(fanfic) ปริศนามายา อัตตานิรันดร์

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 37 : ตาม ให้เจอ (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 มิ.ย. 63



'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู' 'คุณหนู'


ชายผมแดงเดินตามภูติผีสีดำที่มุ่งหน้าขึ้นไปตามบันไดของคฤหาสน์ ผ่านไปชั้นแล้วชั้นเล่า มันก็ยังไม่หยุดอยู่ตรงไหน


หรือว่าเราจะคิดผิดนะ ผีพวกนี้อาจจะไม่ได้กำลังทำอย่างที่เราคิดก็ได้..


สิ่งที่ชายหนุ่มกำลังคิดจนตามหลังผีพวกนี้มาก็คือ ตายตกไปตามกัน จากที่เขาอ่านในหนังสือมา ก็พอจะรู้ว่าที่ไหนที่มีคนตายมากๆ ที่นั่นจะมีผีที่ต้องการตัวตายตัวแทน และผีที่ต้องการจะให้คนที่รอดตายไปตามตนเอง 


ถ้ายัยตัวแสบกับพี่สาวรอด ในขณะที่คนอื่นร่วง ก็น่าจะเป็นอย่างหลัง ผีพวกนี้อาจจะทำแบบนั้นอยู่ก็ได้ แต่.. เส้นทางนี้จะไปสิ้นสุดที่ไหนนะ


ถ้ารู้เราจะได้ล่วงหน้าไปก่อน ถ้าปล่อยให้ผีพวกนี้ตามหายัยตัวแสบเจอ มีหวังถูกผีกินแน่ 


จากที่เขาอ่านมา เนื้อหามันระบุว่า คนที่รอดจากสถานที่ที่เกิดเหตุการณ์อนาถ จะหลีกเลี่ยงการกลับไปยังที่ที่ตัวเองเคยรอด เพราะกลัวผีจะเอาไป 


และเนื้อหาก็ยังมีอีกว่า การก้าวเข้าไปในที่ที่นั้นเป็นครั้งที่สอง อาจไม่รอดเป็นครั้งต่อไปก็ได้ เพราะเหล่าภูติผีที่ผูกใจเจ็บ 'ทำไมเราถึงตายแต่คนคนนั้นถึงรอด' พวกเขาจึงรอที่จะเอาตัวคนคนนั้นไปอยู่ด้วยตลอดเวลา


แต่จากที่ดูสถานการณ์ที่นี่ น่าจะมีคนมาสะกดวิญญาณเอาไว้ ทำให้ผีพวกนี้ตามออกไปรังควาญใครไม่ได้ พอยัยตัวแสบกลับมา พวกเขาเลยจะเอาไปอยู่ด้วย


.....แบบนี้ก็ปล่อยให้เจอกันไม่ได้สินะ ว่าแต่มันจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหนกัน ห้องที่คุณหนูคนเล็กของคฤหาสน์อยู่ จะเป็นห้องไหนกัน 


คิดแล้วชายหนุ่มก็เดินผ่าเหล่าภูติผีที่ไม่สนใจเขาไปยังชั้นบนสุดของคฤหาสน์ทันที 


มีตั้งสี่ห้าชั้น อย่างกับหอคอยแน่ะ เป็นคุณหนูหรือเป็นราพันเชลกันแน่เนี่ย อยู่สูงเหลือเกิน 


ชายหนุ่มบ่นในใจ ตรงหน้าเขามีประตูไม้บานใหญ่กั้นอยู่ ด้วยความสามารถเหาะเหินเดินอากาส ล่องหนหายตัวได้ เขาจึงหายตัวเขาไปทางด้านหลังประตูไม้ทันที 


ทางเดินงั้นหรอ ยังมีทางเดินอีกอย่างงั้นหรอ แต่บนนี้ มีห้องแค่สองห้องเอง ต้องเป็นห้องไหนห้องหนึ่งแน่นอนเลย 


ประตูฝั่งทางซ้ายมือของเขาคือประตูเหล็กกั้นแข็งแกร่ง ประตูฝั่งทางขวามือของเขาเป็นประตูไม้แกะสลักเก่าๆ ที่มีรูเหมือนอะไรเจาะอยู่


ห้องไหนที่จะเหมาะกับคุณหนูแห่งคฤหาสน์กันน้า..


ชายหนุ่มเกาคางมองอยู่สักพัก ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปยังประตูไม้แกะสลัก และค่อยๆ เปิดเข้าไป


ขอให้ข้างในมียัยตัวแสบอยู่ด้วยเถอะ ได้โปรด..


เอียด..//


ประตูค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับเสียงฝีเท้าของชายหนุ่มที่เดินเข้าไป พลันนัยตาสีชาดก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ


" ผีปอบ!!! "


.

