[Fic inazuma]เรื่องราวของสองเรา(เคียวเทน)[จบ]

ตอนที่ 27 : เปิดอก เปิดใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    14 ต.ค. 59


ชายร่างสูงในวัยกลางคนเดินไปหยุดตรงหน้าคู่รักที่กำลังนั่งผ่อนคลายหลังจากเที่ยวมาเหน็ดเหนื่อยทั้งวัน หน้าตาเคร่งขรึมดูจริงจังไม่สามารถบอกได้ว่าต้องการอะไร 

ทั้งสองที่นิ่งมองหน้ากันชั่วครู่ก่อนเงยหน้ามองผู้มาใหม่ เค้าคือพ่อของร่างสูงแฟนหนุ่มของหนุ่มน้อยที่นั่งข้างกัน ทุกอย่างเงียบไปก่อนผู้อายุมากกว่าจะเอ่ยปากขึ้น

"มัตสึคาเสะฉันอยากคุยกับพ่อแม่ของเธอ"

ชื่อของหนุ่มน้อย'มัตสึคาเสะ เทนมะ'ปรากฎอยู่ในประโยคทำให้เจ้าตัวสะดุ้งโหยงก่อนจะตอบไปอย่างสั่นๆ

"มะ..มีเรื่องอะไรเหรอครับ"

เสียงติดสั่นเพราะกลัวว่าคนตัวโตจะพูดอะไรไม่ดีด้วยอีกเหมือนทุกครั้ง ทำให้บรรยากาศโดยรอบแปลกไป ต่างจากบรรยากาศอบอวลไปด้วยความรักเมื่อครู่

"พ่อต้องการอะไรอีก เรื่องมันก็จบไปแล้วนะ"

สึรุงิมองหนัาพ่อของตัวเองอย่างเบื่อหน่ายก่อนเถียงออกไป เพราะเค้าก็ไม่ชอบแบบนี้เหมือนกัน มือหนากุมมือคนตัวเล็กกระชับขึ้น จนคนที่ยืนอยู่มองการกระทำนั้นและหันหน้ามาคุยต่อ

"พ่อมีเรื่องต้องคุยกับพ่อแม่ของมัตสึคาเสะคุง ลูกไม่เกี่ยว"

"แต่.."

"วันไหนครับ"

เทนมะเห็นว่าคนข้างตัวกำลังจะเถียงอีกจึงพูดแทรกขึ้นทำให้สึรุงิชะงักมองหน้าเค้า และเทนมะก็พยักหน้าเป็นเชิงว่าเค้าจะจัดการเรื่องนี้เอง 

สึรุงิถึงกับถอนหายใจแต่ก็ปล่อยไป เค้ากลัวว่าพ่อของเค้าจะมาขอให้เทนมะจากเค้าไปอีก นาทีนี้คงทำได้เพียงนั่งฟังและจะคอยขัดทุกคำพูดที่เค้าไม่เห็นด้วย

"พรุ่งนี้เช้า เธอมาเจอฉันที่นี่แล้วเราจะไปกัน"

"ผมไปด้วย"

"อืม"








หลังจากคุยจบคนมีอายุก็แยกเดินจากไป ส่วนคนตัวสูงก็จูงมือคนตัวเล็กและพาขึ้นรถกลับคอนโดฯของตัวเอง

"เทนมะวันนี้อาบน้ำด้วยกันมั้ย"

ร่างสูงย่างกายเข้ามาประชิดออกแกร่งติดแผ่นหลังของร่างบางจนแนบสนิท กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ทำให้คนฟังใจเต้นระส่ำและขนลุกเกรียวเมื่อมือหน้าเลื่อนเข้ามาภายในเสื้อยืดตัวบางและลูบไล้ทั่วจนเสียวซ่านไปทั้งตัว

"ปล่อยก่อนได้มั้ย มัน.."

"มัน?"

