เซียนโลกนิยาย พิชิตโลกอนาคต

ตอนที่ 10 : อาหารพลาสม่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 ก.ค. 62

3 วันผ่านไป...ไวเหมือนโกหก ก็มันกาตูนนิ

ผมกับ ฮวาง แทจุน และ ลีเฮชิน ก็ได้เดินทางอยู่ระหว่างทางหมายเลขสาม ของถนน วรนุช ที่นี่บรรยากาศยังคงร้อนแรงเมื่อคิดว่าพวกเราจะสามารถเดินทางไปถึง สถานี โมฮัน

และสิ่งที่ทำให้ผมต้องแปลกใจก็คือ Gate ที่เปิดอยู่กลางถนนสายนี้

" พวกเราจะแวะไปเติมอาหาร ที่นี่ นิดหน่อย " ผมกล่าวกับ ฮวาง แท จุน และลีเฮชิน เป็นเรื่องแย่นิดหน่อยที่ประเทศไทยไม่มีร้านขายอาวุธ ไม่เหมือนกับในอเมริกา ดังนั้น อาวุธที่พวกเรามีก็มีเพียงปืนพกที่เหลือกระสุนเพียงแค่ 6นัดเท่านั้น

ยิ่งนานผมยิ่งชักจะคันตัวขึ้นมาแล้ว อยากจะเข้าไปในเกท เต็มทน

" พวกเราจะรอนายอยู่ข้างนอกนี่ " ฮวาง แท จุน กล่าว

" นายเคลียร์เกทคนเดียวไหวรึ " ลีเฮชิน เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย

" เชื่อชั้น ชั้นต้องกลับมาแน่ๆ " ผมกล่าวก่อนจะย่างเท้าเข้าไปในเกท

ข้างในมืดมาก แต่เมื่อสาวเท้ายาวๆ ผมก็พบโครงกระดูกมนุษย์ มีคนที่เข้ามาท้าทายเกทนี้ก่อนผม และถูกฆ่าตาย มันไม่ใช่เรื่องดีนักที่ผมจะพูดอะไรตอนนี้ ผมเดินเข้าไปในความมืด ที่ไม่น่าจะมีมนุษย์คนไหนทานทนกับมันได้

กลัว นั่นคือ สิ่งที่ผมคิด ความกลัวแผ่กระจายไปทุกขุมขน แถมหนาวอีกด้วย ไม่แปลกที่ ฮวาง แท จุน กับ ลีเฮชิน จะไม่อยากเข้ามาในนี้

ลมหายใจของผมค่อยๆอึดอัดมากขึ้น เมื่อได้ยิน เสียง แซ่ก แซ่ก แซ่ก มันเป็นเสียงของมอนสเตอร์ที่รอผมอยู่

และในฉับพลันทันใด การจู่โจมก็ได้บุกจู่โจมผมมาจากด้านบน

มันก็คือฝูงมด ตัวใหญ่เท่าแมว เท่าที่ผมเคยอ่านในนิยาย พวกมันไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ แต่มีจำนวนมาก ทำให้ผมต้องเสียเวลากำจัด

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ

เสียงดาบมาซามูเนะในมือผมตวัดฟันเจ้าสิ่งมีชีวิตสิ่งนี้

ผมกับดาบของผมเข้าขากันมาก แม้จะไม่เคยลองใช้จริงมาก่อน แต่ให้ตายเถอะ ผมเริ่มอยากจะออกจากที่นี่แล้ว ถ้ามันไม่มีรางวัลเคลียร์ดันเจี้ยน เป็นอาหารพลาสม่าอัดเม็ด จำนวน 500 เม็ดเป็นรางวัล

30นาทีต่อมา...

เหนื่อย นั่นคือสิ่งที่ผมคิด หลังจากการกำจัดมอนสเตอร์ประเภทมด ไม่มีอะไรดีไปกว่ารางวัลความสำเร็จที่รอผมอยู่ตรงหน้า

...หิว ตอนนี้ผมอยากจะกิน ยากิโซบะ ซักชาม ถ้ายังมีร้านเปิดอยู่ละก็นะ

แต่ทว่า...

