เซียนโลกนิยาย พิชิตโลกอนาคต

ตอนที่ 9 : ยูกวานมิน จอมสังหาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    26 ก.ค. 62

พวกเราออกเดินทางต่อในตอนเช้า พร้อมมองส่งวัดที่พวกเราอาศัยนอนเมื่อคืน เพื่อไปให้ถึงสถานีไทยเอื้อฟ้า ผมหวังว่าที่นั่นคงปลอดภัยกว่าที่นี่ เพราะไม่มี โซระ กับ ลาล่า ราชินี นักเชือด ที่เป็นมอนสเตอร์ระดับ 7

" ทำไมนายเดินไปทางนั้น ไม่เห็นกรงเล็บหมีที่ทำไว้ระหว่างทางเหรอ " ฮวาง แท จุน กล่าวอย่างกล้าๆกลัวๆ

" ที่ตรูเดินมาทางนี้ เพราะมั่นใจว่าตัวเองจำนิยายที่อ่านไม่ผิด ทางนี้อ่านะ จะมีแต่ โปปุ กริซลี่เท่านั้น " ผมกล่าวช้าๆ ชัดๆ ทำให้ ฮวาง แท จุน ทำหน้าไม่ค่อยพอใจนัก

" แล้วนิยายมันเกี่ยวอะไรด้วยฮึ " ฮวาง แทจุน ถามผมอีกครั้งด้วยสายตาสงสัย

"นายเคยอ่าน pozapu ผจญภัยมั๊ย ชั้นเป็นผุ้สนับสนุนหลักของนิยายเรื่องนี้ "

" ไอ้นิยายที่มีตาบ้าโรคจิต นอนฝันกลางวัน แล้วเอามาเขียนอะนะ "

"ใช่แล้ว "

"ชั้นไม่เคยอ่านหรอก เพราะมันไม่สนุก มีแต่ ปีศาจ มอนสเตอร์เยอะแยะ ออกมาจับมนุษย์ไปกิน โดยไม่มีเหตุผล " ฮวาง แท จุน

" งั้นแสดงว่าเคยอ่าน สินะ "

" ชั้นแค่อ่านผ่านๆ " ฮวาง แทจุน

" งั้นนายคงรุ้สถานการณ์ตอนนี้สินะ "

"สถานการณ์อะไร " ฮวาง แท จุน

" โลกได้เปลี่ยนไปแล้วยังไงล่ะ "

เมื่อผมพูดประโยคสุดท้าย โปปุ กริซลี่ที่แอบซ่อนในกองหิมะ ก็พุ่งขึ้นมาจู่โจม อย่างป่าเถื่อน

...ลองใช้แรงที่ได้รับมาเต็มพลังดูหน่อยเป็นไร ผมคิด แล้ว จู่โจมด้วยพลังทั้งหมดที่มีใส่หัวของ โปปุ กริซลี่ ทีเดียว มันถึงกับหัวแบะ

ใช่แล้วครับ หลังจากการนอนเมื่อคืน ผมก็รุ้สึกว่าได้รับพลังจากใครบางคนมา แล้วร่างกายของผมก็โตขึ้นนิดหน่อย บวกกับพลังกล้ามเนื้อที่มากขึ้น หลังจากกิน อาหารพลาสม่า

จากที่ผมจำได้ การจะจบเรื่องนี้คือ

1. ฆ่า ดาร์ค อีริค กับ นิชิโนะ แล้วมอนสเตอร์ทั้งหมดจะหายไป

2. สังหารมอนสเตอร์ทั้งหมด

หรือ 3. เปิด Gate เพื่อกลับไปสังหาร นายพล โฮลี่ แม๊กไกว ก่อนจะเกิดเหตุการณ์ อุกาบาตตก

แต่ทั้งสามอย่างแทบเป็นไปไม่ได้ ผมคิดว่าในตอนนี้ พลังของ ดาร์ค อีริค คงจะถึงขั้นเหนือ มนุษย์ไปแล้ว แถมนิชิโนะยังมีพลังรักษามากกว่า ฮันเตอร์ธรรมด๊าธรรมดาอีกตะหาก เพราะผมเคยถูกเธอฮีลมาแล้ว ต้องยอมรับเลยว่า พลังฮีลของเธอเหนือมนุษย์จริงๆ

ในขณะที่กำลังคิดอยู่ ก็มีโทรล กลุ่มหนึ่ง กำลังลากผู้หญิงไปเข้าถ้ำที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