"มันจั้กจี้"

ร่างบางจับมือหนาของร่างสูงจากภายนอกมีเพียงเสื้อตัวบางเท่านั้นที่กลั้นมือทั้งสองไว้ จนมือหนาไม่ได้ขยับไปมา

"จะถอดเสื้อให้ไง"

ร่างสูงพูดน้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยอารมณ์อยากที่พลุกพล่าน ริมฝีปากบางได้รูปประทับลงบนซอกคอขาวเบาๆก่อนเผยเขี้ยวแหลมและกดมันลงจนเกิดรอยแดง

"โอ๊ยยย!!..ทำแบบนี้อีกแล้วมันเจ็บนะ"

"ก็นายน่ากินหนิ"

"แดงเลย งื้อออออ"

ร่างบางเบะปากงอนคนร่างสูงและพยายามแกะมือหนาที่โอบกอดไว้ออก แต่ร่างสูงกลับกระชับมันแน่นขึ้น

"แดงไปหมดเลย"

"คอใช่มั้ย ก็เคียวสุเกะกัดแรงหนิ"

"หน้าอ่ะแดงไปหมดเลย"

มือหนึ่งเลื่อนขึ้นมาจิ้มๆแก้มนิ่มอย่างหยอกล้อ จนเจ้าตัวเขินตัวบิดและก็ถูกลากเข้าห้องน้ำมาอย่างไม่รู้ตัว

"บอกตอนไหนว่าจะอาบด้วย"

"แล้วบอกตอนไหนว่าจะไม่อาบ ไม่ปฏิเสธแสดงว่ายอม"

ไม่พูดเปล่าเริ่มขยับตัวเข้ามาจับชายเสื้อของร่างบางเลิกขึ้นและถอดออกไป จนเห็นแผ่นผิวขาวผ่องที่เป็นภาพที่คนตัวสูงไม่ได้เห็นมานานแล้ว 

ร่างสูงมองตาไม่กระพริบก่อนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอและเริ่มถอดกางเกงต่อโดยร่างบางไม่ขัดขืน แต่ก็เกร็งนิดหน่อยเพราะเขินอายประกอบกับเอามือกุมเป้าไว้

"มองอยู่ได้ไม่เคยเห็นรึไง"

ร่างบางโบกมือไหวๆผ่านสายตามองค้างของร่างสูงจนตอนนี้ได้สติและสลัดความคิดหื่นกระหายทิ้ง และผลักร่างบางติดผนังห้องน้ำ

"จะ..จะทำอะไรเนี่ยไหนบอกจะอาบไง"

"เดี๋ยวค่อยอาบตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว"

พูดจบประโยคก็เข้าเล้าโลมผสมบดจูบลงบนริมฝีปากบางและไล่มาที่ต้นคอ จนตามที่ต่างๆ ความเสียวตีวนภายในท้องของผู้ถูกกระทำ แต่มันก็นุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูก สัมผัสจากคนตัวสูงมันรู้สึกดีจริงๆ











กิจกรรมในห้องน้ำก็เสร็จเรียบร้อย และอาบน้ำไปในตัว ทั้งสองช่วยกันขัดถูทุกซอกทุกมุมจนสะอาดและออกมาพร้อมกันโดยคนตัวสูงก็ไม่ยอมคลายกอดสักที เพราะความหนาวของอากาศรึเปล่าก็ไม่รู้ 

แต่เมื่อร่างบางสะกิดก็ยอมปล่อยและไปแต่งตัว หลังจากนั้นก็มานอนกอดกันที่เตียงอีกที ความโหยหาที่จากกันไปแม้เพียงไม่นานแต่เพราะความผูกพันที่ต้องทำแบบนี้ตลอด ทำให้กาลเวลาดูนานมากกว่าปกติ และเมื่อได้มาเจอกันอีกมันก็มีแรงดึงดูดต่อกัน

"ช่วงที่ไม่อยู่ไอ้ฮาคุได้พาไปกินเหล้าบ้างป่ะ?"

