ซาโตชิ จอมปราชญ์ราชันย์ครองพิภพ

ตอนที่ 15 : ทำโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 มิ.ย. 62

ผมถูกผู้วิเศษ ริเอะ ใช้ให้ไปทำความสะอาด ลานกว้าง เลี้ยงแพะ เป็นการทำโทษ ที่ผมใช้สบู่ และยาสระผมของเธอ ในเช้าวันนี้

ขัด ขัด ขัด ถู ถู ถู

แบร๊ะ แบร๊ะ

พระอาทิตย์ยามเช้าที่สดใส และฝูงแพะที่ดูสะอาดตาทุกตัว ตอนนี้ผมกำลังฝึกรีดนมแพะ กับ 
เอมิว 1 ใน 13 จอมเวทย์ขั้นสูงของโรงเรียนมหาเวทย์อาเธน่าอยู่

" วันนี้มาช่วยงาน ฉันเหรอซาโต้ " เอมิว ดูท่าทางดีใจที่ผมมาช่วยงานในวันนี้ ปกติแล้วเป็นงานที่เธอดูแลอยู่

" แล้วงานมีอะไรบ้าง "ผมถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

" ก็มีแปรง ขนแพะ รีดนมแพะ แล้วก็พาแพะไปเดินเล่น กินหญ้า ฮิเตะ ฮิเตะ รวมทั้งทำความสะอาดขี้แพะด้วย เธออยากทำงานไหนล่ะ"

" งานไหน ผมก็ทำได้หมด " *-* ถ้าได้ทำกับคนน่ารัก น่ารัก อย่างเอมิว

เอมิวยังคงรีดนมแพะอยู่ และพูดถึงเรื่องเมื่อวาน

" น่าเสียดายนะ ที่ทีมสีน้ำเงินเอาชนะพวกเราไปได้ เพราะจำนวนสัตว์พันธสัญญาของทีมสีน้ำเงินมากกว่า และองค์หญิงไอกะ ยังจับลูกนกยูงหิมะขาวที่เป็นสัตว์อสูรระดับแรร์ได้อีก "

" อืม " ผมไม่อยากจะบอกว่าที่องค์หญิงไอกะ จับได้เพราะความช่วยเหลือของผม ผมยังคงแปรงขนแพะ และรีดนมแพะตามที่เอมิวหัวหน้ากลุ่มอัคคีแนะนำ

แต่ยังมีงานที่ผมไม่อยากจะทำอยู่ นั่นคือการเก็บขี้แพะไปทำเป็นปุ๋ยหมัก ใส่พวกต้นไม้ในโรงเรียน

" เดี๋ยวงานเก็บขี้แพะ ฉันทำเอง เธอไม่ต้องทำหรอก " เอมิเลียกล่าว ด้วยเสียงใสๆ น่ารัก วันนี้เธอแต่งชุดสีขาวที่รัดรูป มองดูแล้วทะมัดทะแมงอย่างมาก และหน้าอกที่ดูสมส่วนของเธอ ทำให้ผมถึงกับเคลิ้มเลยทีเดียว

" ซาโต้ ซาโต้ นี่ฟังอยู่รึเปล่า "

" ฮะ อ้อ ฟังอยู่สิฟังอยู่สิ "

" จ้องหน้าฉันทำไมมีอะไรติดหน้าฉันเหรอ ซาโต้ "

" ก็ เอมิว น่ารักนี่นา ผมเลยต้องจ้องตาไม่กระพริบ มันไม่ใช่ความผิดของผมนะ ฮะ ฮะ ฮ่า "

เอมิว หน้าแดงทันที ที่ถูกชม เธอไม่เคยถูกใครชมว่าน่ารักมาก่อน เธอสะบัดผมสีเงินที่เปล่งประกาย ออกมาเป็นละอองน้ำ และกำลังพยายามมัดผมแก้เขิน ก่อนจะก้มลงเก็บขี้แพะ เอาไปทำปุ๋ยหมักต่อไป

" ไม่ต้องชมฉันมากก็ได้ ซาโต้ ฉันเป็นหัวหน้ากลุ่มของเธอนะ ยินดีให้คำปรึกษาทุกอย่าง "

" ถ้าผู้วิเศษ ริเอะ นิสัยดีอย่างเธอ สัก 1ใน10ละก็ ดีนะสิ "

ผมคิดอย่างนั้น และก้มลงช่วยเอมิวเก็บขี้แพะ ต่อไป

ย้อนกลับมาที่องค์หญิงไอกะ.......

