[Fic inazuma]เรื่องราวของสองเรา(เคียวเทน)[จบ]

ตอนที่ 28 : จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    15 ต.ค. 59


แงง งื้อ ผมถูกพ่อไล่ตะเพิดออกมาครับเพราะไม่อยากให้เราสองคน'เผือก'สินะ คิดจะคุยเรื่องของผมกับเทนมะเป็นความลับสินะรู้หรอก แต่ผมไม่กลัวหรอกว่าผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง ถ้าคำตอบออกมาไม่เป็นดั่งหวังผมพาเทนมะหอบข้าวหอบของหนีเลยนะ ไม่สนหรอก 

แต่ก็ต้องรอฟังอีกทีเพราะผมรู้สึกว่าฟ้าเข้าข้างผมสองคนนะ ความรักความทุ่มเทที่ผมมีต่อเทนมะมันจะต้องไม่สูญเปล่าวันนี้แน่ 

พูดถึงนาโนะบานะบุคคลผู้ไม่มีคนกล่าวถึง ตอนที่ผมกลับจากอเมริกาและกำลังเดินตามหาเทนมะผมเห็นนาโนะบานะเค้าควงแขนผู้ชายมาด้วย หน้าตาดีพอสมควรเลยล่ะ ผมจำหน้าเค้าได้ชัดเจนเพราะเป็นรุ่นพี่และก็เป็นประธานนักเรียนชื่อ'อัสเรย์ รูน'ล่ะมั้งนะ คงจะเป็นแฟนกัน 

แบบนั้นผมก็โล่งใจเพราะจะไม่มีใครมาตามรังควาญ ส่วนพวกแฟนคลับก็ปล่อยเลยตามเลยตราบใดที่เทนมะไม่บอกว่ารำคาญหรืออึดอัดผมก็จะนิ่งๆไว้ จะว่าไปถ้าไม่สร้างความลำบากมาให้ผมมันก็ดีอ่ะนะมีคนชื่นชม 

ตอนนี้พวกเราก็เดินเตะน้ำทะเลเล่นกันอยู่ หลังจากที่พ่อไล่เราเทนมะก็จับมือผมมาที่ชายหาดที่ขาวสะอาดตามาก และน้ำทะเลที่ใสมากเหมือนทุกครั้งที่มา อากาศบริสุทธิ์เหมาะแก่การสร้างบ้านอยู่เลย ผมมาสร้างครอบครัวกับเทนมะที่นี่ดีมั้ยนะ 

เราก็เดินเหยียบทรายไปเรื่อยแดดไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่ จะมีบ้างที่มีคลื่นมากระทบเท้าเราจนรู้สึกสั่นเพราะมันก็หนาวอยู่ เท้าเปล่าเหยียบน้ำทะเลแบบนี้รู้สึกดีจังและคงไม่รู้สึกดีเท่านี้ถ้าคนที่จับมือพาผมเดินไม่ใช่เทนมะ

"เทนมะไม่หนาวเหรอ?" ผมถามคนตัวเล็กที่ยิ้มร่าและพาผมเดินวนไม่หยุด

"หนาว"

"แล้วทำไมไม่บอก"

"ก็รอให้ถาม"

คนตัวเล็กชอบทำตัวน่ารักอยู่เรื่อย ผมเลยจัดการเดินเข้าไปประชิดและอุ้มขึ้นท่าเจ้าสาวพาเดินมาที่ชิงช้าตัวหนึ่งที่เรามานั่งกันเป็นประจำ เชือกหนาขึงกับกิ่งไม้ที่ใหญ่พอรับน้ำหนักของเราสองคนได้ ผมนั่งลงบนแผ่นไม้และจับคนตัวเล็กนั่งบนตักแล้วกอดจากด้านหลัง คนตัวเล็กจับเชือกไว้ทั้งสองมือเพราะกลัวตกประกอบกับขาไม่ถึงพื้น ผมที่ขายาวกว่าเลยยันพื้นให้ชิงช้าค่อยแกว่งไปอย่างช้าๆ

"โอ๊ย..เจ็บ ดึงทำไมอ่า"

ผมเลื่อนมือนึงจากการกอดขยับขึ้นมาดึงแก้มคนตัวเล็ก ที่มันดึงดูดผมตลอดเวลา แถมตอนนี้ยังพองแก้มใส่อีก

