ซาโตชิ จอมปราชญ์ราชันย์ครองพิภพ

ตอนที่ 16 : การกลั่นแกล้งของมิร่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 มิ.ย. 62

ผม กล่าวคำอำลา อาจารย์ใหญ่ ซายะ แล้วเดินตรงกลับไปที่ห้องเรียนทันที ด้วยอารมณ์ หงุดหงิด

" เราจะทำอย่างไรดี กับ เรื่องของ จิเอริ คู่หมั้นของเรา เราจะบอก องค์หญิงไอกะได้เหรอว่าเรามีคู่หมั้นแล้ว " ผมบ่นพึมพำเหมือนหมีกินผึ้ง ถึงแม้ จิเอริ จะสวยพอๆกับองค์หญิงไอกะ ก็ตาม แต่ผมยังไม่รู้นิสัยของเธอว่าเป็นเช่นไร

ระหว่างทางนั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงในห้องพักของ ผู้วิเศษ ริเอะ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่ผมฝากผู้วิเศษ ริเอะ ให้ช่วยดูแลมิร่าด้วย เนื่องจากตัวของเธอ หดเล็กลง จากขนาดความสูง 175 เซนติเมตร เหลือเพียง 149 เซนติเมตร กลายเป็นโลลิเหมือนเด็ก เนื่องจากพลังของเธอ ยังขึ้นอยู่กับเจ้าของ เมื่อพลังของผมน้อย ก็ทำให้เธอกลับไปมีพลังเท่ากับเด็ก

" อย่าทำแบบนั้นนะ ไม่ได้นะ อ๊างงงงงงงงง " ผมได้ยินเสียงนั้นถึงกับหน้าแดงทันที ด้วยความสับสน ประกอบกับความไร้เดียงสาของผม อย่างภาษาจีนที่เรียกว่า [ เทียนเจิน ] อย่างไงอย่างนั้น ผมเลยเปิดประตูออก โดยไม่เคาะ

' เจ้าบ้า ซาโต้ เข้าไปโดยไม่เคาะแบบนี้ แล้วผู้หญิงที่ไหนจะเตรียมตัวทันกัน ' เทพธิดาฟาเรนเซีย เตือนผมเมื่อสายเกิน

ภาพที่ผมเห็น คือ ผู้วิเศษ ริเอะ กำลังถูกถอดเสื้อออก มองเห็นถึงบริเวณราวนมอยู่ วับๆแวมๆ เลยทีเดียว

" เอ๋ เจ้าเด็กแสบเข้ามาได้ยังไง ชั้นจำได้ว่าล็อคกุญแจแล้วนี่นา " ผู้วิเศษ ริเอะ ร่ายเวทย์นะจังงังใส่ผมในทันที แล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ เพื่อไปใส่เสื้อผ้า ที่ถูกมิร่า ใช้มือซุกซน ถอดจนรุ่งริ่ง

ผมตัวแข็งค้างขยับไม่ได้อีกครั้ง ทำไมผมถึงถูกชะตากับคาถาบทนี้นะ*-* สงสัยต้องเรียนไว้บ้างแล้ว

หว่อ เตอ เทียนเจิน หวอ เซียง ซิ่นหนี่(โอ้ ความไร้เดียงสาของชั้นทำให้ชั้นเชื่อคุณ).......... มิร่าฮัมเพลงออกมาเป็นภาษาจีน แล้วเอาปากกาเมจิก สีดำมาเขียนหน้าผม เป็นแพนด้าไปเลย โดยผมทำอะไรไม่ได้

" ฮิ ฮิ ฮิ น่ารักจริงที่รัก ถ้ายังไม่ขยับอีกฉันจะเขียนให้ทั่วทั้งตัวเลยนะ " มิร่า ในร่างโลลิ เหมือนเด็ก 10 ขวบ กำลังเขย่งขาวาดหนวดแมวให้ผม

" หว่อ อ๊าย หนี่ อา ซาโต้ (ชั้นรักคุณซาโต้ )" มิร่า พูดภาษาจีนมาอีกครั้ง ซึ่งผมก็ฟังไม่ออกว่าเธอพูดอะไร อยู่ๆ เธอก็มาจูจุ๊บที่ข้างใบหูผม ทำให้ผม หน้าแดงเลยทีเดียว

" หว่อ เตอ อีฝู ไจ้ หนา หลี่( เสื้อผ้าของชั้นอยู่ที่ไหน? ) " มิร่าพูดไม่พูดเปล่าเธอ ค่อยๆถอดเสื้อผ้า ทีละชิ้น ทีละชิ้น จนเหลือแต่ กางเกงในตัวเดียว

