จบ | [FIC GOT7] - Don't say อย่า(ถามหา)รัก #BNIOR

ตอนที่ 18 : Don't say อย่า(ถามหา)รัก : EP.17 [อัพครั้งที่3] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    7 ก.ย. 60

ฟิคชั่นเรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรง โลกมืด และ18+ 
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ

คำเตือน โปรดอ่านทอล์กทุกครั้ง ไม่อ่านจะตกข่าวนะคะ
สามารถติดต่อ พูดคุยกับเหม่ยได้ที่ 
1.Twitter : @PN__97

2.PAGE FB : Writer_Pn

3.ตามหวีดได้ที่ #อย่าถามหารัก เหม่ยเหงามาก เข้ามาหาหน่อยน้าา



| EP.17 |


ผมคิดว่าคืนนี้ฟ้าฝนคงไม่เป็นใจให้ผมและแจบอมได้นอนอย่างสงบสุขแล้วล่ะ ตอนนี้เวลาล่วงเลยมาเกือบจะตีหนึ่ง แต่ฝนข้างนอกยังตกหนักและฟ้าก็ผ่าลงมาอีกหลายครั้ง ตอนแรกผมกำลังจะหลับแต่ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงฟ้าผ่าจนได้


ผมพยายามกระชับผ้าห่มให้แนบตัวมากที่สุด รู้สึกไม่ดีเลยเมื่อฝนยังตกหนักอยู่ขนาดนี้ อากาศก็หนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ จนผมคิดว่าผ้าห่มคงช่วยให้ความอบอุ่นไม่พอแน่ๆ


พรึ่บ!


แต่ผมก็ได้รับความอบอุ่นจากอ้อมแขนของแจบอมแทนผ้าห่มผืนหนา อีกฝ่ายวาดวงแขนมากอดผมไว้ราวกับรู้ว่าตอนนี้ตัวและใจผมสั่นแค่ไหน และผมก็รู้สึกว่าตัวเองบ้าที่เผลอคิดว่าอ้อมแขนของอีกฝ่ายมันอุ่นมากจริงๆ


มันอุ่นมาตั้งนานแล้ว...หรือเปล่านะ


“นอนไม่หลับเหรอ?”


น้ำเสียงทุ้มๆ ของอีกฝ่ายดังขึ้นฝ่าเสียงฝนที่ตกกระหน่ำอยู่ภายนอก ผมเงยหน้ามองแจบอมแล้วก็พยักหน้ายอมรับไปอย่างไม่คิดจะปิดบัง


“อือ”


“อุ่นหรือเปล่า?” แจบอมถามอีกคำถามพร้อมกับกระชับอ้อมแขนของตัวเองให้กอดผมแน่นกว่าเดิม


“...” แต่ผมกลับตอบคำถามข้อนี้ของเขาไม่ได้ ผมทำได้เพียงแต่นอนนิ่งๆ ให้อีกฝ่ายกอดไปอย่างนั้น ยอมรับในใจว่าอ้อมแขนของแจบอมที่กอดผมอยู่ในตอนนี้อุ่นมาก ผมไม่เคยได้รับความรู้สึกอบอุ่นขนาดนี้มาก่อนเลย


“อย่าเงียบแบบนี้สิ” พอผมเงียบ แจบอมก็ทักขึ้น ผมก็เลยหันไปมองเขาอีกครั้งพร้อมคำถาม


“แล้วจะให้พูดอะไร?”


“พูดอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่การเงียบใส่กันแบบนี้...” แจบอมตอบกลับมาด้วยความเร็วแทบจะทันทีเมื่อผมถามออกไป


“ถึงแม้ว่าฉันจะด่านายน่ะเหรอ?” ผมอยากตบปากตัวเองแรงๆ ที่เผลอถามคำถามที่มันอยู่ลึกที่สุดในหัวใจ ผมถามออกไปโดยที่ไม่คิดรอลุ้นท่าทางของแจบอมเลย เพราะผมคิดว่าเขาคงจะส่ายหน้าปฏิเสธแน่ๆ


แต่ก็ไม่ แจบอมพยักหน้าให้ผมราวกับว่าเขาพอใจให้ทุกอย่างเป็นแบบนั้น


“ก็ได้ จะด่ากันก็ได้...แต่อย่าไปไหนเลยนะ”


ผมหลับตาลงทันทีที่แจบอมพูดยื้อกัน นี่เป็นสถานการณ์บ้าบอที่สุดเลยด้วยซ้ำ ทำไมอยู่ดีๆ เราสองคนถึงมานอนอยู่บนเตียงและพูดคุยกันแบบนี้ ทำไมหัวใจของผมต้องเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาเมื่อแจบอมพูดขอร้องไม่ให้ผมหายไปไหน


“ทำแบบนี้ทำไม...” ผมลืมตาขึ้นอีกครั้งและถามกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะเบา ตอนนี้ผมรู้แล้วล่ะว่าผมควรจะพูดอะไรกับแจบอมดี “จะมาทำให้รู้สึกดีทำไม ถ้าหากวันหนึ่งนายทิ้งฉันไป”


เมื่อถามจบคำผมก็ลุกขึ้นนั่งชันเข่าและก้มหน้าซบลงไปราวกับคนหมดทางออกในชีวิต อยู่ดีๆ ก็เกิดอ่อนแอขึ้นมาซะอย่างนั้นและผมก็เกลียดตัวเองที่แสดงความอ่อนแอออกมาให้แจบอมได้เห็น


“ฉันไม่เคยคิดจะทิ้งนายเลยนะจินยอง...” แจบอมลุกตามขึ้นมา เขาวาดวงแขนกอดผมอีกครั้งและกระซิบบอกที่ข้างหู เสียงฟ้าร้องและเสียงฝนที่ตกลงมาดังกว่าน้ำเสียงที่แจบอมใช้เอ่ย แต่ก็แปลก น้ำเสียงและประโยคของอีกฝ่ายกลับดังอยู่ในหูของผมชัดเจนเลยล่ะ “...ฉันรักนายจริงๆ”


แจบอมพูดว่าว่ารักผมอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้พูดต่อหน้าแบบนี้มานานแล้ว เขาพยายามดันปลายคางให้ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับตัวเองและเขาก็ทำสำเร็จ เมื่อผมสบตากับแจบอมผมก็เห็นทุกสิ่งทุกอย่างในแววตาของเขา