"หมั่นเขี้ยว"

"-_-"

"อะ..โอ๊ยยๆๆ..พอแล้ว พอแล้วครับ เจ็บครับ"

คนตัวเล็กเงยหน้าหันมาทางผมและดึงแก้มผมคืนด้วยแรงที่มากกว่า ผมถึงกับร้องออกมาเพราะมันเจ็บจริงๆ งื้อ เอาคืนแรงจังเลย

"หมั่นเขี้ยว"

"ก้อปปี้"

"แบร่"

ว่าแล้วก็หันกลับไปจับชิงช้าต่อ แล้วก็พึมพำอะไรไม่รู้ออกมา แต่ผมพอจะรู้แล้วว่าเค้าร้องเพลง ซึ่งความหมายดีมากๆเลยล่ะ



"ฟ้ายังมีตา..
ที่ฟ้านำเธอมาร่วมทางอยู่กับฉัน
ท่ามกลางคืนวัน ที่เหนื่อยล้ากายใจ
...ให้ยังพอมีแรงสู้ไป

ถึงล้มก็รู้ ว่าฉันยังมีมือของเธอ
ถึงฉันนั้นพลั้งหรือพลาดอะไรไป
อย่างน้อยยังมีเธอ เป็นเหมือนเส้นชัย
และทุกๆครั้ง ที่เสียอะไรไปเท่าไร
ก็คิดทุกครั้งว่าได้อะไรมา
และพบว่าฉันโชคดีสักเพียงใด ที่พบเธอ

อยู่กันอย่างนี้นานๆ นะเธอ
จากกันวันไหน ฟ้าคงจะผิดหวัง
อยู่กันตรงนี้หัวใจจะฝากฝัง ใส่มือเธอนั้น
อย่าไปไหน อย่าไปไหน อย่าไปไหน"


ร้องจบท่อนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาผมอีกครั้ง นี่ไปฝึกร้องเพลงไทยมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ความหมายดีผมชอบเลยตอบกลับไป

"ไม่ไปไหน ไม่ไปไหน ไม่ไปไหน"

ทุกคำที่พูดหน้าผมจะโน้มเข้าไปใกล้คนตัวเล็กเรื่อยๆจนตอนนี้หน้าผากเราก็ชนกันซะแล้ว ลมทะเลพัดแรงจนผมคนตัวเล็กยุ่งไปหมดผมเลยเกลี่ยมันให้ไม่บังดวงตาอันแสนจะน่าสนใจนั้น และก็เข้าประกบจูบอย่างเบาๆโดยไม่รุกล้ำแต่ก็ดูดกลืนพอดู จากนั้นก็ผละออกและคุยอะไรกันต่อ

"เทนมะ"

"ครับ"

"คิดรึยังปีใหม่นี้จะทำอะไร" จะว่าไปมันก็ใกล้แล้วอ่ะนะ และก็เหลืออีกแค่สามวันเอง

"จะเปลี่ยนแฟนใหม่"

จึ่ก! เหมือนมีลูกศรมาปักตรงกลางใจและควักออกมาสับละเอียดแล้วโยนให้เชี่ยกิน เจ็บกว่านี้ไม่มีอีกแล้วครับ ถึงจะรู้ว่าพูดเล่นก็เหอะงั้นต้องเล่นด้วยซะแล้ว

"งื้อออ แล้วเค้าอ่ะ"

ผมซบหน้าลงบนไหล่กว้างของอีกคนที่อยู่ตรงหน้า แต่ผมก็ยังไม่หยุดแกว่งชิงช้า

"ก็ไปหาแฟนใหม่สิ"

"ไม่เอา จะอยู่กับเทนมะ"

ผมเบะปากงอนอีกนะถ้าพูดอะไรต่อ แต่ก็ยังไม่ได้ฟังอะไรจากปากของเทนมะคนอายุมากกว่าก็เดินเข้ามา อืมพ่อผมเองแหละ คนที่ทำให้เทนมะสะดุ้งเวลาเห็นและกำลังจะลุกออกจากตักผมแต่ผมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนเค้าดิ้นไม่ได้ ทำได้เพียงแต่มองหน้าผมสลับกับหน้าพ่อไปพลางๆ

"มีอะไรก็รีบๆพูดมา ผมจะได้พาเทนมะไปเดินเล่น"