" อย่าทำอะไรบ้าๆ นะมิร่า ฉันเป็นเจ้านายของเธอนะ "

" หว่อ จรือ เต้า ตั้นซื่อ(ชั้นรู้แต่ว่า...)....... "

" เห้ย พอแล้ว เลิกเล่นมุข ภาษาจีนได้แล้ว มิร่า แล้วช่วยใส่เสื้อผ้าด้วย"

" ก็ ได้ จ้า ที่รัก " มิร่ารวบเสื้อผ้าที่กองอยู่ขึ้นมาใส่

มิร่า เลิกพูดภาษาจีน แล้ว เอาผ้าขนหนูมาถูหน้าผม จนผม หน้าดำไปทั้งหน้า เป็นจังหวะเดียวกับ ผู้วิเศษ ริเอะ ออกมาจากห้องน้ำ

" ฮะ ฮะ ฮะ เจ้าเด็กแสบ หน้าดำไปหมดเลยนะ ดู หน้าของเธอ สิ "

" ช่วยแก้คาถา นะจังงังให้ผมที ที่ผม เห็นนมคุณ มันเป็นอุบัติเหตุ ผมไม่ตั้งใจ " ผมพยายามพูดแก้ตัว 

" พูดแบบนี้ แสดงว่าเห็นสินะ แม่ขอเขกกระโหลก สักทีเถอะ "

โป้ก

โอ๊ย เจ็บ

*-*เค้าสำนึกผิดแล้ว 

ผมถูกผู้วิเศษ ริเอะ ผู้ที่แสน น่ารัก เขกกระโหลก อย่างอ่อนโยน ทำไมผมถึงคิดเช่นนั้น หรือผมจะเป็น M 

ไม่จริงนะ เราไม่ได้เป็น M นะโว้ยยยยยยยยยยย ผมรีบสลัดความคิดนี้ออกไป

และแล้ว ผู้วิเศษ ริเอะ ก็คลายคาถา นะจังงังให้ พร้อมส่งคืนมิร่าให้ผม

" ระวังด้วยล่ะ เจ้าเด็กแสบ เธอมือซุกซนมากเลยนะ ขอบอก"

ผมอุ้มมิร่า ขึ้นมา และเธอจงใจเอานมมาโดนมือผม

" มิร่า เธอทำอะไรนะ "

" ก็ ทำอย่างที่ทำไงล่ะที่รัก " มิร่าในร่างโลลิ ยิ้มอย่างผู้มีชัย ที่เห็นผมสับสนจนหน้าแดง

" เอาล่ะ มิร่า กลับเข้ามาใน เข็มขัดเก็บอสูรพันธสัญญาได้แล้ว "

" อืม ก็ได้ ที่รัก " แล้วมิร่าก็กลายเป็นละอองแสงเข้ามาอยู่ในเข็มขัดเก็บสัตว์อสูรของผม ที่สามารถ เก็บสัตว์อสูรได้ถึง สามตัว "

ผมรีบเข้าห้องน้ำไปล้างหน้า ล้างตา ก่อนจะเดินไปที่ห้องเรียน เพื่อไป หา เอมิว

ในขณะที่ผมกำลังเดินอยู่นั้นเอง

ฟ้าววววว ปัง!!!

โนริมาจิ ลองอาวุธใหม่ ที่เรียกว่า ปืนอยู่ โดยมี เอมิว คอยลุ้นอยู่ในห้องเรียน ผมมองไปรอบๆ เพื่อหาองค์หญิง ไอกะ แต่หาไม่พบ แสดงว่าวันนี้ เธอไม่ได้มาเรียน เนื่องจากยังไม่หายไข้ดี

ปัง ปัง ปัง

ยิงรัว!!!

โนริมาจิ ประกอบ โครงสร้างของปืนขึ้นมาใหม่ ด้วยความรวดเร็ว จากที่ผมค้นพบวิธี สร้างปืน ทำให้เขาจินตนาการอาวุธชิ้นนี้ขึ้นมาได้

" จะต้องใช้เวลานานไหม โนริมาจิ กว่าจะทำให้ปืนนี้ เอามาใช้งานจริงได้ " ผมถามโนริมาจิ

" ไม่นาน หรอก ประมาณ 2เดือนเห็นจะได้ "

" งั้น ฉันจะตั้งชื่อมันว่า ชลาเก้น แล้วกันนะ " เอมิวกล่าว เพราะรูปร่างมันหงิกงอ คล้ายฉลาม

" เอาล่ะ เรามาก่อตั้งชมรมวิจัยปืนกันเถอะ " โนริมาจิ ตะโกนออกมา

" อืม / ค่ะ " ผมกับเอมิวพูดพร้อมกัน

****
เมื่อเย็นวันก่อน หลังจากผมร่ำลา พวก เอมิว กับ โนริมาจิแล้ว เซนเรียก็นำข่าวมาบอกว่า วันอาทิตย์ที่จะมาถึงนี้ องค์หญิงไอกะ นัดเดทกับผม มันทำให้หัวใจของผมพองโตเลยทีเดียว ผมวางเรื่อง คู่หมั้นอย่างจิเอริลง แล้วทำใจให้เบิกบาน

เช้าวันอาทิตย์........

