(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 48 : ตอนที่ 48 : เด็กหญิงหุ่นปั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 มิ.ย. 63


นั่นคือเหตุผล ที่ทำให้เนตรมายืนอยู่ต่อหน้าเชียรในวันนี้ แม้ไม่ได้เจอกันจริงๆ แต่ก็ยังยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้ง เจอกับเพื่อนของเขา แม้จะโกหกไปบางส่วนก็ตาม


' ได้โปรดเถอะนะเชียร หยุดสิ่งที่จะเกิดนี้ด้วยเถอะนะ ' 


ชายผมแดงยืนนิ่ง จับจ้องเข้าไปในดวงตาสีชาดได้เพียงความว่างเปล่าและวูบไหว ใบหน้าหล่อนิ่งไม่ไหวติง ไม่แสดงอาการใดๆ " ฉันหยุดมันไม่ได้หรอกเนตร ฉันจำเป็นจะต้องทำ ถ้าหากไม่เป็นการรบกวนนาย นายช่วยฉันสักอย่างเถอะนะ "  


ช... เชียรกำลังขอให้ฉันช่วยหรอ เชียรกำลังขอร้องด้วยคำพูดที่สุภาพ เพื่อร้องขอฉันหรอ 


เนตรเบิกตาโต ชายหนุ่มไม่เคยคิดว่าเพื่อนหนุ่มจะพูดขอร้องเขา


' อะไร นายต้องการให้ฉันช่วยอะไรหรอเชียร '


" นายช่วย " ชายผมแดงเว้นวรรคไป เขากำหมัดแน่น " ช่วยปกป้องเธอคนนั้น ช่วยกันไม่ให้เธอมาที่ที่ฉันจะทำพิธีกรรม ได้โปรด "


' ช.. เชียร นายแน่ใจหรอ ' เพื่อนเก่าของเขาพูด ' จำที่เราเรียนกันได้มั้ย ครูบอกว่าแม้เราจะเป็นผู้ใช้คุณไสย แต่ก็ไม่สามารถ... ' 


" ได้โปรด " ชายหนุ่มพูดอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนเก่า " ฉันรู้ว่าถ้าหากจะถึงที่ตาย ต่อให้ทำยังไงก็ตาย แต่ถ้านายช่วย เหมือนกับที่ฟ้ะ.. " 


ชายผมแดงเงียบไป เขาเกือบหลุดปากพูดออกไปถึงเหตุการณ์ที่ฟ้า เพื่อนสมัยเด็กของเขาปกป้องเนตร จนตัวตายเอง.. 


' เหมือนกับที่ฟ้าทำใช่มั้ยล่ะ นายจะให้ฉันทำแบบนั้นใช่มั้ย แค่กันเธอ ถ่วงเธอเอาไว้ ไม่ให้มาหานายสินะ ' ชายหนุ่มเรือนผมเขียวพูด เขาก็ไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องวันนั้น เป็นแบบนั้น ฟ้าปกป้องเขาจนตาย เป็นการเสียสละที่เขาไม่เคยลืม 


" เนตร... ฉันขอ.. " 


' เข้าใจแล้วล่ะ ' เนตรว่า ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา ' เชียรอุตสาขอร้อง ฉันก็ต้องทำได้อยู่แล้วล่ะ ถ้าเชียรต้องการจะทำแบบนี้ ฉันก็ยินดี จะช่วยเชียรสุดกำลังเลย ' 


" เนตร.. " ชายผมแดงพูดไม่ออก นัยตาของเนตรดูมั่นคง และไม่วูบไหวเหมือนก่อน เพื่อนของเขา เปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปมากๆ เลย 


' ฉันขอตัวก่อนนะเชียร ' ชายหนุ่มลาเพื่อน แต่ก่อนจะไป ' อ่อ.. ถ้าว่างๆ นายก็ไปกินของว่างที่ร้านฉันได้นะ ร้านฉันเป็นร้านกาแฟ ตั้งอยู่ใกล้ๆ สวนดอกไม้นี้เอง โชคดีเชียร '


" โชคดี.. เนตร " เขายิ้มพูด ก่อนที่ภาพของเพื่อนหนุ่มจะหายไปจากสายตา " นายโชคดีกว่าฉันจริงๆ " 


