(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 47 : ตอนที่ 47 : เพื่อนผู้เป็นมิตร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 มิ.ย. 63


กริ้ง...


เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น แสดงถึงการมาเยือนของลูกค้ารายต่อไปในร้านกาแฟอันเงียบสงบของชายหนุ่ม


" จะรับอะไรดีครับ " ชายหนุ่มถามลูกค้าอย่างเป็นมิตร โดยที่ไม่ทันไม่ทันได้มองใบหน้าของผู้มาเยี่ยมเยือนคนนั้น


" ฉันเอาชากลีบกุหลาบ 1 ถ้วย " เสียงเรียบนิ่งของลูกค้าเอ่ยขึ้น เธอเป็นผู้หญิง และเมื่อเขาหันมา เธอก็เดินไปนั่งหันหลังให้เขาอยู่ที่โต๊ะริมสุดเสียแล้ว


เขาเห็นเรือนผมสีแปลกแต่สวยอย่างประหลาดของเธอเพียงเท่านั้น ชายหนุ่มมองลูกค้าสาวสักครู่ ก่อนจะหันไปทำเครื่องดื่มตามคำสั่ง


" มาแล้วครับ ชากลีบกุหลาบหนึ่งที่สำหรับคุณลูกค้า " ชายหนุ่มพูด เขาวางถ้วยชาลงก่อนจะยิ้มให้กับเธอคนนั้น แต่เขาก็ต้องเบิกตาโต ใบหน้าขึ้นสีด้วยความตื่นตะลึง


" มองฉันทำไม จะไปก็ไปสิ " เธอพูดด้วยเสียงราบเรียบ แต่ดูมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด จนเขาเองก็ลังเลที่จะเดินหนีอยู่ไม่น้อย 


ชายหนุ่มกลับมานั่งที่เก้าอี้หน้าตู้เค้กของเขา ก่อนจะเท้าคางเหลือบมองเรือนผมสยายอย่างร้อนรุ่มใจ เขาอยากจะรู้จักเธอจัง


เธอทำให้คนที่ไร้ซึ่งเพื่อนมานานอย่างเขา คิดถึงเพื่อนเก่าผู้แสนเย็นชาคนนั้นเหลือเกิน


" นี่! " เสียงของเธอคนนั้นเรียกเขา " ฉันขอของหวานด้วย เอาเค้กช็อกโกนะ "


" ค.. ครับ ได้เดี่ยวนี้แหละครับ " ชายหนุ่มรับคำ ก่อนจะรีบจัดแจงเอาเค้กใส่จานสวยไปให้ลูกค้าสาว


" นี่เค้กครับ " ชายหนุ่มว่า แต่ครั้งนี้ตั้งใจมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ 


" ขอบใจ " เธอคนนั้นพูด สีหน้านั้น แววตาที่ฉายถึงความแค้นและเรื่องให้คิดมากมาย น้ำเสียงที่ฟังดูเย็นชืดจนน่ากลัว มันเหมือนกับ.. ไม่ใช่หรอกมั้ง ถึงจะไม่เจอเพื่อนของเขานาน แต่ก็ใช่ว่าเพื่อนของเขาจะมีลูกหลานเหลนโหลนไปแล้วนิ หรือมีแล้วนะ หรือว่ามีแค่เขาที่ดักดาน


" เอ่อ... ขอโทษนะครับ ผมขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย " ชายหนุ่มถาม นัยตาสีม่วงหม่นคู่สวยก็เหลือบมองเขาด้วยหางตาอย่างไม่แยแสนัก


" อะไร "


" เอ่อ.. คุณรู้จักกับ.. เชียรมั้ยครับ คุณรู้จักเขารึเปล่า " แววตาสีม่วงหม่นเบิกตาโต เหลือบมองเขาอย่างสงสัย นัยตานั้นราวกับจะฉีกกระชากเขา


" ทำไมฉันต้องรู้สึก ถ้าจะถามอะไรที่ไร้สาระแบบนี้ละก็ กลับไปทำงานซะจะดีกว่านะ " เธอว่า คำพูดของเธอทำให้เขาก้มหน้าอย่างไม่รู้ตัว แต่นัยตาและไอความแค้นบางอย่างที่พุ่งออกมา มันทำให้เขาไม่เชื่อนัก


" ขอโทษนะครับ อ่อ.. ถ้าทานเสร็จแล้ว ติดใจเค้กที่นี่ก็สามารถสั่งซื้อได้นะครับ นี่คือนามบัตรครับ " เขายื่นนามบัตรที่แสดงถึงตัวตนของตนเองให้เธอคนนั้นทันที เจ้าของเรือนผมม่วงยื่นมือไปรับนามบัตร วินาทีนั้นเขาเห็น.......