ผมไม่สบอารมณ์กับคนตรงหน้าที่สีหน้าเงียบขรึมขนาดนี้ ถึงผมจะอยากคุยดีกับเค้าขนาดไหนก็เถอะแต่หน้าดูไม่รับแขกงั้นผมก็ไม่พูดดีด้วย

"พ่อมีเรื่องสำคัญจะบอก" เสียงทุ้มเอ่ย น้ำเสียงแปลกไปจากทุกครั้ง นี่มันอะไรอีกล่ะเนี่ย

"พูดมา"

"พ่อ..อนุญาตให้ลูกสองคนคบกันได้"

พอจบประโยคเมื่อครู่ผมกับเทนมะถึงกับอึ้งและมองหน้ากัน เทนมะคลี้ยิ้มก่อนผมแต่ผมยังไม่วางใจกลัวว่าจะเป็นลูกไม้อะไรอีกเลยลองถามต่อ

"พะ..พ่อพูดจริง?" สั่นทำสากกระเบืออะไรเนี่ย..

"อืม"

"ความจริงพ่อไม่ต้องอนุญาตหรอกเพราะเราก็คบกันอยู่แล้ว"

จะมาพูดอะไรตอนนี้ทั้งๆที่ตัวเองก็รู้อยู่แล้ว แบบนี้ไม่เนียนเอาซะเลยนะ

"ให้เป็นแฟนกันได้"

"เราไม่ได้เป็นแค่แฟนกัน"

"..."

"เราได้กันแล้ว"

เพี๊ยะ!

"เคียวสุเกะ!"

ผมตอบหน้าตาเฉยแต่คนที่นั่งตักผมอยู่นี่สิ หันขวับมาและใช้มือฟาดแขนผมอย่างแรง รู้หรอกว่าอายแต่ผมไม่สนอะไรทั้งนั้น แต่ผมลืมไปว่าควรจะสนความรู้สึกของเทนมะบ้าง ผมต้องตอบให้ดีกว่านี้แล้ว

"พ่อจะบอกว่าพ่อยอมรับเรื่องของลูกได้แล้ว"


"..."

"ต่อจากนี้ไปใช้ความรักให้เต็มที่นะ"

"พ่อครับ"

ผมได้ยินแบบนั้นแล้วก็ซึ้งใจ เทนมะรู้ตัวดีเค้าลุกออกจากตัวผมและปล่อยให้ผมเข้าไปกอดพ่อ นานเท่าไหร่แล้วที่ผมไม่ได้รับสัมผัสอบอุ่นแบบนี้จากพ่อ เราพูดดีด้วยกันจำครั้งล่าสุดไม่ได้ ไม่ใช่ว่าผมรักเทนมะจนโงหัวไม่ขึ้นและไม่สนใจพ่อแม่ 

ผมสน..

แต่ผมก็รอเวลานี้มานานแล้วเหมือนกัน

"จะแต่งเมื่อไหร่ก็บอก พ่อพร้อมเสมอ"

หลังจากคลายกอดออกจากกันพ่อก็พูดติดตลกและยักคิ้วหลิ่วตาใส่ผม ผมก็ทำตัวไม่ถูกสิมาพูดแบบนี้

"เรื่องนั้นเราไม่รีบครับ แค่เรียนจบก็แต่งเลย"

"ไหนบอกไม่รีบ"

"แหะๆ^^" ผมฉีกยิ้มได้อย่างเต็มปาก บอกเลยมีความสุขที่สุดในชีวิต

"สึรุงิ เทนมะมาหาพ่อหน่อย"

"คะ..ครับ ผอ."

เทนมะเขินจัดจนหน้าแดงที่พ่อเรียกนามสกุลของเรากับชื่อเค้าซะอย่างนั้นใครจะตั้งตัวทัน ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองก่อนเกาหัวแก้เก้อและก็เดินมาหยุดอยู่ข้างผม

"เรียกพ่อสิ"

"พ่อ?"

"ดีมาก^^"

ผมโอบเอวเทนมะเข้ามากอดและอีกมือหนึ่งก็โอบเอวพ่อด้วย เราสามคนเลยกอดกันแบบนั้นอยู่ชั่วครู่และผละออกจากกัน

"ดูแลลูกพ่อดีดีนะ" มือหนาวางบนหัวของเทนมะและลูบไปมาอย่างอ่อนโยน

"ครับ"

"อย่าทำให้เทนมะคุงเสียใจนะลูก"

หันหน้ามาทางผมและพยักหน้าเบาๆ ผมพยักหน้าตอบและส่งสายตาไปหาเทนมะ ทุกอย่างที่เราฝ่าฟันร่วมกันมาตอนนี้มันจบแล้วสินะ

ยัง..

มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
















1 ปีผ่านไป...


ตอนเช้าที่หอประชุมใหญ่เป็นวันปัจฉิมนิเทศของนักเรียนที่จะจบการศึกษาในมัธยมศึกษาตอนปลาย ซึ่งนั่นก็คือรุ่นผมเอง มันปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเวลาทำไมผ่านไปเร็วอย่างนี้ 

วันนึงผมต้องออกไปเผชิญโลกกว้างกับชีวิตมหา'ลัยที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ได้เจอเพื่อนใหม่ที่มาจากทั่วทั้งประเทศ ผมคงจะทำตัวกร่างเต็มบ้านเต็มเมืองไม่ได้แล้วสินะเพราะมันไม่ใช่ของผม 

โรงเรียนนี้ดีหน่อยที่มันเป็นของผม เลยไม่ค่อยมีใครกล้าลองดีด้วย ผมไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไรแต่คนที่ผมจะร้ายด้วยก็มีแต่คนที่มาแตะต้องแฟนผมเท่านั้นแหละ ซึ่งตอนนี้เค้าก็นั่งอยู่ไกลเหลือเกินเพราะเราอยู่คนละห้องกัน 

พิธีคงยังไม่เริ่มถ้าเดินไปหาจะเป็นไรมั้ย เค้ามองมาที่ผมอยู่ตลอดแหละแม้เราจะไกลกัน เพราะผมก็มองเค้าไม่คลาดสายตาเหมือนกัน ร่วมสี่ปีแล้วที่เราอยู่ด้วยกันและเป็นแฟนกัน


'ความรักไม่จืดจางลงเลย'


ผมคิดว่างั้น...

"ไอ้เคียว ไอ้เคียว"

เพื่อนหัวหงอกสะกิดผมยิกๆจนผมรำคาญอยากหันกลับไปโบกแรงๆและตะโกนใส่หน้าดังๆว่า'มึงเป็นนักสะกิดโอลิมปิกหราไอ้ฟาย' 

คือแบบ..กูมองแฟนกูอยู่เว้ยดูเหมือนไอ้รุ่นน้องปีหนึ่งคนนั้นจะเทคแคร์แฟนกูดีเกินไปแล้ว น้งน้ำนี่ประเคนถึงที่ไม่ประเคนถึงปากเลยล่ะไอ้ฟาค เกรงใจผัวเค้าที่มองอยู่ตรงนี้ด้วย 

"ไอ้เคียว!"

"โว๊ะ!ไอ้นี่สะกิดอะไรนักหนาวะ"

ความอดทนผมมีจำกัดเลยหันกลับมาตวาดคนข้างๆที่สะกิดไม่หยุด ทุกคนเงียบหมดและมองมาที่ผม

"เค้าเรียกมึงตั้งนานแล้วเว้ย!"

อ๊ะ..นี่ผมสติหลุดถึงกับไม่ได้ฟังเรียกชื่อเลยเหรอ เฮ้อ อาการหนักแล้วเรา ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเดินขึ้นไปบนเวทีท่ามกลางสายตาของคนมากมาย ตอนบอกเกรดนี่คนฮือฮากันใหญ่ต้องเข้าใจครับหล่อด้วยเก่งด้วย เดี๋ยวจะหาว่าใช้เส้น

เดินขึ้นมาก็หยุดตรงหน้าผอ.ซึ่งมีศักดิ์เป็นพ่อผมเอง สบตาแปบนึงก่อนโค้งและยื่นมือรับวุฒิของตัวเอง พ่อผมเปรยติดตลกใส่ผมด้วย

"สติอยู่ไหน มองอยู่ได้เค้าไม่หายไปหรอก"

พอยอมรับได้ก็แซวตลอดเลยนะ นี่ก็เล่นตัวใจแข็งมาตั้งนานพอยอมรับได้ก็เล่นผมเลย

"ขอโทษครับพ่อ"

"อยู่โรงเรียนให้เรียกผอ."

