจินยองต้องการจะฆ่ามาร์คก็ทำให้เขากลัว เขาจึงไม่เปิดเผยตัวตนของตัวเองออกมาสักที หากเรื่องไม่บานปลายมาขนาดนี้


เท่ากับว่าตอนนี้สิ่งที่ผมรู้คือคุณอาปาร์คยองมินไม่ใช่พ่อของจินยอง และจินยองก็มีพี่ชายอีกหนึ่งคนก็คือกันต์ แต่ที่ผมไม่เข้าใจเลยก็คือทำไมคุณนายต้วนต้องพยายามฆ่าลูกชายของตัวเอง


หากกันต์บอกว่าเขาคือพี่ชายแท้ๆ ของจินยอง ก็แสดงว่าทั้งกันต์และจินยองคือลูกชายของคุณนายต้วนน่ะสิ แล้วพ่อแท้ๆ ของทั้งสองคนคือใคร นี่คือสิ่งที่ผมกำลังตามหา


“ฉันจะบอกนายยังไงดีจินยอง” ผมคิดไม่ออกจริงๆ ว่าผมจะอธิบายเรื่องทั้งหมดนี้ให้จินยองฟังยังไงดี ต้องพูดยังไงเขาถึงจะไม่โวยวายหรือเสียใจ ไม่สิ เขาต้องเสียใจอยู่แล้ว แต่ผมจะควบคุมจินยองยังไงดี


อีกอย่างตอนนี้เขาบาดเจ็บ หากเขารู้ความจริงและคิดจะทำเรื่องบ้าๆ ขึ้นมาอีก ผมคิดว่าไม่ส่งผลดีต่อตัวของจินยองเลย


“แต่ไม่เป็นไรนะ นายยังมีฉัน” ผมจะอยู่ข้างจินยองไปตลอด ไม่ว่าสุดท้ายเรื่องนี้จะจบยังไง เพราะผมก็คือหนึ่งในคนที่ทำร้ายจินยอง ผมอาจจะไม่ใช่ตัวต้นเรื่อง แต่ผมก็ไม่ได้ดูแลจินยองให้ดีตั้งแต่แรก ทั้งๆ ที่ผมก็สัญญากับคุณอาเอาไว้แล้ว


อีกอย่าง...ผมรักจินยองที่สุด รักมากจนทิ้งเขาไม่ได้เลยล่ะ


[JAEBUM PART END]




(อัพครั้งที่2 100%)

9/12/17 ครบแล้วค่ะ ใกล้จะจบแล้ว ไม่มีอะไรจะบอกเลยนอกจากคำว่า ปมเยอะมาก แต่ปมก็กำลังจะคลายตัวแล้ว ทุกอย่างจะค่อยๆ คลายและหายไป เหลือไว้แต่ความเจ็บปวดทรมาน ฮือออ อาจจะรู้สึกนะคะว่านี่เหมือนไม่ใช่ฟิคบีเนียร์เลย เพราะเรื่องจะเทไปที่จินยองแค่คนเดียว เรื่องส่วนใหญ่คือเป็นเรื่องของจินยอง พี่แจบอมก็แค่แฟนจินยองเท่านั้น ก็นั่นแหละค่ะ เหม่ยอยากจะสื่อว่าถึงจินยองจะเจอเรื่องร้ายๆ แต่ก็ยังมีพี่แจบอม ใครจะไปรู้ อาจจะมีภาคต่อก็ได้ พี่แจบอมอาจจะต้องชดใช้! อันนี้ไม่แน่นอนเน้อออ แล้วเจอกันตอนต่อไปค่ะ 

30/11/17 อัพแล้วค่ะ มาวันสุดท้ายของเดือนพร้อมกับทิ้งระเบิดไว้ให้คิดเล่นๆ ใกล้จบแล้ว เรื่องทุกอย่างต่อจากนี้พี่แจบอมจะจัดการเอง เราจะมาไขปริศนากันนะคะว่าสรุปแล้วเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะใคร แต่ที่แน่ๆ เลยคือพี่แจบอมน่าสงสารมาก เป็นพระเอกที่น่าสงสาร ทุกคนเห็นด้วยใช่ไหมล่ะ เนอะๆ 