.

.

.

.

.

.

.

.


" ยัยโง่ เธอโอเคแล้วใช่มั้ย " เด็กหนุ่มถามเจ้าของร่างเล็กที่นั่งสงบสติอยู่ข้างๆ ตัวเขา 


" อือ.. " เด็กสาวพยักหน้าตอบรับ " เออ.. การิน ไอ้คนร้ายมันจับพี่มิติมาด้วย นายต้องไปช่วยพี่มิติด้วยนะ "


" เออ.. ฉันไปแน่ ไม่ปล่อยให้ยัยนั่นตายหรอก ว่าแต่... " การินหันมองซ้ายขวาหาคนที่วิ่งตามเขามาแต่หายไป 


" แต่อะไรหรอการิน "


" ไอ้หัวแดงมันหายไปไหน อย่าบอกนะว่าไปตามหายัยหัวม่วงแล้ว " เด็กหนุ่มขมวดนิ้วสงสัย แต่ถ้าชายผมแดงจะไปตามหามิติกาก็คงไม่แปลก เพราะเขารักษาสัญญาไม่ได้ บอกเรื่องสำคัญกับคนที่มิติกาไม่อยากให้บอก ตอนนี้เรื่องที่เขากังวลมากกว่าอื่นใดก็คือ


....ถ้ายัยหัวม่วงรอดออกไป จะฆ่าฉันรึเปล่าวะเนี่ย 


" เชียรก็มาด้วยหรอ " ลัลทริมาถามอย่างสงสัย เพราะจากที่เด็กสาวทราบเมื่อวาน มิติกากับเชียรทะเลาะกัน ทั้งสองคนไม่ถูกกัน เชียรทิ้งมิติกาแล้ว 


" มาสิ ถึงมันจะเลว แต่ก็ไม่ได้แย่ขนาดที่ว่าทิ้งสิ่งที่สำคัญมากไปได้หรอก " การินว่า เขาเป็นผู้ชายเหมือนกัน เขาอ่านสายตาของเชียรตอนที่รู้ข่าวว่าตัวเองกำลังมีสิ่งสำคัญต้องปกป้อง รู้ถึงความกังวลของชายหนุ่มแม้เชียรจะปกปิดก็ตาม


" นายกำลังบอกว่าเชียร ไม่ได้เป็นคนร้ายกาจเหมือนที่กำลังกระทำอยู่อย่างงั้นหรอ " ลัลทริมามองเด็กหนุ่มรอคำตอบ การินดูเปลี่ยนไปมาก ดู.. มองคนอื่นในด้านดีมากขึ้น


" เปล่าชะหน่อย คนเคยเลวยังไงก็เลวอยู่วันยังค่ำแหละน่า เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว " เด็กหนุ่มตวาด เขาไม่ยอมรับแน่ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังมองคู่อริตลอดกาลอย่างชายผมแดงไปอีกแง่มุมหนึ่ง


" แต่ฉันว่าเชียรเอง.. ก็มีมุมที่ดีมากนะ ความจริงแล้ว ที่เขาทำ ก็เพื่อสาวกที่รักเขาไม่ใช่หรอ " ลัลทริมายิ้มพูด " ทุกครั้งที่เขาสร้างเรื่องและเอาเราเข้าไปเกี่ยวข้อง ฉันมาลองคิดดูอีกมุมหนึ่ง เหมือนกับเชียรกำลังสอนพวกเราให้เอาตัวรอดอยู่อย่างนั้นแหละ สอนแบบภาคปฏิบัติ "


" เธอนี่มันเพ้อเจ้อไม่หยุดเลยนะยัยโง่ ไอ้หัวแดงมันไม่ได้ดีขนาดที่ว่าอยากจะสอนปรัชญาให้เราหรอก เลิกพูดมาก แล้วใช้ญาณอาถรรพ์ตามหายัยคิงคองได้แล้ว " เด็กหนุ่มตะคอก เขาไม่พอใจที่ลัลทริมาพูดชื่นชมชายผมแดงต่อหน้าเขา ถึงจะปฏิเสธไม่ได้ว่าคดีที่ผ่านๆ มา เขาเองก็ได้ความรู้ต่างๆ จากมันมามากก็ตาม


" ก็ได้ แต่... " เด็กสาวถอนหายใจยาวๆ เธอไม่กล้าจะใช้ญาณอาถรรพ์ในตอนนี้ เพราะยังรู้สึกถึงแรงกดดันของพลังดำมืดอยู่ เธอกลัวว่า เธอใช้ญาณอาถรรพ์แล้ว เธอจะถูกอาถรรพ์กลืนกินเข้าไปเพราะรับพลังของมันไม่ได้


