ซาโตชิ จอมปราชญ์ราชันย์ครองพิภพ

ตอนที่ 14 : กระแสไฟฟ้าในอากาศ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62

ผมกับมิร่า ขยับตัวออกจากถ้ำ ที่เป็นที่ผนึกของโลงศพ น้ำแข็งของมิร่า เมื่อมาถึงปากถ้ำ ผมพบว่า องค์หญิงไอกะ มานั่งรออยู่หน้าถ้ำแล้ว ด้วยความเป็นห่วงผม เมื่อผมออกมา แล้วกล่าวว่า

" ไอกะ ผมกลับมาแล้ว " องค์หญิงไอกะ ดีใจอย่างมากที่เห็นผมปลอดภัย เธอเข้ามาสวมกอดผม อย่างไม่อาย

" ฉันคิดว่า เธอจะเป็นอันตรายไปเสียแล้ว ละซาโต้ ฉันเป็นห่วงเธอมากเลยนะ " องค์หญิง ไอกะ พูดบอกผมอย่างเป็นห่วงทั้งที่เพิ่งจะหายไข้ ปถุมถันทั้งสองข้างของเธอ อยู่ ตรงบริเวณหน้าอกผม ทำให้ผมหน้าแดงเลยทีเดียว

แล้ว มิร่า ก็เดินออกมา ทำให้สถานการณ์ที่กำลังอินเลิฟกันแปรผันไป เมื่อองค์หญิงไอกะ แลเห็น มิร่าที่เป็นหญิงหน้าตาสะสวยไม่แพ้ตน ก็ถามขึ้นพร้อมกับ มิร่า ว่า

" ผู้หญิงคนนี้ใคร เหรอซาโต้/ผู้หญิงคนนี้ใครเหรอ ที่รัก " องค์หญิงไอกะและมิร่าพูดพร้อมกัน

" ไอกะ นี่มิร่าเธอเป็นอสูรพันธสัญญาของฉัน ส่วนมิร่า นี่ไอกะ แฟนสาวของฉันเอง ที่ฉันจะแนะนำให้เธอรู้จัก "

เปรี๊ยะ

เมื่อนั้นก็ได้มีกระแสไฟฟ้าในอากาศ ช็อตกัน อย่างไม่น่าเชื่อ *-*หรือผมรู้สึกไปเอง

องค์หญิงไอกะ กอดแขนขวาผม ในขณะที่มิร่า กอดแขนซ้ายผม ผมควรจะสุขหรือจะทุกข์ดี ที่รถไฟชนกัน ดัง ปั้ง

" นี่มิร่า เธอมีสิทธิ์มากอดแขนของ ซาโต้ด้วยหรือ เธอไม่ได้ยินหรือว่าฉันเป็นแฟนสาวของเขานะ " องค์หญิงไอกะ ตะโกนหน้าแดง ออกมา

" ฉันเป็นอสูรพันธสัญญามีหน้าที่ติดตามเจ้านาย อย่างใกล้ชิด แล้วอีกอย่าง ที่รักก็ชอบหน้าอกของฉันด้วยใช่ไหมล่ะ "

ทั้งสองต่างออกแรงดึงผมไปคนละด้าน ผมโดนดึงไปมาจนเวียนหัว

" ขอโทษทีพวกเธออย่ามาทะเลาะกันเลยนะ แล้วไอกะเองก็เพิ่งจะหายไข้ จะมาออกแรงดึงแบบนี้ได้ไง " ผมกล่าว

องค์หญิงไอกะ ท่าทางจะเป็นลม เพราะร่างกายเพิ่งฟื้น ผมจึงลงไปประคองเธอ เธอยังใส่ชุดใบไม้ที่ผมทำให้เธออยู่เลย

" ทำไมที่รัก ถึงไม่ใช้ซิลวาเทียรักษาให้เธอล่ะ " มิร่ากล่าวอย่างเยือกเย็น ที่เห็นว่าผมไม่ยอมใช้ซิลวาเทียรักษาให้เธอ