" นายจะไปช่วยผู้หญิงพวกนั้นใช่เปล่าเพื่อน " ฮวาง แท จุน กล่าวสั้นๆ แต่เมื่อเห็นผมเดินจ้ำอ้าวโดยไม่สนใจ เขาก็ถึงกับชกหน้าผมเพื่อเรียกสติ

" นายยังเป็นมนุษย์อยู่ไหม นายแข็งแกร่งขนาดบดกระโหลก โปปุ กริซลี่ได้ภายในหมัดเดียว แต่กลับไม่ยอมช่วยผู้หญิงพวกนั้นเหรอ "

" ถ้าเอ็งอยากช่วยก็ไปช่วยเอง มันอาจเป็นกับดักอีกก็ได้ "

" เราเป็นคนไทยด้วยกัน ช่วยได้ก็ต้องช่วยสิ ก็ได้ถ้านายไม่ไปชั้นไปเอง ชั้นคงจะร่วมทางกับคนแล้งน้ำใจอย่างนายไม่ได้ " ฮวาง แท จุน กล่าว ก่อนจะเหน็บปืนพก และเดินตามพวกโทรลไป ผมถึงกลับต้องถอนหายใจออกมา

" ไอ้โง่ เอ๊ย แก ทำให้ชั้นโง่ไปกับแกด้วย " ผมเดินตามฮวาง แท จุนไป โดยไม่ห่างนัก และเตรียมดาบมาซามูเนะไว้เพื่อเหตุการณ์ฉุกเฉิน

.

.

30 นาทีต่อมาเราก็มาถึงหน้าถ้ำ ที่เต็มไปด้วยพวกโทรล พวกมันมีกระบอง และเตรียมสู้รบแล้ว

" พวกเราเป็น ชินยูฉะ(ผู้บุกรุก) สินะ " ผมกล่าวก่อนเปล่งจิตสังหารออกมา ฮวาง แท จุน ถอยไปด้านหลังและมองผมลุยเข้าไปในดง โทรล

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ

แขนขาของพวกโทรลขาดกระเด็น บางตัวก็ตาย บางตัวก็พิการ ผมเคลื่อนไหวอย่างว่องไวไปท่ามกลางพวกมัน ทำให้พวกมันไม่สามารถใช้อาวุธ ประเภทธนูได้ เพราะกลัวโดนกันเอง

ปัง ปัง ปัง

ฮวาง แท จุนเอง ก็ไม่อยู่เฉย เขาสาดกระสุน ดึงความสนใจของพวกโทรลทำให้พวกมันสับสน และในไม่ช้าพวกเราก็สามารถเอาชนะพวกมันได้ พวกมันที่เหลือ ถึงกับละทิ้งถ้ำหนีไป

" ไปดูสถานการณ์กันหน่อย " ผมกล่าวกับ ฮวาง แท จุน แต่เขาเองก็ทำท่ากล้าๆกลัวๆอยู่อย่างนั้น ผมจึงเดินเข้าไปในถ้ำคนเดียว

ข้างในเต็มไปด้วยหญิงสาวที่กำลังท้อง และไม่อยู่ในสภาพที่เรียกว่าคนอีกแล้ว ยกเว้น ลี เฮชินที่เพิ่งถูกจับมาเมื่อกี้ เธอยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ และยังไม่ถูกล่วงเกิน ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงฆ่าผุ้หญิงพวกนี้ทั้งหมดให้พวกเธอตายดีกว่ายอมรับความจริงที่พวกเธอ ถูกโทรลข่มขืน และกำลังท้องลูกของมัน แต่ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์ผดุงคุณธรรมเลย ผมเริ่มจะขยับเท้าเพื่อเดินออกจากถ้ำไปทั้งหยั่งงั้น แต่จู่ๆ นอกถ้ำก็มีเสียงการต่อสู้ และเริ่มมีควันไฟเข้ามาในถ้ำ

...พวกโทรลมันกลับมา และกำลังจะรมควันให้เราตาย ผมคิด และกำลังจะก้าวเท้าหนีออกจากถ้ำ

" ช..ช่วยด้วยคะ ช่วยด้วย คุณผุ้กล้า " ลีเฮชิน กล่าวขอร้อง ผมจึงช่วยโดยการแบกเธอขึ้นขี่หลัง และใช้สกิล ก้าววายุ วิ่งออกมาจากถ้ำ

ข้างนอกราวกับทะเลเพลิง พวกโทรลกำลังรุมเล่นงาน ฮวาง แทจุน อยู่ แต่เขาก็แค่บาดเจ็บสาหัสก็เท่านั้น

ผมกระโดดออกไป แล้วโยน ลีเฮชิน ทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะกล่าวคำสั้นๆ พร้อมปล่อยจิตสังหาร

" พวกแกตาย!!! "

.