รัก...เป็นห่วง...โหยหา


ตอนนี้ทุกอย่างในแววตาคู่นี้ชัดเจนที่สุด


“อย่าทำแบบนี้เลย...” ผมเอ่ยบอกกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและเบือนหน้าหนีไปอีกทาง นี่เป็นครั้งแรกเลยหรือเปล่าที่ผมแสดงออกแบบนี้ต่อหน้าแจบอม ผมดูน่าสมเพชมากเลยหรือเปล่า


“อย่าบอกให้ฉันหยุดทำเลยจินยอง...ฉันทำไม่ได้”


“แล้วอะไรเป็นตัวแปรที่ทำให้นายต้องมารักฉัน มันมีกฎข้อไหนเหรอที่บอกให้นายมารักฉัน...แจบอม อย่าหลอกตัวเอง อย่าหลอกฉัน เพราะสุดท้ายแล้วเราก็ต่างจะเสียใจ”


สุดท้ายผมก็ระเบิดความรู้สึกทั้งหมดออกไป พออีกฝ่ายได้ยินแบบนั้นเขาก็นิ่ง นิ่งจนผมไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร แต่ผมก็ไม่ได้ถามออกไป ผมอยากจะหยุดการพูดคุยในคืนที่ฝนตกเพียงแค่นี้


แต่แจบอมกลับไม่หยุด...


“คนที่หลอกตัวเองคืนนายต่างหากจินยอง นายกำลังหลอกตัวเองว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉัน”


“...”


“ถ้าตัดทุกสิ่งทุกอย่างออกไป ตัดความขุ่นมัวในใจนายออกไป ฉันเชื่อว่านายจะกล้ายอมรับว่านายรักฉัน จินยอง ฉันขอร้อง...เปิดใจให้กับฉันบ้างเถอะนะ ยอมรับฉันบ้างเถอะนะ”


แจบอมพูดประโยคยาวๆ ทั้งหมดนั่นกับผมด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกว่าเจ็บปวดที่สุด น้ำเสียงแผ่วเบากับประโยคขอร้องของเขาทำให้ผมต้องกำมือแน่น หลับตาลง ข่มความรู้สึกทั้งหมดไว้ในใจก่อนจะเอ่ยประโยคที่ผมคิดว่าผมใจร้ายน้อยที่สุดออกไป...

.

.

.

ฉันไม่ได้รักนายไงแจบอม...ไม่เคยคิดจะรักเลย”


“...”


จบประโยคนั้นของผม บทสนทนาระหว่างเราสองคนก็หายไป ต่างคนต่างจมกับความคิดของตัวเอง ผมรู้แล้วว่าตอนนี้นอกจากความแค้นในใจที่ผมมีต่อแม่ ผมยังมีความคิดเรื่องของแจบอมผสมลงไปด้วย


ผมยืนยันคำเดิมว่าผมไม่เชื่อในความรัก ที่แจบอมพยายามทำให้ผมรักเขาเพราะเขาต้องการแค่ร่างกายของผม การบอกรักก็แค่สิ่งที่จะทำให้ผมใจอ่อน และเมื่อผมเริ่มรักเขาขึ้นมาจริงๆ...แจบอมก็จะทิ้งผมไป


ผมรู้ดีว่าทุกอย่างจะเป็นอย่างที่ผมคิด ผมไม่ต้องการให้ตัวเองกลายเป็นหมาตัวหนึ่งที่ร้องโหยหาความรัก ผมไม่ต้องการคำว่ารักจากใครทั้งนั้น


มันน่าสมเพช ผมไม่อยากเป็นแบบนั้น


(ต่อ)


◇◆◇◆◇◆◇◆◇◆

 

หลายวันต่อมา


 “เราต้องกลับแล้วนะ” ผมปิดหนังสือและวางมันลงที่โต๊ะกระจก จากนั้นก็เตรียมตัวจะกลับบ้าน ขณะที่เก็บกระเป๋าอยู่ ข้อมือของผมก็ถูกอีกคนรั้งไว้จนผมต้องหันไปให้ความสนใจ


“อยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ?” มาร์คช้อนตามองผมและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ผมรู้สึกว่าตั้งแต่ที่ผมช่วยเขาซ่อนตัวจากแจ็คสัน อีกฝ่ายก็ทำท่าติดผมเป็นลูกแหง่ หากวันไหนที่ผมไม่ได้มาหาหรือมาช้ามาร์คก็จะมีอาการคล้ายคนน้อยใจ


มาน้อยใจใส่ผม...คิดว่าผมจะง้อไหมล่ะ


“ไม่ได้หรอกมาร์ค เดี๋ยวแจบอมจะแปลกใจ” ผมปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พักนี้ผมกำลังเครียดหลายๆ อย่าง ผมไม่อยากให้มาร์คเป็นอีกคนที่ทำให้ผมจะเป็นบ้า แต่เขาก็ยัง...


“จินยองก็สนใจแต่แจบอม” คำพูดที่หลุดออกจากปากของอีกฝ่ายทำให้ผมชะงักมือและหันไปมองหน้าเขาให้เต็มๆ ตา เราสองคนสบตากันอย่างนั้นนิ่งๆ ก่อนที่มาร์คจะหลบตาไป


“...” ผมไม่ได้พูดอะไรกลับไปนอกจากหันมาสนใจกระเป๋าของตัวเองต่อ


“จินยองรักแจบอมแล้วใช่ไหมล่ะ?”


