[SF Teen Top] Missing you... ft. kevin u-kiss - [SF Teen Top] Missing you... ft. kevin u-kiss นิยาย [SF Teen Top] Missing you... ft. kevin u-kiss : Dek-D.com - Writer

    [SF Teen Top] Missing you... ft. kevin u-kiss

    โดย SecretLitle

    แค่หนึ่งคืน ขอแค่อีกหนึ่งคืน ผมอยากค้นหาคุณในตัวของเขา

    ผู้เข้าชมรวม

    832

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    2

    ผู้เข้าชมรวม


    832

    ความคิดเห็น


    7

    คนติดตาม


    5
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  7 มี.ค. 56 / 18:19 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

    Missing you...




     





    พี่เควิ่นครับ คือ... ผมชอบพี่ คบกับผมได้มั้ย?

    ผมยังจำคำพูดของผมในวันนั้นได้ดี วันที่ผมตัดสินใจขอพี่เควิ่นคบหลังจากที่ผมวันที่ชอนจิทำให้ผมเจ็บปวดมากที่สุด นีแอล






     



    อื้ม ตกลงเนียล อ่า... นายรู้มั้ยว่าพี่ดีใจขนาดไหนเนี่ย

     

     ผมยังจำได้ดีวันที่นีแอลขอคบกับผม  มันน่าดีใจมากเลยนะรู้มั้ย เหมือนความสุขทั้งหมดมาอยู่ที่ผมเพียงคนเดียว – เควิ่น



     

     

     


    ฉันไม่ได้รักนาย นีแอล...

    ผมยังจำคำพูดที่ผมบอกกับนีแอลได้ในวันนั้น มันทำให้เขาเจ็บปวดมากเลย ผมไม่ได้ตั้งใจ นีแอล.. ฉันขอโทษ – ชอนจิ

    :) Shalunla
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ




      ...................



       “ชอนจิ วันนี้ไปเที่ยวกันนะ วันนี้ฉันอยากอยู่กับนายทั้งวันเลยทันทีที่โทรศัพท์ของเขาต่อสายกับเบอร์ปลายติด ร่างสูงก็รีบชวนให้คนปลายสายออกไปเที่ยวด้วยกัน

      ขอโทษทีนะนีแอล พอดีวันนี้ฉันไม่ว่างต้องอยู่ติวให้ชางโจ

      แต่ปลายสายกลับปฏิเสธมาทำเอาคนทางนี้ยู่ปากด้วยอารมณ์ไม่ค่อยดีซักเท่าไหร่   อีกแล้วนะ เจ้าเด็กหมีนี่อีกแล้วหรอ!

      ไม่เอาอ่ะ ไปเที่ยวกันเหอะน้า เดี๋ยวค่อยติวให้เจ้าหมีนั่นก็ได้

      งี่เง่าหน่านีแอล น้องมันจะสอบแล้วนะ!’

      ชอนจิเริ่มขึ้นเสียงมาตามสาย ทำเอาคนฟังได้แต่ตกใจที่อีกฝ่ายมาขึ้นเสียงใส่ ทั้งๆที่ปกติเวลาชวนไปไหนก็ไม่เห็นจะเคยปฏิเสธ คิ้วเข้มขมวดน้อยแต่ก็พยายามไม่ได้ติดใจอะไรเลยได้แต่ตอบกลับไปเสียงอ่อยๆ

      โอเค... งั้นไว้วันหลังก็ได้ บาย

      บาย นีแอล

      หลังจากตัดสายไป ร่างสูงก็ได้แต่มองหน้าจอโทรศัพท์ที่ตอนนี้ดับลงไปแล้ว ก่อนจะคิดอะไรขึ้นมาในหัวได้เลยรีบหยิบเสื้อแจ๊คเก๊ตและเดินออกจากห้องไป  ร่างสูงตรงไปยังห้องพักที่คอนโดของชอนจิ กะเอาไว้ว่าจะไปเซอร์ไพรส์อีกคนเล่น ระหว่างทางที่เขาเดินอย่างอารมณ์ดีจนมาหยุดที่ตรงหน้าห้อง มือหนายกขึ้นหวังจะเคาะเรียกคนในห้องแต่ก็เปลี่ยนใจลองบิดลูกบิดที่ประตูบานสีขาวแทน  ปรากฏว่ามัน...ไม่ได้ล๊อคเอาไว้ ลิ้นร้อนเลียริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างใจเย็นก่อนจะค่อยเปิดประตูเข้าไปด้วยเสียงเบาที่สุด

