พี่ครับ อย่ารังแกผม

ตอนที่ 8 : ฝ่าฝืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    2 ก.ย. 62

ตื่นเช้ามาด้วยสภาพที่ดูโทรมสุดเมื่อมองตัวเองในกระจก ดวงตาตอนนี้กลับบวมเป่งเพราะผ่านการร้องไห้อย่างหนักมา เขาไม่รู้หรอกว่าพี่เฟียสจะได้ยินรึเปล่า แต่ถ้าได้ยินก็ช่างเขาสิ เหอะ! ตอนนี้เขาซักจะไม่ชอบพี่เฟียสเอาซะเลย
"แม่ วันนี้มิวขอกลับช้าได้มั้ย ไปเที่ยวกับไอ้ฟ่ามัน" ผมเดินลงมาจากบันไดก็เห็นแม่ก้มๆเงยๆจัดอาหารอยู่ที่โต๊ะ
"ดึกขนาดไหน" แม่หันขวับมาหาผมทันที สงสัยเขาคิดว่าผมจะโกรธและไม่คุยกับเขา แต่ผมแยกแยะออก และที่สำคัญเขาเป็นคนเลี้ยงผมมา ดูแลผม เรื่องอะไรผมถึงต้องโกรธท่าน ถ้าไม่มีแม่ ป่านนี้คงไม่ได้เป็นผมแบบทุกวันนี้หรอก
"ก็ทุ่ม สองทุ่ม ประมาณนั้น นะครับ " ผมประมาณเวลาไป คงไม่ดึกมากหรอกมั้ง?
"อืม...ให้พี่เฟ..."
"ไม่ครับ! เอ่อ...มิวไปกับเพื่อนๆ พี่เฟียสไปคงอึดอัด" ผมปฏิเสธไปทันควัน ด้วยรู้ว่าแม่จะพูดอะไร เรื่องอะไรจะให้ไป แม้แต่หน้าตอนนี้ก็ไม่อยากจะมอง ไม่รู้หรอก ผมโกรธ โกรธทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ผมรู้ว่าเขาเกียจผม ไม่งั้นไม่พูด ไม่ทำอะไรแบบนั้นกับผมหรอก
"ได้ แต่บอกพี่เขาไว้ก็ดีนะ ว่าไปที่ไหน เผื่อ..."
"ครับ เดี๋ยวว่างๆผมจะบอกเขาเอง มิวไปนะครับ เดี๋ยวไปหาอะไรกินที่โรงเรียน รักนะครับ" ผมเดินไปหอมแก้มแม่หนึ่งฟอด ก่อนจะเดินออกไป


Fiet's part
"แม่ ผมเห็นหลังไอ้มิวไวๆ มันรีบไปไหน" ดูเหมือนมันจะรีบๆ แล้วรีบไปไหนของมัน รึมันจะโกรธที่ผมพูดแบบนั้นออกไป เหอะ! ก็ดูแม่งทำตัว ทำตัวน่ารักแล้วยังไม่รู้ตัวอีก ใครมันจะไปทนได้ ถ้าผมไม่เดินมาเห็นมันก็คงให้ไลน์ไอ้เหี*ยนั่นไปละ
คนอื่นเขาจะดูออกหมดแล้วว่าผมรักมัน รักที่ไม่ใช่แค่พี่รักน้อง แต่รักแบบที่คนรักกัน ผมถึงอยากให้แม่บอกความจริงมันไวๆ ห่วงคล้องขอที่มีชื่อว่า'พี่' จะได้ถูกปลดออกไปซะที ผมจะได้ทำอะไรถนัดๆ แค่นี้ก็เผลอตัวทำอะไรมากไปแล้ว แต่มันยังโง่ พี่ที่ไหนเขาจูบน้องชายกัน!
ถ้าถามว่าผมรักมันตอนไหน ผมก็ตอบไม่ได้หรอก อาจจะตั้งแต่มันขึ้นม.1รึตอนไหนผมก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีสายตาก็หยุดอยู่ที่มัน คอยจ้องมองมัน อยากอยู่ใกล้ๆ แต่ผมไม่ค่อยจะแสดงออก ประกอบกับผมไม่ใช่คนที่หวาน โรแมนติกสักเท่าไหร่ เลยต้องทำเป็นแกล้งมัน แต่เวลามันโกรธ มันก็น่ารักดีอีกแบบ มันชอบทำแก้มป่องโดยไม่รู้ตัว จนบางทีผมแทบจะไปขย้ำมัน ที่ร้ายสุด ตอนนี้ผมไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ซะเท่าไหร่ เวลาเห็นมันนอน ร่างเล็กๆของมันทำอารมณ์ผมแทบจะทะลุออกมา เหมือนเลือดจะลำเลียงไปเลี้ยงแค่ส่วนกลางของร่างกาย แค่เพียงจูบของมันกลับทำให้ผมมีปฏิกริยา ถ้าผมยังจูบมันนานกว่านี้ ผมคิดว่าผมได้เอามันแน่ คนอะไรแม่งน่าเอา! คิดแล้วมัน....เหี้ยเอ้ย! จะมารู้สึกอะไรตอนนี้ นี่แค่คิดนะ แม่ง!
"มิวมันรีบไปเรียนละมั้ง จะกินก็กินสิ ทำไมทำท่าทีแปลกๆ แล้วนั่นเป็นอะไร เหงื่อแตกพลั่กเลย"
"อื...อืม ผม...ปวดขี้ ไปขี้ก่อนนะ" เอาวะ อ้างอย่างนี้คงถ่วงเวลาได้ เวลาขึ้นแล้วมันต้องใช้เวลานานกว่าจะสงบมั้ยล่ะ แล้วแม่งมาขึ้นอะไรตอนนี้ แม่งจะไปโรงเรียนทันปะวะ อย่าให้ถึงทีกูนะมิว เอวมึงหักแน่ โทษฐานทำให้กูอยากละหาที่ปลดปล่อยไม่ได้ มึงนะมึง
End Fiet's part


โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง
ทันทีที่ผมถึงโรงเรียนผมรีบเดินขึ้นห้องละก็เจอกับคนที่ผมอยากเจออยู่พอดี
“ฟ่า วันนี้กูไปผับกับมึงได้ละ กูขอแม่แล้ว”
“เหยดดดดดดดดดดดดดดด จริงหรอวะ แล้วพี่เฟียสมึงอะ ขอยัง”
“ขอทำไม เขาไม่มีสิทธ์อะไรมาห้าม พี่ก็…” ผมหยุดพูด มันคงจะไม่ดีถ้าเอาเรื่องแบบนี้มาพูด ผมจึงหยุดได้ทัน
“เห้ย! เดี๋ยวพี่มึงมารู้ทีหลัง จะซวยกันแม่งหมดนะ เอาดีๆ บอกพี่มึงก่อนก็ดีนะกูว่า กูกลัวว่ะ”
“พี่เขาไม่ทำอะไรมึงหรอก ถ้าทำมาทำกูนี่ กูจัดการเอง”
“เออๆ ให้มันจริง ดี วันนี้กูจะแนะนำสาวๆให้รู้จัก มึงจะได้ลองเอาซักที”
“โว๊ะ พูดมาก ไป เข้าเรียน จะสายละ เดี๋ยวก็โดนเช็คขาดหรอกโว้ย” มัวคุยกับไอ้ฟ่าเพลินหันมาดูนาฬิกาข้อมืออีกทีก็เกือบจะ8โมง โรงเรียนผม ม.ผมจะเข้าแถวทุก8โมง15 ทุกวันพุธ เมื่อไม่เข้าแถวก็ต้องเรียนสิครับ แรกๆก็ดีใจที่ไม่ต้องเข้าแถว เพราะผู้จัดการพูดมาก พูดชนิดที่คนละเรื่องแต่สามารถเอามาเรื่องเดียวกันได้ ขนาดผู้อำนวยการยังไม่ขนาดนี้เลย แต่พอต้องมาเรียนแทนผมรู้สึกเข้าแถวมันก็ดีนะ ผิดที่ผมขี้เกียจเรียนเองแหล่ะครับ พูดแล้ว ฮ้าววววววว~ ง่วง -,,-


ว่างๆ หลังจากสอบเสร็จ คิดถึงทุกคน และก็กลัวทุกคนจะคิดถึง? ฮี่ฮี่ เลยมาหลงเรียกน้ำย่อย
สำหรับคนที่รอ NC คงไม่ใกล้ไม่ไกลนี้แล้วล่ะเนอะ
ฝากติดตามด้วยนะทุกโคนนนนน ❤
*ไม่ได้อัพ โปรดรู้ไว้ว่าอ่านหนังสืออยู่* ??”?

NC ลงในนี้ไม่ได้ใช่มั้ย สำหรับคนที่อยากอ่าน สามารถติดตามได้ที่
ธัญวลัย : SSuziiChabu
รักอะไรต์ : หมูกระทะจะเยียวยาทุกสิ่ง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

14 ความคิดเห็น