ถึงพ่อของแจบอมและตัวแจบอมเองจะมีหลักฐานหรือเบาะแสทุกอย่าง แต่ก็ใช่ว่าจะช่วยอะไรได้เพราะไม่เคยเปิดดูกันเลย จริงๆ ถ้าพี่แจบอมรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว ฟิคเรื่องนี้จะไม่เกิดเลยค่ะ 555555555555 

วันนี้ขอลาไปก่อน แล้วเจอกันครั้งแต่ไปจ้าาา รักทุกคนน้าาา อย่าลืมสาดกำลังใจให้เหม่ยด้วยยย 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,320 ความคิดเห็น

  1. #1309 Lunyes (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 15:36
    ทำไมผู้หญิงคนนึงที่เป็นแม่ถึงได้โหดร้ายขนาดนี้ สงสารและนับถือใจพ่อจินยองมากที่ถึงรู้ความจริงก็ยังรักและดูแลจินยองไม่เปลี่ยนแปลง
    #1,309
    0
  2. #1256 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 02:07
    อมก.... ผญ.คนนึงทำอะไรได้มากกว่าที่คุณคิด นับถือใจพ่อจินยองที่เลี้ยงดูจินยองมาขนาดนี้
    #1,256
    0
  3. #1228 โจอี (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 06:57
    โอ้ยยย พีคในพีคในพีค กันต์พี่ชายจินยอง แล้วจินยองก็ไม่ลูกของพ่อ ที่อยากรู้มากคือแม่จินยองต้องการอะไร
    #1,228
    0
  4. #1209 shierichi (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 09:22
    โอ้ยพีค......คลายปมกันต์นิดนุง โอ้ย คาใจเรื่องพ่อจริงๆค่ะ ฮือ
    #1,209
    0
  5. #1176 มะเอยเนย (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 22:38
    หักมุมจนขนเราลุกไปหมด
    #1,176
    0
  6. #1008 ออมม่า (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 16:35
    เล่าขนาดนี้ ถามอีกแค่คำเดียวเอง แจบอม
    #1,008
    0
  7. #1007 Tanan_toon (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 23:38
    โอ้ พีคไปอีกก สงสารจินยองงง
    #1,007
    0
  8. #1006 Jannie18 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 17:42
    แล้วกันต์ไม่ได้เล่าหรอว่าใครเป็นพ่อแล้วโตมาใครเลี้ยงไรงี้
    #1,006
    0
  9. #1005 Naniile (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 13:32
    ลุ้นมากกก
    #1,005
    0
  10. #1004 cinncookie (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 08:42
    สงสารจินยองอ่ะ ชีวิตน่าสงสารมาก แจบอมต้องช่วยปลอบใจจินยองด้วยนะ
    #1,004
    0
  11. #1003 Kulyanut (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 22:38
    สงสารจินยองถ้ารู้ความจริงจินยองจะเป็นยังไงTT
    #1,003
    0
  12. #1002 Kiewzendro (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 22:26
    จินยองยังมีแจบอมอยู่ ยังมีพี่กันต์อยู่ ไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้วนะลูก
    #1,002
    0
  13. #1001 norrijung (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 22:25
    งง แล้วก็งง มีความสงสัยเหมือนแจบอม คำว่าพี่ชายแท้ๆ ก็ต้องแสดงว่าเป็นพ่อแม่เดียวกัน แต่ตอนที่แม่จินยองมีกันต์ก่อน แล้วตอนท้องก็จินยองก็มามีอะไรกับคุณปาร์คหรือ แต่ประเด็นคือ แล้วทำไมมาร์คถึงเรียกกันต์ว่าคุณหนูต้วนด้วยหละ แล้วมาร์คเป็นลูกของแม่จินยองหรือเปล่า หรือเป็นลูกเมียอื่น แต่คุณนายต้วนต้องการหลอกใช่ให้กำจัก จินยองเฉยๆ เรื่องนี้ซับซ้อนมากเลยคะ ขนาดขยายความสงสัยมาบ้างแล้วแต่ก็ยังเดาไม่ออกเลย แต่ก็ยังรู้สึกถึงความเป็นเป็นพี่น้องของกันต์ที่มีให้แก่จินยองถึงแม้ ทั้งสองไม่เคยอยู่ด้วยกัน แต่ก็ยังสงสัยว่ากันต์รู้ได้อย่างไงว่าจินยองคือน้อง และทำไมถึงกลัวว่าน้องอาฆาตแค้นขนาดนี้ รอตอนต่อไปนะคะจะไม่เดาแล้ว แต่อยากให้เปิดเผยปมต่างๆให้หมดเลยอะ