      พี่ชอนจิ ผมว่า...ผมชอบพี่ขายาวหยุดก้าวทันทีที่ได้ยินเสียงที่ดังลอดออกมาจากห้องรับแขก แทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง ร่างสูงจึงรีบย่องเข้าไปใกล้ห้องรับแขกมากขึ้น จนตอนนี้เข้ามาหลบอยู่ด้านหลังช่องทางเข้าที่ไม่มีประตูของห้องรับแขกพอดี ทำให้มองเห็นความเป็นไปในห้องรับแขก ชอนจิที่ตอนนี้นั่งหน้าแดงอยู่บนโซฟาโดยมีชางโจที่บนพื้นด้านล่าง เท้าแขนกับโต๊ะตัวเตี้ยมองหน้าชอนจิอยู่ ก่อนที่ชอนจิจะได้ตอบอะไร ร่างสูงก็ออกจากที่ซ่อนเข้าไปแสดงตัวก่อนเสียแล้ว

      นีแอล!/พี่นีแอล!”

      ชางโจ เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ!” การปรากฏตัวของเขาทำให้ทั้งสองคนดูตกใจมาก ชางโจรีบยืนขึ้นแล้วหันมาทางเขา นีแอลค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้รุ่นน้องที่สูงกว่าเขาโดยไม่มีความกลัวสักนิด

      นีแอลนายจะทำอะไร?ชอนจิที่เห็นท่าไม่ดีรีบลุกขึ้นจากโซฟาก่อนจะรีบเข้ามาดึงแขนของเขาไว้  ชางโจก็มีสีหน้าตกใจที่เห็นนีแอลดูโกรธขนาดนี้   

      เมื่อกี้ฉันได้ยินเด็กนี่มันบอกชอบนาย!”

      ก็ใช่! แล้วนายจะโกรธทำไมล่ะนีแอลชอนจิไม่เข้าใจเหตุผลที่นีแอลจะต้องมาโกรธชางโจนั้นบอกชอบ ในเมื่อทั้งคู่ไม่ได้เป็นอะไรกัน...

      ก็... คำถามของคนตรงหน้าดูเหมือนจะทำให้นีแอลเป็นใบ้ไปชั่วขณะ นั่นสิ่ ทำไมถึงต้องโกรธที่มีคนมาบอกชอบชอนจิของเขา นั่นเพราะชอนจิต้องเป็นของเขาน่ะสิ่!

      ฉันรักนายนะชอนจิ นายจะไปชอบชางโจไม่ได้  นีแอลพูดมันออกมาแล้ว คำพูดที่เขาควรจะพูดมาตั้งนานแล้วแต่ดูเหมือนจะสายเกินไป เมื่อความไม่แน่นอนมันเกาะกินหัวใจของคนที่เฝ้ารอ ทำให้หัวใจที่อ่อนแอต้องการใครซักคนและหัวใจของชอนจิก็มอบให้ชางโจไปแล้ว นีแอลช้าเกินไป ...

