เซียนโลกนิยาย พิชิตโลกอนาคต

ตอนที่ 11 : ค่ำคืนแสนโหดร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 ก.ค. 62

แสงอาทิตย์ กำลังค่อยๆดับลงทีละนิด

ผมยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง แล้วยิ้มให้กับความตายที่กำลังใกล้เข้ามา ฮวาง แท จุน หยิบปืนพกขึ้นมา แล้วชักมัน เตรียมพร้อม ในขณะที่ ลีเฮชิน ก็ถือไม้เท้าที่ได้มาจากสถานีโมฮัน

" คืนนี้พวกเราต้องรอดไปให้ได้ " ฮวาง แท จุน กล่าว

แฮ่ กรรรรร

ฝูงซอมบี้ทหาร บุกเข้ามาโจมตีพวกผมก่อนในระลอกแรก

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ดาบมาซามุเนะ ตวัดผ่านหัวของพวกมันอย่างไม่มีเมตตา ใช่แล้ว ตอนนี้สายตาของผมที่เห็นในกระจกไม่ใช่สายตาของมนุษย์อีกแล้ว แต่มันเป็นสายตาของสัตว์ร้าย

ปัง ปัง ปัง ฮวาง แท จุน ยิงซอมบี้ทหาร และแย่ง M - 16 กับ AK - 47 ของพวกมันมา พร้อมระเบิดมือ

ลีเฮชิน ถอยไปหลบด้านหลังพวกเรา

การต่อสู้ของพวกเราในคืนนี้ เรียกความสนใจ ของคนในสถานีโมฮันเป็นอย่างมาก พวกเขาถึงกับ เอากล้องส่องทางไกลมาดู

...เหนื่อย ผมคิด แต่จำนวนของพวกมันไม่ลดลงเลย

ซอมบี้ทหารยังคงดาหน้าเข้ามา ผมเริ่มมองไปหยั่งร่างไร้ชีวิต ที่มีหลากหลายเพศ ทั้งผุ้หญิงและเด็ก ก็มีแซมๆอยู่ในกลุ่ม ซอมบี้ทหารด้วย พวกเขาคงเป็นเหยื่อสินะ

พวกเราฆ่า พวกซอมบี้ทหาร และแย่งอาวุธของพวกมันมา และฆ่าพวกมันอีก

ใช่แล้ว ฆ่า ฆ่า ถ้าอยากรอดก็ต้อง ฆ่า

ผมฆ่าพวกมัน จนแย่งปืนยิงพลุแสงมาได้

พวกเราขยับไปข้างหน้าเรื่อยๆ และแล้วเราก็ต้องตกใจเมื่อมองเห็น สิ่งก่อสร้างประหลาด ใจกลางเมือง เชียงใหม่

" โบราณสถาน มหาสุสาน โมมาดิกซ์ " ผมอุทาน ถึงไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง แต่สุสานก็ตั้งอยู่ตรงหน้า พวกซอมบี้ทหารคงเป็นคนที่เข้าไปจู่โจม มหาสุสานนี้สินะ

" พวกเราจะเข้าไปในสุสานมั๊ย " ฮวาง แท จุน กล่าว

" วิ่ง " ผมพูดสั้นๆ แล้ววิ่งเข้าไป ในมหาสุสานเพื่อหลบซอมบี้ และที่นั่นเราพบกับ กองมหาสมบัติ มหาศาล ที่นั่นเต็มไปด้วยทอง

อึก! เสียง ฮวาง แท จุน กลืนน้ำลาย ในขณะที่ ลีเฮชิน ร้องเสียงหลงออกมา

" จะเยอะไปไหนเนี่ย ทอง ทองทั้งนั้นเลย " 

"อย่าแตะทองพวกนี้ มันจะทำให้พวกเราตาย " ผมกล่าวห้ามทั้งสองคน ดังนั้นพวกเราจึงไม่ได้แตะต้องทองใดๆ ในมหาสุสานนี้ และอาศัย มหาสุสานในการหลบ ซอมบี้จำนวนมากในคืนนี้

