(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 46 : ตอนที่ 46 : ตัดสินใจ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 มิ.ย. 63


' ตัวฉันเอ่ย จะยังครุ่นคิดไปทำไมกันเล่า จะคิดให้มันมากเรื่องไปทำไม บทเรียนที่ได้ผ่านมาทั้งหมด มันไม่ช่วยสอนเลยหรอตัวฉัน ' ใบหน้างามของเด็กสาวผมม่วงแต่แตกต่างตรงที่เธอคนนั้นมีเขาสีดำอยู่บนหัว 


" เธอไม่ใช่ตัวฉัน เธอคือปีศาจต่างหาก อย่ามาใช้เล่ห์กับฉันซะให้ยากเลย " 


' หึ แต่ฉันก็ถูกสร้างขึ้นมาโดยคำอธิฐานของเธอ หากเธอไม่อธิฐาน ปีศาจมายา ผู้มีฤทธิ์เหนือสวรรค์นรกก็จะไม่เกิดขึ้น เพราะฉะนั้นฉันก็คือเธอนั่นแหละ ' ปีศาจมายาพูด ปีศาจด้านมืดอย่างเธอ ก็มีนิสัยไม่ต่างจากคนสร้างเท่าไหร่


" ฉันรู้ และถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็จะไม่เปลี่ยนอะไรเหมือนกัน ฉันยินดีจะเป็นปีศาจ " 


' แต่เจ้าไม่ยินดีจะละทิ้งความรู้สึก หัวใจของเจ้าที่ถูกฝังอยู่ในรัตติกาลความมืด มันกำลังเต้นอีกครั้ง และมันกำลังต่อต้านความมืด หยุดทุกๆ สิ่งซะ ' ปีศาจมายากล่าว หนึ่งในความมืดนั้นคือเธอ เธอรับรู้ได้ถึงหัวใจที่กำลังต่อต้านก้อนน้ำแข็งแห่งความมืดมิด


' อย่า ให้ หัวใจของเธอ แพ้ต่อความรู้สึกโดยเด็ดขาด ฉันบอกด้วยความหวังดี หากมันเต้นอีกครั้ง ตัวเธอจะเจ็บหนัก เจ็บราวกับตาย เพราะความมืดจะไม่ปล่อยผู้ที่ครอบครองมันไป จำไว้ ' 


" ฉันรู้ ฉันถึงมาที่นี่ ที่นี่คือหอรัตติกาล ที่เป็นสูญรวมความมืด และอาถรรพ์ทั้งปวง มันคือที่ที่ปีศาจมายาควรอยู่ " เด็กสาวว่า รอยยิ้มมีนัยเผยบนใบหน้าสวยจนตัวเธออีกด้านหวั่นระแวงขึ้นมา


' เธอหมายความว่ายังไง ที่ที่ปีศาจมายาควรอยู่ เธอจะทำอะไร เธอกักขังฉันไม่ได้ เพราะพลังทั้งหมดอยู่ที่ฉันอย่าลืมสิ '


" ฉันไม่ได้จะขังเธอเสียหน่อย เธอนี่กลัวถูกขังจังเลยนะ " เด็กสาวพูดทีเล่นทีจริง มองใบหน้าที่เหมือนตัวเองอย่างมีแผนในใจ


' เจ้าเคยขังข้า ทำไมข้าจะไม่ระแวง เจ้าขังข้าเมื่อสองสามปีก่อน เพียงเพราะเบื่อหน่ายข้า ' ปีศาจมายาว่า น้ำเสียงไม่พอใจเมื่อคิดไปถึงเรื่องเมื่อตอนนั้น 


" เธอพูดมากน่ารำคาญ ก็สมควรถูกกักบริเวณแล้วนิ "