คนตัวสูงชวนคุยหลังจากทั้งสองนิ่งเงียบแต่ก็ไม่อยากหลับหนีกันไป มือหนาลูบผมของร่างบางอย่างอ่อนโยนตลอดเหมือนเป็นการการกล่อมไปในตัว

"ไปครั้งนึง"

"แล้วเมามั้ย"

"เมามากใครไม่รู้พามาส่งห้อง"

ร่างบางแกล้งคนร่างสูงด้วยการตอบแบบกวนๆ ซึ่งวิธีนี้ใช้ได้ผลมาตลอด และแอบหัวเราะในใจคนเดียว และสีหน้าร่างสูงเริ่มบูดเบี้ยวเพราะโกรธจัด

"เดี๋ยวเหอะ บอกมามันเป็นใคร!"

ลมออกหูก็คราวนี้ ตอนนี้เริ่มลุกขึ้นมานอนตะแคงข้างมองร่างบางด้วยสายตาลุกเป็นไฟตามแบบที่ร่างบางต้องการ

"ล้อเล่นไง ไม่ได้ไปหรอกมากสุดก็ร้านกาแฟแหละ"

"งั้นก็ดีแล้ว ก็รู้อยู่ว่าเมาง่ายแล้วชอบอ่อยไปทั่ว ถ้าใครทำอะไรขึ้นมาจะเป็นไงก็ไม่รู้ คนมันเป็นห่วง"

"รู้ว่าเป็นห่วงเลยไม่ทำไง"

"น่ารักมาก"

มือหนายีผมร่างบางอีกรอบด้วยความหมั่นเขี้ยว ร่างบางชอบสัมผัสนี้ที่สุด

"แล้วจะนอนยัง"

เวลาก็ล่วงเลยมานานหลังจากนอนแต่ไม่หลับตาแบบนี้ เพราะความคิดถึงทุกอย่างดูตื่นเต้นไปหมดจนไม่เป็นอันนอน กลัวว่าถ้าหากลืมตาขึ้นมาอีกในตอนเช้า คนที่นอนกอดทั้งคืนจะหายไป เป็นแบบนั้นคงรับไม่ได้

"กลัว"

"กลัวอะไรครับ"

"กลัวว่าถ้าตื่นมาจะไม่เจอนายอีก"

ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นจริงกับร่างบาง เรื่องแบบนี้เลวร้ายมาก

"นอนเถอะไม่มีอะไรให้ต้องกังวล ตื่นมาเราจะยังอยู่ด้วยกัน"

ร่างสูงมอบความมั่นใจให้ร่างบางอีกครั้ง เค้าพูดจริงทุกอย่าง แววตาที่มุ่งมั่นมันบอกมาแบบนั้น เรื่องแบบนั้นจะไม่มีทางเกิดแน่นอน

"นอนไม่หลับ"

"งั้นกินนมมั้ยจะได้นอนหลับ"

"ไปอุ่นมาให้หน่อยสิ"

"ไม่ต้องเสียเวลาหรอกเดี๋ยวเปิดให้กินตอนนี้เลย อย่ากัดนะมันเจ็บ"

ว่าแล้วมือหนาก็เลิกเสื้อขึ้นช้าๆจนร่างบางห้ามไว้ พร้อมกับใบหน้าแดงก่ำและร้อนผ่าว คนตัวโตทำไมชอบทำให้เขินอยู่เรื่อยเลยนะ

"งั้นไม่กินแล้ว เดี๋ยวนอนไม่หลับพอดี"

"แต่เค้าอยากกินอ่ะ เปิดให้กินหน่อยสิ"

นิ้วเรียวสะกิดไหล่คนที่แกล้งหลับยิกๆ แต่ก็ไม่ทำอะไรแต่เปรยคำพูดออกมาจนทำให้ร่างสูงหลุดยิ้ม

"หลับแล้ว"

"งั้นลักหลับเลยดีมั้ยเนี่ย"