" ท่านศาสดาครับ " เสียงสาวกคนหนึ่งวิ่งเข้ามาเรียก น้อมเคารพผู้เป็นนายก่อนจะพูดต่อ " ตอนนี้สถานที่ประกอบพิธีเตรียมพร้อมแล้วครับ ของบูชาก็เอาไปหมดแล้วครับ " 


" ดีแล้ว พวกนายไปรอกันก่อนเลย ฉันจะพาร่างสถิตไปเอง " เชียรว่า สาวกหนุ่มก็พยักหน้ารีบวิ่งกลับไป ร่างสถิตที่เขาว่าคือการิน และลัลทริมา ไม่รู้ว่าปีศาจมายาจะชอบร่างของลัลทริมารึเปล่า แต่นี่เป็นการเสี่ยงที่คุ้มพอตัว ส่วนร่างของการิน เขาคิดไว้แล้วว่า... ลูซีเฟอร์  


°°°

°

°


เชียรบอกให้ฉัน คอยกันไม่ให้มิติกาไปที่ดาดฟ้าโรงเรียนนิศาพาณิชย์ ฉันต้องทำให้สุดกำลังสินะ


ปึก...


" โอ๊ย! " เสียงหนึ่งดังขึ้น เมื่อร่างของชายหนุ่มเดินไปชนกับใครบางคนเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ


" ฉันขอโทษ มะ.. อ้าว! คุณลูกค้าแฟนเชียรนี่น่า " เนตรยิ้ม มองคนหน้าสวยที่เขาเดินชนร่าเริง กลับกันกับในหัวที่กำลังระเบิดเพราะไม่รู้ว่าจะทำยังไงหยุดเธอคนนี้


" .. อย่ามาเรียกฉันแบบนั้น คุณเจ้าของร้าน " มิติกาพูดด้วยเสียงเรียบเฉย สายตาสีม่วงหม่นคู่สวยคมกริบจับจ้องชายผมเขียวราวกับจะฉีกทึง


" อะ.. โทษที แฮะๆๆ " ชายหนุ่มหัวเราะพร้อมกับทำหน้าแหย เหลือบมองคนผมม่วงตั้งแต่หัวจรดเท้า


วันนี้มิติกาแต่งตัวด้วยชุดเดรสกระโปรงถึงเข่าเปิดไหล่สีสวย มีระบายลูกไม้สีชมพูอ่อนๆ อยู่ บนศีรษะมีกิ๊บโบว์สีแดงระเรือติดอยู่


เอ๊ะ.. แต่งตัวแบบนี้จะไปเที่ยวที่ไหนรึเปล่านะ แต่งซะสวยเชียว แต่ดูเหมือนจะไม่แต่งหน้าแฮะ


 " คุณลูกค้าจะไปไหนหรอครับ แต่งตัวซะสวยเชียว " เนตรถาม ยิ้มมองคนหน้าสวยด้วยท่าทีเป็นมิตร


" ฉันจะไปที่ไหนก็ได้ อย่ามายุ่งกับแม่ลูกอ่อนอย่างฉัน " เด็กสาวพูด เธอจงใจพูดสถานะความเป็นแม่ออกไปให้เขาไม่มายุ่งกับเธอ ไม่ใช่เพราะกลัวเรื่องอย่างว่า แต่เพราะเธอรู้ว่าเนตรเป็นเพื่อนเชียร เธอจึงไม่ไว้ใจ ไม่ไว้ใจเหมือนกับที่ไม่เคยไว้ใจเชียร


แม่ลูกอ่อน...!!! หมายความว่ายังไงเนี่ย แม่ลูกอ่อน


เนตรเบิกตาโต ชายหนุ่มงุนงงสงสัย แม่ลูกอ่อนที่มิติกาพูดมาหมายความยังไง เชียรแค่บอกเขาว่า เธอเป็นเด็กมัธยม อายุแค่ประมาณ 17 - 18 ปี (กินเด็กมากกก) ไม่ได้บอกเขาว่าเธอมีลูกด้วย ลูกติดหรอ ลูกกับใครกัน หรือว่า.... ๏_๏


" แม่ลูกอ่อน... ม.. หมายความยังไงหรอ แม่ลูกอ่อนเนี่ย " ชายหนุ่มถาม เขาสงสัยจนไม่อาจเก็บความสงสัยไว้ได้ มีแค่ถาม ต้องถามเท่านั้น


" หึ.. " เธอไม่ตอบ แต่ขยับยิ้มแล้วเดินหนีไป รอยยิ้มสร้างความสงสัยให้ใจของเนตรมากเป็น 2 เท่า แล้วทำยังไงเขาถึงจะรู้กันล่ะ ต้องถามใคร..


ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังเล็กของมิติกาจนลับตา นี่เขาสงสัยจริงๆ นะ แม่ลูกอ่อน... แม่ลูกอ่อน.. ใครก็ได้ตอบเขาที ทำไมเขาต้องมาเข้าฉากทีหลังเพื่อนแบบนี้นะ ดูสิ ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่ความสงสัยเลย


แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ก่อน ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความกังวล ก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วเดินตามมิติกาไปทันที เดินตามไปห่างๆ


ตึกตึกตึกตึกตึก...


คนหน้าสวยเดินด้วยความไวพอสมควร เดินตรงไปไหนสักที เดินไปเรื่อยๆ จนออกมาจากตลาด และยิ่งเดิน ก็ยิ่งห่างไกลผู้คนไปเรื่อยๆ


เธอจะเดินไปไหนกันแน่เนี่ยมิติกา ทำไมเดินไวจังเลย


เนตรบ่นในใจ พยายามเดินตามอย่างระมัดระวัง ไม่ให้เด็กสาวหันมามองเห็น


หึ คิดจะสะกดรอยตามฉันหรอ หึ ถ้าสงสัยนักฉันจะทำให้นายเข้าใจเอง เข้าใจมากๆ เลยล่ะ


มิติกาแสยะยิ้ม เดินตรงไปที่บ้านหลังหนึ่ง บ้านไม้หลังเล็กๆ ที่มีดอกกุหลาบปลูกทั่วบริเวณ เด็กสาวเดินไปหยุดอยู่หน้าบ้าน กดกริ๊งแล้วยืนรอสักพัก ครู่หนึ่งก็มีเด็กหญิงตัวน้อยวิ่งฉิวออกมาเปิด 


" มารับหนูแล้วหรอคะแม่ " เด็กหญิงเรียก เนตรเบิกตาโตด้วยความตกใจ เด็กคนนั้นมีเรือนผมสีเดียวกับเพื่อนของเขา แต่เป็นผู้หญิงหน้าตาน่ารัก หรือว่า.........


" อือ... แม่มารับแล้ว เรารีบกลับบ้านกันเถอะ " มิติกาพูด มองเด็กหญิงตรงหน้าด้วยแววตาเอ็นดู เพราะเด็กหญิงเหมือนกันกับสิ่งที่เสียไป แม้จะเป็นแค่หุ่นปั้นก็ตาม บางทีเธอก็อยากจะหาอะไรมาเติมเต็มตัวเองเหมือนกัน แต่ไม่ใช่ผู้ชาย เป็นหัวใจสีขาวที่บริสุทธิ์ตรงหน้า


" เย้.. เราไปกันเถอะค่ะ " เด็กหญิงว่า พูดจาสะฉานเดินมาจับมือคนหน้าสวยทันที ทั้งสองเดินไปตามทางออกจากบ้านหลังนั้นไปช้าๆ เนตรเองก็ตามไปเหมือนกัน ตามไปห่างๆ ด้วยความตื่นเต้น และตกใจ


ในระหว่างเดินไป เนตรก็เอียงหูฟังบทสนทนาของเด็กหญิงและเด็กสาวทั้งสองตลอด


" แม่คะ หนูอยากเจอพ่อ พ่อของหนูหน้าตาเป็นยังไงหรอคะ " คำถามซ้ำๆ ของเด็กหญิง แม้จะเป็นแค่หุ่นปั้น แต่ความรู้สึกก็เหมือนกับเด็กธรรมดาทั่วๆ ไป มิติกาสร้างหุ่นปั้นนี้ขึ้นมา ก็เพื่อทำอะไรบางอย่างระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น เมื่อถึงเวลาหุ่นปั้นจะหายไป และที่เธอสร้างก็เพื่อเรียนรู้....