' นี่เจ้า... หากเจ้าไม่ใช่หนึ่งในความเป็นเรา ข้าจะฆ่าเจ้า ' ปีศาจมายาทำหน้ามุ้ย ใบหน้าที่เหมือนกับมิติกาแต่เป็นปีศาจ หากไม่ดูที่เขาบนหัว ก็เหมือนกันอย่างกับแกะ


" ฉันอยากจะให้เธอช่วย ช่วยบอกข้อแตกต่างระหว่างมีหัวใจ และไม่มีหัวใจด้วยเถอะ " เด็กสาวว่า ดวงตาสีม่วงหม่นมองผู้เป็นปีศาจอย่างอ้อนวอน


' ทุกคนมีหัวใจ ไม่มีใครบนโลกใบนี้ไม่มีหัวใจหรอก แต่จะเป็นสีอะไร อยู่ในที่แบบไหนต่างหาก ' ปีศาจมายาตอบ ลูบเรือนผมม่วงเบาๆ ' แต่ที่คนชอบพูดกันว่า ไม่มีหัวใจ เพราะคนคนนั้น มีท่าทางและการกระทำที่ไม่เห็นแก่เพื่อนมนุษย์ต่างหาก '


" ฉันอยากไร้หัวใจ หากไม่มีหัวใจมันคงดีมากกว่านี้ "


' ไม่ได้หรอกมิติกา เจ้าไร้หัวใจไม่ได้หรอก เจ้าคือจอมนางผู้ปกครองโลกมืด ในโลกมืดก็มีประชาชนให้ปกป้อง หากเจ้าไร้ซึ่งหัวใจจะปกครองใครไม่ได้ สิ่งที่เจ้าควรจะทำ คือไร้ซึ่งความรู้สึกเหมือนมนุษย์ต่างหาก ' ปีศาจมายาพูด ' รู้จักตัวเอง รู้จักควบคุมตัวเอง อย่าให้มันเลยไปจนข้ามเขตขั้น เข้าใจนะ '


" เข้าใจ ฉันเข้าใจดี "


' รู้อะไรมั้ย ข้าอ่านใจเจ้าออก ต่อจากนี้ เจ้าจงตัดสินใจด้วยตัวของตัวเองเถอะ มิติกา '


...........

......

.

.

.

.

.

.

.

.

.


ชายผมแดงเดินมาที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ก่อนจะหันไปสั่งให้สาวกคนหนึ่งไปตามวิทูรมา


" มีอะไรหรือครับท่านศาสดา มีอะไรให้ผมรับใช้หรอ " วิทูรก้มคำนับนายอย่างเคารพ พยายามเพ่งมองหาจุดบาดเจ็บบนตัวของผู้เป็นนายที่มาจากผลงานของเขา


" ตอนนี้ฉันจับเครื่องบูชายันต์มาได้แล้ว ไปเตรียมของสำหรับทำพิธีซะ ฉันจะไปทำพิธีที่ดาดฟ้าตึกโรงเรียนนิศาพาณิชย์ เย็นนี้ " 


" ค.. ครับ ท่านศาสดา " ชายนักมายากลน้อมรับคำสั่ง ก่อนจะเดินออกไปจากห้องเพื่อเตรียมของ


" ไอ้หัวแดง! แกทำแบบนี้ไปทำไมวะ แกทำแบบนี้ไปทำไม " เสียงของเด็กหนุ่มที่วิทูนจำได้ร้องขึ้น มันดังมาจากในกรง ที่ใช้ขังตัวทดลอง


" แก!! ทั้งๆ ที่ฉันกับยัยโง่เชื่อใจแก แกทำแบบนี้ทำไม!! ปล่อย!! " การินตะโกนด่าว่าเชียร ด้วยความผิดหวังและโกรธเคือง


" การิน หยุดตะโกนเถอะนะ ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ มาหาทางออกกันเถอะนะ " ลัลทริมาว่า เธอและการินถูกชายผมแดงจับมาไว้ในกรงนี่ การินก็เอาแต่โวยวาย


" โธ่เว้ย!!!... " การินสบถ กำหมัดชกไปที่ลูกกรงเสียงดัง


หึหึหึหึ.. เจ้าพวกเด็กงี่เง่านั่น สุดท้ายก็ถูกจับมาจนได้สินะ ฮ่ะๆๆ สมน้ำหน้า เจ้าเด็กเวร.. 