"แง่งงง ไม่เอาแล้วจะนอนแล้ว"

"ฝันดีครับ"

"ฝันดีครับ"












ตอนเช้าที่เก่าที่เดิมตามที่พ่อของคนร่างสูงนัดเราก็มากันพร้อมหน้า รถสปอร์ตคันหรูขับเคลื่อนไปยังโอกินาว่าบ้านของร่างบาง ร่างสูงอาสาขับรถพาไปเองเพราะรู้ทาง ทั้งสองเคยพาไปหาพ่อร่างบางหลายครั้งแต่ด้วยสถานะที่ไม่เปิดเผยเค้าบอกพ่อกับแม่มาตลอดว่า'เพื่อนกัน' 

แต่ร่างสูงก็ไม่ได้ค้านอะไรถ้าร่างบางจะยังไม่พร้อมบอกครอบครัวเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองคน อีกใจหนึ่งเค้าเองก็กลัวด้วยว่าพ่อแม่ของอีกฝ่ายจะไม่ยอมรับเขา 

มาถึงเวลานี้เค้าทำใจแล้วทุกอย่างไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเค้าก็จะไม่ยอมจบความสัมพันธ์ที่ยังต้องสานต่อไปจนจบ ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของเค้าฝ่าฟันอุปสรรคมาตั้งมากมายจะมาจบเอาตอนนี้ก็คงจะยอมไม่ได้ ก็ต้องดิ้นกันต่อไปจนกว่าจะหาทางได้







เวลาก็ผ่านไปพอสมควรและก็ถึงที่หมายแล้ว ทุกคนลงจากรถและตรงไปที่บ้านหลังใหญ่ติดทะเลเพื่อพบปะกับคนข้างในซื่งเป็นพ่อแม่ของร่างบาง บ้านหลังใหญ่ที่หน้าบ้านเปิดร้านอาหารทะเลซึ่งขายดิบจายดีในทุกวัน แต่วันนี้เป็นวันหยุดทำให้ร้านเงียบสงบ ร่างบางเลยพาทุกคนเข้ามาในบ้าน

"สวัสดีครับแม่ พ่อ"

"สวัสดีครับคุณน้า"

ทันทีที่เห็นเจ้าของบ้านนั่งอยู่ที่ห้องรับแขกทั้งพ่อและแม่ร่างบางก็กล่าวทักทาย ร่างสูงก็เช่นเดียวกัน เค้าทำแบบนี้จนเคยชินเหมือนเป็นเรื่องปกติ และพ่อแม่ของร่างบางก็ดูท่าจะชอบเค้ามากเลยทีเดียว จากนิสัยของเค้าที่มีมารยาทและดีกับลูกเค้า

"เทนมะ หนูสึรุงิคุง..อ๊ะ.."

"ฮารุกะ?"

"เรย์อิจิ?"

ทั้งสองฉะหน้ากันและความหลังก็แล่นเข้ามา ทั้งสองเคยรู้จักกันตอนมัธยมปลายเพราะเรียนที่เดียวกัน และแน่นอนแม่ของร่างบางคือคนที่พ่อของร่างสูงเคยมอบใจให้มาก่อน แต่ต้องแยกจากกันเพราะเรียนมหา'ลัยคนละที่และทั้งสองก็ไม่ได้เจอกันอีก 

จนมาวันนี้โลกกลมตามทฤษฎีพาให้เค้าทั้งสองมาพบกันอีกครั้งในสถานะคนเคยรู้จัก

"รู้จักกันเหรอครับ?" เป็นร่างสูงที่โพล่งขึ้นมาท่ามกลางความเงียบเมื่อครู่

"มะ..มัตสึคาเสะคุงเป็นลูกเธองั้นเหรอ?"

"สึรุงิคุงก็เป็นลูกเธองั้นเหรอ?"