แต่แล้วประโยคของอีกฝ่ายก็ทำให้ผมชะงักอีกจนได้ ครั้งนี้ผมละมือจากกระเป๋าและหันไปเผชิญหน้ากับมาร์คอย่างจริงจัง ผมเห็นแววตาวูบไหวของอีกฝ่ายด้วย เขาทำเหมือนกับว่าเขากำลังคาดหวังคำตอบของผม


“เอาอะไรมาพูด” ผมถามด้วยน้ำเสียงเรียบกว่าเดิม มาร์คเงียบไปครู่หนึ่ง


“ก็จินยองทำให้เรารู้สึกแบบนั้น จินยองกำลังรักแจบอม” มาร์คย้ำคำพูดตัวเองอีกครั้ง ผมถอนหายใจออกมาแรงๆ เพราะกำลังข่มอารมณ์อยู่ เขาทำเหมือนกับว่าเขารู้ใจผม...ทั้งๆ ที่ผมยังไม่รู้เลยว่าตัวเองคิดอะไรอยู่กันแน่


“เราไม่ได้รักแจบอม หยุดพูดเรื่องนี้เถอะ” ผมปฏิเสธและหยิบเป้ขึ้นมาสะพาย จากนั้นก็เดินไปที่ประตู แต่มาร์คก็ไม่หยุดตามที่ผมบอก เขาเดินมาขวางทางผมไว้และจ้องหน้ากันอย่างจริงจัง ผมก็ทำได้แค่มองเขาด้วยความไม่เข้าใจ


“จินยองจำวันที่เราคุยกันบนเรือได้หรือเปล่า?” แล้วอยู่ดีๆ มาร์คก็พาผมย้อนความทรงจำกลับไป ทำไมผมจะจำไม่ได้ล่ะว่าระหว่างที่ผมอยู่บนเรือนั่นผมคุยอะไรกับใครและมีอะไรบ้างที่เกิดขึ้นในชีวิตของผม จะบอกว่ามันคือจุดเปลี่ยนของชีวิตก็ไม่แปลก


หากผมไม่ได้ขึ้นเรือลำนั้น...แจบอมคงไม่ได้เป็นเจ้าชีวิตของผมแบบนี้หรอก และนอกจากนั้นผมก็คงไม่รู้ว่ามาร์ค...รักผม


“จำได้” ผมพยักหน้ารับ


“จินยองสัญญาว่าจะคุยกับเราหากกลับจากงานนั้น นี่ก็ผ่านมานานแล้ว...”


“กำลังจะบอกว่าอยากคุยเรื่องนี้กับเราเหรอ?” ผมถามพร้อมกับกลับหลังหันเดินเข้าไปในห้องเป็นการแสดงออกว่าผมจะอยู่คุยกับมาร์คต่อ ในเมื่ออีกฝ่ายต้องการแบบนี้ผมก็จะไม่ขัด อะไรจะเกิดต่อจากนี้ก็คงแล้วแต่ใจผมกำหนด


“ใช่...เรารอคำตอบจากจินยองอยู่นะ” พอได้ยินแบบนั้นจากปากของมาร์ค ผมก็ยกยิ้มขึ้นเบาๆ และยื่นผมไปกอบกุมกรอบหน้าของอีกฝ่ายอย่างเบามือ ผมทำเหมือนว่ามาร์คจะแตกสลายหากผมรุนแรงกับเขา


“แต่มาร์คก็รู้ว่าสถานะของเราเหมือนกัน”


ไม่แปลกหากผมจะพูดแบบนี้ใช่ไหม สถานะที่ผมว่าก็คือสถานะบนเตียง ทั้งผมและมาร์คต่างเป็นฝ่ายถูกกระทำ และผมก็มั่นใจว่าผมไม่สามารถไปกระทำให้ใครได้แน่ๆ


“แต่เรารักจินยองนะ...” มาร์คโต้กลับมาพร้อมน้ำตาที่ใกล้จะไหล ผมรำคาญมากที่เอะอะอะไรก็ร้องไห้ตลอด ผมไม่รู้เลยจริงๆ ว่าทำไมมาร์คต้องร้องไห้ทุกครั้ง มีอะไรในใจที่เจ็บปวดมากงั้นเหรอ


“...แล้วมาร์คจะให้เราทำยังไง เราไม่รู้” ผมเอ่ยและดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดพร้อมลูบหลังปลอบใจ


“ถ้าจินยองบอกว่าไม่ได้รักแจบอม...จินยองรักเราได้ไหม?”


!!


ผมยืนอึ้งกับสิ่งที่มาร์คพูดออกมา การขอร้องให้ผมรักเขาอย่างตรงไปตรงมาทำให้ผมไปต่อไม่เป็น ผมไม่รู้เลยจริงๆ ว่ามาร์คกำลังคิดอะไรอยู่ ที่เขาพูดคือเรื่องจริงหรือเรื่องล้อเล่นกันแน่


ผมรู้สึกว่าเหตุการณ์มันคล้ายๆ หลายวันก่อน ทำไมถึงมีแต่คนมาเว้าวอนให้ผมรักเขากันนักนะ


แต่พอผมสบตากับมาร์คอย่างจริงจัง ผมก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาคือเรื่องจริง ในแววตาของมาร์คเต็มไปด้วยความหวัง เว้าวอนและน่าสงสาร


หรือว่านี่คือสิ่งที่พระเจ้าประทานให้ผม..มันอาจจะเป็นอีกหนทางหนึ่งที่จะทำให้มาร์คทรมานเหมือนตายก็ได้


“มาร์คก็รู้ใช่ไหมว่าเรื่องความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้” ผมบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มและเบาพร้อมๆ กับลูบฝ่ามือลงที่ลำคอของอีกฝ่าย ส่งสายตายากที่จะเดาความหมายไปเพื่อให้อีกฝ่ายคาดเดาไม่ได้ แต่ผมคิดว่ามาร์คคงตีความหมายไปเอง ก็เลยปล่อยน้ำตาให้ไหลลงอาบแก้ม


“จะบอกว่า...รักเรา ฮึก...ไม่ได้งั้นเหรอ?”


ผมส่ายหน้าไปมาและดึงมาร์คเข้ามากอดอีกครั้ง ใบหน้าเรียวของเขาซบลงที่ไหลของผม แขนทั้งสองข้างก็กอดรัดผมเอาไว้ราวกับว่ากลัวผมหนีไป


“ถ้าแจ็คสันมาร้องขอแบบนี้กับมาร์ค...มาร์คจะตอบว่ายังไง?” แทนที่ผมจะตอบคำถามที่อีกฝ่ายถาม ผมกลับถามคำถามที่ผมให้มาร์คสะอื้นหนักกว่าเดิม มาร์คคงเข้าใจในสิ่งที่ผมกำลังจะสื่อสินะ เขาคงรู้ใช่ไหมว่าเพื่อนของผมรู้สึกยังไงในตอนที่เขาปฏิเสธ


“ฮึก...ฮืออ...”