•••


มีดสีเงินวาววับ ดูคมจับตาถูกปามาจากทิศทางใดก็ไม่ทราบ ปักเข้าที่แผ่นหลังเล็กของเธอ


เธอคนนั้นเซล้มลงโดยมีวงแขนของใครคนหนึ่งเข้ามาประคองรับร่างบางของเธอเอาไว้


ร่างเล็กดิ้นทุรนทุรายราวกับปลาน้อยที่ขาดน้ำมาเป็นเวลานาน และกำลังกระตุกชัก น้ำตาไหลพรากอาบแก้มซ้ายขวา ขยับปากเหมือนกับพูดอะไรสักอย่างอยู่ ก่อนเปลือกตาจะปิดลง และหยุดหายใจในที่สุด


' มิติกา!!!! ' เสียงกรีดร้องเรียกชื่อของเธอดังขึ้นจากผู้ประคอง ก่อนร่างของเธอจะถูกรวบกอดโดยคนคนนั้น


เดี่ยวสิ ปอยผมสีนั้น ปอยผมสีแดงชาดนั้น มันเหมือนกับ...


•••


" มีอะไรรึเปล่า คุณเจ้าของร้าน " เจ้าของเรือนผมม่วงที่เขาเข้าใจแน่ชัดว่าชื่อมิติกาถามขึ้น


" ป.. เปล่าครับ ผมเนตรนะครับ ยินดีที่ได้บริการครับ " เนตรยิ้ม เขาเดินไปที่เคาร์เตอร์ดังเดิม แต่ก็ก้าวเท้าไปได้แค่ครึ่งเดียว


" คนที่ชื่อเชียรคนนั้นน่ะ เป็นใครหรอ ทำไมนายถึงคิดว่าฉันจะรู้จัก " เนตรหยุดเท้าชะงัก เขาหันกลับมามองที่เธออีกครั้ง


หึ.. เธอรู้จักแน่ ถ้าไม่อย่างนั้นเธอไม่พูดแบบนี้หรอก เขาเองก็อยู่มานานพอที่จะรู้เรื่องมากแล้ว


เนตรยิ้ม ชายหนุ่มเดินกลับไปหาคุณลูกค้าสาวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ประหนึ่งคนที่กำลังจะพูดถึงต่อจากนี้คือยักษ์รักษาของเขา


" ครับ ก็คุณดูคล้ายกับเขาตอนเด็กน่ะครับ ทั้งการพูด แล้วก็ท่าทางที่ดูเอ่อ... ย.. เย็นชา " ชายหนุ่มว่า ลังเลเล็กน้อยเพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดดีมั้ย  


" หรอ.. แต่นั่นมันเป็นนิสัยตอนเด็กนี่ คนบางคนอาจจะมีสีในตัวเหมือนกันเป็นบางอย่างก็ได้ " เธอพูด มิติกาพูดด้วยเสียงเรียบ จนเนตรต้องขมวดคิ้วอยู่เนื่องๆ ด้วยความคิดไม่ตกและสงสัย


" เอ่อ.. ครับ ฮ่ะๆๆ ผมคงคิดไปเอง เชียรน่ะ มีเรือนผมสีแดงที่ดูสะดุดตามาก ถ้า.. ขอโทษนะครับ ถ้าคุณเป็นลูกของเขา ผมคงงี่เง่ามากที่พูดแบบนั้นออกไป " เนตรเกาท้ายทอยแก้เขิน ความเป็นเด็กน้อยของชายหนุ่มกลับมาอีกครั้ง


" หึ " เด็กสาวแค้นหัวเราะ " คุณนี่ช่างคิดนะ คนที่มีผมสีแดงจะมีลูกที่ผมเป็นสีม่วงได้ยังไงกันล่ะ "


" นั่นนะสิครับ ผมเลยเปลี่ยนความคิดกระทันหัน เอ่อ.. คราวนี้อาจจะหนักหน่อย ผมคิดว่าคุณเป็น... เอิ่ม.. ผู้หญิงของเขา " ชายหนุ่มว่า " คุณเป็นคนสวย ที่ดูฉลาด และมีความสุขุมเหมือนเขา ผมเลย.. "