      นีแอล นาย...หน้าหวานของชอนจิส่ายไปมาด้วยความไม่เข้าว่าทำไมนีแอลถึงพูดมันออกมาตอนนี้ ตอนที่หัวใจของเขามันไม่ได้มีไว้ให้นีแอลอีกต่อไปแล้ว

      ฉันไม่ได้รักนาย นีแอล...”  ชอนจิบอกออกไปก่อนจะเดินไปยืนเคียงข้างชางโจ มือบางสอดเข้าไปจับกับมือหนาของชางโจ แบบนี้มันยิ่งตอกย้ำว่านีแอลเป็นคนแพ้ แพ้เพราะความโง่ของตัวเองที่รักษาหัวใจของตัวเองเอาไว้ไม่ได้

       “นายโกหกฉันใช่มั้ยชอนจิ นายไม่ได้ชอบชางโจ นายชอบฉันเหมือนกันไม่ใช่หรอ?  ตอนนี้เขารู้สึกได้ถึงขอบตาที่ร้อนผ่าวของตัวเอง มือของเขากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วเป็นสีขาว รู้สึกถึงความเจ็บที่อุ้งมือแต่มันยังเจ็บไม่เท่ากับที่ตรงข้างในหน้าอกข้างซ้าย

      ถ้าเป็นเมื่อก่อนนีแอล แต่ตอนนี้คนที่ฉันชอบคือชางโจ ได้ยินมั้ย ฉันชอบชางโจ!” ตากลมของชอนจิเริ่มจะมีน้ำตาคลอหน่อย พยายามที่จะบอกตัดนีแนลไปให้ได้ แต่นีแอลเป็นคนที่มุ่งมั่นและไม่เคยยอมใคร เขาไม่ยอมเชื่อว่าตอนนี้ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว ชอนจิไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ชางโจที่ยืนเงียบอยู่ได้แต่บีบมือเพื่อให้กำลังใจคนข้างกาย ถ้าตอนนี้ชางโจพูดอะไรออกไปจะต้องมีเหตการณ์ร้ายตามมาแน่นอน เขาเลยเลือกที่จะเงียบและยืนอยู่ข้างๆชอนจิอยู่แบบนี้

      โอเค... ฉะ ฉันเข้าใจแล้วน้ำตากำลังจะไหลของมาจากตาคมของนีแอล เขาไม่ต้องการให้ชอนจีเห็นน้ำตาแห่งความเจ๊บปวดของเขา ร่างสูงรีบก้าวออกจากห้องไป  ขายาวรีบเดินไปให้ถึงลิฟท์และเมื่อเข้าไปในได้น้ำตามันก็ทะลักออกมา

       

       

       

      .

      เนียล เป็นอะไรไป บอกพี่ได้มั้ย?ร่างบางของเควิ่นรุ่นพี่ร่วมชมรมที่เพิ่งย้ายเข้าใหม่ถามขึ้นเมื่อเห็นว่านีแอลนั่งเงียบๆจ้องแป้นเปียโนโดยที่ยอมจรดปลายนิ้วลงไปเสียที

      อ๊ะ ไม่ได้เป็นอะไรครับพี่เควิ่นร่างสูงหันไปมองทางต้นเสียงก่อนจะส่ายหน้าและยิ้มให้ และเขาก็ได้รอยยิ้มสดใสของรุ่นพี่กลับคืนมา รอยยิ้มที่สดใจที่ทำให้อดคิดถึงใครอีกคนไม่ได้ ...

      เนียลจะเล่นเปียโนมั้ยอ่ะ? พี่ขอเล่นนะพูดจบก็นั่งลงที่ข้างๆเขา ก่อนนิ้วเรียวสวยของรุ่นพี่ตัวบางจะเริ่มบรรเลงเปียโนด้วยบทเพลงแสนหวานที่เจ้าตัวชื่นชอบ สายตาที่มุ่งมั่นและรอยยิ้มที่ดูมีความสุขทำให้นีแอลอดไม่ได้ที่จะแอบมองมัน   จู่ๆภาพของชอนจิก็เกิดซ้อนทับกับคนตรงหน้า เขาปล่อยให้มันเป็นไปอย่างนั้น อาจจะดูเห็นแก่ตัวแต่มันก็ทำให้เขามีความสุขขึ้นมาได้ในวันที่ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่แบบนี้  