เช้านี้เธอพักอยู่ที่พระราชวังส่วนตัวของเธอ เนื่องจากยังไม่หายไข้สนิทนัก โดยมีเซนเรีย องครักษ์สาวอยู่เคียงข้าง

" องค์หญิงเพค่ะ องค์เลาห์คอน ยูมะ เสด็จพ่อของพระองค์เรียกหานะเพค่ะ " เซนเรียกล่าว

" เสด็จพ่อนะรึ เซนเรีย ก็ได้ข้าจะรีบไป "

องค์หญิงไอกะ ก้าวทีละก้าว อย่างใจเย็นลงไปบนกระไดที่เชื่อมไปยังห้องโถงโดยมีเซนเรียคอยประคอง เมื่อเปิดประตูห้องโถงออก ก็พบกับชายรูปร่างสูงสง่า ผมสีทอง อายุประมาณ 40 กว่าๆ เขาคือ เลาห์คอนยูมะ ที่เป็นทั้งพระราชา และเสด็จพ่อของ องค์หญิงไอกะ

" ดีใจจริงที่เห็นลูกวันนี้ วันนี้พ่อมีเรื่องน่ายินดีจะบอก "

" เรื่องอะไรรึ เพค่ะ "

" พ่อหาคู่หมั้นให้ลูกได้แล้วนะ ไอกะ "

" ขอประทานโทษด้วย ลูกมีคนรักอยู่แล้ว ไม่ต้องการคู่หมั้น "

" ก่อนจะไปเรียน ลูกยังไม่มีคนรักเลยนี่นา แล้วนี่ไปถูกใจหนุ่มที่ไหนน่ะ "

" เขาเป็นชายที่คู่ควรกับลูก เสด็จพ่อ ถ้าถึงเวลาลูกจะพามาแนะนำให้ เสด็จพ่อได้รู้จัก "

" แล้วเรื่องคู่หมั้นของลูก จะทำอย่างไรละ "

"ลูกจะขอถอนหมั้น ลูกต้องการแต่งงานกับชายคนที่รักมากกว่า คู่หมั้นที่ไม่เคยเห็นหน้า "

" ถ้าอย่างนั้น ก็ตามใจลูกแล้วกัน เดี๋ยวเรื่องอื่นๆ พ่อจัดการเอง "

" งั้นลูกขอตัวก่อนนะ เพค่ะ เสด็จพ่อ "

ตัดกลับมาที่พระเอกของเรา.........

ตอนนี้เป็นยามบ่ายแล้ว งานทุกๆอย่างก็เสร็จสิ้นไปแล้ว ผมเอามือมาทำปล้องยาสูบแบบใหม่ ที่คิดขึ้นมาได้ จากในจินตนาการของผม และเมื่อลองใส่ยาลูกกรลงไป แล้วใช้พลังเวทย์จุดไฟ 

.' นี่ซาโต้ นายจะทำสิ่งประดิษฐ์ บ้าๆนี้ ฆ่าเวลาด้วยเหรอ ฉันว่ามันคงเป็นผลงานล้มเหลว พอๆกับผลงานที่ผ่านมาของเธอนั่นแหละ ฮา ฮา ฮ่า' เทพธิดา ฟาเรนเซีย กล่าวแซวผม


ฟู่ ฟู่ ฟู่ 

ปัง!!!

เสียงดังสนั่น จนต้นไม้เป็นรูเลย ผมไปดูรูที่ต้นไม้ กลวงโบ๋ มันเป็นหลุมลึก ขนาด 30 เซนติเมตรเห็นจะได้

เอมิว รีบวิ่งมาด้วยท่าทางตกใจ 

" นี่เธอ ทำอะไรบ้าๆนะ " เอมิวถามผม

" ผมแค่ประดิษฐ์ปล้องยาสูบแบบใหม่เอง แต่มันเป็นผลงานที่ล้มเหลวนะ เอมิว"

" กลิ่นแบบนี้ รสชาติแบบนี้ และหลุมลึกแบบนี้มัน......." เอมิวนิ่งค้าง ตะลึงไปสักพัก เมื่อผมยิงนัดที่สอง

ปัง!!!