เวลาที่ห่างหายจากกันไปทำให้คำถามภายในหัวผุดขึ้นมาไม่หยุด ทั้งสองอยู่สถานะคนเคยรู้จักกันในตอนนี้ ความรักที่ทั้งสองเคยทำให้มันเกิดตอนนี้ไม่มีเหลืออีกแล้ว ทั้งสองไม่ได้รู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว เหลือแต่เพียงรู้สึกดีที่ได้เจอเพื่อนเก่าอีกครั้งและคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นสามีของฮารุกะสินะเค้าคิดอย่างนั้น 

ไม่ปล่อยให้งงนานพ่อของคนตัวสูงก็เริ่มประเด็นแต่ไล่ให้ทั้งสองออกไปข้างนอกก่อนเพราะอยากจะคุยกับผู้ใหญ่ด้วยกัน และไม่อยากให้มีเรื่องโต้เถียงจากเด็กๆที่ความคิดเป็นผู้ใหญ่กันมากพอสมควร 

พวกเค้าทั้งสองก็ยอมออกไปและไม่ได้แอบฟังอยู่บริเวณโดยใกล้เพราะเค้ามีมารยาทพอ ถึงจะอยากรู้มากขนาดไหนก็ตาม

"มีเรื่องอะไรจะคุยงั้นเหรอ"

ผู้ใหญ่สามคนนั่งเปิดอกคุยกันโดยคนเริ่มพูดคือแม่ของร่างบางที่นั่งติดกับสามีของตัวเอง และผู้มาใหม่นั่งตรงข้าม

"เรื่องที่จะคุยก็เรื่องของลูกพวกเรานี่แหละ"

"ลูกฉันไปทำอะไรให้เธอเดือดร้อนงั้นเหรอ?"

"มันก็ไม่เชิงหรอก แต่ลูกเธอ.."

"..." อีกฝ่ายรอคำตอบอย่างจดจ่อ

"ลูกเธอเป็นแฟนกับลูกฉันไง นั่นแหละที่ฉันเดือดร้อน"

"รู้อยู่แล้วล่ะ"

ได้ไงกันทั้งที่ทั้งสองไม่เคยบอกเรื่องความสัมพันธ์แต่คนที่พูดกลับหน้านิ่งไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลกตรงไหนเลย ต่างจากคนที่นั่งตรงข้ามที่ตอนนี้อารมณ์เดือดพอดู

"เธอรู้อยู่แล้วงั้นเหรอ?" 

"อืม ถึงทั้งสองจะไม่เคยบอกแต่การกระทำมันบอก และฉันก็ไม่เคยเห็นลูกทำหน้ามีความสุขมากขนาดนั้น และได้เห็นมันตอนที่ลูกอยู่กับสึรุงิคุง ทำให้เดาได้ไม่ยากว่าไม่ใช่เพื่อนกันอย่างที่ปากบอก"

พยายามพูดให้กระจ่างจนคนฟังเข้าใจและหยุดชะงัก และยังคงถามต่อ

"เธอจะไม่ว่าอะไรหน่อยเหรอ นั่นมันผู้ชายทั้งคู่นะ"

อารมณ์ฉุนเฉียวมือไม้ชี้ส่งๆออกไปทั้งที่ทั้งสองไม่ได้อยู่ด้วย

"แล้วทำไมต้องว่าด้วยล่ะ นายเกลียดเรื่องแบบนี้งั้นเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ! ไอ้ลูกบ้า ผู้หญิงดีดีก็ไม่ไปชอบ ดันมาชอบผู้ชายด้วยกัน ฉันไม่ได้ว่าลูกชายเธอหรอกนะ"

ถอนหายเฮือกใหญ่ตามอารมณ์ กี่ครั้งแล้วที่เค้าต้องพูดแบบนี้กับใครต่อใครเพื่อให้ทุกคนเข้าใจ แต่ก็ต้องถูกพูดกลับมาว่า..

"นายหัวโบราณรึไงห๊ะ?!"

"..."