      เขาพยายามพัฒนาความสัมพันธ์กับเควิ่นมาตลอด เพราะเควิ่นดูเหมือนชอนจิซะเหลือเกิน จนบางทีเควิ่นอาจจะทำให้เขารักและลืมชอนจิไปได้ นับวันจากรุ่นพี่รวมชมรมก็กลายมาเป็นรุ่นพี่ที่สนิทด้วยที่สุดและวันนี้วันที่นีแอลนัดให้เควิ่นมาเจอกันที่ห้องชมรมดนตรี  เมื่อเควิ่นเข้ามาก็เจอกับนีแอลที่นั่งรออยู่แล้วตรงเปียโนสีขาวหลังใหญ่

      รอนานป่ะเนียล พี่รีบมาเลยนะเนี่ยร่างบางหายใจหอบ มือเรียวยันหัวเข่าเอาไว้บ่งบอกให้รู้ว่ารีบวิ่งมาขนาดไหน  นีแอลยิ้มในความเป็นเด็กของคนตรงหน้าถึงจะเป็นรุ่นพี่ของเขาก็เถอะ แต่ก็ต้องคอยให้เขาคอยเตือนแล้วก็ดูแลอยู่เสมอ ร่างสูงลุกจากเก้าอี้เดินเข้าไปหาคนที่ยังยืนหอบอยู่ มือหนาจับจูงให้ร่างบางเดินมานั่งที่เก้าอี้ก่อน จะได้เป็นการพักเหนื่อย

      ใจเย็นครับพี่เควิ่น รอให้พี่หายเหนื่อยแล้วผมค่อยพูดดีกว่าแขนยาวถูกยกขึ้นกอดอกรอให้อีกคนหายเหนื่อยหอบ ไม่ต้องให้รอดูเหมือนความอยากรู้ของเควิ่นจะเอาชนะความเหนื่อยไปได้หมดเลย

      พี่หายเหนื่อยแล้ว เนียลมีอะไรจะพูดกับพี่หรอ?ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองคนที่ยืนเต็มความสูงอยู่ตรงหน้าเขา แต่แล้วจู่นีแอลกลับนั่งชันเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเขา และพูดสิ่งที่ทำให้เควิ่นยิ้มไม่หุบ

      พี่เควิ่นครับ คือ... ผมชอบพี่ คบกับผมได้มั้ย?”  มือหนาฉวยมือบางของเควิ่นมาจับเอาไว้ ก่อนจะตาคมจะจ้องไปที่ใบหน้าของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงหน้าเขาที่ตอนนี้มีรอยยิ้มแห่งความสุขประดับอยู่บนในหน้า

      อื้ม ตกลงเนียล อ่า... นายรู้มั้ยว่าพี่ดีใจขนาดไหนเนี่ยแขนเรียวกอดคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าไว้แน่น ตอนนี้เขามีความสุขมากที่สุดแล้ว จนไม่รู้ว่าจะมีตอนไหนที่มีความสุขได้เท่าเวลานี้

      พี่ร้องไห้ทำไมเนี่ย ฮ่ะๆนีแอลรู้สึกได้ถึงหยดน้ำตาที่เปียกบนไหล่ของเขา มือหนายกขึ้นลูบหัวของคนในอ้อมกอด ก่อนจะแกล้งโยกตัวไปมาเหมือนกล่อมเด็กน้อย

      ก็พี่มีความสุขนี่  ฮือๆมือบางฟาดเข้าให้ที่ไหล่ของคนชอบแกล้ง ก่อนจะยิ่งกอดแน่นเข้าไปอีก นีแอลดันตัวของเควิ่นออกให้มาจ้องตากับเขา แล้วกุมมือบางเอาไว้ด้วยสองมือ

      ถ้ามีความสุขจะร้องไห้ทำไมล่ะครับ ผมจะดูแลพี่ให้ดีที่สุด ผมสัญญารอยยิ้มที่สร้างขึ้นมาเพื่อแกล้งแสดงว่าเขาเองก็มีความสุข ถึงเขาจะรักที่ตัวของเควิ่นไม่ได้ แต่ก็ขอให้เขาได้มีความสุขกับภาพที่สร้างขึ้นมาเอง เขาจะลองค้นหาชอนจิในตัวของเควิ่น แต่ถ้ามันไม่มีเลย วันนั้นเขาจะหยุดทำร้ายคนตรงหน้าและยอมปล่อยมือจากคนๆนี้  ...