    #1,001
    0
  14. #1000 deffang (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 22:20
    จินยองต้องเข้มแข็งไว้นะ
    #1,000
    0
  15. #999 Littlenerdgirl (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 22:18
    มันซับซ้อนมากๆเลยค่ะ เราก็เครียดตามแจบอมไปแล้ว ฮือออ สงสารจินยองมากอะ แต่กันต์เป็นลูกของคุณนายต้วนด้วยหรอ แต่จากตอนที่แล้วคือมาร์คเป็นลูกเมียน้อย ส่วนกันเป็นคุณหนูต้วน ถ้าจินยองเป็นน้องกันต์ก็ต้องเป็นคุณหนูตระกูลต้วนด้วยใช่มั้ยอะ แต่เราติดใจตรงที่มาร์คบอกกันต์ว่าอ่อนแอเหมือนแม่จากตอนที่แล้ว แสดงว่าแม่จินยองที่เป็นคุณนายต้วนไม่ใช่แม่แท้ๆของจินยองรึเปล่าอะ เพราะถ้าคุณนายต้วนเป็นแม่จินยองจริงก็ต้องเป็นแม่กันต์และต้องไม่ใช่แม่มาร์ครึเปล่าหรือจะเป็นพี่น้องแบบพ่อเดียวกันแต่คนละแม่งี้อ๋อ แงง งงมากๆเลยค่ะ ปมเยอะมากกกก ฮือออ มาต่อไวๆน้า ขอให้จินยองฟื้นไวๆนะคะ สู้ๆนะคะ
    #999
    0
  16. #998 parkjinyoung_43 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 22:07
    อืม..''ค่อนข้างอธิบายความรู้สึกที่ได้อ่านตอนนี้ยากมาก" 😂😂ปนกันไปหมด
    #998
    0
  17. #997 AkazawaKirika (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 22:06
    ...........ไม่รู้จะพูดอะไรเพราะยังอึ้งอยุ่...
    #997
    0
  18. #996 parkjinyoung_43 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 21:30
    เรื่องราวชั่งซับซ้อนเหลือเกินค่ะ
    #996
    0
  19. #994 Jannie18 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 00:05
    ปริศนาตอนนี้คือแม่ของจินยองอ่ะ อยากรู้ความจริง แล้วทำแบบนี้เพื่ออะไร
    #994
    0
  20. #993 norrijung (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 22:39
    เดาไม่ออกเลยว่ามันจะเป็นไงต่อ แล้วกันต์กับจินยองจะผูกผันกันอย่างไง รออย่างใจจดใจจ่อนะคะ
    #993
    0
  21. #992 Gale9 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 12:26
    สงสารทั้งจินยองทั้งแจบอมเลย จินยองจะรู้สึกยังไงนะเมื่อรู้ว่าคนที่ตัวเองเรียกว่าพ่อมาตลอดไม่ใช่พ่อของเขา ฮืออออ
    #992
    0
  22. #991 สายฟ้ามุมิ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 07:15
    ทั้งเรื่องนี้สนุกมากแต่รอเจอแม่จินยองอะอยากรู้ว่าที่ทำไปทั้งหมดนี้ไม่สงสารลูกบ้างหรือไง??
    #991
    0
  23. #990 Warabiw (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 18:14
    โอ้โห ใจพี่แจบอมบางไปหมดแล้วว ฮื่อออ //สู้ๆนะไรท์
    #990
    0
  24. #989 AkazawaKirika (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 11:49
    ถ้าปมมันจะเยอะขนาดนี่นะไรต์ ...คือตอนนี้ปวดใจมากอ่ะ สงสารจินยองที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ แจบอมก็ด้วยงือออ ;-;
    #989
    0
  25. #988 RoOkampz (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 11:13
    งงในงง ไปหมดแล้ว น้องจินไม่ใช่ลูกของพ่อ !! แล้วสรุปยังไงอ่าาา ปมเยอะมากเลย ไปจ้างโคนันสืบแปบค่ะ
    #988
    0