เอมิว วิเคราะห์ หลุมลึกที่ปรากฏ จากการยิงคราวนี้ ลึกถึง 35 เซนติเมตร

" ฉันขอตั้งชื่อเรียกให้มันว่า ปืน ก็แล้วกัน " เอมิวกล่าว

" เธอทำผลงานชิ้นโบว์แดงขึ้นมานะ ซาโต้ มันไม่ใช่ผลงานล้มเหลวหรอกนะ ไม่นึกเลยว่าเธอ จะทำของบ้าๆ ด้วยแนวคิดบ้าๆแบบนี้ได้ "

" เอมิว คุณชมผม หรือว่าด่าผมกันแน่ "

" ก็ชมนะสิ แล้วชั้นจะเอาปืนนี่ไปให้ โนริมาจิดูนะ เขาเป็นสายสร้าง ธาตุลม จะต้องทำอะไรได้แน่ๆ "

" อืม "

และในขณะที่ผมกำลังคุยกับเอมิวอยู่นั้น ก็ได้มีเสียงประกาศดังกังวาลขึ้นมา จากคริสตัลเวทย์สื่อสาร

ปิ้ง ป่อง ปิง ป๊อง

" ขอให้นักศึกษาเวทย์ นามว่า ซาโตชิ มาที่ห้องอาจารย์ใหญ่ด่วน "

****

ผมเดินผ่านสวนที่มีฝูงแพะเดินไปเดินมา ก่อนจะมอบปืนให้ เอมิวที่เดินตามมา ดูเหมือนเธอ จะเอาไปทำเป็นอาวุธบางอย่างโดยให้ โนริมาจิ ที่เป็นสายสร้างเอาไปทดลองต่อ แต่ที่ผม เอะใจมากที่สุด คือ ปืน ไม่ถือว่าเป็นอาวุธที่อยู่ในพร ของเทพธิดา อินฟีเรีย ที่ผมติดคำสาปอยู่

เอมิว แยกกับผมที่กลางทาง ก่อนที่ผมจะเดินไปที่ห้องครูใหญ่

ก็อก ก็อก ก็อก

ผมเคาะประตู รออยู่อย่างนั้นอยู่ 3นาที ก่อนจะมีเสียงตอบรับ

" เข้ามาได้ " เป็นเสียงที่ฟังดูคุ้นเคยยิ่งนัก ผมรีบเปิดประตูเข้าไป ข้างในห้องประดับประดาไปด้วยดอกทิวลิป ที่สวยงามอย่างเป็นธรรมชาติมากมายหลายพันดอก พร้อมสิงโตคู่มังกร ที่คาบแก้วไว้ในปาก 

" เอ๊ะ คุณผู้ดูแลหอ ที่โรงแรม5ดาวนี่" ผมกล่าวอย่างตกใจ

" ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้ง นะ คุณจอมปราชญ์ไม่เอาไหน ฉันซายะไง จำฉันได้ไหม ตอนนี้ฉันอายุ 40ปีแล้ว "

" ทำไมคุณถึงมาเป็น ครูใหญ่ ในโรงเรียนนี้ได้ล่ะ " ผมถามอย่างสงสัย แม้ว่า ซายะจะเป็นคนสวย แต่เธอคงความสวยไว้ได้ยังไงทั้งๆที่ อายุ 40กว่าปีแล้ว*-*ยังกับสาวอายุ 20กว่าๆ

" ฉันมีอีกอาชีพหนึ่ง คือตำแหน่ง จีบี( เจเนอรัลเบ๊ ) ยังไงล่ะ ทำตั้งแต่ ผู้อำนวยการ ยัน ภารโรง " ซายะสะบัดผมสีดำที่เป็นประกายอีกครั้ง แล้วกล่าวสืบต่อ