" เพราะผมรักเธอมาก จนไม่อยากจะใช้ของพรรณนั้นรักษาเธอไงล่ะ ผมต้องการรักษาเธอด้วยตัวของผมเอง "

เมื่อองค์หญิงไอกะ ได้ยินดังนั้นเธอก็ หน้าแดงออกมา แล้วหันมาจุมพิตผมที่แก้มอีกครั้ง

" นี่ รักเค้าจริงนะ ซาโต้ "

" อืม ก็เราเป็นแฟนกัน นี่นา "

มิร่ายักไหล่ และยอมรับความพ่ายแพ้ที่มีต่อองค์หญิงไอกะ

" ช่วยไม่ได้นี่นะ เพราะฉันมาทีหลังนี่นา " มิร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แล้วกล่าวสืบต่อ

" แต่ถึงอย่างไร ฉันก็ไม่ยอมแพ้เธอ หรอกนะ องค์หญิงไอกะ " มิร่ากล่าวอย่างมีหวัง

จริงๆมิร่าเธอก็เป็นคนสวยอยู่หรอกนะ แต่ผมเจอองค์หญิงไอกะ ก่อน ไม่อย่างนั้นผมคงหลงรักเธอ จนโงหัวไม่ขึ้นแล้วละมั้ง ตอนนี้

ผมประคององค์หญิงไอกะ ลุกขึ้น และพาขึ้นหลังผม ผมอุ้มเธอขี่หลังผมเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกัน

" หุ หุ หุ องค์หญิงไอกะ วิน อย่างงั้นเหรอเนี่ย " ลูกนกยูงหิมะขาวแซวผม

" เราออกจากป่ามายากันเถอะ ป่านนี้ มังกรของโรงเรียนคงจะมารอแล้ว" ผมให้องค์หญิง ไอกะขี่หลังผม และเดินกลับไปยังจุดที่มังกรรออยู่

แต่ในขณะนั้นเอง ก็ได้มีสายตาของใครคนหนึ่งจ้องมองพวกผมอยู่ ในป่า อย่างเงียบๆ โดยที่พวกผมไม่รู้สึกตัวเลย

ผมเดินต่อมาเป็นระยะทางกว่า 10 กิโลแล้ว โดยมีสายตาของมิร่า มองอย่างไม่พอใจ ที่ผมให้ องค์หญิงไอกะ ขี่หลัง เธอจึงแปลงร่างเป็น ค้างคาวมาเกาะที่หัวผม

" จริงๆมิร่า ก็เป็นสาวน้อยน่ารักนะ อย่าได้โกรธผมไปเลย" ผมกล่าว

" ชั้นไม่ได้โกรธ ที่รักหรอกนะ ก็ชั้นบอกเองนี่ว่าจะติดตามที่รักตลอดไป "

ในขณะที่ผมคุยกับมิร่าอย่างออกรส องค์หญิงไอกะ ก็ทำหน้ามุ่ย เธอเพิ่งหายไข้ ดังนั้นร่างกายจึงยังไม่ฟื้นตัวดี ไม่งั้นอาจเกิดศึกชิงตัวผมได้

" ข้าเองก็แปลงร่างเป็น นกได้นะ " ลูกนกยูงหิมะขาวกล่าว ว่าแล้วก็แปลงร่างเป็นนกน้อยมาเกาะที่ไหล่ขององค์หญิงไอกะ ที่ยัง โอบกอดผมอยู่

" เอ่อ ลืมบอกชื่อไปเลย เรียกข้าว่า เซร่า นะ ข้าชื่อ เซร่า " ลูกนกยูงหิมะขาวกล่าว

และในที่สุดพวกเราก็มาถึงมังกรที่รออยู่ โดยมีกลุ่มนักศึกษาเวทย์ มารอมังกร เพื่อจะกลับไปยังโรงเรียน ซึ่งใครก็ตามที่ยังไม่กลับมา จะมีอาจารย์ ไปตามหาตัว