"เรื่องแค่นี้ทำไมรับไม่ได้ ตอนนี้มันก็ปกติของสังคมยุคนี้แล้วหนิ มันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว"

"คนปกติที่ไหนชอบเพศเดียวกัน ผู้ชายต้องคู่กับผู้หญิงสิถึงจะถูก"

"แล้วใครเป็นคนกำหนดล่ะว่าผู้ชายต้องคู่กับผู้หญิง"

"เรื่องนั้นมัน.."

"เรย์อิจิฉันเข้าใจนายนะว่าเรื่องแบบนี้มันทำใจยอมรับลำบาก แต่ถ้านายไม่เห็นด้วยนายก็เห็นแก่ความสุขของลูกบ้างเถอะ"

"..."

"ถามหน่อยนายเห็นลูกยิ้มครั้งล่าสุดตอนไหน"

"เอ่อ..อืม..ก็ตอนมันอยู่กับแฟนมันนั่นแหละ"

"แล้วนายรู้สึกยังไง?"

"อธิบายไม่ได้"

"เกลียด?"

"ไม่"

"โกรธ?"

"อันนั้นก็ไม่"

"รังเกียจ"

"หึ"

"มีความสุขที่ลูกยิ้ม"

"เอ่อ..จะว่าแบบนั้นก็..คงใช่"

"เรย์อิจิยอมรับซะเถอะว่ามันไม่ได้เสียหาย เวลาลูกมีความสุขน่ะเราก็ควรจะมีความสุขไปด้วยไม่ใช่คอยกีดขวาง แบบนั้นลูกก็คงลำบากใจนายเข้าใจความรู้สึกลูกบ้างมั้ย"

"ฉันไม่เคยรู้เลย"

"กี่ครั้งแล้วที่เถียงกับลูกเรื่องนี้"

"ทุกครั้งที่เจอหน้า"

"แบบนั้นไม่ดีเลยนะ ถ้านายอยากให้ลูกยิ้มให้ เข้ามาปรึกษาพูดคุยเหมือนพ่อลูกปกติก็ให้โอกาสลูกซะ อย่าใจแข็งหน่อยเลย"

"เอ่อ.."

"ถามหน่อยลูกฉันเคยทำอะไรให้นายรึเปล่า?"

"ไม่เลย มัตสึคาเสะก็เป็นเด็กดีมาก ช่วยงานโรงเรียนตลอด แถมทำให้ลูกของฉันยิ้มตลอดเวลาเลยล่ะ"

"แล้วแบบนี้นายยังต้องการอะไรอีก?"

"ทายาท" ตอบแบบสั้นๆแต่ทำให้คนฟังชะงัก

"นายก็มีลูกอีกคนใช่มั้ยตามที่รู้มา"

"อืม แต่มันก็ชอบผู้ชายเหมือนกัน"

"รับเด็กมาเลี้ยงก็ไม่เห็นเป็นไร"

"มันไม่ใช่สายเลือด"

"ฉันว่านายหาเรื่องมาแก้ตัวไม่ยอมรับมากกว่า เรื่องอนาคตปล่อยให้ทั้งสองตัดสินใจเองดีกว่าเพราะเค้าก็โตโตกันแล้ว"

"ฉันคิดว่า.."

"..."

"ฉันยอมรับได้แล้วล่ะ ขอบใจมากนะ"

"อื้ม"

"จำไม่ได้เลยว่าครั้งล่าสุดทำอะไรให้ลูกบ้าง นานโขมาแล้วก็เคยซื้อรถให้แค่นั้น ถึงเวลาต้องทำอะไรเพื่อลูกบ้างแล้ว"

นั่งนิ่งคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา ตอนนี้ใจที่แข็งดุดหินผาก็ต้องถูกทำลายลงเพราะความเห็นใจและเพื่อลูกที่ตัวเองรัก

"วัตถุน่ะให้แปบเดียว ดีใจแปบเดียว แต่ความรู้สึกให้แล้วยังคงอยู่ตลอดไปนะ"