และในคืนนี้เองที่ผมฝันเห็น ไรด์ pozapu มาคุยด้วยในความฝัน

pozapu : สวัสดี ยูกวานมิน นายยังสบายดีอยู่มั๊ย

ยูกวานมิน : ครับ ไรด์ แต่ผมมีเรื่องอยากจะถาม ทำไมไรด์ถึงแต่งเรื่อง pozapu ผจญภัย ละครับ ทั้งๆที่ไปแต่งเรื่องอื่นจะรุ่งกว่า

pozapu : ชั้นฝันเห็นอนาคตนะสิ แต่ชั้นไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรมันได้ การที่อุกาบาตพุ่งชนโลก ยังไงก็ต้องเกิดขึ้น และทุกอย่างต้องเปลี่ยนแปลง แม้ว่าชั้นจะเป็นนักเขียนที่ไม่ได้เรื่อง และใครๆก็หาว่าเรื่องที่ชั้นเล่าเป็นเรื่องโกหก ชั้นก็ยังคงแต่งต่อไป เพราะเรื่องโกหก ก็คือ เรื่องที่เมคขึ้นมา และเพื่อนของชั้นก็ส่งเมลล์มาบอกว่า ทำไมไม่ลองเอาไปแต่งนิยายดูละ เพื่อมีคนสนใจ

ยูกวานมิน : ฮะ ฮะ ฮ่า ช่างเป็นเหตุผลที่ไม่ได้เรื่องจริงๆเลยนะครับ

pozapu : ต้องขอบใจนายจริงๆ ที่อุตส่าห์สนับสนุนนิยายของชั้นตั้งแต่ต้นจนจบ สุดท้ายนี้ชั้นมีอะไรจะบอกนาย

ยูกวานมิน : เรื่องอะไรครับ

pozapu : การที่นายจะสามารถฆ่า โฮลี่ แม๊กไกว และทำให้โลกกลับมาเหมือนเดิมได้ นายต้องร่วมมือกับ ดาร์ค อีริค

และในขณะที่ผมกำลังจะถามต่อ ผมก็ตื่นจากความฝัน เพราะ ลีเฮชิน มาเขย่าผม

" พวกซอมบี้ ไปกันหมดแล้วนะ เราควรจะรีบเดินทางได้แล้ว " ลีเฮชิน กล่าว

" ไม่ เราไปสถานีต่อไปไม่ได้ ถ้ายังไม่เคลียร์ เรื่องเกี่ยวกับ อายาเสะ " ผมกล่าว

" นายสงสัย อามานแห่งสถานี โมฮัน อย่างนั้นรึ " ลีเฮชิน

" ใช่ เขาอาจจะจับตัว อายาเสะ ไปขังไว้ก็ได้ ใครจะรู้ "

" งั้นเราจะย้อนกลับไป สถานีโมฮันรึ " ลีเฮชิน

" ใช่แล้ว แต่เราต้องมีเหยื่อล่อ " ผมพูดพร้อมกับดึงโคตรเพชรขนาดเท่าหัวคน ที่อยู่ใจกลางมหาสุสานโมมาดิกซ์ออกมา แล้วกล่าวต่อ

" เราจะใช้ไอ้นี่เป็นใบเบิกทาง "

.

.

30 นาทีต่อมา....

เราก็กลับมายังสถานีโมฮัน และต้องพบกับป้อมปืนกลที่เล็งมาหยั่งพวกเราอีกครั้ง พวกทหารประจำสถานีจะไม่ให้เราเข้าไป แต่ทว่า เมื่อผมชู เพชรขนาดเท่าหัวคนขึ้นมาเท่านั้น พวกเขาก็พากันตาโต

" เจ้าไปเอาโคตรเพชรใหญ่ขนาดนั้นมาจากไหน" อามาน กล่าวโดยตัวเขาไม่หยุดสั่นจากความดีใจที่จะได้โคตรเพชรมาสนับสนุนงานวิจัยของเขาต่อ