วิทูรหัวเราะในใจ อยากจะจับเอาตัวการินและลัลทริมาไปถลกหนังฆ่าเสียเดี่ยวนี้ หากไม่มีเชียร เขาคงทำไปนานแล้ว 


ชายหนุ่มนักมายากลเดินยิ้มอย่างมีความสุขไปเตรียมของทันที อยากจะรีบตระเตรียมข้าวของเร็วๆ เพื่อที่จะเห็นจุดจบปากเก่งๆ ของไอ้เด็กอวดดีอย่างการินใจจะขาด


...


หนังสือมายาแห่งผู้ทำพิธีกรรม ผู้ที่ต้องการจะทำพิธีกรรมอันเชิญปีศาจมายา จะต้องมีร่างของหญิงสาวผู้สวยงามมารองรับพลัง และ/


เชียรเปิดหนังสือพิธีกรรมที่เขาจะทำซ้ำไปซ้ำมา พยายามวนหาบทความที่ต่อจากบทความล่าสุดที่ถูกทิ้งท้ายหายไปเสียดื้อๆ


ราวกับว่า บทความที่หายไปนั้น มีใครจงใจทำให้มันหายไปจากหน้าหนังสืออย่างถาวร


ชายหนุ่มวางหนังสือลงบนโต๊ะทำงาน หูยังได้ยินเสียงก่นด่าของการินอยู่เป็นระยะๆ 


เขาเองก็ไม่ได้อยากจะจับการินมาหรอก แต่เพราะสิ่งที่เขาตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง ที่ต้องใช้ชีวิตของการินและลัลทริมาเข้ามาเป็นข้อแลกเปลี่ยน ในทีแรกเขาก็... ลังเล แต่เพราะยิ่งคิดถึงใบหน้า และน้ำตาของเธอคนนั้น เขาก็ตัดสินใจที่จะทำสิ่งที่ไม่อยากโดยทันที


เขารู้มาว่า ปีศาจมายา มีอิทฤทธิ์มากมาย มากจนพูดได้ว่าแม้แต่นรกหรือสวรรค์ก็เทียบเทียมไม่ได้ เธอคือผู้กำหนดชีวิตของมนุษย์ได้อย่างง่ายได้เพียงปลายนิ้วสั่ง เขาจึงอยากจะอันเชิญเธอออกมา ปีศาจมายาผู้ยิ่งใหญ่จะเป็นความหวังของเขา ความหวังที่ว่าเธอจะทำให้ความทุกข์หายไปจากโลก ความหวังที่จะพาเลือดเนื้อของเขาและเธอกลับมา ความหวังที่จะได้มีความสุขอีกครั้ง


ขอโทษทีนะการิน หากชีวิตนายมันจะช่วยขจัดความทรมานของคนอีกหลายๆ คนได้ ก็มีความสุขเถอะ


' หยุดนะเชียร หยุดการกระทำที่กำลังคิดอยู่เถอะนะเพื่อน ' ชายหนุ่มพูดสะท้อนในหัวของเชียร ก่อนจะปรากฏกายต่อหน้าเขา เป็นชายหนุ่มที่มีเรือนผมสีเขียว หน้าตาเปลี่ยนไปจากเดิมเพราะเติบโตตามกาลเวลา


" นาย.. " เชียรพูดเบาๆ หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงจะเห็นชายหนุ่มคนนี้อยู่ในชุดเก่าๆ ขาดๆ แต่วันนี้ ชายหนุ่มอยู่ในชุดทักชิโด้อย่างดี