วันที่มีแสงแดดอ่อนๆของยามเช้า ฝูงนกจับกลุ่มกันออกมาโบยบิน ส่งเสียง จิ๊บๆ จั๊บๆ องค์หญิงไอกะ สวมชุดเดรสสีขาว ลายลูกไม้ รอคอยผมอยู่ที่หน้าโรงเรียน เธอมาก่อนเวลานัดประมาณ 30 นาที ซึ่งผมดันปล่อยให้เธอยืนคอยซะได้นี่

ผมปรากฏตัวออกไปแล้วทักทาย องค์หญิงไอกะ ที่จริงผมก็มารอก่อนเวลานัด 30นาทีเหมือนกัน แต่ผมอยากให้เธอรอ ผมสังเกตว่าวันนี้องค์หญิงไอกะแต่งหน้ามาเล็กน้อย และใช้น้ำหอม ยี่ห้อ เชอปองทีเซ่ น้ำหอมสำหรับคุณหนู ราคาแพง ซึ่งมีกลิ่นหอมของดอกไม้อ่อนๆ

" ไง ไอกะ วันนี้จะไปเที่ยวไหนกันดี " ผมทักทายออกไป แต่เธอไม่ตอบ กลับเข้ามา คล้องแขนผมแทนคำตอบ แบบว่าอยากพาชั้นไปที่ไหนก็เชิญ ผมเลยพาเธอไปสวนดอกไม้

ที่สวนดอกไม้ในโรงเรียน เหล่าใบไม้ และดอกไม้พากันร้องเพลงอยู่ ดอกไม้ตนหนึ่ง หน้าตาน่ารักเหมือนเด็ก 10 ขวบ เอาช่อมงกุฏดอกไม้มาให้องค์หญิงไอกะ ซึ่งเธอสวมแล้วน่ารักดี ก่อนที่เธอจะเปิดตระกร้าผลไม้ นำขนมที่มีชื่อว่า ชูครีมออกมา และแบ่งให้ดอกไม้กิน

งั่ม งั่ม งั่ม

ดอกไม้และใบไม้ อีกหลายตน มาขอชูครีมด้วย ซึ่งองค์หญิงไอกะก็แบ่งให้ จนเหลืออยู่แค่สองลูก เธอจึงแบ่งชูครีมให้ผม

งั่ม

รสชาติของชูครีมละลายในปากผม มันช่างแสนหวานอร่อย ซะนี่กระไร องค์หญิงไอกะ ป้อนผม ทีละคำ ทีละคำ ซึ่งผมค่อยๆกัดกินมันอย่างช้าๆ

" จะเอาอีกลูกไหม ซาโต้ "

"อืม ก็ดีนะ "

องค์หญิงไอกะ ลงไปนั่งอยู่บนพื้น และให้ผมนอนหนุนตัก แล้วค่อยๆป้อนชูครีมอีกลูกให้ผม มันช่างเป็นรสชาติที่แสนพิเศษ ราวกับขึ้นสวรรค์ อย่างไงอย่างงั้น

ผมนอนหนุนตักองค์หญิงไอกะ แล้วเธอก็ค่อยๆฮัมเพลงออกมา ถึงแม้ว่าจะไพเราะสู้ผู้วิเศษ ริเอะ ไม่ได้ก็เถอะ แต่ก็นับว่าไพเราะ

" ชูครีมนั่น ชั้นทำเองนะ ซาโต้ อร่อยไหม "

"อร่อยสิ ไม่งั้นจะกินหมดเหรอ "

องค์หญิงไอกะ ทำหน้าแดงอย่างเอียงอาย แล้วใช้มือขวาล้วงไปในกระเป๋า แล้วเอาสิ่งหนึ่งออกมา มันเป็นใบปลิวของการแข่งขัน ฝ่าด่านนรกโลกันต์ ของโรงเรียนมหาเวทย์อาเธน่า ที่จะจัดขึ้นในอาทิตย์หน้า ซึ่งของรางวัลจะเป็นเวทย์ ระดับ 7 จำนวน1 เล่ม ซึ่งจะมีทั้งหมด 5เล่ม แต่นักกีฬา สามารถหยิบได้เพียงเล่มเดียวเท่านั้น พร้อมกับ แอปเปิ้ลทองคำ เพิ่มระดับพลังเวทย์ จำนวน 5ลูก ที่ที่1เท่านั้นถึงจะสามารถเอาไปได้

" นี่มันคือ........"