เมื่อผมเห็นดังนั้น ก็อมยิ้ม ก่อนที่จะให้ ฮวาง แท จุน เทเหรียญทองออกมา แต่ อามานก็ยังไม่ยอมอนุญาติให้เราเข้าไป เขายังคงพูดต่อ

" โคตรเพชรและทองคำพวกนี้ ซื้อห้องในสถานีนี้ตลอดไปไม่ได้ มันซื้อได้แค่ 7 วันเท่านั้น ถ้าตกลงชั้นจะให้พวกแกเข้ามา " อามานกล่าว ผมจึงพยักหน้าตกลง และเดินเข้าไปในสถานี และมอบโคตร เพชร กับทองให้กับอามาน เขาดีใจมากๆ และยิ้มอย่างแฮปปี้

...ไหนบอกไม่มีที่เหลือให้พวกเราแล้วไง ทีตอนนี้กลับมีห้องว่างให้พัก ไอ้เวร ผมคิด

หลังจากพวกเราเดินมาดูห้อง ผมก็กล่าวเตือน ลีเฮชิน กับ ฮวาง แท จุน 

" คืนนี้ เราอาจต้องเจอกับนรกอีกครั้ง และชั้นหวังว่า พวกเราจะรอดไปได้ "

"นายหมายความว่า อามานมีแผนการร้ายในการ ลอบสังหารพวกเรารึ " ลีเฮชิน ถามด้วยความสงสัย

" มันยิ่งกว่านั้น อีก รอดูกันต่อไป " ผมกล่าวก่อนจะเข้าไปนอนพัก ในขระที่ลีเฮชิน ไปอาบน้ำ อาบท่า และ ฮวาง แท จุน เช็ดปืน AK - 47 ที่แย่งมาได้จากซอมบี้ทหาร มันช่างเป็นปืนที่สุดยอดจริงๆ

จากเวลาบ่ายคล้อย ก็ล่วงมาถึงตอนเย็น ผมกินอาหารพลาสม่าอัดเม็ด เพื่อเพิ่มค่าสเตตัส และแบ่งพวกมันนิดหน่อยให้ ลีเฮชิน และ ฮวาง แท จุน กินด้วย ก่อนจะได้ยินเสียงแปลกๆ

กิ๊ซซซซ!

ผมตกใจอย่างมากที่ได้ยินเสียงนี้ มันเป็นเสียงของ ไทยแลนด์โนซีแรปเตอร์ ประมาณ 7 ตัว

" มีแรปเตอร์ อยู่ในสถานีนี้ " ผมตะโกน ก่อนที่แรปเตอร์ 2ตัวจะวิ่งเข้ามาจู่โจมพวกเรา

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ

ผมฟันดาบมาซามูเนะออกไป ทำให้หัวของ ไทยแลนด์โนซี แรปเตอร์ขาดกระเด็น

" พวกเขาแอบทดลอง ชุบชีวิตแรปเตอร์ และพวกไดโนเสาร์ ยังงั้นเรอะ " ฮวาง แทจุน กล่าวอย่างสงสัย ก่อนจะยิง AK - 47 ออกไป เพื่อเปิดทาง

" ใครจะรู้ว่า พวกเขาแอบทดลองอะไรในสถานีนี้ พวกเขาอาจจะทำการทดลองยิ่งกว่าการชุบชีวิต แรปเตอร์พวกนี้ " ผมกล่าว

และในเวลาเดียวกันกับที่ผมสู้กับพวกแรปเตอร์ พวกซอมบี้ทหารก็ได้บุกโจมตีสถานีนี้ เพราะพวกเราเอาโคตรเพชรของมันมา

อ๊าคคคคคคค ท่านอามานครับ พ..พวกซอมบี้บุกจู่โจมสถานีของเรา ทำยังไงดีครับ

อามานโกรธอย่างมากที่เพิ่งรู้ว่าถูกผมหลอก และลากพวกซอมบี้มาหยั่งสถานีนี้

" ปล่อย ทีเร็กซ์ ออกไป ฆ่าไอ้ยูกวานมิน กับพรรคพวกของมันซะ " และนี่คือคำสั่งครั้งสุดท้ายของอามาน ในสถานีนี้ เพราะเขารีบเร่งไปที่ เฮลิคอปเตอร์ เพื่อสละฐานนี้ โดยไม่ลืม หยิบเอาโคตรเพชรไปด้วย

.