"โอ้ว นั่นองค์หญิงไอกะนี่ แต่ไปกอดเจ้าหนุ่มนั่นอย่างสนิทสนมเลย"

"สนิทกันแบบนี้ หรือว่าจะเป็นแฟนกันแล้ว "

" วิ๊ด วิ้ว หนุ่มสาวสมัยนี้ร้อนแรงชะมัด "

หลังจากได้ยินพวกนักศึกษาเวทย์ แซว องค์หญิงไอกะ ก็หน้าแดงเรื่อขึ้นเรื่อยๆ จนทนไม่ได้

" วะ......วางข้าลง ซาโต้ ข้าเดินเองได้ "

"เจ้าไม่เป็นไรแล้วแน่นะ"

" แน่สิ ข้าหายดีแล้ว "

ผมจึงวางองค์หญิงไอกะลง เธอยังอยู่ในชุดใบไม้ ที่มองเห็นร่องอกอย่างชัดเจน ผมจึงถอดเสื้อมาคลุมตัวเธอไว้

" ไว้ข้าจะซัก แล้วเอามาคืนนะ ซาโต้ "

" อืมไม่เป็นไร "

" จะจู๋จี๋ กันไปถึงไหนชักรำคาญแล้วนะ " มิร่าพูดอย่างไม่พอใจ ที่เห็นผมอ่อนโยนกับองค์หญิงไอกะ มากจนเกินความจำเป็น

" เอาล่ะ เราไปกันได้แล้ว "

ฟ้าว ฟ้าว ฟ้าว

ผมนั่งอยู่บนตัวของมังกรขนาดย่อมของโรงเรียนมหาเวทย์อาเธน่า โดยมีองค์หญิงไอกะ นั่งพับเพียบอยู่ข้างๆ

" เมื่อชั้นกลับไปแล้วชั้นจะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเสด็จพ่อ " องค์หญิงไอกะกล่าว

" อย่าเพิ่งเลยไอกะ ผมยังไม่อยากให้ใครรู้ว่าพวกเราเป็นแฟนกัน "

" เอางั้นก็ได้ แต่ต้องเกี่ยวก้อยสัญญานะ ว่าจะ แต่งงานกะฉัน " 

"อืม "

แล้วองค์หญิงไอกะ ก็ได้คล้องนิ้วเกี่ยวก้อยสัญญากับผม

"  ยักโซคุ ( สัญญาเลย ) " ผมพูดออกมาเป็นภาษาญี่ปุ่น

และพวกเราก็ได้จับมือกัน จนยามค่ำคืนมาเยือน แสงจันทน์สว่างไสว ช่างเป็นภาพที่โรแมนติค แสนยากจะบรรยายได้ ที่ผมได้มีความสุขกับสาวที่รัก

" แค่เจ้ามีความสุข ข้าก็สุขด้วย " องค์หญิงไอกะ กล่าวกับแสงจันทน์ เงียบๆ ก่อนที่มังกรจะบินร่อนลงที่โรงเรียนมหาเวทย์อาเธน่า โดยมีผู้วิเศษ ริเอะ ที่ตีหน้ายักษ์ รอรับผมอยู่

ผู้วิเศษ ริเอะ นั่งเล่น โอฮาโอ้ ( อุปกรณ์ดนตรีชนิดหนึ่งแพร่หลายในอาณาจักรโปปุรอน ) อยู่บนตัวของเจ้า ฮอร์นจัง ที่เป็นกระต่ายสัตว์อสูรพันธสัญญาของเธอ

เจ้าเด็กแสบเมื่อไหร่จะมาสักที
ฉันรอเธออยู่ภายใต้แสงจันทน์ยามค่ำคืน
ยามสนธยานี้ ฉันจะแก้แค้นเธอ
โอฮาโอ้ โอฮาโอ้