" เธอเป็น องค์ชาย ของ อาณาจักร โปปุรอนสินะ " ซายะถามผมอย่างสงสัย

"คุณรู้ได้ยังไง ว่าผมเป็นองค์ชาย ผมไม่ได้เป็นแล้ว ผมขอตัดขาดความสัมพันธ์จากเสด็จพ่อบัดซบนั่น " ผมกล่าวด้วยความโกรธ

" ฉันมีคนๆหนึ่งอยากพบเธอนะ เอาละออกมาได้" หลังจากซายะกล่าว เงาๆหนึ่งก็ออกมาจาก กำแพงเสา แล้วค่อยๆกลายเป็นรูปร่างขึ้นมา เธอคือ จอมปราชญ์ คายะนั่นเอง

" สวัสดี เพค่ะ องค์ชายซาโตชิ ข้าน้อยได้รับคำสั่งให้มาเฝ้าดูท่าน เพื่อไม่ให้ท่านเป็นอันตราย แล้วก็มีหลายครั้งที่ข้าเกือบลงมือไปแล้ว " จอมปราชญ์ คายะ กล่าวอย่างอ่อนโยน

" ที่แท้คนที่จับตาดูข้ามาตลอดก็ คือท่านนั่นเอง ข้าขอบอกเลยนะว่าให้ท่านเลิกติดตามข้าได้แล้ว "

" ข้าน้อยรับบัญชา แต่องค์ เลาห์คอน เฮเซ็นเท่านั้นเพค่ะ ที่มาคราวนี้ก็เพื่อเอาเงินมาให้ องค์ชายใช้สอย "

" ไม่เอา ข้าไม่เอาเงิน จากเสด็จพ่อบัดซบนั่น ตั้งแต่เกิดมา เสด็จพ่อไม่เคยมาดูแลข้าเลย อยู่ๆก็บอกให้ข้าเป็น เลาห์คอน สืบต่อจากเขา อยู่ๆก็เอาตังค์มาให้ "

" แต่ค่าเทอมของโรงเรียนมหาเวทย์ อาเธน่า แพงมากน่ะ ท่านมีปัญญาจ่ายรึ องค์ชาย" อาจารย์ใหญ่ ซายะกล่าวขัดออกมา แล้วกล่าวสืบต่อ

" มันเป็นเงินจำนวน 12000 เหรียญทองต่อเทอม แถมยังมีค่าหอพัก ค่ากินค่าอยู่จิปาถะอีกต่างหาก "

" ซึ่งทางอาณาจักรโปปุรอน จะออกค่าใช้จ่าย ให้องค์ชาย ซาโตชิ ทั้งหมด รวมถึง ค่าขนมที่จะให้ต่อเดือน โดยการเข้าบัญชีที่ธนาคาร เป็นเงินจำนวนทั้งสิ้น 3000 เหรียญทองต่อเดือนด้วย" จอมปราชญ์ คายะกล่าว แล้วนำถุงทองที่มีเหรียญทองอยู่เต็มถุงมอบให้ผม พร้อมสมุดบัญชีธนาคาร

' เอาๆไปเถอะ ซาโต้ นี่เจ้าจะบ้ารึ ที่จะไม่เอา เจ้าไม่มีวันหาเงินขนาดนี้ได้นะ แถมไม่รู้ว่าจะเป็นหนี้หัวโตตอนไหนก็ไม่รู้ ' เทพธิดาฟาเรนเซีย แนะนำผม

" เอางั้นก็ได้ ผมจะยอมรับเงินนี้ไป นี่เพราะคุณยัดเยียดให้ผมนะ ไม่งั้นผมไม่มีวันรับเงินจากเสด็จพ่อบัดซบนั่นหรอก " ผมพูดเสียงอ่อย

" แล้วอีกอย่างเพค่ะ ฝ่าบาทหาคู่หมั้นให้พระองค์ ได้แล้ว " จอมปราชญ์ คายะกล่าวออกมา

" เธอ คนนั้นเป็นใคร หรือ ท่านจอมปราชญ์คายะ " ผมถามด้วยความสงสัย

" เธอคือ เพื่อนที่เล่นด้วยกับพระองค์ในวัยเด็กไงล่ะ เพค่ะ เธอคือ จิเอริ ยังไงล่ะเพค่ะ "