ส่งยิ้มมาให้พร้อมความจริงใจ เรื่องที่เค้าทำในวันนี้จะทำให้ลูกของเค้าทราบซึ้งตลอดไป

"ถ้าลูกเราเรียนจบฉันจัดงานแต่งงานให้เลยนะ เอาสินสอดเท่าไหร่ดี"ไม่ค่อยจะรีบร้อนเท่าไหร่เลย กับการเพิ่งยอมรับได้ก็ไปถึงขึ้นนี้แล้ว

"เวอร์เกินไปแล้ว ห้าสิบล้านไหวมั้ย ฮ่าๆๆๆ"

"เพื่อลูกเท่าไหร่ก็ไหว"

"โอเค งั้นปรองดองกันไว้ก่อนแล้วกัน ถึงวันนั้นค่อยพูดอีกที"

"อื้ม"




เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะเพราะเริ่มเปลี่ยนเรื่องคุย เป็นธรรมดาที่เพื่อนเก่าจะนั่งคุยเรื่องอดีตให้กันฟัง เรื่องที่ค้างคาใจมานานก็ถูกสะสางเพียงเพราะได้เหตุผลที่พึงพอใจ ไม่มีเหตุผลอะไรที่พูดมาขนาดนี้แล้วจะไม่ยอมรับ 

ไม่ใช่ว่าเถียงไม่ได้แต่เพราะเค้าแพ้ตั้งแต่เริ่มพูดประโยคแรกแล้วไงล่ะ จากนี้ไปพ่อจะทำหน้าที่พ่อให้ดีที่สุด

'เพื่อลูกเคียวสุเกะ ยูอิจิ'
























#ติดตามตอนต่อไป
โอเค เป็นตอนแรกที่บรรยายเอง 55555 อยากลอง แต่ลองอ่านดูแล้วมันไม่ใช่แนว ไม่ถนัด ไม่สนุก ตอนสุดท้ายจะให้ตัวละครบรรยายเองและ งื้ออออ จะจบแล้วเหรอไวจัง55555 กร๊ากกกก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

372 ความคิดเห็น

  1. #183 Karnanak (@Karnanak) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 21:46
    อย่าเพิ่งจบครับไรต์ตามอ่านตลอดนะครับ
    #183
    1
    • #183-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 27)
      14 ตุลาคม 2559 / 21:58
      เอ้า5555 เดี๋ยวแต่งตอนพิเศษให้
      #183-1
  2. #182 jioy (@jioy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 16:45
    ฮือๆๆ ในที่สุดคุณพ่อก็ยอมรับได้แล้ว//น้ำตาใหลเป็นสายด้วยความปลื้มปิติ
    #182
    0
  3. #181 เชียร์ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 14:02
    เย้เดาถูกด้วยว่าพ่อสึรุงิจะให้เทนมะแต่งงานกับเคียวสึเกะเย้ หนูรออ่านอยู่นะค่ะไรต์😊
    #181
    0
  4. #180 Rekajung (@Rekajung) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 14:01
    เดี๋ยวๆๆ ไม่เอาดิไรท์!!! อย่าพึ่งจบบบบ!!! ขอร้องT^T ฮือๆๆๆ//กราบแทบเท้าไรท์ ยังไม่อยากให้จบอ่าาา งื้ออออ ฮือๆๆๆ 
    #180
    2
    • #180-1 เคียวเทน (จากตอนที่ 27)
      20 ตุลาคม 2559 / 07:27
      ให้ไรต์แต่งเรื่องทดแทนสิคะ ง่ายจะตายยย

      เอาสักสิบเรื่องเลย//โดนไรต์ตบ 555
      #180-1
    • #180-2 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 27)
      20 ตุลาคม 2559 / 23:17
      เหอๆ เพราะคิดเรื่องใหม่ไม่ออกเลยต่อไง^^
      #180-2