"ครับผอ."

"นี่พ่อ"

อืม ต้องการอะไรจากผมกันล่ะบอกที ผมไม่อยู่เถียงต่อเดินก้าวถอยหลังและเดินลงจากเวทีไป ปล่อยใหัเค้าขานรายชื่อให้คนอื่นขึ้นมารับเถอะ นี่ก็วันสำคัญผมไม่อยากให้เสียเวลาของคนอื่นอ่ะนะ

















"ฉลอง!!!!"

เกร๊ง!

"โอ้!!!"

ในที่สุดพวกเราก็สอบเข้ามหา'ลัยติดที่เดียวกันทั้งผม เทนมะ ชู และไอ้ฮาคุริว ส่วนไอ้ไทโยเหรอ นู่นแหวกคอกไปสอบติดมหา'ลัยที่พี่ผมมันเรียนต่อปริญญาโทที่นั่น แหมะ ได้เรียนที่เดียวกันสมใจอยาก 

แต่วันนี้เราก็มาฉลองด้วยกันและชนแก้วดังลั่นร้าน พวกเราปิดร้านฉลองกันเลยนะเนี่ยก็วันสำคัญทั้งที 

ผมเรียนนิเทศฯตามที่แม่ผมบอกเพราะต้องการนายแบบไปใส่ชุดของแม่อ่ะนะ อย่างที่บอกก็แม่ผมเป็นดีไซเนอร์หลายคนคงรู้ 

ส่วนเทนมะเรียนนิติฯเพราะอยากเป็นทนายความ นี่จะฟ้องอะไรผมมั้ยเนี่ยหรือจะฟ้องว่าผมดูและไม่ดี ฮ่าๆๆ ไม่ได้การหรอก ถึงจะไม่ได้อยู่คณะเดียวแต่อย่างน้อยเราก็ยังอยู่คอนโดฯด้วยกัน เพราะใกล้มหา'ลัยเลยไม่ต้องห่วงอะไร 

ไอ้ฮาคุเรียนนิเทศฯเหมือนผมอีกละ รำคาญ ชอบทำตาม ความจริงไม่ใช่แบบนั้นแต่เพราะพ่อแม่มันทำงานวงการบันเทิงทั้งคู่จะให้ไปเรียนวิศวฯก็ยังไงอยู่ พ่อแม่เราถึงสนิทกันเพราะแบบนี้ไง ทำงานด้านเดียวกัน 

ชูไม่ต้องพูดถึงเรียนเหมือนเทนมะไง ก็วนๆอยู่อย่างนี้ ไม่ได้อยากจะเรียนอะไรให้มันยากเย็น

ไทโยดีหน่อยที่เลือกคณะตามที่ฝันคือเรียนหมอ บอกว่าชอบรักษา ชอบช่วยคนอื่น ผมชอบคนมีความคิดแบบนี้จัง เค้าทำตามฝันได้แล้วสินะ 

คงได้รับปริญญาทีหลังพวกผมนานโข หรือไอ้พี่ยูมันจะเรียนต่อเอกเพื่อรอรับปริญญาพร้อมมัน โอ้โห แบบนี้มันจะลงทุนไปมั้ยให้ผมทำงานให้พี่มันเรียนต่อเนี่ย

"ไอ้เคียวพล่ามอะไรวะมาชนแก้วต่อ ไม่เมาไม่เลิกนะเว้ย"

ไอ้ฟาย กูกำลังได้ฟีลในการเล่าเรื่องของพวกมึงเลย มาขัดกันซะได้ ผมเลยยกแก้วขึ้นและชนกับมันซะหน่อยและกะจะดื่มหมดทีเดียวเลย

"ช้าหน่อยเคียวสุเกะ เดี๋ยวก็เมาหรอก"

เทนมะคว้ามือผมที่กำลงกระดกเหล้าราคาแพงลงคอเลย ผมเลยเหลือบตามองคนตัวเล็กที่ส่งสายตาเป็นห่วงมาให้ และก็ต้องแพ้ทางเหมือนเดิมวางแก้วลงทั้งที่เหลืออีกตั้งเกือบครึ่ง

"ยังไงวันนี้ก็ต้องเมาอยู่แล้วไง"

"ขี้เกียจแบกกลับ"

"ก็เมาด้วยกันที่นี่เลย"

"ไม่เอา เมาแล้วอ่อยเคียวสุเกะชอบบอกแบบนั้น ไม่อยากอ่อย"

บุ้ยปากสักพักก็หยิบแก้วของตัวเองไปจิบเพียงนิด สงสัยจะไม่อยากเมาจริงๆอ่ะแหละ แต่ผมอยากเมา ฮ่าๆๆ

"พี่ยูจัดให้ผมอีกหน่อยดิ"

ผมจับแก้วขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดและยื่นไปขอเพิ่มอีก คราวนี้ล่ะยาวเลย..