" ใบสมัครลงแข่งกีฬา ฝ่าด่านนรกโลกันต์อย่างไรล่ะ ซาโต้ ถ้าเธอสมัครฉันจะสมัครด้วย"

มันเป็นกระดาษ คลิปทอง ที่เขียนไตเติ้ลตัวโตๆ ว่า ขอเชิญท่านผู้กล้าทุกท่านมาร่วมลงแข่งได้ แต่ของรางวัลจะเป็นหนังสือเวทย์ระดับ 7 จำนวน 1เล่มเท่านั้นนะที่ท่านจะนำไปได้  คำเตือน : ห้ามหยิบเกิน 1เล่ม ไม่งั้น กับดักจะทำงาน ซึ่งมีเวทย์ ไฟ ไฟฟ้า น้ำแข็ง ลม และดิน ที่เป็นของรางวัล

" ซาโต้ คงจะเลือก คัมภีร์ เวทย์ไฟสินะ ก็เธอเป็นจอมเวทย์ ธาตุไฟนี่นา "

" ไว้ถึงตอนนั้นฉันค่อยคิดแล้วกัน ไอกะ แต่ฉันสมัครแน่ๆ"

" งั้นเราเขียนใบสมัครพร้อมกันเลยนะ ซาโต้ ขอบใจมากนะที่ลงสมัครเป็นเพื่อนฉัน " แล้วองค์หญิงไอกะ ก็มาจูจุ๊บที่แก้มผมอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอาปากกาเวทย์มนต์ จุ่มหมึก เขียนชื่อ ตัวบรรจง ลงไปในใบสมัคร

" ไอกะ ว่าแต่ว่าเธอใช้เวทย์ นะจังงัง ได้ไหม "

" ที่ เซนเซย์ ริเอะ ใช้เหรอ ซาโต้ " ( เซนเซย์ คำเรียกอาจารย์ภาษาญี่ปุ่น )

" อืม ที่ยัยริเอะใช้ "

" ฉันใช้ไม่เป็นหรอก เพราะว่ามันเป็นเวทย์ประจำตัวของ เซนเซย์ ริเอะ น่ะ แต่ยังพอมีคัมภีร์วิชาอยู่ ที่บ้าน ถ้าไงมาที่บ้านฉันไหมอ่ะ "

" เธอ หมายถึงพระราชวังนะเหรอ แล้วต้องไปพบพ่อของเธอด้วยเนี่ยนะ ไม่เอาหรอกฉันกลัว ฉันจะลองขอให้ ยัย ริเอะ สอนให้ "

" เป็นความคิดที่ดีนะ ซาโต้ เซนเซย์ ริเอะ ก็ไม่ได้เป็นคนใจร้ายอะไรนะ ลองขอเธอดู"

" แล้วพ่อเธอชื่ออะไรเหรอ "

" ท่านพ่อของฉันคือ เลาห์คอนยูมะ พระราชาแห่ง อาณาจักรออโดนอส "

และในระหว่างที่ผมกำลังหวานชื่นอยู่กับ องค์หญิงไอกะอยู่นั้น

" ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย " เสียงของเด็กผู้ชายคนหนึ่งดังมาจากสนามหญ้า หน้าโรงเรียน

" ไอกะ รอฉันอยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวฉันจะไปดูหน่อย "

"อืม ซาโต้ รีบไปรีบมานะ "

' ซาโต้ เจ้าจะบ้าเหรอ อย่าไปยุ่งกับเรื่องชาวบ้านเลย นะซาโต้ เดี๋ยวก็เดือดร้อนหรอก ' เทพธิดาฟาเรนเซียเตือนผมอีก ครั้ง แต่คิดเหรอว่าผมจะห้ามผมได้ ก็ผมเป็นคนเอาแต่ใจนี่นา 55555+

ผมวิ่งตามเสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือนั้นไป *-* เค้ายังไม่เข็ด

เมื่อมาถึงพบนักศึกษาเวทย์สามคนกำลังรุมรังแก เด็กผู้ชายคนหนึ่งอยู่

' ไปตามผู้วิเศษ ริเอะมาช่วยสิซาโต้ จะได้ไม่เดือดร้อน'