.

30 นาทีต่อมา... ซากของโทรลตัวสุดท้ายก็ได้ถูกเผา ผมค่อยๆหยิบ อาหารพลาสม่าขึ้นมากิน ของพวกนี้เพิ่มพลังกาย และความเร็วของผมได้ ตอนผมอ่านในนิยาย ผมนึกว่ามันเป็นเพียงอาหารธรรมดา แต่ที่ไหนได้ มันมีผลในการเพิ่มค่าสเตตัส โดยรวม ผมจึงคิดว่าไม่ควรแบ่งให้ใครอีกแล้ว นอกจากตัวผมเอง

" ผู้หญิง ข้างในปลอดภัยไหม " ฮวาง แท จุน กล่าว ในขณะที่ ลี เฮชิน กำลังฮีลให้เขา

" ทุกคนตาย " ผมกล่าวช้าๆ

" แกโกหก " ฮวาง แท จุน ยังไม่ยอมเชื่อ

" งั้นเอ็ง ก็ เข้าไปดูเอง โดนรมควันตั้ง 30 นาที ถึงเป็นโปปุ กริซลี่ ก็ต้องสำลักควันตาย "

" แกมันไม่ใช่คน ยู กวานมิน "

" แกก็เหมือนกัน ฮวาง แท จุน อยากด่าอะไรก้เชิญด่าเถอะ เพราะมันทะลุซ้ายไปออกหูขวาของชั้นอยู่แล้ว"

" พวกคุณอย่าได้ทะเลาะกันเลย ตอนนี้ที่สำคัญคือต้องรีบหาอาหารก่อนนะคะ " ลี เฮชิน กล่าว

" ชั้นรีบ จะไปสถานี ไทยเอื้อฟ้า " ผมกล่าว

" ที่นั่นไม่เหลืออะไรอีกแล้ว มันเต็มไปด้วยซอมบี้ " ลีเฮชินกล่าว

"ทำไมเธอถึงรุ้ "

" ชั้นขับรถบรรทุกหนีออกมาจากที่นั่น เมื่อวานนี้ ทุกคนลุกขึ้นมา แล้วก..ก็กินกันเอง มันเป็นภาพที่ชั้นแทบจินตนาการไม่ได้ ชั้นแทบอ้วก เมื่อต้องคิดถึงมัน "

" ถ้างั้น อายาเสะ กับ อาสึกิ พวกเธอจะเป็นยังไงมั่ง ชั้นต้องรีบไป " ผมกล่าวอย่างไม่ยอมแพ้ แต่ก็ถูก ฮวาง แท จุน โบกหัว

ผัวะ ผัวะ ผัวะ

" นายตื่นได้แล้ว ถ้าพวกเธอโชคดี พวกเธอคงไม่ตาย" ฮวาง แท จุนกล่าว

แต่ผมไม่ยอมฟังเขา และพยายามเดินต่อไป ทำให้ ฮวาง แท จุน โบกหัวผมอีก 12 ทีเพื่อเตือนสติ

ผัวะ ผัวะ ผัวะ
ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ
ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ

หลังจากโบกหัวผมแล้วเขาก็ชกหน้าผมอีกหมัดนึง ก่อนจะตะโกนเสียงดัง

" ตาสว่างได้แล้ว ยูกวานมิน ทุกคนที่สถานี ไทยเอื้อฟ้า ตายหมดแล้ว ไม่มีใครรอให้นายไปช่วยหรอก ที่เหลือก็มีแต่ซอมบี้ นายพูดเองไม่ใช่เหรอว่า อย่าทำเรื่องที่ไม่มีประโยชน์ "

ผมได้แต่นั่งซุกหน้าลงบนเข่าและร้องไห้ ผมไม่คิดเลยว่า มันจะเป็นเรื่องเจ็บปวดอย่างนี้ ผมไม่อาจปกป้อง อายาเสะไว้ได้

" เรายังมีความหวังอยู่คะ ถ้าเราไปสถานีใกล้ๆ สถานีไทยเอื้อฟ้า ที่นั่นอาจมีผู้รอดชีวิต " ลี เฮชิน กล่าวให้ความหวังผมอีกครั้ง

" ที่ไหนนะ ที่ไหน " ผมกล่าว

" สถานี โมฮัน คือสถานีที่ใกล้ที่สุดและเรากำลังจะไปที่นั่นเพื่อขอความช่วยเหลือ" ลีเฮชินกล่าว

*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

14 ความคิดเห็น