" แต่อะไรยัยโง่ " 


" แต่ที่นี่มีอาถรรพ์กระจายตัวอยู่ในคฤหาสน์แทบทุกที่ ถ้าฉันใช้ญาณอาถรรพ์ตอนนี้ ฉันกลัวว่าจะถูกพลังอาถรรพ์กลืนกินนะสิ " เพราะมันเข้มข้นมากกว่าอาถรรพ์เล็กๆ ที่เธอเคยเจอ มันเป็นอาถรรพ์ที่เกิดจากพลังงานโปร่งแสงมีตัวตน ซึ่งแทรกซึมอยู่ทั่วบริเวณ ทำให้เด็กสาวกลัว แม้อาการจะดีขึ้น แต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงแรงกดดันของมันอยู่


เด็กหนุ่มกัดฟันเสียดสีกันอยู่สักพักหนึ่ง ในใจทั้งโกรธ ริษยา และห่วง ปนเปกันไป เด็กหนุ่มโกรธที่ลัลทริมาไม่ยอมเข้มแข็ง แม้เวลาจะผ่านมาสักเท่าไหร่ ผ่านเรื่องอะไรมา เธอก็ยังอ่อนแอ และตัวเขาก็ริษยา ที่ลัลทริมามีญาณอาถรรพ์สิ่งที่เขาอยากจะได้มาครอบครอง แต่ลัลทริมาก็ได้มันไปทั้งๆ ที่คนอ่อนแออย่างลัลทริมาไม่น่ามีแม้กระทั่งชีวิตจะรอด แต่อีกใจ เขาก็ห่วง แม้ไม่รู้สาเหตุของความเป็นห่วงที่อยู่ข้างใน แต่เวลาที่เด็กสาวอยู่ในอันตราย เขาต้องไปช่วย ทั้งๆ ที่จะปล่อยให้ตายก็ได้ แต่เขาก็ยัง.. เลือกที่จะวิ่งเข้าช่วยอยู่ดี


" ไร้ประโยชน์ชะมัด มันน่าจะทิ้งให้ตายอยู่ที่นี่จริงๆ " ถึงปากจะพูดไปแบบนั้น แต่เด็กหนุ่มก็ยังช่วยพยุงร่างเล็กของลัลทริมาอยู่ดี


" แต่ถ้าได้ที่สงบๆ อาจจะ.. ทำได้ก็ได้นะการิน " ลัลทริมาหันมองใบหน้าของการินอย่างมีความหวัง แต่เด็กหนุ่มทำหน้าบูดบึ่ง ไม่โต้ตอบเธอเลยสักนิดเดียว


" ถ้ามันเสี่ยง ก็ไม่ต้องทำหรอก ปล่อยให้ไอ้หัวแดงโซโล่คนเดียวไปจะสะดวกกว่า " การินพยุงร่างเล็กไป พลางพูดไปด้วย " เรารีบไปรอพวกเขาด้านนอกคฤหาสน์กันก่อน เดี่ยวพวกนั้นก็คงจะออกมาเอง "


" ถ้านายว่างั้น ก็ได้.. " เด็กสาวก้มหน้าอย่างสำนึกผิด นึกโทษตัวเองที่ไม่สามารถช่วยใครได้ ทั้งยังเป็นภาระให้กับการินอยู่ตลอด 


การินพยุงร่างบางเดินลงบันไดจะตรงไปยังทางออก แต่ก็มีบางอย่างขวางทางเขาเอาไว้ 


" นั่นมันอะไรน่ะ " ลัลทริมาเบิกตาโตมองสิ่งตรงหน้าอย่างตกใจกลัว เธอกำแขนเสื้อการินแน่น


" หุ่นพยนต์... " การินพูดเบาๆ หุ่นพยนต์น่าตาน่าเกลียดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา มันจ้องพวกเขาเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ การเดินของมันแข็งทื่อแต่น่ากลัวจับใจ


หุ่นพยนต์ตัวโตนิ่งไปสักพัก ก่อนจะวิ่งเข้าหาเด็กทั้งสองทันที


" หนีเร็ว!!! "


...............

..........

...

.

.

.

.

.

.

.