“ตลอดเวลาที่ผ่านมามาร์คปฏิเสธแจ็คสัน ไม่คิดแม้แต่จะเปิดใจ เพราะอะไร? มาร์คบอกเราสิ”


ผมถามและดันอีกฝ่ายออก จ้องมองใบหน้าที่แดงและมีแต่คราบน้ำตา มาร์คสะอื้นไห้จนตัวโยนน่าสงสาร แต่ในสายตาของผมมันน่ารำคาญ


“เรา...เรารักจินยอง รักก่อนที่จะรู้ว่าแจ็คสันรักเราซะอีก...แต่เพราะจินยองมีแจบอมไง เราคิดว่าจินยองรักแจบอม เราก็เลยไม่กล้าเรียกร้องอะไร แต่เมื่อกี้จินยองบอกเราเองว่าไม่ได้รักแจบอม...เราก็เลยจะขอให้จินยองรักเรา..ฮึก”


เมื่อพูดประโยคยาวๆ นี้จบ มาร์คก็ลงไปนั่งกองกับพื้นและร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ท่าทางของเขาราวกับคนสิ้นหวังในชีวิต เสียงสะอื้นหนักๆ ราวกับจะขาดใจนั้นทำให้ผมเบื่อหน้าหนี เพราะจู่ๆ ผมก็เห็นภาพตัวเองซ้อนทับขึ้นมา


ทำไมน่าสมเพชแบบนี้


“อย่าร้องไห้เลย”


ผมย่อตัวลงนั่งให้อยู่ในระดับเดียวกับมาร์ค ยกมือทั้งสองข้างขึ้นกอบกุมใบหน้าเรียว ใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาบนแก้มใส มาร์คสบตากับผมทั้งน้ำตาและสะอื้น ผมเห็นแล้วว่าเขาพยายามหยุดร้องไห้


“...จินยอง” เสียงเรียกเบาๆ จากมาร์คทำให้ผมยิ้มบางๆ ส่งไปให้เขา


“เรายังไม่ได้ปฏิเสธสักคำ จะร้องไห้ทำไม” ว่าจบผมก็ดึงมาร์คเข้ามากอด ร่างกายของเราแนบชิดกันจนผมรู้สึกได้ว่าหัวใจของมาร์คเต้นแรงขนาดไหน หัวใจของเขาเต้นแรงพอๆ กับหัวใจของผมในวันที่ผมปฏิเสธแจบอม เต้นแรงมาก...เหมือนจะหลุดออกมา


“อย่าโกหกนะ...อย่าโกหก” แต่แทนที่มาร์คจะเลิกร้องไห้ เขากลับร้องไห้หนักกว่าเดิมซะอีก ผมผละออกและพยักหน้าให้เขา


“ไม่โกหก”


พูดจบผมก็เลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ มาร์คและแนบริมฝีปากลงที่แก้มใสของเขา สัมผัสแผ่วเบาที่ผมมอบให้อีกฝ่ายคงละมุนมาก มาร์คถึงได้หลับตาลงและปล่อยให้ผมสัมผัสเขามากกว่าเดิม


จากแก้มก็เลื่อนขยับมาอีกนิด ริมฝีปากของผมและมาร์คแนบชิดกันก่อนที่ผมจะขยับบดเบียดลงไป ขณะที่ผมจูบกับมาร์ค ภาพอีกภาพก็ซ้อนทับขึ้นมาราวกับย้ำเตือนกันว่าสิ่งที่ผมทำมันผิด ภาพที่แจบอมจูบผมมันชัดขึ้นเรื่อยๆ จนผมต้องกำมือเพื่ออดกลั้นเอาไว้ทั้งๆ ที่หัวใจสั่นรัวไปหมด


ผมคิดเสมอว่าผมจะยอมแพ้ให้กับภาพในหัวไม่ได้ ผมเป็นคนกำหนดเองทุกอย่าง


ผมจูบกับมาร์คไปสักพักก็ละออก ริมฝีปากของคนตรงหน้าแดงและฉ่ำน้ำกว่าปกติ ผมไม่แปลกใจเลยจริงๆ ว่าทำไมแจ็คสันถึงลุ่มหลงมาร์คได้ขนาดนี้


“เราต้องไปแล้วนะ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ ปิดห้องให้ดี”


พอบอกเสร็จผมก็เดินออกมาทันที มาร์คก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะรั้งผมเอาไว้อีก หนำซ้ำเขายังยิ้มและยกมือขึ้นโบกไปมาให้ผมด้วย พอประตูห้องปิดลง ผมก็รีบยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากของตัวเองและเดินเร็วๆ ไปที่ลิฟต์


แต่ขณะที่เดินอยู่ ผมก็ชนกับใครสักคนที่ผมไม่ทันได้สังเกต ผมรู้แค่ว่าเขาตัวสูงกว่า แถมร่างกายยังหนากว่าด้วย


“ขอโทษ” คู่กรณีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงติดทะเล้นจนผมนึกแปลกใจเพราะผมคุ้นกับน้ำเสียงของเขาและเมื่อเงยหน้าขึ้นมองผมก็ต้องเบิกตากว้าง


“คิม ยูคยอม!


น้ำเสียงและท่าทางของผมคงตลกมากจริงๆ อีกฝ่ายเลยเค้นหัวเราะและขยับเดินเข้ามาใกล้ๆ ผม ยูคยอมถอดหมวดแก๊ปที่สวมอยู่ออกและยกมือขยี้ผมสีอ่อนเบาๆ


“ยินดีที่ได้เจอกัน” เขาบอกด้วยน้ำเสียงไม่ต่างจากครั้งแรกที่เจอกัน ท่าทางกวนประสาทของเขาทำให้ผมหงุดหงิด ทุกอย่างในตัวของยูคยอมเหมือนเดิม เว้ยแต่สายตาที่เขาส่งมาให้ผม


สายตาที่แฝงไปด้วยอะไรมากมาย...และผมเดาไม่ออก


“นายตามฉันมา?” ผมชี้หน้าเขาและขมวดคิ้วเป็นปม ยูคยอมหัวเราะอีกครั้งราวกับว่าผมพูดเรื่องตลกให้เขาฟัง จากนั้นเขาก็ก้าวเข้ามาหาผมอีกก้าวพร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจ


“หลงตัวเอง ฉันจะตามนายมาทำไม ก็แค่...” ยูคยอมถนัดเรื่องกวนประสาทมากจริงๆ เขาเว้นจังหวะการพูดไว้ให้ผมอยากรู้เล่นๆ และทำท่าจะเดินหนีไป แต่เพราะผมคาใจผมก็เลยต้องรู้ให้ได้ว่าเขาจะพูดอะไรกันแน่ ผมก็เลยตัดสินใจรั้งแขนอีกฝ่ายเอาไว้


“ก็แค่อะไร?” ผมถลึงตาใส่และถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์


“ก็แค่มาหาใครบางคนที่สำคัญกว่า...อีกอย่าง อย่าจับแขนฉันแบบนี้สิ เจ้าของเขาไม่ชอบ” พูดจบอีกฝ่ายก็รั้งแขนออกและเดินไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้ผมยืนอยู่คนเดียวพร้อมกับความคิดที่ว่า...