โดนเมียด่ายาวเลย

-_-"


ทั้งหูนี่แดงไปหมดทั้งดึงทั้งหยิก แง่งร้องไห้ดีมั้ยเนี่ยมีเมียมือหนักแถมโหดอีกต่างหาก แต่น่ารักเลยมองข้ามเรื่องเล็กน้อยไป ราตรีนี้เมากันยาวไปไม่รู้ใครจะแบกกลับรึเปล่า ช่างแม่ม หยำเปอยู่ตรงนี้แหละเหมาร้านไว้แล้วต้องใช้ให้คุ้ม
















"เคียวสุเกะตื่นครับ" มือใครมาเขย่าแขนผมอีกเนี่ยคนกำลังฝันดี เดี๋ยวก็กะชากลงมากอดซะเลย


พึ่บ!


"งื้อออ ปล่อยจะไปทำอาหารเช้า"

"ขอกอดก่อนแป๊บนึง"

คนในอ้อมกอดทั้งดิ้นทั้งกระทุ้งท้องผมเพื่อให้หลุดจากอ้อมกอดที่ผมกระชับมันแน่นขึ้น แต่ผมไม่ยอมปล่อยง่ายๆหรอก ต้องหอมแก้มก่อนสักฟอด หื้มมมม

"อื้อออ ไม่อาบน้ำไม่ต้องมาหอมเลย"

มือเล็กดันหน้าผมออกทั้งที่อยู่ในอ้อมกอดจนหน้าผมแหงนหงายมองเพดาน

"ไม่ทันแล้วหอมไปแล้ว"

"งั้นลุกไปอาบน้ำ วันนี้อยากกินอะไร" ผมปล่อยและเค้าจะเดินไปห้องครัวแต่หันกลับมามองผมก่อน

"อยากกินไข่"

"ไข่ดาวหรือไข่เจียว"

"ไข่..."

ผมทำหน้าทะเล้นใส่จนเจ้าตัวสะดุ้งโหยงและเขินจนหน้าแดง ฮ่าๆๆ แกล้งแบบนี้สนุกดีจัง

"เล่นอะไรเนี่ย"

"ไม่ได้เล่นอยากกินจริงๆ"

"บ้า ไปอาบน้ำเลยวันนี้ต้องไปมหา'ลัยวันแรกนะ"

"ครับๆ"

และเราก็แยกย้ายกันไปทำกิจกรรมของตัวเองจากนั้นก็ไปมหา'ลัยพร้อมกัน 









ผมขับรถไปส่งเค้าถึงอาคารเลย แต่เค้าบอกว่าวันนี้มีรับน้องต้องไปลานกิจกรรม เอ้า ผมเลยต้องพาเค้าไปอีกอ่ะดิ ฮ่าๆ ผมมีรับน้องวันที่สองวันแรกสงสัยต้องเรียนหรือไม่ก็ต้องทำอะไรล่ะมั้งนะ

"เดี๋ยวตอนเย็นมารับนะ"

"โอเค"

ว่าแล้วก็ปลดเข็มขัดนิรภัยและจะเปิดประตูลงไปผมก็ขัดซะก่อน

"ลืมอะไรไปรึเปล่า"

"ไม่ได้ลืมอะไรนะ--อ๊ะ"

ฟอดดดดด

"เจอกันนะครับ"

"ครับ^^"

หลังจากตรัสรู้นึกขึ้นได้ว่าต้องหอมแก้มผมก่อนก็ขยับตัวมาหอมซะฟอดใหญ่เลย และก็ลงจากรถไปโบกมืออยู่ไหวๆ ผมก็ขับรถผ่านและไปอาคารของตัวเอง..