ทางด้านรุทร


หลังจากที่การินและเชียรขับรถออกไป เขาก็รุมร้อนใจไม่ได้ขาด ในทีแรกเด็กหนุ่มจะตามไปด้วย แต่ถูกการินห้ามเอาไว้โดยให้เหตุผล 108 พันประการ ตัวเขาเองนั่งร้อนใจมาตั้งแต่ช่วงบ่าย จนกระทั่งเย็น แต่ก็ยังคลายความทุกข์ร้อนนี้ไม่ได้ สมองที่เคยแล่นได้ดี ตอนนี้ก็ดำมืดเสียยิ่งกว่าหลุมดำในจักรวาล


เด็กหนุ่มพยายามโทรหาการิน แต่อีกฝ่ายไม่รับ ในใจกระวนกระวานจนตอนนี้นั่งเก้าอี้ไม่ติด


..จะทำยังไงดี จะช่วยลัลทริมายังไงดี ถึงจะมีรุ่นพี่ไปด้วยก็เถอะ แต่รุ่นพี่ก็เป็นผู้หญิงที่กำลังท้อง จะช่วยอะไรได้สักเท่าไหร่


♪ ♬ 

♬ ♪


เสียงรอสายดังขึ้น เด็กหนุ่มไม่ลังเลรีบกดรับทันที เสียงหอบถี่ๆ ของคนปลายสายดังขึ้น ก่อนจะมีเสียงพูดราวกับกระซิบตามมา


' ไอ้ขี้เก็ก '


" เจอยัยพวกนั้นรึเปล่า แล้วออกมาได้รึยัง " รุทรยิงคำถามใส่คนปลายสายทันที โดยไม่สนเสียงหอบเหนื่อยของอีกฝ่าย


' เจอยัยโง่แล้ว เหลือแต่ยัยคิงคองที่ไอ้หัวแดงตามหาอยู่ แต่ยังออกไปไม่ได้ ' 


" ทำไม เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่า แกดูเหนื่อยๆ นะ " รุทรถามอีกฝ่าย เสียงพี่รหัสของเขาดูเหนื่อยตั้งแต่ก่อนจะพูดเสียอีก


' ก็ไอ้คนร้ายนะสิ มันปลุกเสกหุ่นพยนต์ขึ้นมาตามฆ่าเรานะสิ ตอนนี้ฉันกับยัยโง่เลยต้องมาหลบอยู่ในห้องอะไรก็ไม่รู้ก่อนเนี่ย '


" หุ่นพยนต์ แกก็จัดการมันสิ แกเองก็เคยลองของกับมันมาแล้วไม่ใช่หรอ ฉันจำได้ " รุทรว่า เขาเชื่อว่าพี่รหัสของเขาต้องชนะ


' จัดการได้บ้านแกนะสิ ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรติดตัวเลย ไม่งั้นจะโทรหาแกทำมะเขืออะไรวะ ' 


" แล้วแกต้องการให้ฉันช่วยอะไร ตามไปสมทบหรอ " พูดด้วยความใจเย็น แต่ในใจอยากจะให้การินตอบว่าใช่ รุทรนิ่งรอฟังคำตอบจากคนปลายสายอย่างตั้งใจ


' ไม่ ถึงแกมาก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะที่นี่มันมีมากกว่าหุ่นพยนต์ เอาเป็นว่า ไปหาตาแก่ที่ชลบุรี ถึงแล้วอย่าลืมโทรหาฉันด้วย '


" ตาแก่งั้นหรอ หมายถึงคุณตาไกรสรรึเปล่าน่ะ " ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าหมายถึงใคร แต่รุทรก็ยังแสร้งทำเป็นไม่รู้ เพราะอยากให้การินเรียกชื่อใครสักคนดูบ้าง


' เออ ตาแก่นั่นแหละ รีบไปให้เร็วที่สุด ไม่งั้นได้มีคนตายแน่ ' 


" โอเค " พอรุทรรับปาก ปลายสายก็วางหูทันที ราวกับกำลังเร่งรีบเพราะกลัว แต่จะกลัวก็ไม่แปลก ในเมื่อมีหุ่นพยนต์ตามฆ่าอยู่ ซึ่งอีกสิ่งที่เด็กหนุ่มสงสัยอยู่ก็คือ อะไรคือมีมากกว่าหุ่นพยนต์ อะไรอันตรายกว่าหุ่นพยนต์กันนะ


แต่ช่างมันเถอะ ขอแค่รู้ว่าลัลทริมาปลอดภัย ก็ดีแล้ว


จากนี้ก็คงต้องไปหาตาไกรสรสินะ เข้าใจแล้วล่ะ จะไปเดียวนี้เลย...



••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••


ท่านศาสดาเจอปอบซะแล้ว ปอบที่ไหนมาเข้าฉากละเนี่ย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #35 Mascher (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 11:41
    น้องปอบบ มิติน่าจะอยู่ในอีกประตูนึงอ่ะนะอยากรู้อ่ะว่าทำไมบ้านน้องถึงเป็นแบบนั้น(มันเกี่ยวกับมิติรึเปล่านะ)
    #35
    0