คิม ยูคยอม เป็นใครกันแน่



(ต่อ)


อารมณ์ขุ่นมัวในใจของผมมันไม่หายไปเลยถึงแม้ว่าผมจะกลับมาถึงบ้านและอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว นี่ก็เป็นอีกวันที่แจบอมกลับดึกและผมก็ไม่คิดที่จะรอเขาเพราะเห็นว่าไม่มีความจำเป็นอะไร


ก่อนที่จะเข้านอนจริงๆ ผมก็ลงมาข้างล่างเพื่อหานมอุ่นๆ ดื่มสักแก้ว มองซ้ายมองขวาไม่เจอใครสักคนก็เลยขลุกอยู่ในครัวนานกว่าปกติ


จากตอนแรกว่าจะดื่มแค่นมผมก็ดันเปลี่ยนใจเพราะเหลือบไปเห็นเหล้าและไวน์วางเรียงๆ กันอยู่ที่ชั้นบนสุดของตู้ ปกติผมไม่ชอบดื่มเท่าไรแต่วันนี้ผมกลับอยากดื่มขึ้นมา


ผมรินไวน์ลงแก้วและนั่งดื่มอยู่คนเดียวภายในครัว ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองได้กลืนแอลกอฮอล์ลงคอไปแล้วกี่แก้ว และเมื่อไวน์ขวดที่หนึ่งหมดลงผมก็เดินไปหยิบขวดที่สองมาเปิดทันที


ผมนั่งดื่มไปพร้อมๆ กับคิดทบทวนทุกอย่างอีกครั้ง คำพูดในวันที่ฝนตกยังคงลอยเข้าหูผมตลอดเวลา แววตาสุดท้ายที่แจบอมใช้มองกันก็ยังติดตาอยู่ ผมพยายามที่จะไม่สนใจแล้วจริงๆ พยายามใจแข็งให้เหมือนกับตอนแรกที่เจอกัน แต่สุดท้ายผมก็เก็บมาคิดจนได้


“นายมันโง่” ผมบ่นออกมาเบาๆ เพราะคิดว่ามันคงช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่ก็ไม่เลย ในทางกลับกันผมยังรู้สึกเหมือนเดิม


นอกจากเรื่องวันนั้นก็ยังมีเรื่องวันนี้แทรกเข้ามาในความคิดด้วย สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อตอนเย็นระหว่างผมและมาร์คก็ยังคอยกวนใจผมไม่เลิก สำหรับผมแล้วมันคือการแก้แค้นและผมมั่นใจว่ามาร์คต้องเจ็บปวดจนไม่อยากอยู่ บางทีเขาอาจจะหายไปจากโลกนี้เลยก็ได้


ก็ดีเหมือนกัน แม่จะได้รู้สึกทีว่าการที่พ่อจากผมไปแบบไม่มีวันกลับนั้นเป็นยังไง ในเมื่อแม่รักลูกเลี้ยงแบบมาร์คมาก แม่ก็ควรจะต้องเจ็บช้ำให้มาก มากกว่าที่ผมเคยเป็น


ครืดดดด!


ขณะที่ผมนั่งดื่ม เสียงเปิดประตูรั้วก็ดังแว่วๆ ให้ได้ยินแต่ผมไม่คิดจะสนใจ ผมดื่มไวน์ในแก้วที่รินค้างไว้จนหมดและรินเพิ่มไปอีก จากนั้นก็กระดกดื่มจนหมดและวางแก้วทิ้งไว้ ผมคิดว่าผมจะขึ้นไปนอนแล้วล่ะ แค่ไวน์สองขวดก็ทำให้ผมรู้สึกไม่ไหวแล้วจริงๆ


ระหว่างทางที่ผมกำลังจะเดินขึ้นบันไดของบ้าน ผมต้องเดินผ่านห้องทำงานสำรองของพ่อแจบอมก่อน ผมเห็นว่าในห้องนั้นมีแจบอมและพ่อของเขาอยู่ ทั้งสองคุยกันด้วยท่าทางเคร่งเครียด สีหน้าของแจบอมเริ่มเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เมื่อพ่อของเขาเอาแต่พูด


ผมไม่รู้ว่าเขาคุยอะไรกัน แต่ผมอยากรู้...


ผมเดินไปใกล้ๆ ประตูห้องที่เปิดเอาไว้ เสียงพูดคุยเริ่มชัดเจนขึ้นและสิ่งที่ได้ยินก็ทำให้สติที่เลือนรางของผมกลับมาเกือบครบถ้วนเหมือนเดิม


“ผมไม่สนใจว่าอะไรจะเกิดขึ้น ขอแค่จินยองอยู่กับผม ส่วนสิ่งที่คุณอาฝากไว้ ผมจะจัดการเอง”


คุณอา...ผมคุ้นเคยกับสรรพนามนี้


“แจบอมแกเพิ่งจะอายุเท่าไรเอง แกจัดการเองไม่ได้หรอกนะ” คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อเอ่ยบอกกับลูกชายด้วยน้ำเสียงใจเย็น ผมก็พอจะรู้มาบ้างว่าสองพ่อลูกมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาตลอด แทบจะนับครั้งได้เมื่อแจบอมโดนคุณลุงต่อว่า และครั้งนี้เขาก็กำลังจะโดน


“ผมคิดว่าผมทำได้ พ่อเชื่อใจผมนะ” น้ำเสียงและแววตาของแจบอมเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากแววตามุ่งมั่นในอะไรสักอย่างเปลี่ยนมาเป็นแววตาขอร้องอ้อนวอนจนคนเป็นพ่อเห็นใจ คุณลุงพยักหน้ารับสองสามทีก่อนจะเอ่ยย้ำเตือนอีกครั้ง


“ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น แกต้องรีบบอกพ่อทันที อย่าให้ทุกอย่างมันสายเกินไป เข้าใจไหม?”