" เสียงไพเราะ จริงๆเลย ใครร้องเนี่ย " องค์หญิงไอกะ มองลงไปจากมังกร และเห็นผู้วิเศษ ริเอะ ร้องเพลงอยู่ อย่างมีความสุข

เมื่อมังกรของพวกเราลงมาแล้ว ผู้วิเศษ ริเอะ ก็ลงมาจากตัว ฮอร์นจัง ที่เป็นกระต่ายมีเขาเธอตรงมาหาผม แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วเข้ามา เขกกระโหลกผมในทันทีทันใด พร้อมกับหยิกหู ผมแล้วลากให้ตามเข้าไปในห้อง เพื่อจะเทศนาผม

" เอ๊ะ ซาโต้ / ที่รัก " พวกเธอสองคนยังงงอยู่กับเหตุการณ์ที่เห็นตรงหน้า

" ไว้เจอกันองค์หญิงไอกะ"

" ไว้เจอกัน ซาโต้ "

และค่ำคืนนี้ ผมก็เจอผู้วิเศษ ริเอะ เทศนาทั้งคืน จนหูชา

****
ตอนพิเศษ อดีตของมิร่า

เมื่อ 300 กว่าปีก่อน.......

อาณาจักร แอตโตรเนีย

" ฝ่าบาท เพค่ะ รีบหนีเร็ว ก่อนที่พวกข้าศึกจะบุกเข้ามา ข้าจะช่วยต่อสู้ถ่วงเวลาไว้ให้เอง " มานะ องครักษ์สาว เตรียมการปกป้อง องค์กษัตริย์ ไดกิ แห่งแอตโตรเนีย จากการรุกรานของ อาณาจักร สฟิงค์

ด้วยที่ว่าฝ่ายข้าศึก มี แวมไพร สาวนาม มิร่า คอยช่วยออกศึก ทำให้การรบกับ อาณาจักร สฟิงค์ เป็นไปด้วยความล้มเหลว และเธอผู้มีนามว่า มิร่า เป็นสาวน้อย ร่างโลลิ สูงไม่เกิน 149 เซนติเมตร( เป็นร่างสาวน้อยของมิร่า ) ได้บุกเข้ามาในอาณาจักร แอตโตรเนียเพียงลำพัง

ผมสีฟ้าอมดำ ตาสีแดงเป็นประกาย รอยยิ้ม หยักได้รูป และชุดสีเทาอันสดใส มองไปเห็นร่องอก อยู่วับๆแวมๆ ทำให้เธอดูเป็นสาวน้อยที่น่าหวาดกลัว

มานะ ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เธอขยับดาบที่มือสั่นไม่หยุด หวดดาบไปยังมิร่า ท่ามกลางกองศพของเหล่าอัศวินที่ล้มตาย

ย้ากกกกกกกกกกกกกกก

เคร้ง

ดาบในมือของ มานะ โดนปัดปลิว เสียงการฆ่าฟันดังมาอย่างไม่หยุดหย่อน มิร่าฆ่าฟันอัศวินสาวอีกสองคน ก่อนที่จะตรงเข้ามากัดคอเธออย่างแผ่วเบา

" หุ หุ หุ ลูกแมวน้อยน่ารักนะ มาหาแม่มา " มิร่า ดูดเลือดของมานะ อย่างปราณีต เธอบรรจง กัดแบบไม่ให้มีร่องรอยหลงเหลืออยู่ ซึ่งมานะเองก็เคลิ้มราวกับถูกมนต์สะกด

ชัก แฟร้ง

เสียงมีดสั้นเล่มหนึ่ง ซึ่งผสมธาตุศักดิ์สิทธิ์ เข้าไปด้วย แทงใส่มิร่า ทำให้ มิร่า ร้อง กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ออกมา มันมาจาก มานะ อัศวินสาวนั่นเอง