       

       

       

      .

       

      เนียลลองดมกลิ่นนี้สิ่ หอมมั้ย?ตอนบ่ายของวันหนึ่งเควิ่นได้ชวนให้คนรักรุ่นน้องของตัวเองออกมาช่วยเลือกซื้อน้ำหอมใหม่ เพราะจริงๆแล้วเควิ่นอยากจะใช้น้ำหอมกลิ่นที่นีแอลชอบ ใครๆก็อยากทำให้ตัวเองเป็นที่รักของคนรักด้วยกันทั้งนั้น

      ผมว่ากลิ่นมันแรงไปหน่อยนะ พี่เหมาะจะใช้กลิ่นอ่อนๆดีกว่าหลังจากดมกลิ่นน้ำหอมจากแผ่นทดลองที่ร่างบางยื่นมาให้ นีแอลเองก็มองดูรายชื่อกลิ่นตามขวดน้ำหอมที่วางเรียงรายอยู่ในร้านแห่งนี้ ก่อนสายตาจะไปสะดุดกับขวดน้ำหอมที่รูปร่างคุ้นตาของเขามาก

       

      ผมขอลองกลิ่นนั้นหน่อยได้มั้ยครับ?” ชี้ไปที่ขวดน้ำหอมรูปทรงคล้ายผลแอปเปิ้ลสีเงินและเหลือง พนักงานประจำร้านก็จัดการนำกระดาษทดลองมาให้เขาดมดู น้ำหอมขวดนี้เป็นกลิ่นที่ชอนจิใช้ เขายังจำได้ถึงกลิ่นหอมติดจมูกเวลาที่ได้อยู่ใกล้กัน กลิ่นที่เขาลืมไม่เคยลืมไปได้เลย

      ไหนพี่ของลองบ้างสิ่เควิ่นลองเอากระดาษทดลองไปดมดูเอง ก่อนจะยิ้มออกมา ดูเหมือนร่างบางเองก็จะชอบกลิ่นนี้ ด้วยเหมือนกัน เป็นกลิ่นหอมเบาๆที่ซ่อนความหวานเอาไว้ด้วย ทำให้สดชื่นด้วยกลิ่นผลไม้ แต่ก็ยังไม่กล้าซื้อเพราะไม่รู้ว่าอีกคนจะชอบรึเปล่า

      อื้ม หอมดีเนอะ นายว่าไงอ่ะเนียล

      ผมก็ชอบนะ

      นี่เป็นน้ำหอม ของ DKNY นะคะชื่อกลิ่น DKNY Be Delicious Eau de Parfumพนักงานประจำร้านบอกชื่อกลิ่นให้ทั้งคู่รู้ 

      “’งั้นเอาขวดนี้ครับเควิ่นซื้อแทบจะซื้อในทันทีที่นีแอลเองก็ชอบกลิ่นนี้ พนักงานร้านจัดการใส่ขวดน้ำหอมลงในกล่องตามบรรจุภัณฑ์ของมันเองก่อนจะใส่ในถุงใบหรูที่มีโลโก้ของร้านและส่งให้เควิ่นที่รอชำระเงินอยู่แต่นีแอลก็ห้ามไว้ก่อน

      ไม่ต้องครับพี่เควิ่น เดี๋ยวผมซื้อให้เองนะส่งยิ้มให้คนข้างกายก่อนจะจัดการหยิบเงินในกระเป๋าตัวเองจ่ายให้ไปแทน มือหนารับถุงมาก่อนจะจับมืออีกคนพากันเดินออกจากร้านมา

       