" คิดเป็นตุเป็นตะจังเลยนะ " เธอกระแทกเสียง พลางตักเค้กเข้าปาก น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธจากสิ่งที่ได้ยินทำให้ชายหนุ่มยิ่งคิดไม่ตกมากกว่าเดิม " หึ ฉันจะไปรักไปใคร่กับคนแบบนั้นทำไม " 


อะ.. คนแบบนั้น คนแบบนั้น แสดงว่าเธอรู้จักเชียรหรอ.. แล้วเชียรอยู่ไหนในตอนนี้นะ 


" คนแบบนั้น ไหนคุณบอกว่าไม่รู้จักไงครับ คุณลูกค้า " ชายหนุ่มยิ้มถาม น้ำเสียงขี้เล่นร่าเริงแบบเด็กๆ  


" ก็ไม่รู้จักไงล่ะ ไม่จำเป็นต้องไปรู้จักกับคนแบบนั้น แล้วคุณละ รู้จักกับคนแบบนั้นมาตั้งแต่เด็กอย่างงั้นหรอ เมื่อถึงบอกว่าตอนเด็ก " มิติกาถาม นัยตาสีม่วงหม่นมองชายหนุ่มผมสีเขียวหน้าตาดูอ่อนหวานนิ่ง  


ไม่น่าจะเป็นเพื่อนกันได้


เนตรยิ้มยังไม่ตอบ เขาเดินไปที่หน้าร้านและเปลี่ยนป้ายเป็นปิด จากนั้นก็ถือชากุหลาบเดินกลับมานั่งตรงข้ามกับเธออีกที


" ก็นะ ผมจะตอบก็ได้ ถ้าคุณบอกมาก่อน ว่าคุณกับเพื่อนผมแดงของผม เป็นอะไรกัน " เนตรถาม ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเหมือนกัน แต่พักนี้เขามักจะฝันเห็นเพื่อนชายซ้ำๆ ฝันเห็นใบหน้าและเรือนผมสีชาดบ่อยครั้งจนเขาสงสัย ว่านี้คือญาณที่มันกำลังทำงานนอกเหนือคำสั่งหน้าที่ 


" ฉันเป็น... คนคนหนึ่ง ที่หัวใจซึ่งเป็นความหวังถูกทำลายไป โดยมีเขาเป็นสาเหตุ " เด็กสาวตอบ เสียงเบาลงแม้จะดูหนักแน่น แต่ก็มีช่วงหนึ่งที่นัยตาคู่นั้นวูบไหว


" เชียรหรอ เชียรเขามีความฝันว่าจะทำให้โลกใบนี้ ไร้ซึ่งความทุกข์ และเสียใจ เขาไม่ทำลายหัวใจที่เป็นความหวังของใครหรอก " ชายหนุ่มแข็งขัน พูดสนับสนุนเพื่อนชายอย่างมั่นอกมั่นใจ 


" เขาเป็นสาเหตุต่างหาก เขาเป็นสาเหตุมาตั้งแต่ต้น ผิดมาตั้งแต่แรกที่ฝันแล้วล่ะ " เธอพูด คำพูดนี้ไม่ถูกใจเนตรเป็นอันมาก เขาไม่อยากให้ใครมาว่าเพื่อนคนสำคัญของเขา  


" แต่... "


" แต่เขาก็ยัง พยายามลบล้างความผิดด้วยการให้ความหวังมากกว่าครั้งไหนๆ ทั้งๆ ที่ยิ่งให้ มันก็ยิ่งทำให้ทุกสิ่งยากขึ้น " เด็กสาวว่า " ทุกอย่างที่เขาทำ มันทำให้ตัวเขามีเงื่อนมาผูกไว้กับฉัน ซึ่งมีแค่ความตายเท่านั้นที่จะแกะมันออก เพราะงั้น.. " 


" เอ๋...? " เนตรไม่เข้าใจที่มิติกาพูดเท่าไหร่ เพราะชายหนุ่มไม่รู้เรื่องมาตั้งแต่แรก แต่ก็พอจะเดาทางสายตาและจับความรู้สึกได้บ้าง  


" เธอกับเชียร เธอคือ... " เนตรพูดไม่ออก เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่ออีกแล้ว ( ไรท์คิดบทไม่ออก>_< )


" ฉันเป็นแค่... เครื่องมือของเขาเพียงเท่านั้น เพราะงั้นในวันนี้ ฉันถึงหนีเขามา " มิติกาว่า รอยยิ้มเยือกเย็นและแววตาที่ไม่ตรงอารมณ์กันนั้นทำให้เนตรเดาไม่ยาก 


หว่า.. แม้แต่เชียรก็... 