.

 ปัง ปัง ปัง

ผมบุกไปหยั่งห้องแล้วห้องเล่า และในที่สุด ก็เข้ามาถึงห้องทดลอง ของสถานีโมฮัน มันเต็มไปด้วยคนที่ถูกจับมา ผมมองเข้าไปในหลอดทดลอง และเห็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตา

" โทมัส ทำไมนายถึงกลายเป็นแบบนี้ " ผมมองไปหยั่งโทมัส ตอนนี้ร่างกายกว่า 80 เปอเซ็น ของเขากลายเป็นแรปเตอร์ไปแล้ว

" ยูกวานมิน นาย เหรอเพื่อน ช่วยฆ่าชั้นที ชั้นกำลังจะกลายเป็นไดโนเสาร์ ฮือ ฮือ"โทมัสกล่าวทั้งน้ำตา

" แล้ว อายาเสะ กับ อาสึกิอยู่ไหน " ผมกล่าวถามโทมัส

" พวกเธอ ถูกจับแยกอยู่อีกห้องนึง " โทมัสกล่าว

ผมค่อยๆยกปืน mp-5 ขึ้นมาประทับบ่าและเล็งไปหยั่งหัวของโทมัส ปืนกระบอกนี้ได้มาจากซอมบี้ทหารที่ผมเพิ่งจัดการไปเมื่อ 5นาทีที่แล้ว

"ชั้น ทำไม่ได้ ยังไงชั้นก็ฆ่านายไม่ได้ " ผมกล่าวอย่างเศร้าใจ ก่อนที่โทมัสจะกลายเป็นแรปเตอร์ทั้งตัวและพุ่งเข้ามาเล่นงานผม

ปัง ปัง ปัง

เสียงจาก AK - 47 ดังออกมา กระสุนสังหารโทมัสดังมาจาก ฮวาง แท จุน

" แก ฆ่า คนอีกแล้ว รึ ไอ้ กร๊วก ฮวาง เอ๊ย " ผมด่า ฮวาง แท จุน

" ถ้าชั้นไม่มา ช่วยแก แกเสร็จ ไอ้โทมัสนี่ไปแล้ว " ฮวาง แทจุน กล่าว

ผมได้แต่โกรธ ฮวาง แท จุน แต่ไม่ได้ปล่อยหมัดอัดหน้าเขา เพราะสิ่งที่เขาพูดมามันมีเหตุผล ผมเองก็ฆ่าแรปเตอร์ไป แล้วกว่า 7 ตัว นั่นหมายความว่า ผมฆ่า คนไปแล้ว 7 คน ผมไม่มีเวลามาเศร้าใจ จึงรีบวิ่งไปหยั่งอีกห้องหนึ่ง และในห้องนี้เองที่ผม เจอ อายาเสะ กับ อาสึกิ ที่กำลังสับสนอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้นในสถานีนี้

" ดีจริงๆ ที่พวกเธอปลอดภัย " ผมกล่าวยิ้มด้วยความยินดี แต่ความยินดีของผมก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อ ทีเร็กโผล่ออกมา

ตึง ตึง ตึง เสียงย่ำเท้าอันหนักหน่วงดังเป็นจังหวะ ทำให้ผมชักดาบมาซามูเนะออกมา กระฉับเอว

" อย่า ฆ่า เธอ นะ  ทีเร็กซ์ตัวนี้คือ คุณ ยูจินอา " อายาเสะกล่าว ก่อนจะรีบโยน อาสึกิ ออกมาให้ผม

ผมรับอาสึกิ ไว้ได้ แต่ อายาเสะ กลับถูกทีเร็กกัดกลางลำตัว

" ไม่นะ อายาเสะ ม่ายยยยยยยยยย " ผมตะโกน และหลั่งน้ำตา ผมรีบส่งอาสึกิ ให้กับ ฮวาง แท จุน และเข้าไปช่วย อายาเสะในทันที

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ

ผมตัดชิ้นส่วนหัวของ ทีเร็กในทันที โดยไม่สนใจว่า มันเคยเป็น ยูจินอามาก่อน มันสะบัดหัว และอ้าปากทิ้ง ร่างที่บาดเจ็บสาหัสของ อายาเสะลงพื้นอย่างไม่ใยดี

ตูมมมม!