      เราไปหาอะไรกินกันดีมั้ยครับ? ผมหิวแล้วอ่ะร่างสูงหันมาบอกกับเควิ่นแถมยังเอามือลูบท้องแสดงว่าตอนนี้กำลังหิวมากๆ เควิ่นได้แต่ยิ้มให้กับท่าทางน่ารักของอีกดคนก่อนจะดึงมืออีกให้เดินตามหลังเขามา

      งั้นไปกัน เดี๋ยวพี่จะพาไปกินร้านนึง อร่อยมากกใบหน้าหวาหันมามองที่เขาก่อนจะตั้งใจดึงให้เขาเดินตามไป ด้วยวิธีทำให้เขาได้แค่มองตามหลังของเควิ่นไป แผ่นหลังที่เขาชอบมองเพราะว่ามันเหมือนกับชอนจิ เวลาทีชอนจิอยากไปไหน อยากทำอะไรก็จะชอบทั้งลากทั้งดึงให้ไปด้วยกัน และไม่เคยมีครั้งไหนที่นีแอลจะไม่ยอมเดินตามแผ่นหลังนั้นไป

       

       

       

      .

      พี่เควิ่นวันนี้ไปดูหนังที่ห้องผมกันตอนนี้ทั้งคู่นั่งอยู่ในห้องชมรมดนตรีวันนี้นีแอลก็มานั่งรอเควิ่นซ้อมเปียโนอย่างเคย พอเห็นว่าเควิ่นซ้อมเสร็จแล้วและกำลังเก็บของเลยลองชวนให้ไปนั่งเว่นที่ห้องของเขา

      อื้ม ได้สิ่ ไปกันเลยมั้ยหรือจะไปกินข้าวก่อน?

      ที่ห้องผมมีของกินอยู่แล้วไว้ไปกินที่ห้องก็ได้นีแอลบอกก่อนจะช่วยถือกระเป๋าให้เควิ่นและทั้งคู่ก็พากันออกไป ระหว่างทางมีแต่หัวเราะ เควิ่นเป็นคนที่น่ารักสดใส แคร์คนรอบข้างเสมอ มักจะพูดอะไรตลกๆให้นีแอลฟังเสมอเพราะเป็นแบบนี้ เพราะเควิ่นคล้ายชอนจิเกินไปจนทำให้นีแอลไม่สามารถลบชอนจิออกไปจากหัวใจได้

       

      โทรทัศน์จอแบนกว้างเครื่องใหญ่กำลังฉายภาพยนตร์เรื่องดังจากต่างประเทศ ที่ตรงข้ามเป็นโซฟาที่ทั้งสองคนกำลังนั่งกินป๊อปคอร์นตั้งใจดูหนังอยู่ แขนยาวของนีแอลโอบรอบเอวบางของเควิ่นเอาไว้ ปากอิ่มก็คอยเคี้ยวป๊อปคอร์นที่เควิ่นป้อนให้ นีแอลชอบที่จะกอดเควิ่น ชอบที่จะได้กลิ่นน้ำหอมที่เขาซื้อให้เควิ่นอยู่เสมอ  เมื่อหนังรักโรแมนติคดำเนินไปจนใกล้จบ แน่นอนว่าฉากสำคัญของเรื่องก็คงจะไม่พ้นฉากจูบที่แสนอบอุ่นของพระเอกและนางเอก นีแอลแอบเห็นได้เลยว่าแก้มของเควิ่นขึ้นสีเมื่อเห็นฉากจูบในหนัง

      พี่อยากลองจูบแบบในหนังดูมั้ย?นีแอลถามขึ้นก่อนจะหันไปมองคนที่เอนซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา เควิ่นที่ตอนนี้แก้มแดงไปจนถึงใบหูนั่งกอดถ้วยป๊อปคอร์นแน่น เป็นภาพที่น่ารักมากจนอยากจะกดจมูกลงบนแก้มแดงนั่นแรงๆซักที