°°°


' ฉันจะชุบชีวิตลูกของฉัน แต่จะทำให้เขาโตในเร็ววัน ' 


' มิติฟังพี่นะ การจะชุบชีวิตหลานให้กลับมาก็ดี แต่การที่ทำให้เขาโตทันทีทันใจเธอเลย มันจะเป็นการทำร้ายเขานะ '


' ทำร้าย ทำร้ายยังไง การทำให้โตไวๆ เขาจะได้ใช้ชีวิตและเห็นสิ่งๆ ต่างๆ ไวๆ ไง '


' การเร่งให้เขาโต มันจะทำให้เธอเสียโอกาสในการเลี้ยงดูเขาด้วยตัวเอง เสียโอกาสในการดูแลและรักเขาทั้งหัวใจ เสียโอกาสให้เขาได้เรียนรู้ที่จะเรียกแม่ ในคำพูดคำแรกที่เขาจะเรียกเธอไงล่ะ '


' แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไง การให้เขาเป็นเด็กอ่อนเหมือนคนทั่วๆ ไป มันเสี่ยงจะตาย การชุบชีวิตในลักษณะอย่างงั้นมันมีความเสี่ยงมาก ถ้าไม่ทำให้โตทันที.. '


' เสี่ยงสิ ถึงจะภูมิใจ น้องเสียโอกาสในการเป็นคนให้กำเนิดที่ต้องเสี่ยงเสียดนรก เสียดสวรรค์ไปแล้ว อย่าทำให้โอกาสที่จะดูแลหายไปเลยนะ มิติ '


' ..... '


' เชื่อพี่นะ 5 - 6 เดือน ถ้ามันเสี่ยงมาก ก็ทำให้โตก่อนสัก 5 - 6 เดือนเถอะนะ จะได้ดูแลเขาไง '


' .... ฉันขอตัว '


°°°


นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอมาปั้นหุ่นดินจำลองสถานการณ์การเลี้ยงดูเด็กแบบนี้ และพอสร้างเสร็จ เด็กหญิงก็น่ารักแบบเด็กทั่วๆ ไป แต่คำถามที่ชอบถามก็คงเหมือนเด็กทั่วๆ ไป อยากจะเจอพ่อ..


" แม่คะ คุณพ่อของหนูหล่อมั้ยคะ เก่งรึเปล่า หนูอยากเจอจังเลย " เด็กหญิงถาม ยิ่งถามยิ่งทำให้มิติกาหดหู่ใจเป็นอย่างมาก


เอ๋.. ทำไมมิติกาไม่ตอบล่ะ แถมยังเงียบไปเลย น่าเป็นห่วงจัง..


" พ่อของลูก เขามีผมสีเดียวกับหนูเลยล่ะ เขาเป็นคนเก่งด้วย แต่... เขาตายไปแล้ว น่าเสียดายจริงๆ เลยนะ ที่ลูกไม่เห็นเขา " มิติกาว่า มือเรียวลูบผมสีเพลิงเบาๆ ด้วยความเอ็นดู


ตะ... ตายแล้วงั้นหรอ ทำไมมิติกาต้องโกหกนะ อย่าบอกนะว่าจะกีดกัน น่าเสียใจจริงๆ 


เนตรมองด้วยความเสียใจ เขาดีใจนะที่เห็นเด็กหญิง ที่คาดเดาไม่ยากว่าเป็นใคร แต่เขาก็เสียใจที่เด็กหญิงถูกหลอกแบบนี้


" แม่คะ หนูอยากกินเค้กจังเลย พาหนูไปหน่อยสิคะ " เด็กหญิงยิ้มร่าเริง เธอยังไม่รู้จักความเศร้าใจที่มีอยู่ลึกเลยด้วยซ้ำ


" ไปสิ ไปร้านใกล้ๆ นี้กัน " มิติกายิ้มพูด ยิ้มเศร้าๆ ก่อนจะเดินจูงมือพาเด็กหญิงตัวน้อยเดินตรงไป


ด... เดี่ยวนะ นั้นมันทางไปร้านฉันนิ ต.. ต้องไปแล้วล่ะ


เนตรคิด ก่อนจะรีบใช้วิชาที่ฝึกมาหลายต่อหลายปี หายตัวไปที่ร้าน รีบจัดโต๊ะเปลี่ยนป้ายร้านเป็นเปิดให้บริการทันที


กริ๊ง.... 


เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นทันควัน ชายหนุ่มจึงรีบหันไปมองทันที พลางยิ้มให้เด็กหญิงและเด็กสาวที่กำลังเดินเข้ามา


" แม่ขา หนูอยากกินเค้กวานิลาค่ะ หนูชอบหวานๆ " เด็กหญิงยิ้มบอก ถึงจะเป็นหุ่น แต่เพราะสร้างมาให้เหมือนคนจริงทุกประการ ก็เลยหิวและคิดเป็นเหมือนคนจริง


" เอาสิ ช่วยจัดให้หน่อยแล้วกันนะค่ะ คุณเจ้าของร้าน " มิติกาเงยหน้าขึ้นมาพูดกับเนตรทันที เขาจึงพยักหน้าเป็นเชิงว่า โอเค..


" ไปนั่งรอกันเถอะ " คนหน้าสวยพาเด็กหญิงไปนั่งที่เก้าอี้ริมสุด นัยตาสีม่วงหม่นกำลังตวัดมองชายหนุ่มผมเขียวด้วยท่าทีมีแผน


" นี่ครับ เค้กวะนิลาแสนอร่อย ส่วนนี้ก็ชากุหลาบครับ " เนตรยิ้ม เสริฟของอร่อยให้คนทั้งสอง 


" ขอบใจ แต่ฉันไม่ได้สั่งชานี่น่า เอามาทำไมหรอ " 


" อ่อ.. ผมยินดีให้ครับ ยินดีให้บริการทั้งคุณแม่ และคุณลูกเลย " เนตรว่า มองเด็กหญิงด้วยแววตาเอ็นดู อีกแล้ว ผมสีชาดทำให้เขาคิดถึงใบหน้าของเพื่อนอีกแล้ว


" อืม.. ฉันมีเรื่องจะรบกวนหน่อย พอจะว่างช่วยรึเปล่า " มิติกาถาม มองชายหนุ่มด้วยสีตาว่างเปล่า ไม่มีพิรุธใดๆ แสดงสักนิด


" อะไรหรอครับ "


" ฉันฝากลูกสักพักได้มั้ย พอดีฉันลืมกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอไว้ที่บ้านน่ะ จะกลับไปเอาสักแป๊บ ช่วยดูให้หน่อยได้มั้ย " เด็กสาวว่า นัยตาสีม่วงหม่นดูจริงใจ ไม่มีอะไรที่บอกว่าเธอกำลังโกหกเขาเลยสักนิดเดียว


" อะ.. ด.ได้สิ เดี่ยวฉันจะดูแลให้แล้วกันนะ " เนตรรับปาก ยิ้มจริงใจให้สาวเจ้าอย่างเป็นมิตร


" แม่จะไปไหน " เด็กหญิงที่ปากเลอะเค้กเงยหน้าถามแม่ เมื่อเห็นว่าแม่ของตนกำลังลุกจากเก้าอี้


" แม่จะไปเอาของ หนูอยู่กับอาเนตรก่อนก็แล้วกันนะ เดี่ยวแม่มา " เด็กสาวว่า ก่อนจะลุกเดินออกจากร้านไป


•••••••

•••


" ไอ้หัวแดง หยุดเดียวนี้นะ แกจะฆ่ายัยโง่ไม่ได้นะ อย่า!!!!!! "



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


พีทิ้งปริศนาอีกแล้ว 555+ มันเกิดอะไรขึ้นกับการินและลัลทริมานะ แล้วมาติดตามต่อนะคะ รอสักนิดดด


°°°


คุณพ่อของหนูหล่อมั้ยคะ เก่งรึเปล่าคะ หนูอยากเจอจังเลย

by เด็กหญิงหุ่นปั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #47 Mascher (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 08:28

    อ่านมาเรื่อยๆหลุดขำเพราะประโยคสุดท้ายเฉยยย

    #47
    0