“ครับ” แจบอมพยักหน้า


“งั้นก็ไปนอนพักเถอะ แกเหนื่อยมามากแล้ว พรุ่งนี้ก็ถือว่าพักผ่อน” พอคุณลุงบอกแบบนั้น แจบอมก็กระชับกระเป๋าในมือและเตรียมเดินออกจากห้อง ผมเห็นแบบนั้นก็รีบพาตัวเองขึ้นชั้นสองทันที แต่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่วิ่งวนอยู่ในร่างกายทำให้ผมเดินเซไปเซมาอย่างทุลักทุเล แต่สุดท้ายผมก็เข้ามาในห้องได้ทันเวลาก่อนแจบอมจะตามเข้ามาไม่นาน


ปึก!


ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาโดยฝีมือของแจบอม อีกฝ่ายขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อเขาเห็นว่าผมนั่งอยู่ที่ปลายเตียงและหันไปมองหน้าเขา อีกฝ่ายวางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะตัวเล็กก่อนจะเดินมาหาผมและยกมือขึ้นลูบแก้ม หน้าผาก ลามไปถึงลำคอ


“ทำไมยังไม่นอนอีก? แล้วดื่ม?” แจบอมถามพร้อมสีหน้าสงสัยมากขึ้นไปอีก เขาก็พอรู้ว่าผมไม่ค่อยชอบดื่มเท่าไร


“อือ” ผมตอบแค่นั้นและหันหน้าไปทางอื่น รู้สึกว่าตอนนี้ศีรษะมันหนักอึ้งและเริ่มปวดขึ้นมาเรื่อยๆ และผมคงแสดงสีหน้าออกมาชัดเจนล่ะมั้ง แจบอมเลยบังคับให้ผมหันหน้าไปสบตากับเขา


“ปวดหัวก็นอนนะ” เขาบอกและดันผมให้นอนราบไปกับเตียงโดยที่ตัวเองก็คร่อมผมไว้อีกที เราสบตากันนิ่งๆ จากนั้นแจบอมก็ก้มหน้าลงมาจนริมฝีปากของเขาแตะที่แก้มของผม การกระทำนี้เหมือนจะบอกให้ผมหลับฝันดี


“ไปอาบน้ำไป” แต่แทนที่ผมจะหลับตาตามที่อีกฝ่ายต้องการ ผมกลับยกแขนขึ้นคล้องคอของแจบอมและบอกให้เขาไปอาบน้ำแทน อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอราวกับฟังเรื่องตลก


“ไล่ให้ไปอาบน้ำแต่กลับรั้งกันแบบนี้น่ะเหรอ?” แจบอมถามพร้อมยกยิ้มขำใส่ผม อีกฝ่ายเลื่อนปลายนิ้วมาลูบไล้ที่แก้มจนผมรู้สึกร้อนไปหมด แล้วยิ่งแจบอมคร่อมทับจนร่างกายแทบจะแนบชิดกันขนาดนี้ ผมก็ยิ่งรู้สึกร้อน


“ไปอาบน้ำ” ผมย้ำอีกครั้งก่อนจะเลื่อนฝ่ามือไปที่หน้าอกของแจบอมและออกแรงดันให้อีกฝ่ายละออกไป แจบอมยอมลุกไปยืนปลายเตียงและเริ่มปลดเสื้อผ้าตัวเองออกทีละชิ้นจนเหลือแค่กางเกงทำงานเท่านั้น


ผมกวาดสายตามองร่างกายของแจบอมด้วยหัวใจที่เต้นตัว ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกว่าผมหวงร่างกายนี้ ทำไมผมถึงต้องการร่างกายนี้ ทำไมผมถึงรู้สึกอะไรแบบนี้ด้วย


ความรู้สึกแปลกๆ ตีรวนในใจจนผมทนไม่ไหว ผมลุกขึ้นนั่งบนเตียงและเริ่มปลดเสื้อผ้าของตัวเองออกบ้าง ผมไม่รู้ว่าแจบอมมองผมด้วยสายตาแบบไหน...


“ทำอะไร?” แจบอมขยับเข้ามาใกล้ตอนไหนไม่รู้ ผมรู้ตัวอีกทีก็คือตอนนี้ฝ่ามือร้อนแตะลงที่บั้นเอวและบีบคลึงเบาๆ


“ร้อน ร้อนมาก” ผมบอกด้วยน้ำเสียงเบาๆ และซบหน้าลงที่หน้าท้องแกร่งของอีกฝ่าย ได้ยินเสียงแจบอมหัวเราะในลำคอราวกับถูกอกถูกใจจนผมรู้สึกแปลกๆ เหมือนผมเพิ่งเคยได้ยินแจบอมหัวเราะแบบนี้เลย ทั้งๆ ที่จริงเขาทำอยู่บ่อยๆ


และผมก็ยิ่งอยากได้ยินมากกว่าเดิม


“งั้นไปอาบน้ำด้วยกันไหม?” แจบอมเอ่ยถามแต่เขาไม่รอคำตอบ พอจบคำ แจบอมก็ช้อนร่างผมขึ้นและพาเดินเข้าห้องน้ำทันที ร่างสูงวางผมลงในอ่างและเปิดน้ำอุ่นจนมันค่อยๆ ท่วมร่างกายของผมจนเปียก จากนั้นเขาก็ปลดกางเกงออกจนร่างกายเปลือยและลงมานั่งช้อนหลังของผม


ลำแขนแกร่งของแจบอมกอดรัดเอวของผมและดึงกระชับให้แผ่นหลังของผมแนบกับแผ่นอกของเขา ความอุ่นของน้ำในอ่างบวกกับความร้อนในร่างกายทำให้ผมแทบขาดใจ บ้าจริงๆ ที่เกิดมีความรู้สึกอะไรแบบนี้ในตอนนี้


“จะ...แจบอม” ผมเอ่ยเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ลำคอของผมแห้งผากจนรู้สึกแสบไปหมด


“หื้ม?” เสียงตอบรับจากอีกฝ่ายทำให้ผมเอี้ยวตัวไปมอง เราสบตากันนิ่งๆ ซึ่งผมรู้สึกว่าสายตาของแจบอมนั้นดึงดูดผมมากๆ เหมือนเขากำลังสะกดจิตผมให้เลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ ใกล้จนริมฝีปากเราสัมผัสกันอีกครั้ง


และทันทีที่แจบอมบดเบียดริมฝีปากลงมา ผมก็ตอบรับทันที ผมรู้สึกคุ้นเคยกับริมฝีปากนี้มากกว่า มันไม่ใช่ความกระอักกระอ่วนใจ ไม่ใช่ความขยะแขยง แต่มันคือความต้องการ...ต้องการ และต้องการ


“อ่า...อ๊า...”