' หึ ยังจำฉันได้อยู่สินะเชียร นายคงจะจดจำผมอันเป็นเอกลักษณ์ของฉันได้ละสินะ ' ชายหนุ่มพูด ถึงจะเติบโต แต่เขาก็ยังพูดด้วยวาจาที่อ่อนโยนและสุภาพเหมือนเดิม


" ไม่ได้เจอกันนานเชียวนะเนตร ตั้งแต่ภาคีถูกยุบไปตามกาลเวลา คนในภาคีก็สลายออกมาหมด " ชายผมแดงว่า เขาก็เป็นคนหนึ่งที่เมื่อภาคียุบไป ก็ออกมาทำในหลายๆ สิ่งหลายๆ อย่างและเข้าไปท่องเที่ยวอยู่ในสถาณการณ์สำคัญมากมาย


' ใช่ หลังจากที่เปลี่ยนยุคสมัย ภาคีก็ถูกยุบเพราะทางองค์เหนือหัวไม่ทรงชื่นชอบการใช้คุณไสยและให้คนมาตามสังหารผู้ใช้ไสยเพื่อกำจัดคนที่ใช้ศาสตร์เหล่านี้ เราก็หนีออกมาคนละทิศละทางตามคำของครูพรรณพยัคฆ์เพื่อหลบเลี่ยงการสงสัยจากคนทั่วไป เราก็ไม่พบเจอกันอีกเลย ไม่คิดว่า เราจะมีชีวิตมาขนาดนี้ได้ ' ชายหนุ่มผมเขียวพูด ประหนึ่งดีใจที่ได้พบเพื่อนคนสำคัญอีกครั้ง


' แล้วก็นะ ฉันเองก็ไม่คิดว่าจะได้มาเห็นเชียร ในวันที่เชียรได้เป็นแสงของผู้คนแบบนี้ บุคลิกเหมือนกับผู้นำแบบนี้ ฉันจำได้ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก วันนั้น ' เนตรพูด เขาย้อนคิดไปถึงวันที่เขาได้พบกับเด็กชายผมแดงคนนั้น ในวันที่เขาหลงป่า และได้เดินเข้าสู่วิถีแห่งศาสตร์คุณไสย


" นายเองก็ดูโตขึ้นนะ ดูเข้มแข็งกว่าเมื่อก่อนเหลือเกิน " เขายังจำภาพของเด็กน้อยที่อ่อนแอไร้กำลังในวันนั้นได้ ถ้าเอาภาพนั้นมาเทียบกับชายหนุ่มตอนนี้ มันต่างกันมาก


' ก็นะ ตอนนั้นฉันไม่มีเชียรอยู่ข้างๆ แล้วนิ จะให้อ่อนแออยู่มันก็คงลำยากมาก เพราะงั้นฉันเลยเลือกที่จะเปลี่ยนตัวเองไปตามกาลเวลาไงล่ะ เหมือนกับนาย ท่านศาสดา ' เนตรแซวเพื่อนเก่าพลางหัวเราะเบาๆ แม้จะเข้มแข็งกว่าเมื่อก่อน แต่เขาก็เป็นเนตรคนเดิมเสมอ เขาจะไม่เปลี่ยนนิสัยตัวเองแน่ๆ เพราะอยากจะให้เพื่อนจำเขาได้ในแบบของเขา


" นายใช้พลังของตัวเองได้ดีแล้วสินะ ถึงได้ถอดจิตมาหาฉันแบบนี้ "


' อือ.. ฉันใช่มันได้ชำนาญแล้วล่ะ หึ.. ที่มาวันนี้ก็แค่จะมาเตือนนะ ' ชายหนุ่มเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงเครียด มองชายผมแดงย่นคิ้วกังวล


' สิ่งที่นายกำลังจะทำ มันจะทำให้มีคนตายนะ หยุดเถอะเชียร ' เนตรว่า เขาเห็น... เห็นจากลางมรณะของเขา ถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น