นี่คือจุดเริ่มต้นของชีวิตมหา'ลัย














#ติดตามตอนต่อไป

เฮ้อ ความจริงตอนนี้ต้องเป็นตอนจบแล้วนะ แต่งไว้แล้วด้วยชื่อตอน 'ฉากสุดท้าย'
แต่ด้วยความที่รีดเดอร์ที่น่ารักอยากให้ต่อไม่อยากให้จบ เลยต้องต่อให้ แหะๆ
โดยการลบตอนเก่าทิ้งแล้วก็เขียนใหม่สดๆร้อนๆและจะอัพเลย ยังไงก็อย่าเพิ่งเบื่อนะ ถือว่าแก้ตัวเรื่องหลงรักนายปีหนึ่ง เกี่ยวไรกัน- -" เรื่องนั้นยังไม่ต้องกังวลจะไปเรื่อยๆ แต่ก็เคียวเทนอ่ะแหละอย่าเพิ่งฆ่าร้ายยยยนย 0~0





รูปไอคอนใหม่ของหลงรักนายปีหนึ่ง  ^-^



ใครกดเทนมะ(ไม่บอกไม่รู้เลย)



เดินเตะน้ำทะเลเล่นให้เม่นทะเลอิจฉา





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

372 ความคิดเห็น

  1. #354 ปาย (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 11:27
    สนุกมากๆอะ
    #354
    0
  2. #353 ปาย (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 11:26
    สนุกมากๆอะ
    #353
    0
  3. #351 รักสึรูงิคนเดียว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 22:53
    นอนจมคากองเลือดแล้วค่ะ
    #351
    0
  4. #208 ท้องฟ้าาา (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 20:52
    ค..ใคร ม...มี ล...เลือด บ...บริจาค

    สู้ๆน่าาาค่าาาา
    #208
    1
    • #208-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 28)
      18 ตุลาคม 2559 / 21:45
      ขอบคุณค่ะ^^
      #208-1
  5. #191 lisa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 08:29
    ฟินจนมดขึ้นจอแล้วววววว
    #191
    0
  6. #190 Legendpokemaster (@Legendpokemaster) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 21:34
    นึกว่าจะโดนจะโดนตัดจบซ๊ะเเล้ว555 เอ้ย! เเต่หลงรักนายปีหนึ่งนี่พีคจริงๆ สมที่สปอยมา555 เงิบไปพักใหญ่เลย มาอ่านเรื่องนี้ค่อยพอทำใจได้ สุ้ๆ นี่หนูมาเที่ยวเกาะช้างวันที่ 14กลับมาถึงอัพซ๊ะช๊อคเลย555
    #190
    0
  7. วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 19:11
    ขอบคุณที่มีต่อนะ //กราบงามๆ
    #189
    0
  8. #188 Indiamon123 (@kamon001) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 18:54
    เงาะ(?) ยังมีต่ออีก *0* 
    หนูเทน อิเคียวขึ้นมหาลัยแย้วว 
    #เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆ ^^
    #188
    0
  9. #186 Ton (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 17:35
    สดๆร้อน เลยหรอ! ไรท์ครับถ้าไรท์ไม่อัพผมจะปล่อยงูพร้อมตัวเงินทองมากกว่า1999ตัวไปที่บ้านไรท์ หึหึ ฮาๆ ฮาๆ//โดนไรท์ถีบ เตะ ตบ แจ้งตำรวจ



    ปล.สู้ครับไรท์
    #186
    1
    • #186-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 28)
      15 ตุลาคม 2559 / 17:41
      ครับรีดเดอร์เดอร์เดอร์เดอร์เดอร์
      #186-1
  10. #185 0957531458 (@0957531458) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 17:10
    ชอบอ่ะ เป็นเรื่องที่ดีจริงๆนะ เอาซะฟินตามเลย ทั้งฉากดราม่า หวานแหวว อินทุกตอน ^__^
    #185
    1
    • #185-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 28)
      15 ตุลาคม 2559 / 17:21
      ขอบคุณค่ะ^^ ชมทุกตอนเลย
      #185-1
  11. #184 เชียร์ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 16:49
    จะมีต่อใช่ไหมค่ะ
    #184
    1
    • #184-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 28)
      15 ตุลาคม 2559 / 17:24
      ต่อแน่นอนถ้าไรท์ไม่ปิดท้ายตอนว่า'THE END' ต่อค่ะเพื่อรีดเดอร์
      #184-1