จากริมฝีปากที่แนบสนิทก็เปลี่ยนเป็นอะไรที่มากกว่านั้น ร่างกายที่มีแต่กล้ามเนื้อแนบลงมากับเนื้อของผม สองมือยันไปยังขอบอ่างเพื่อพยุงตัว เรียวขาอ้าออกกว้างรับสัมผัสที่เร้าร้อนดุดันทว่าไม่มีความหวาดกลัวแฝงปนอยู่เลย


ในใจของผมตอนนี้มีแต่คำว่าต้องการเท่านั้น


“จะ...แจบอม...อ๊า...”


นอกจากร่างกายที่ยินดีต้อนรับสัมผัสของแจบอมแล้ว ปากของผมก็เอ่ยเรียกอีกฝ่ายไปโดยอัตโนมัติ ราวกับว่านี่คือสิ่งคุ้นชินและหากไม่ได้ทำก็คงไม่ได้ แจบอมกระแทกกายเข้าหาผมแรงๆ โดยที่ฝ่ามือร้อนก็สัมผัสไปทั่วร่างกายของผม เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนผมเห็นรอยยิ้มของเขา


“ว่าไง...”




“ต้องการ...อีก...ต้องการมากกว่านี้”


ผมก็ไม่รู้ว่าผมพูดอะไรมากไปกว่านี้อีกไหม แต่พอผมบอกความต้องการออกไป แจบอมก็จัดการให้ทุกอย่าง เขาทำทุกอย่างที่ผมบอกว่าต้องการ ทำทุกอย่างให้ผมพอใจ


ทำทุกอย่างจริงๆ




(อัพครั้งที่3 100%)

7/9/17 อัพครั้งที่3 ครบตอนแล้วน้าา ไม่มีฉากคัทนะคะ คิดเองได้ตามสบายเลย บอกเลยว่าจินยองเป็นงี้อีกแล้ว แอลกอฮอล์เข้าปากปุ๊บต้องการพี่แจบอมปั๊บ จบแบบนี้ตลอดอะ 55555555 แต่ก็นะ พี่แจบอมก็รักของเขา ยังไงก็ยอม จินยองจะยังไงก็ได้ รักจินยองจริงๆ อิจฉาจินยองมากที่เจอพี่แจบอม แต่สงสารพี่แจบอมมากกว่าที่จินยองใจแข็งกว่าหิน ฮืออออออ เมื่อไรจะยอมรับว่าตัวเองรักพี่แจบอมนะ (อมยิ้ม) รอตอนต่อไปนะคะ รับรองว่าแซ่บจริงๆ 

ปล. พูดคุยกันได้ที่ #อย่าถามหารัก แล้วเจอกันครั้งต่อไปค่ะ

4/9/17 อัพครั้งที่2แล้ว ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ เหม่ยขอบคุณมากจริงๆ ขอให้อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดๆ ไปเลยนะคะ สาดมาเยอะๆ ค่ะ อยากหน้าเปียกทุกๆ ตอน 

3/9/17 อัพค่ะ จะไม่พูดยาวนะเพราะเดี๋ยวอัพครั้งต่อไปแอปไม่แจ้งเตือนอะ เอาเป็นว่าเหม่ยจะพยายามอัพบ่อยๆ ทุกคนก็อย่าทิ้งเหม่ยนะ อยู่กันนานๆ นะคะ รักค่ะ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,320 ความคิดเห็น

  1. #1305 Lunyes (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 14:43
    โอ๊ย ทำไมมันซับซ้อนและดูมีอะไรๆอีกมากมายเรย ต่อไปจะเป็นยังไงเนี่ย ส่วนจินยองใจอ่อนให้แจบอมได้แล้วลู๊กกกกกก
    #1,305
    0
  2. #1280 Defnan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 00:48