เธอคนนั้น ที่มีนามว่า จิเอริ เท่าที่ผมจำได้ในวัยเด็ก เธอไม่ใช่สาวที่สวยนัก แถมยังฟันหลอลี่อีกต่างหาก ทั้งยังชอบแกล้งผมอีกด้วย แต่ไม่ได้เล่นด้วยกันมาตั้งนานแล้ว ตอนนี้ผมเลยไม่รู้ว่าเธอสวยแค่ไหน

" ผมไม่ยอมให้ เสด็จพ่อ คลุมถุงชน ผมอย่างเด็ดขาด ไม่ยอมยังไงก็ไม่ยอม หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอม" ผมสะบัดหัวด้วยความโกรธ จะให้ผมแต่งงานกับยัยอัปลักษณ์ นั่นนะเหรอ ไม่มีทาง

" ลองดูรูปของ ท่านหญิง จิเอริ อีกทีสิเพค่ะ นั่นมันเป็นความทรงจำตอนเด็ก ขององค์ชาย ซาโตชิคนเดียว" จอมปราชญ์ คายะเอารูปของ จิเอริมาให้ผมดู

" ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ใช่ จิเอริ จริงหรือ "

รูปที่ผมได้มาเป็นสาวงามนางหนึ่ง อกสมส่วน ผมสีเขียว ราวกับใบไม้ หน้าตาเหมือน พฤกษาแรกแย้ม แก้มแดงเป็นลูกพุทรา นัยต์ตาดูอ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยปัญญา จัดว่าเป็นสาวงามนางหนึ่ง สวยไม่แพ้องค์หญิงไอกะเลยทีเดียว

" แล้วตอนนี้ จะว่ายังไงล่ะ เพค่ะ "

ผมอ้ำอึ้งในความงามของเธอ แต่ผมก็มีองค์หยิงไอกะอยู่แล้ว ดังนั้นผมจึงจะออกปากปฏิเสธ

" ก่อนจะปฏิเสธ คิดให้ดีๆก่อนนะเพค่ะ " จอมปราชญ์ คายะ ยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นผมยังลังเล

อึก อึก

ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไม่คิดเลยว่า จิเอริ จะโตมาเป็นสาวสวยขนาดนี้

" เอาไว้ รอให้เรียนจบก่อนก็ได้นะเพค่ะ ค่อยตัดสินใจ "

" ไม่ ผมขอถอนหมั้นกับจิเอริ ถ้าให้เสด็จพ่อ หาคู่หมั้นให้ ผมขอหาเองดีกว่า "

" ถ้าองค์ชาย ได้เจอตัวจริง องค์ชายจะต้อง เสียใจ "

" ไม่ ข้าจะไม่มีวันเสียใจ "

' ซาโต้ เจ้าก็ไปดูตัวจริงของเธอซะก่อนสิ ค่อยตัดสินใจ ตัดสินใจตอนนี้ดูมันจะเร็วไป ' เทพธิดา ฟาเรนเซีย นึกขำอยู่ในใจที่เด็กหนุ่มไม่รุ้คุณค่าของหญิงสาวที่จะมาเป็นคู่หมั้น

" เรื่องนั้น เอาไว้ก่อนก็ได้ เรียนจบค่อยตัดสินใจนะ องค์ชายซาโตชิ ข้าจะไปให้คำตอบ องค์เลาห์คอนตามนี้ นะ เพค่ะ" กล่าวจบ จอมปราชญ์คายะ ก็ก้าวเข้าไปในประตูมิติ ก่อนที่ประตูนั้นจะหายวับไป จอมปราชญ์คายะก็กล่าวทิ้งท้ายไว้

" จริงสิ บางที ข้าจะให้ องค์ชายซาโต้ ได้เห็นตัวจริงของ ท่านหญิง จิเอริ ท่านต้องชอบอย่างแน่นอน "

ผมส่ายหัว เอามือทุบโต๊ะ แล้วกล่าวทิ้งท้ายกับ จอมปราชญ์ คายะ

" ชาตินี้ผมจะไม่มีวันแต่งกับจิเอริ "

****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป





4 ความคิดเห็น