" อืม.. ในวันนั้นฉันก็เป็นแค่เด็กกำพร้าอ่อนแอ ไร้พลังซึ่งเป็นภาระของคนที่อยู่ใกล้ตัวมาตลอด " เนตรพูดขึ้น " จนวันนั้น ฉันได้เจอกับเขา และเดินเข้าสู้วิถีเดี่ยวกัน "


" ฉันเองก็เคยถูกเชียร มองเป็นแค่เด็กโลกสวย ที่ไล่ตามความฝันอันเลือนลอยเหมือนกัน ตอนนั้นฉันเองก็มีโมโหอยู่บ้างละนะ แต่เพราะฉันอยากจะรู้จักกับเขา ฉันถึงได้เลือกที่จะเดินไปหาเขาไงล่ะ " เนตรว่า เพราะเขาอยากรู้จักกับเชียรวันนั้นเขาเลยไปขอนั่งทานข้าวด้วย แม้ผลมันจะจบที่ถูกตะคอกใส่ก็ตาม


" แต่เขาก็ผลักทุกคนที่อยู่รอบตัวออกห่างทุกครั้ง จนกระทั้งเราได้มีโอกาสร่วมทุกข์และสุขกัน ตอนนั้นฉัน เชียรและเพื่อนไปทำภารกิจหนึ่งด้วยกัน ภารกิจที่ทำให้เพื่อนของเราทุกคน จากไป " ชายหนุ่มพูดเบาๆ ก้มลงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันเก่าๆ " ฉันเองก็เกือบตาย เพราะความอ่อนแอของตัวเอง แต่เพราะมีเชียร เขาอยู่ข้างๆ ฉัน และคอยช่วยเหลือ ให้กำลังใจฉัน ฉันจึงรอดมาได้ "


" เชียรน่ะ ถึงภายนอกจะดูแข็งกราว แล้วก็ร้ายกาจเย็นชา แต่ลึกๆ แล้วเขาเองก็มีหัวใจที่อ่อนแอกว่าที่เราคิดนะ " เนตรยิ้ม เงยหน้าสบตาคนสาว หางตามีเม็ดน้ำตาที่กำลังจะไหลรินเกาะติดอยู่ " เขาเองก็เป็นแค่ เด็กชายที่เคยสูญเสียคนสำคัญไปเหมือนกับฉัน เหมือนกับคนอื่นๆ ได้โปรด ให้โอกาสเชียรนะ "


" โอกาสหรอ นายกำลังจะร้องขอโอกาสให้คนอย่างเขาหรอ " 


" อือ.. ฉันอยากจะขอร้อง ฉันมั่นใจนะ เชียรเขาเป็นคนที่ไม่เคยพูดเล่น เขาจะทำทุกอย่างที่พูด และพร้อมจะสละทุกๆ อย่างแม้แต่ชีวิตให้กับคนที่สำคัญได้ " เนตรยิ้มร่าเริง " ถ้าเขาเลือกจะผูกตัวเองที่เธอ เธอก็จงเชื่อมั่นได้เลย ว่าคนอย่างเขา จะรักเธอทั้งหัวใจอย่างแน่นอน " 


" เพราะเขามันเป็นยักษ์บ้าพลัง ถ้าเขารักเธอแล้ว เธอก็ต้องมีความสุขมากแน่ๆ เพราะเขาจะเชื่อในรัก และทำทุกอย่างให้ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ คนที่เป็นความสุขของเขา "


••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


อ๊ายยยย!! สายมั่วมาอีกแล้ว มาแบบพิเศษด้วย แต่พีชอบอะ ชอบที่เนตรพูดถึงเชียร คริๆ มีความเชียร์เพื่อนมาก!! เลยค่ะ


°°°

Favor


เพราะเขาจะเชื่อในรัก และทำทุกอย่างให้ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ คนที่เป็นความสุขของเขา by เนตร


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น