" เอ๋ ผู้วิเศษ ริเอะ เหรอ? ท่านเทพ ผมมีความคิดดีๆแล้วล่ะ "

" อาจารย์ ริเอะ ทางนี้ครับ ทางนี้ มีนักศึกษาเวทย์ กำลังโดนทำร้าย " ผมตะโกนเสียงดัง*-*จริงๆ อยากตะโกน ว่า ตำรวจ ตำรวจมา

" เฮ้ย อาจารย์ มาว่ะ รีบหนีเร็ว " หัวโจกย์ ของนักศึกษาเวทย์ทั้งสามคนรีบวิ่งหนีไปเป็นคนแรกโดยไม่สนพวกลูกจ็อก พวกลูกจ็อก เห็นดังนั้น ก็รีบวิ่งหนีไปคนละทางเพื่อกันการตามจับได้

' พวกมันรู้จักวิ่งหนีไปคนละทางด้วย ซาโต้ เอ๊ะ!!! แล้วผู้วิเศษ ริเอะ ล่ะ' 

เหอๆ ผมแลบลิ้นปลิ้นตาออกมา พร้อมตะโกนเสียงดังทิ้งท้าย "ตรูหลอกพวกมึงเฟ้ย เจ้าพวกบ้า"  แค่นี้ก็ไม่ต้องสู้แล้ว

' เกือบดีแล้ว นะซาโต้ แต่มาเสียตอนท้าย ทำไมต้องตะโกนให้พวกมันรู้ด้วยล่ะว่า เราหลอก '

ผมเข้าไปประคอง เด็กชายคนนั้น เธออยู่ในสภาพมอมแมม พอมองหน้าเธอแล้ว เอ๋ เหมือนเด็กผู้ชาย แต่หน้าคลับคล้ายคลับคลา เหมือนกับผู้หญิง

" นายเป็นใครน่ะ แล้วชื่ออะไร "

" ฉันชื่อ ริโตะ น่ะ เป็นน้องชายของผู้วิเศษ ริเอะ "

" ไม่จริง ยัย ริเอะ ไม่มีทางมีน้องชายได้หรอก ได้ยินว่ามีแต่น้องสาว " ผมแกล้งพูด เพื่อลองใจเธอ*-* ฉลาดไหมล่ะ

" บอกความจริงก็ได้ ฉันชื่อ ริโฮโกะ เป็นน้องสาวของผู้วิเศษ ริเอะ น่ะ "

" เอ๋ แล้วถูกแกล้งได้ยังไงล่ะ ริโฮโกะ "

" ไม่รู้เหมือนกัน พวกมันอยู่ๆก็มารุมทำร้ายฉัน ขอบใจนายมากนะที่มาช่วย "

พอผมมอง ริโฮโกะ อีกที เธอก็เป็นคนสวยนะ ผมสีเงิน สลวยเหมือนกับพี่สาวของเธอ เสียอย่างเดียว หน้าอกเล็กไปหน่อย เลยมองดูภายนอกเหมือนเด็กผู้ชาย

" นี่ เธอ รู้คาถา นะจังงัง ไหม "

" ที่ทำให้ตัวแข็งค้างนะเหรอ รู้สิ แต่ไม่รู้วิธีแก้นะ"

" แค่สอนวิธีใช้ก็พอ วิธีแก้ ฉันไม่สนมันหรอก "

" สอนก็ได้นะ เพื่อแทนคำขอบคุณ แต่เธอห้ามไปสอนใครต่ออีกน่ะ" 

" *-* เค้าสัญญา "

8 ชั่วโมงต่อมา........

และแล้วผมก็ ฝึกฝนคาถานะจังงัง กับ ริโฮโกะ จนลืมองค์หญิงไอกะ ที่ยืนรออยู่ไปจนดึกไปเลย

T T ลืมไอกะไปเลย ขอโทษด้วยนะ ไอกะ พรุ่งนี้ผมค่อยไปขอโทษแล้วกัน

และทุกอย่างในวันนี้ ก็จบลงด้วยดี

****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #4 newnow223 (@newnow223) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 09:24
    เหมือนกับได้อ่านนิยายจีนผสมไทยเลย
    #4
    14
    • #4-12 popu07 (@popu07) (จากตอนที่ 16)
      5 มิถุนายน 2562 / 08:51
      เพื่อนอ่าน มหาเทพกาชา ตะลุยโลกแฟนตาซี หน่อยจิ
      #4-12
    • #4-14 popu07 (@popu07) (จากตอนที่ 16)
      5 มิถุนายน 2562 / 09:02
      ผมใส่มุขเก่าๆลงไปด้วย งิงิ
      #4-14