      จะบ้าหรอเควิ่นเอาแต่ก้มหน้าจนคางแทบจะชิดหน้าอก มือหนาค่อยเชยคางงของอีกคนให้เงยขึ้น ตาคมพยายามจ้องลึกเข้าไปในดางตาใสของร่างบางแต่เขากลับเห็นตาใสคู่นี้เป็นของชอนจิแทน ดวงตาที่เขาเฝ้าคิดถึง ดวงตาที่เขาต้องการจนห้ามตัวเองไม่ได้ที่จะกดจูบลงบนริมฝีปากบาง ลิ้นร้อนค่อยละเลียดริมฝีปากอย่างไม่รุกล้ำจนกระทั่งอีกคนเองก็ยอมเปิดทางให้เข้ามาชิมความหวานภายใน จนเหมือนอีกฝ่ายจะหายใจไม่ทันนีแอลถึงยอมผละออกมา แต่สิ่งเขาคิดถึงไม่ใช่คนตรงหน้าตอนนี้กลับเป็นใครอีกคน  ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาจุกเต็มหัวใจจนนีแอลต้องหยุดการกระทำของเขาเอาไว้

      ผมขอโทษ...”  ดึงความคิดและตัวเองให้กลับมาที่เดิม ตอนนี้เขาไม่กล้าที่จะสบตาคนข้างกาย เควิ่นดูเหมือนจะรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างบางดันตัวออกจากอ้อมแขนและนั่งมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่ไม่เข้าใจ

      เนียลบอกพี่ได้มั้ย ว่านายเป็นอะไรไปมือบางวางลงบนหน้าขาของคนที่นั่งก้มหน้าอยู่ เขาไม่เข้าใจในท่าทีของอีกคนที่อยู่ก็แปลกไปแบบนี้

      พี่เควิ่นผมขอโทษ ผมลืมเขาไม่ได้ ทุกอย่างมันเทเข้ามา ภาพของเขามันซ้อนทับกับพี่

      ผมพยายามรักพี่เพราะพี่คล้ายกับเขา คล้ายมากแทบจะทุกอย่าง ผมพยายามรักพี่เผื่อซักวันนึงผมคงจะลืมเขาได้...

      .แต่ไม่เลย ยิ่งเข้าใกล้พี่ ผมยิ่งคิดถึงเขา ผมมันเลว ผมมันเห็นแก่ตัว ...ในที่สุดก็ห้ามมันไม่ได้ น้ำตาของนีแอลมันไหลออกมาแล้ว

      ผม... อยากหยุดทำร้ายพี่ แต่ผมจะทำได้ยังไง... ในเมื่อถ้าไม่มีเขา ผม...ก็ทนอยู่ไม่ได้น้ำตาที่ไหลออกมาแม้จะไม่มีเสียงยิ่งไม่มีเสียงสะอื้นยิ่งรู้สึกว่ามันทรมาน เควิ่นได้แต่รับอีกคนเข้ามากอดไว้แน่น ยอบรับเลยว่ารู้สึกใจหายที่ได้รู้ว่าอีกคนไม่ได้รักที่เขาเป็นเขา นีแอลจะยอมปล่อยมือจากเขางั้นหรอ? แล้วนีแอลจะทนอยู่คนเดียวได้ยังไงกัน

      พี่ทนได้ พี่รักนาย ขอแค่ให้พี่ได้อยู่ข้างๆนายได้มั้ย?มือเรียวลูบปลอบแผ่นหลังกว้าง รู้สึกเจ็บไปทั้งหัวใจ

       


      แต่ถ้ายอมปล่อยมือจากนีแอลไปและต้องทนเห็นนีแอลต้องทุกข์ทรมาน เขาคงจะเจ็บปวดยิ่งกว่านี้  อย่างน้อยเขาเองก็เคยเป็นคนที่ฉุดนีแอลขึ้นมาจากความเศร้าและเจ็บปวด เพราะฉะนั้นเขาเองจะเป็นคนที่คอยรักษารอยยิ้มของนีแอลไว้ถึงจะต้องเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม ...

       

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×