โฮกกกกกกกกก

เสียงของสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งกำลังมุ่งมาทางนี้ มันคือบอส เรดโอเกอร์ตาเดียว ที่แสนดุร้าย

"เพื่อ อาหารพลาสม่า 500 เม็ดของชั้นแกจงตายซะเจ้า เรดโอเกอร์ " ผมสบถแล้วพุ่งเข้าโจมตีเรดโอเกอร์ อย่างเมามันส์

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ

ขนาดที่ใหญ่ของมันไม่ได้เป็นอุปสรรคของผมเลย ผมยังคงโจมตีมันไม่หยุด และส่งเสียงหัวเราะราวกับคนบ้าคลั่ง นี่นะรึ ความรู้สึกสนุกที่ได้เป็นผู้ล่าของ ดาร์ค อีริค ตอนนี้ผมกำลังค่อยๆเสพมัน

มันสนุกมาก สนุกจนอยากจะเสพย์ ต่อไปเรื่อยๆ ราวกับคนติดยา

" ตอนนี้ตรู กำลังลมแดงอยู่รู้ป่าว เรดโอเกอร์ " ผมกล่าว แล้วใช้ด้ามดาบมาซามุเนะตีหัวมัน จนมันถอยไปติดกำแพงถ้ำ ก่อนที่ผมจะหวดดาบเข้าฟันตาของมัน จนมันร้องเสียงหลง

ตีขวา หลบซ้าย ตีซ้าย กระโดดขึ้น ตีลง ก็ต้องเข้าประชิดและสวนกลับ นั่นคือสิ่งที่ผมรู้ในขณะอ่านนิยาย

การโจมตีทุกรูปแบบของบอส อยู่ในการคำนวณของผมแล้ว ต่อให้ฟ้าลิขิตให้มันชนะ แต่ในวันนี้มันต้องแพ้ผม ผมเพ่งสายตาแห่งความน่าหวาดกลัวออกมา

ใช่แล้ว ตอนนี้นิสัยของผมค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละนิด จากตอนแรกที่ผมเป็นเพียงคนซื่อๆ ธรรมด๊าธรรมดาที่หายใจรดฟ้าไปวันๆ แต่ตอนนี้ ผมกำลังจะกลายเป็น ฆาตกรโรคจิต ที่สนุกกับการเข่นฆ่า

แต่ก่อนที่ผมจะลงดาบสุดท้ายใส่ เรดโอเกอร์ ก็ได้มีเสียงดาบอีกสายฟันใส่หลังของเรดโอเกอร์ และมันได้ทรุดลง แล้วร้องครางก่อนจะตาย

โฮกกกกกกกกกก

และเสียงดาบอีกสายมาจากดาบดำ มุรามาสะ ใช่แล้วเจ้าของๆมันก็คือ ดาร์ค อีริค

" ที่แท้คนที่มาท้าทายบอส ก็เป็นแกสินะ ยูกวานมิน " ดาร์ค อีริคกล่าวก่อนจะกล่าวต่อ

" แกเปลี่ยนไปมากเลยนะ รุ้สึกว่าพวกเรา เริ่มจะโรคจิตเหมือนกันแล้วนะ " ดาร์ค อีริค พูดไม่พูดป่าว เขาหยิบดาบมุรามาสะขึ้นมา แล้วเลียเลือดที่หยดอยู่ ก่อนโยน ของรางวัลจากดันนี้มาให้ผม

ของที่บอสดรอปคือ อาหาร พลาสม่า 500 เม็ด กับยาเพิ่มมาน่า 10 ขวด และ อีเรกเซอร์ ที่สามารถชุบชีวิตคนได้ 1ครั้ง แต่ ดาร์ค อีริค แย่งเอา อีเรคเซอร์ของผมไป

" สิ่งนี้เป็นของชั้นถ้าอยากได้ก็มาแย่งเอาไป " ดาร์ค อีริคกล่าว ก่อนจะเปิดขวดอีเรคเซอร์ และดื่มมันจนหมด

เมื่อดาร์ค อีริค ปรากฏ นิชิโนะ คงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

" แกทำอะไร กับ ฮวาง แทจุน และ ลีเฮชิน " ผมกล่าวช้าๆ เพราะเริ่มเป็นห่วงพรรคพวกที่อยู่ข้างนอก

" ชั้นทำให้ พวกเขาแค่สลบน่ะ ตอนนี้นิชิโนะกำลังฮีลให้อยู่ไม่เป็นไรแล้ว " ดาร์ค อีริค กล่าว

" ถ้างั้นเรามาดวลกัน " ผมกล่าวแล้วตวัดดาบมาซามุเนะในทันที

" ย่อมได้ ชั้นอยากสนุกมานานแล้ว " ดาร์ค อีริค หัวเราะราวกับคนบ้า และแล้ว ศึกที่ต้องจารึกในหน้าประวัติศาสตร์ ก็ได้เริ่มต้นขึ้น