เสียงเวทย์เพลิง ยิงอัดปาก ทีเร็ก ดังมาจากมือของ ลีเฮชิน ที่เพิ่งวิ่งเข้ามาอย่างกระหืดกระหอบ และกล่าวว่า

" พวกซอมบี้ทหาร บุกเข้ามาในสถานีแล้วคะ "

ผมไม่มีเวลามาสงสาร ยูจินอาอีกแล้ว ตวัดดาบปลิดชีพเธอในทันที

ฉัวะ เสียงของหัวทีเร็ก ค่อยๆหลุดออกมา และร่างกายของเธอ จากทีเร็ก ก็ค่อยๆคืนกลับกลายเป็นมนุษย์

" อามาน ชั้นจะฆ่าแก " ผมสบถ แต่ก็ไม่มีเวลามาให้สบถมากนัก ผมรีบวิ่งไปดูอาการของ อายาเสะ ที่กำลังจะตาย

" พอจะฮีลได้มั๊ย ลีเฮชิน " ผมกล่าว แต่ลีเฮชิน ส่ายศรีษะ อาการของอายาเสะ สาหัสมากเกินกว่าเวทย์เยียวยาของเธอ จะรักษาได้

ผมค่อยๆกุมมือที่กำลังจะเย็นลงไปทุกที ทุกที ของอายาเสะ แล้วกล่าวถ้อยคำ ที่จะเรียกกำลังให้เธอ

" อายาเสะ ผมรักคุณ รักมาตั้งนานแล้ว ถ้าคุณรอดออกไปได้ พวกเราจะแต่งงานกัน "

" ชั้นเองก็รักยูกวานมิน เหมือนกัน ชั้นนึกว่าชั้นต้องตบมือข้างเดียวเสียแล้ว " อายาเสะ พยายามกล่าว แต่เลือดของเธอยังคงไหลออกมาไม่หยุด และหลังจากนั้นเธอก็เกิดอาการช็อค แต่ก็รวบรวมกำลังใจสุดท้ายพูดออกมา

" ชาติหน้าขอให้เราเกิดเป็นคู่กันอีกนะ อย่าให้เหมือนชาตินี้ที่ไม่สม..." เสียงของเธอหยุดไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย

" ม่ายยยยยยยยย " ผมร้องไห้ออกมาจนแทบจะกลายเป็นสายเลือด 

...ใช่แล้วเวทย์เรส(เวทย์ชุบชีวิต) จะต้องมีฮันเตอร์ซักคนในประเทศไทยที่มีมัน ผมจะต้องหาให้เจอ ผมคิด และแล้วชื่อของ ฮันเตอร์ ที่มีเวทย์เรสก็ดังขึ้นมาในหัวผม [นิชิโนะ] 

ผมอุ้มร่างไร้วิญญาณของอายาเสะ และบุกออกจากสถานีนี้ ไปพร้อมกับ ฮวาง แท จุน และ ลีเฮชิน โดยไม่ลืมบอกให้อาสึกิ ให้วิ่งตามมาติดๆ เพราะไม่มีเวลาอีกแล้ว

และนี่คือเรื่องราว โศกนาฎกรรม ของผมในสถานีโมฮัน ผมทั้งเศร้า โกรธ และเสียใจ ที่ไม่อาจชุบชีวิตให้กับ อายาเสะได้ เพราะผมไม่รุ้ว่าจะสามารถขอร้อง นิชิโนะ ที่ชอบฆ่าคนให้ช่วยชุบชีวิต อายาเสะได้อย่างไร

*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

14 ความคิดเห็น