" ฉันรู้ งานนี้ต้องแลกด้วยชีวิตของเด็กสองคนนั้น แต่มันหยุดอะไม่ได้แล้ว ฉันต้องทำ.. ทำเพื่อ.. " 


' เพื่อเธอคนนั้น ผู้หญิงผมสีม่วงหน้าตาสวยมากคนนั้นใช่มั้ย ' ชายหนุ่มว่า เสียงหนุ่มของเขากังวานจนชายผมแดงมองเห็นภาพของมิติกาอีกครั้ง คราบน้ำตาของเธอ


" ใช่ นายรู้จักเธอด้วยอย่างงั้นหรอเนตร เห็นเจอเธอหรอ " เชียรถามเพื่อน เนตรไม่น่าจะรู้จักมิติกานะ เพราะทั้งคู่ไม่น่าจะรู้จักกัน


' เคยสิ ' เนตรพูดด้วยน้ำเสียงกังวล ' เพราะเธอคนนี้ อยู่ในลางมรณะของฉัน '


" อะไรนะ "


' ฉันเห็นเธอคนนี้ ทรุดลงดิ้นทุรนทุรายอยู่ในอ้อมแขนของใครคนหนึ่ง เธอร้องไห้และค่อยๆ สิ้นลมหายใจ ฉันได้ยินเสียงของคนที่ประคองเธอ เรียกเธอว่า มิติกา เสียงนั้น.. เหมือนเสียงนาย ' เนตรพูด เขากังวลเหลือเกิน เขารู้อยู่แล้วว่าเจ้าของปอยผมแดงคือเชียร เขาถึงได้รีบถอดจิตมาที่นี่ 


" ยัยนั่นตายได้ยังไง บอกฉันหน่อยได้มั้ยเนตร " เสียงของเชียรฟังดูกังวลมากกว่าครั้งไหนๆ มันดูน่าเป็นห่วงจนเนตรนิ่งเงียบ " ตอบฉันมาสิ ตอบฉันมาเนตร "


' ฉันเห็นมีดที่ปักอยู่หลังของเธอ มีดอาคม ซึ่งถ้าอนุมานดู เธอน่าจะถูกแทงจากข้างหลังโดยใครก็ไม่รู้เหมือนกัน และล้มลงในอ้อมแขนของเขาคนนั้น ' เนตรว่า ก่อนจะขมวดคิ้วพูดด้วยเสียงเด็ดขาด ' นาย... คือเจ้าของอ้อมแขนนั้น หยุดพิธีนี้ซะเชียร '



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


อนุมานมาผิดเรื่องรึเปล่านะ ฮ่ะๆๆ แหม พีมาแบบมั่วสุโค้ยอีกแล้วนะ เฮ้อ.. ตัดสินใจสะได๋กันน้อ.. 


ที่บอกว่าภาคียุบนั่นน่ะ ไรท์ใช้จินตนาการล้วนๆ คือตามฉบับภาคีทัณฑ์อาถรรพ์ของจริง จะอยู่ในยุคของพระเจ้าปราสาททอง ซึ่งไรท์ลองใช้จินตนาการดูว่า ถ้าถัดมาหลังจากยุคขุนนางครองเมืองแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นกับภาคีบ้าง ก็เลยคิดมาเรื่อยๆ เป็นแบบนี้แหละคะ คริๆ มั่วบ้างเนอะ ผสมปนเปกันไป 


อย่าลืมรออ่านกันนะ ไรท์จะรีบปั่นนิยายเลย.... วิ่งๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #46 Mascher (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 08:01

    น้องงง พี่ปีศาจมายาก็น่ารักอยู่นะเนี่ยชอบตรงคำพูดว่า ทุกคนมีหัวใจแต่แตกต่างกันแค่ว่าเป็นสีไหน

    #46
    1
    • #46-1 P Night(จากตอนที่ 46)
      21 มิถุนายน 2563 / 08:55
      คร้า ♥
      #46-1