เคล้ง! เสียงดาบปะทะกัน ดาร์ค อีริค ถึงกับเปลี่ยนกระบวนท่ากลางอากาศ แล้วพลิกดาบโจมตีต่อ แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ผมสามารถ หลบดาบของดาร์ค อีริคได้

" แกเลิกเป็นคนแล้วเหรอ " ดาร์ค อีริค ถามในระหว่างเรากำลังต่อสู้กัน

" เลิกเป็นคน? "

" ฮะ ฮะ ฮ่า น่าสนุก น่าสนุกดี โอโมชิโร่ย(น่าสนุก) ยิ่งนัก "

ฉัวะ ฉัวะ เสียงดาบฟันถูกเนื้อของกันและกัน ตอนนี้ผมสามารถโจมตีโดนดาร์ค อีริคได้แล้ว แต่ต้องแลกกับแขนข้างนึง

" 5555+ แกเก่งขึ้นนี่นา " ดาร์ค อีริค กล่าว ก่อนจะถีบผมจนกระเด็น เพราะเมื่อกี้ที่โจมตีโดนดาร์ค อีริค นั่นคือ สุดความสามารถของผมแล้ว

" ไว้ชั้นจะรอพบแกที่ดันเจี้ยนลับนะ ถ้าเรามีวาสนาจะได้พบกันอีก " ดาร์ค อีริค กล่าว ก่อนโยน ฟูลโพชั่นมาให้ผม ผมรีบเปิดดื่มในทันที แต่เมื่อละสายตาไปจากดาร์ค อีริค เขาก็ได้หายไปแล้ว

30นาทีต่อมา...ผมได้เดินออกมาจากเกท และตอนนี้แขนข้างที่ผมเสียไป ก็ได้กลับคืนมาแล้ว ด้วยฤทธิ์ของฟูลโพชั่น 

พระอาทิตย์บ่งบอกว่ามันคือเวลาเย็นแล้ว ผมรีบเข้าไปแก้มัดฮวาง แทจุน กับ ลีเฮชิน พวกเขาดูยังงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

" มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ ยูกวานมิน ตอนชั้นเฝ้าอยู่หน้าดันเจี้ยน จู่ๆก็โดนเงาสีดำโจมตีจนสลบ " ฮวาง แท จุน กล่าว

...แสดงว่า ฮวาง แท จุน ตามความเร็วของ ดาร์ค อีริคไม่ทัน จึงเห็นการเคลื่อนไหวของ ดาร์ค อีริค เป็นเพียงเงาที่เข้ามาจู่โจม

" เรารีบไปสถานีโมฮัน กันเถอะ " ผมกล่าว แล้วเดินนำหน้า ฮวาง แท จุน กับลีเฮชินไป โดยไม่กล่าวอะไรอีก

สักพักใหญ่...

เมื่อเรามาถึงสถานีโมฮัน ที่นั่นมีป้อมปืนกลอยู่ และอามาน หัวหน้าสถานีก็ออกมาพบพวกเรา

" เราให้พวกท่านเข้ามาพักที่นี่ไม่ได้ มันเต็มแล้ว เราจะให้น้ำและอาหารพวกท่านสำหรับ 1 วัน แล้วรีบไสหัวไปที่อื่น " อามานกล่าว

ผมโกรธมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น ผมจึงสาวเท้าออกมาจากสถานีโมฮัน เพราะไม่เห็นแม้แต่เงาของ อายาเสะ โดยไม่ได้เอาอาหารกับน้ำมาด้วย

" ยูกวานมิน ความโกรธ ไม่ได้ช่วยอะไรพวกเรา สถานการณ์มันจะยิ่งแย่มากขึ้น ถ้านายใช้แต่อารมณ์ กลับไปขออาหารกับน้ำส่วนของตัวเองออกมาเถอะ " ลีเฮชิน แนะนำผม ทำให้ผมคิดได้ ผมจึงกลับไป ขออาหารกับน้ำส่วนของตัวเองออกมา ซึ่งอามานก็ไม่ได้หวงอาหารกับน้ำแต่อย่างใด เพียงแต่ยิ้มเยาะพวกเราที่จู่ๆก็กลับมาเอาอาหารกับน้ำ หลังจากเขามอบอาหารกับน้ำให้พวกเราแล้ว เขาก็รีบๆไล่เราให้ออกไปตาย โดยไม่สนใจแม้จะช่วยผุ้หญิงอย่าง ลีเฮชิน ที่มากับกลุ่มของผมด้วย

และยามกลางคืน ก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และพวกผมต้องเอาชีวิตรอดจากมอนสเตอร์ที่จะดุร้ายขึ้นในเวลากลางคืน

*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

14 ความคิดเห็น