" เอามันออกไปห่างๆ ชั้นเลย ธาตุศักดิ์สิทธิ์นะ " มิร่าร้องอย่างเจ็บปวด

พาลาดิน สี่คนของอาณาจักรสฟิงค์ เข้ามา หมายจะปลิดชีวิต มิร่าให้ตาย
พวกเขาล้วนเป็นสุดยอดนักรบ และนักเวทย์ของอาณาจักร สฟิงค์ 

มิร่า เรียกดาบดูดเลือดออกมา หมายจะพลิกสถานการณ์

" พวกแก เป็นทหารของ อาณาจักร สฟิงค์นี่ เราเป็นพวกเดียวกันนะ ทำไมถึงมาทำร้ายชั้น " มิร่ากล่าว อย่างเจ็บปวดที่โดนอาณาจักร สฟิงค์หลอกใช้

" แกมันเป็นตัวอันตรายเกินไป ฝ่าบาทของเราได้ทำสัญญาสงบศึกกับอาณาจักร แอตโตรเนียแล้ว และพวกเราจะผนึกกำลังเพื่อจัดการแก " พาลาดินนามว่า เซโตะ ผู้เป็นหัวหน้าของกลุ่มพาลาดินกล่าว

ดาบในมือของเซโตะเป็นดาบศักดิ์สิทธิ์ เขาแกว่งดาบเข้าใส่ มิร่าอย่างไม่เกรงกลัว

เคร้ง เคร้ง

วิ้ว ตูมมมมมมมมมมม

เซโตะโดนเหวี่ยงกระเด็นไป จนกระแทกกำแพงกระอักเลือดคำโตออกมา

" มิร่า แข็งแกร่งมาก พวกเราลงมือ พร้อมกันเถอะ " พาลาดินอีกสามคน เหงื่อตกเมื่อเห็น เซโตะที่เป็นหัวหน้ากองโดนชกกระเด็นไปในหมัดเดียว

ย้ากกกกกกกกกกกกกกก

มิร่าหลบเลี่ยง การโจมตี ของพาลาดิน อีกสามคน และพยายาม โจมตี พาลาดิน ที่เป็นม้อง แต่มีพาลาดิน ถือโล่ใหญ่ ป้องกันไว้ เธอเลยขว้างดาบดูดเลือดออกไป

ดาบดูดเลือดแทงทะลุ พาลาดิน ที่ถือโล่ใหญ่ จนกระแทก ไปแทงถูก พาลาดิน ม้อง จนพาลาดินม้อง บาดเจ็บสาหัสไม่สามารถร่ายคาถาได้ สถานการณ์ตอนนี้ของฝ่ายสฟิงค์ดูเลวร้ายมาก ที่เหล่าพาลาดินที่แข็งแกร่งที่สุดของอาณาจักร พากันบาดเจ็บสาหัส

ดูเหมือนชัยชนะจะตกอยู่ในมือของมิร่า มิร่ายิ้มอย่างเยียบเย็น เธอค่อยๆ ลิ้มรสกลิ่นเลือดที่ไหลออกมาจาก พาลาดินม้อง นาม เอโร

อาคคคคคคคคคคคคคคคคคคค

" เจ้าปีศาจบัดซบ ตายซะ " พาลาดินคนสุดท้าย ราดน้ำมนต์ เข้าใส่ มิร่าอย่างจัง

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

ดาบดูดเลือด หลุดมือมิร่า เธอ กรี๊ดร้องอย่างเจ็บปวด และในนาทีวิกฤตินั้นเอง มานะก็ได้ขยับตัวไปผลัก มิร่า ล้มลง

มิร่าตกใจอย่างมาก ที่มานะยังมีแรงขยับตัวได้

[ราเซน ชิลล์ ] แสงจากอาติแฟกซ์ แรร์ ระดับเวิร์ลไอเทม นามว่า God sleep ที่อยู่ในมือของมานะทำงาน มันเป็น อาติแฟกซ์ ประเภทคำสาป ที่จะทำให้ เหยื่อ ตกอยู่ในอาการหลับลึก เป็นระยะเวลานาน ราว 300 ปี