    หรือคุณอาะเป็นพ่อของจินยองที่ฝากฝังแจบอมให้ดูแลจินยอง โอ้ยยย มโนไปไกล

    #1,280
    0
  3. #1248 Kwan_Z.E* (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 23:08
    แข็งกว่าใจก็ปากจินยองนี่แหละค่ะ
    #1,248
    0
  4. #1200 shierichi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 01:36
    โอ้ย ตอนนี้ที่น่าสงสารที่สุดก็คือมาร์คไม่ใช่หรอ แงงงง
    #1,200
    0
  5. #1168 มะเอยเนย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:01
    แจบอมเป็นทุกอย่างให้จินยองแล้ว จินยองไม่รักแจบอมบ้างเลยหรอ
    #1,168
    0
  6. #733 Jannie18 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:46
    จินยองโครตอ้อย แจบอมเลยจัดหนักให้...
    #733
    0
  7. #732 Warabiw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 23:19
    สู้ๆนะไรท์ วันนี้เดาอะไรไม่ออกเลยแวะมาสาดกำลังใจให้เยอะๆ เพื่อรอความแซ่บในตอนต่อไป สู้ๆนะ
    #732
    0
  8. #731 SN2544 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:59
    ยูคเป็นใครกันแน่ นี่ไม่ไว้ใจมาร์คแล้งอ่ะ เริ่มรู้สึกไม่ดี
    #731
    0
  9. #730 norrijung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 21:24
    เริ่มรู้สึกกลัวแล้วว่ามาร์คแกล้งทำหรือเปล่า มาร์คกับยูคยอมรู้จักและว่างแผนอะไรอยู่หรือเปล่า โดยใช้ความอ่อนแอในการจัดการเรื่องทุกอย่าง มาร์คอาจอยากจะแก้แค้นจินยอง เหมือนที่จินยองต้องการทำให้มาร์คเจ็บ เพราะจุดประสงค์เดียวกัน
    แดสดงแจบอมกับจินยองต้องรู้จักกันมาก่อน และพ่อจินยองต้องเป็นที่รู้จักและสนิทสนมกับคนในครอบครัวนี้แน่ๆ อานเรื่องนี้แล้วติด อยากให้มีต่อเรื่อยแบบไม่รู้จบ เพราะมีคำตอบมากมายที่อยากรู้ ว่าคนนี้คือใคร คนนั้นเป็นใครและต้องการอะไร
    ตอนนี้แอบสงสัย มาร์คหายออกมานานขนาดนี้ทางบ้านไม่เป็นหวงแล้วตามหาหรือ และสิ่งที่ยคยอมพูดหมายความว่าอย่างไร ???????
    #730
    0
  10. #729 Naniile (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 21:24
    คุณอาคือใครอ่าาาาาาาาาาา รออออ
    #729
    0
  11. #728 cinncookie (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 21:02
    เขาว่ากันว่าเมื่อเหล้าเข้าปาก ความรู้สึกที่แท้จริงจะแสดงออกมา ง้อววว~ ในกรณีของจินยองก็น่าจะเป็นอย่างนั้นเหมือนกันใช่ม่ะ
    #728
    0
  12. #727 Jannie18 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 00:52
    จินมาร์คเว้ยเห้ยยยย ส่วนคยอมก็เป็นปริศนาต่อไป
    #727
    0
  13. #724 cinncookie (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 18:24
    จินยองไปจูบมาร์คได้ยังไงงงง แล้วเจ้าของยูคยอมคือใคร
    #724
    0
  14. #722 norrijung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 23:06
    ป็นคำถามเดียวเหมือนกันที่ว่ายูคยอมเป็นใครกันแน่
    #722
    0
  15. #721 TuesThursday (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 12:02
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยย งงงงงงงงง ม่ายยยยยยยยยย คยอมมมมมมม เปนคร้ายยยยย จินยองพอได้แล้ววววว อย่าหลอกมาร์ค อย่าหลอกตัวเองงงงงงง แจบอมสู้ๆๆๆๆ
    #721
    0
  16. #720 Naniile (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 09:14
    คิมยูคยอม อิมแจบอม อะไรยังไง สองคนนี้
    #720
    0
  17. #719 Warabiw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 21:56
    คิม ยูคยอม! คุณคือใคร? ใครคือคนของคุณ? คุณมาหาใคร? เอ๊ะ อะไร? ยังไง? แต่ที่แน่ๆจินยองจุ๊บๆมาร์ค อ๊ากกก นิ่งสงบไว้ๆๆ /สู้ๆนะไรท์ สาดกำลังใจ พร้อมกับยื่นผ้าไว้ซับหน้า สบู่ แชมพู และผ้าเช็ดตัว เพราะที่สาดไปมันเยอะจนใช้อาบ ใช้ล้างหน้า สระผมได้เลยนะ 55555 สู้ๆเน้อ
    #719
    0
  18. #718 NiqgaRyu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 21:14
    สงสารแจบอม สงสารจินยอง สงสารทุกคน แต่ก็เข้าใจจินยองในระดับนึง แต่ยังไงแล้วการเปิดใจยอมรับคือสิ่งที่ดีกว่าเสมอ
    #718
    0
  19. #717 SiriyaYuii (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 21:03
    แล้วเขาจะได้รักกันไหม ฮืออ จะสงสารใครก่อนดี แจบอมหรือมาร์ค แต่เราว่า เราสงสารตัวเองสุด โอ้ยยย ร้องไห้ตะมายยยยยยย ??
    #717
    0
  20. #716 Majig (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 19:42
    จินยองหนูควรเปิดใจให้พี่แจบอมได้แล้ว รู้ว่าหนูกลัวจะเสียใจแต่ถ้าจะจมปลักกับอดีตตลอดไปมันจะไม่เจ็บกว่าหรอ พูดแล้วก็เศร้าไงสงสาร ???????????? //เป็นกำลังใจให้ไรท์เสมอนะคะ สู้ๆ ???
    #716
    0
  21. #715 tonchaaui (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 14:04
    เราคิดว่า จินยองกับมาร์คนี่ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกันแน่ จินยองอยากแก้แค้น สุดท้ายจะเป็นจินยองที่เจ็บเอง .. ขอบคุณที่มาค่ะไรท์สู้ๆค่ะ
    #715
    0
  22. #714 Ploy Snw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 00:43
    สงสารจบม น้องจินยอง หนูลูกใจแข็งจังเลย หนูไม่ลดอคติลงอะ หนูไม่ทิ้งทุกอย่างแล้วค่อยๆคิดแบบที่แจบอมบอก หนูเอาความกลัวอนาคตมาตัดสิน ถ้าบอมไม่รักหนู เค้าสั่งเก็บหนูนานละจริง เค้าไม่ทนหนูขนาดนี้นะคับ 5555
    #714
    0
  23. #713 Jannie18 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 23:51
    จินยองนี่ใจแข็งมากเลยอ่ะ เพราะกลัวผิดหวังเลยทำทุกอย่างให้ไม่เป็นแบบนั้นแต่สักวันต้องเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปได้นะ
    #713
    0
  24. #712 cinncookie (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 23:11
    จินยองอา ยอมรับซะเถอะนะ เปิดใจให้แจบอมบ้าง อย่าขังตัวเองไว้ในอดีตที่โหดร้ายอีกเลย ทุกอย่างมันไม่จำเป็นต้องเหมือนในอดีตไปซะหมดหรอก ทำแบบนี้มันเจ็บทั้งคู่เลยนะ //ไม่รู้วันนี้เป็นอะไร รู้สึกอินจัดเลยเขียนคอมเม้นได้ยาวกว่าปกติเยอะเลย เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #712
    0
  25. #711 norrijung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 22:58
    อยากจะเอามีเคาะกระโหลกจินยองจริงๆเลย เมื่อไหร่จะเข้าใจว่า การที่พ่อแม่เลยทางกันอาจจะไม่ใช่เพราะหมดรัก มันมีองค์ประกอบหลายๆอย่างรวมกัน ลองเปิดใจดูเถอะ ในเมื่อไม่เชื่อในความรักก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียใจ เมื่อเค้าจะหมดรักและทิ้งเราไป ลองทำให้ตัวเองมีความสุขสักครั้ง ในแบบรัก และไม่กลัวว่าจะโดนทิ้งสักครั้งเถอะนะ
    #711
    0