เปลวไฟสีดำของคำสาป เข้ากลืนกินร่างกายของมิร่าทันที เกิดเป็นวงเวทย์ 12วง เข้าปิดล้อมร่างกายของ มิร่าเอาไว้ และอักขระคำสาปปรากฏ และพุ่งเข้าใส่มิร่า ทีละตัว ทีละตัว จน มิร่า รู้สึกง่วงงุน และหลับไป ทั้งๆที่ยังมีสติอยู่

ผลลัพธ์ของคำสาปนี้ จะทำให้ผู้ตกเป็นเป้าหมายหลับลึกแม้ว่าจะยังมีสติอยู่ มานะเธอทำสำเร็จแล้ว เธอใช้เวิร์ลไอเทม ที่ พระราชาไดกิให้มาปิดผนึก มิร่าได้สำเร็จ

แปะ แปะ แปะ 

พระราชาไดกิและเหล่าอัศวิน ที่พากันกรูเข้ามา พากันตบมือให้ กับมานะ ที่เธอประสบความสำเร็จในการใช้เวิร์ลไอเทม ก่อนเธอจะล้มลงหมดสติไป

" มานะ เธอทำได้เยี่ยมยอดมาก " พระราชาไดกิ กล่าวชมเชย ก่อนจะหันไป ทางพาลาดิน เซโตะ

" เราต้องขอขอบคุณ พวกท่านที่มาจากอาณาจักรสฟิงค์ด้วย ถ้าไม่ได้พวกท่านช่วยออกแรงคงจะไม่สามารถ ปิดผนึกยัยอสูรระดับราชันย์ หน้าโง่นี่ได้ "

แล้วพระราชาไดกิ ก็ได้ให้คนทำโลงศพ น้ำแข็ง และ สลักชื่อคำว่า มิร่า ลงไป เพื่อให้คนที่รู้จักมิร่า หวาดกลัว และไม่กล้าเข้าใกล้โลงศพน้ำแข็ง

และนำโลงศพ น้ำแข็งไปไว้ที่ป่ามายา และซ่อนมันไว้ข้างหลังน้ำตก โดยอัญเชิญ ไซคลอปมาเฝ้าไว้ และขุดบ่อน้ำเย็น แสนเย็นยะเยียบ เอาไว้เพื่อกันคนภายนอก มาช่วยเธอได้

100 ปีแรกที่ มิร่า หลับลึก เธออธิฐานว่า ใครที่มาช่วยเธอ เธอจะฆ่ากินซะเลย ในเมื่อเธอไม่สบอารมณ์ ที่หลับมานาน

200ปีให้หลัง มิร่า เปลี่ยนคำอธิษฐานว่า ใครที่มาช่วยเธอ เธอจะแต่งงานด้วย ถ้าหากคนนั้นหน้าตาราวกับเจ้าชายขี่ม้าขาว แต่ถ้าไม่เธอจะฆ่ากินซะ

และแล้ว 300 ปีให้หลัง มิร่า ก็เปลี่ยนคำอธิษฐานอีก ใครที่มาช่วยเธอ เธอจะติดตามไปรับใช้เขาตลอดชีวิต แม้เขาจะหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวก็ตาม

และแล้วในที่สุด เธอก็ลืมตาตื่นขึ้นมาในวันหนึ่งโดยบุรุษหนุ่ม นามว่าซาโต้ อายุ 17ปี ก็ได้มาปลดปล่อยเธอจากคำสาป และเธอก็สาบานว่าจะมอบ กายและใจให้เขา จนกว่าชีวิตจะหาไม่........................จบ

( หากสนุกช่วยซื้อ อีบุ๊คของผมด้วยนะ )
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

4 ความคิดเห็น